FEUILLETON. DE OUDE KAT. Mijnheer en mevrouw Martin zaten aan het ontbijt. 't Was geen innemend paar. Mijnheer was dor en mager, had peper- en zoutkleurig haar en koude oogen die als staal flikkerden. De algemeen° indruk, dien Mevrouw maakte, was die van iets bijzonder roods. Zij was kort en gezet, had rood haar, roode wangen, roode handen, ofschoon de kleur van deze laatsten aan de felle koude kon toegeschreven worden. Zij droeg een peignoir van gebloemde stof, die om de middel met een rood koord toegebonden was. Mijnheer Martin las de courant. Hij had reeds zijn derde kop thee gebruikt en knorde omdat ze koud en slap was. Mevrouw hield zich ijverig met den trekpot buig. Hare stiefdochter Alma Mijnheer was voor de tweede maal gehuwd en had twee voorkinderen had het ontbijt weinig aanlokkend gevonden, en zich spoedig verwijderd. Het tête k tele van dit waardig echtpaar werd gestoord door 't binnentreden van een stijf, houterig wezen, dat den post van kamermeisje vervulde. „Een briefkaart voor juffrouw Weinhold," zei Mine, terwijl zij automaatsgewijze binnenkwam en de briefkaart aan mevrouw gaf. „Ik zag dat Mijnheer Gustaaf de kaart op de tafel in de voorkamer neerlegde, en hield 't voor mijn plicht u in kennis te stellen met de dingen die achter Mevrouw's rug gebeuren.'' Nadat Mine zich van deze taak gekweten had, verwijderde zij zich in een nog stijver houding dan waarin zij binnengekomen was, in het trotsche bewustzijn een zeer verdienstelijk werk verricht te hebben. Mevrouw Martin liet plotseling een kreet hooren, waardoor zelfs Mijnheer van zijn courant opzag. , „Die slang!" riep Mevrouw, „dat afschuwlijk valsche mensch ! Ik wist wel dat er meer zat achter die zachtmoedigheid en eenvoud. Stille wateren hebben diepe gronden. Ik heb 't al lam., gedacht." »at is er nu weer?" vroeg Mijnheer op alles behalve vriendelijken toon. »Wat er nu weer is? Wel, dat uw zoon afspraakjes maakt met onze gouvernante, en wanneer gij 't misschien beleefd noemt, dat hij mij bijnamen geeft, niet in 't geheim, maar zoo dat de dienstboden 't kunnen merken ik doe dit tori minste niet, stiefzoon of geen stiefzoon, dat verzeker ik je, Martin 1" Hierbij beefde hare geheele gestalte van drift. „Mijn zoon heeft afspraakjes met de gouvernante en geeft u bijnamen ? Wat bedoelt ge hier in 's Hemels naam mee ?" vroeg Mijnheer ongeduldig, terwijl hij opstond en zich met den rug naar 't vuur plaatste. »Hier, lees 't zelf !" antwoordde zij, hem de briefkaart toewerpend. »Ik heb altijd wel gedacht, dat Gustaaf 't met de gouvernante hield. Verleden Zondag kwam hij haar tegen en begeleidde haar toen verder met zijn parapluie boven haar hoofd, en gisteren-avond gaf hij haar een stoel aan en zij is toch maar een gouvernante! Maar toch had ik niet gedacht dat hij ernstig over haar zou denken." Mijnheer nam de briefkaart en las: »Wees om 4 uur aan het station. Ik weet dat ge hedenmiddag kunt uitgaan. Ik zal goed op de oude kat letten. G. M." »Daarmee bedoelt hij natuurlijk mij !" riep Mevrouw. „Oude kat! Hij zal op mij passen, best! Maar hij zal merken dat ik mij niet om den tuin laat leiden." Mijnheer fronste zijn voorhoofd en zijn bleek gezicht werd nog een tint bleeker. „G. M. Gustaaf Martin dat komt uit." mompelde hij. „Maar het is G-ustaaf's schrift niet, ofschoon de onderteekening er mij aan doet denken." „De hand is veranderd," merkte Mevrouw aan, »dat kan iedereen bij den eersten oogopslag zien. 't Is datzelfde rechte schrift dat iedereen gebruikt als hij zijn hand wil veranderen. Een ding is zeker: Juffrouw Weinhold moet weg, hoe eer hoe liever. Ik ben dus een oude kat!" Mijnheer had intusschen de kamer op en neer gewandeld en bleef eindelijk tegenover zijn vrouw staan. Juffrouw Weinhold zal dit huis niet verlaten," zei hij, „voor dat honorarium zult ge geen andere krijgen. Zij maakt bovendien een goeden indruk en dat kan nooit kwaad. Zij gaat dus niet heen.' „0, mij goed 1 Indien 't u onverschillig is of uw zoon een arme avonturierster tot vrouw kiest, mij ook goed. Maar hebt ge wel een even goede partij .voor Alma in 't hoofd 1" „Denkt ge dat ik zoo'n domkop ben vrouw?" kevrouw— moest bekennen dai. zij 'haar man niet voor een domkop aanzag; hij zette intusschen zijn kamerwandeling voort. 't Is waar, zij ziet er te goed uit," vervolgde hij. „Ik heb meermalen gevreesd dat zij Gustaaf niet onverschillig zou blijven. Nu, ik zal hem eens polsen, en wanneer 't blijkt dat dit 't geval is, staan mij nog wel middelen ten dienste. Een reis naar Hamburg en dan een bezoek aan andere buitenlandsche agenten geven vooreerst afleiding genoeg. Ik zal hem vanmiddag op 't kantoor ondervragen." „En ding is zeker", zeide mevrouw, 'wanneer juffrouw Weinhold blijft, zal ik haar toch laten merken dat ik in mijn eigen huis niet beleedigd verkies te worden." „Gij kunt doen wat ge wilt, als ge maar niet maakt, dat zij weggaat," antwoordde Mijnheer en keek op zijn horloge. Daar hij zag dat 't reeds vijf minuten over zijn gewonen tijd was, schelde hij zijn knecht, die hem als naar gewoonte zijn jas en parapluie bracht. „0 ja, ik zou 't waarlijk nog vergeten," zei hij, terwijl hij zich bij de deur omkeerde. „Ik heb gisteren Eijlers gesproken, hij sprak or van hedenmiddag hier te komen ; 't is dus beter dat ge thuis blijft." Hierop spoedde hij zich naar zijn kantoor. „Is mijn zoon hier ?" vroeg hij een der klerken. »31ijnheer is wel hier geweest, doch zoo even uitgegaan. Mijnheer zou niet v66r twee uur terug zijn." »Goed, als hij komt zeg hem dan dat hij dadelijk bij mij in mijn kantoor komt." Met deze woorden begaf hij zich naar zijn kamer, waar hij weldra verdiept was in 't lezen en beantwoorden van brieven, die met de ochtendpost aangekomen waren. Intusschen waren ook Mevrouw's gedachten van -de vreeselijke ontdekking afgeleid door het aangekondigde bezoek van den heer Eijlers. Deze Heer was sedert eenigen tijd een trouw bezoeker van de familie Martin, en Mevrouw was vast overtuigd dat al deze visites Alma golden. Zij had deze overtuiging ook aan haar man meegedeeld, die niet weinig ingenomen was met het denkbeeld zulk een rijken schoonzoon te krijgen. Mevrouw geloofde dat het bezoek van dezen middag niets anders zou zijn dan een formeel aanzoek om de hand harer dochter; zij haastte zich dus naar deze jonge dame om haar eenige wenken te geven betreffende haar houding en kleeding. Hierop ging zij naar de leerkamer, waar zij tamelijk zeker was de gouvernante alleen aan te treffen. En zoo was 't; het speeluur voor de kinderen was aangebroken en de gouvernante voor korten tijd vrij. 't Was een liefelijke schoone verschijning zooals zij daar voor het venster stond te peinzen. Elise Weinhold was de dochter van een majoor, die zich niet alleen in den dienst onderscheiden had, maar tevens geld genoeg bespaard had om een klein landgoed te koopen, waar hij zich na een reeks dienstjaren met zijn vrouw en 2 kinderen vestigde. Hier sleet de familie verscheidene gelukkige jaren, totdat de dood ook hier zijn wreeden scepter zwaaide en eerst de moeder en korten tijd later den vader tot zich nam. De majoor had zijn landgoed nagelaten aan zijn zoon Herman, maar zijn overige vermogen gelijkelijk tusschen do beide kinderen ver. deeld. Herman was goedhartig en edelmoedig, doch tevens zwak van karakter. Hij geraakte diep in schulden en eindigde met een valschen wissel te teekenen ; zijn zuster offerde haar bescheiden erfdeel op, ten einde haar broeder voor schande te bewaren en diens overtocht naar Amerika te bekostigen. Getroffen door deze zelfopoffering bood een zuster harer moeder , die in dezelfde plaats woonde, haar een onderkomen aan, doch Elise die wist dat het inkomen waarvan haar tante leefde niet groot was, sloeg dit vriendelijk aanbod af en besloot liever voor zich zelve te zorgen. Met vreugde had zij de betrekking bij den 1-Teer Martin aangenomen. Het geringe salaris werd vastgesteld en reeds elf treurige maanden had Elise in deze onharmonische familie doorgebracht. Heden was 't de eerste maal dat haar gezichtje opgeruimd stond, uit haar oogen straalde een glans van vergenoegen en om haar lippen speelde een glimlach, die zonder twijfel het kenmerk was van de aangename gedachten die haar bezig hielden. Zij had den avond te voren eenige woorden hooren fluisteren die haar buitengewoon gelukkig maakten. Hadden hare gedachten zich in woorden geuit, zij zouden ongeveer op deze wijze geklonken hebben: „Is 't mogelijk dat hij mij liefheeft, of is 't slechts een bedriegelijke droom? Toen ik hier voor 't eerst kwam scheen alles mij zoo koud en ledig, hoe geheel anders is dat nu !" Zij werd echter in hare aangename overpeinzingen gestoord door de luidruchtige verschijning van mevrouw Martin. Met den eersten oogopslag zag zij dat er iets onaangenaams op handen was en bereidde zich reeds voor op klachten over Selma's ongedurigheid en geringe vorderingen in 't Engelsch, of over Lydia's slechte manier van pianospelen, want alle fouten die haar leerlingen maakten werden steeds op rekening der gouvernante gezet. _ _ _ Daar- mevrouw maar al te wel wist dat zij volgens 't bevel van haren echtgenoot moest handelen, waagde zij 't niet een strijd met Elise te beginnen; toch wilde zij niet alleen laten blijken, dat zij alles van de briefkaart afwist, maar tevens haar meening zeggen over het gedrag der gouvernante. »Somber weer vandaag, juffrouw Weinhold," zei zij, nadat zij eerst eenige aanmerkingen op de vorderingen harer dochter ten beste had gegeven. „Ik zou er maar niet aan denken om uit te gaan, als ik in uw plaats was. 't Is bepaald jammer, dat deze middag niet zoo prettig zal afloopen als ge u hadt voorgesteld. 't Is waar, het gezelschap van heeren is wel zoo veel waard als dat uwer leerlingen. 't Kan mij bepaald spijten dat ge thuis moet blijven." Mevrouw Martin had bij deze woorden zoo'n hatelijke uitdrukking in hare oogen, dat zij meer op een kat geleek dan zij zelve kon gissen. Elise was niet weinig verbaasd. Een verraderlijke blos kleurde haar voorhoofd en wangen. 't Was waar zij had gedacht over de motelijkheid van een ontmoeting; maar hoe kon Mevrouw dat weten, vroeg zij zich zelve af. Mevrouw bemerkte dien blos en schreef dien toe aan 't bewustzijn harer schuld. „ Misschien ontmoet ge dien heer wel een anderen dag," ging mevrouw voort, terwijl de herinnering aan de ontvangen beleediging haar sneller dan ooit deed spreken; „en gij zult dan wel zoo vriendelijk willen zijn hem te zeggen, dat de lieve benaming, die hij mij gegeven heeft, mij zeer aangenaam is; hij moet echter niet vergeten dat katten in donker kunnen zien en dat ik even goed mijn oogen heb als een ander." Na deze woorden zeilde zij de kamer uit, met zooveel waardigheid als haar corpulentie dit toeliet, en liet de gouvernante geheel verward over haar duistere woorden achter. --o Omstreeks twee uur keerde Gustaaf Martin, de jongere deelgenoot van de firma „Martin & C 0.," terug, en werd plichtmatig in kennis gesteld dat zijn vader hem wenschte te spreken. Mijnheer Martin, Martin Sr. maakte eenige aanteekeningen over de geschreven brieven toen zijn zoon binnentrad. Hij hief het hoofd op , en zag er alles behalve opgewekt uit. „Gij wenscht mij te spreken, vader ?" „Ja, mijnheer. Ik wilde een ernstig woordje met u spreken en verwacht dat gij de vragen, die ik tot u richten zal, zonder omwegen en naar waarheid zult beantwoorden." „Als ik antwoord zal 't naar waarheid zijn." Gustaaf geleek in zekeren zin veel op zijn vader, doch hij had een edel, onbedorven hart, iets waarop zijn vader zich niet kon beroemen; hij had het breede voorhoofd en de platte kin van zijn vader, maar de gloed en warmte zijner oogen, de vroolijke trek van zijn gelaat, waren bij hem oorspronkelijk. „Hebt gij in den laatsten tijd met een dame gecorrespondeerd ?" %staaf bloosde, evenals Elise te voren gedaan had. „Gecorrespondeerd eigenlijk niet, want tot nu heb ik alleen maar briefkaarten geschreven." „Gij bekent dus, dat gij ook hedenmorgen weer geschreven hebt ?" „Ja, dat deed ik !" En mag ik vragen met welk doel ?" „Ik was van plan haar te vragen of zij mijn vrouw wilde worden, als zij mij ten minste hebben wil." „Uw vrouw! mijn schoondochter !" riep Martin Sr. uit, buiten ziehzelven van verbazing. „Natuurlijk, wat zou mijn plan anders wezen. Ik geloof volkomen zeker te zijn van uwe toestemming, want geboorte, schoonheid en beschaving. . . ." „Wat geef ik om schoonheid en beschaving !" zeide mijnheer Martin ongeduldig. »Kunt gij een huishouden onderhouden door haar schoonheid en beschaving? Ik zeg je bij deze dat wanneer gein die dwaasheid blijft volharden, ge niet het minste aandeel krijgt in de firma Martin en Co. en dat ik van plan ben je naar Hamburg te zenden. Dan hebt ge wel wat anders te doen dan over die malle liefdeshistorie te denken." „Maar vader, mijn eer, mijn geluk als gij mij maar als ik maar —" „Ik wil er niets meer van hooren. Wees zoo goed Thomson even hier te roepen, en verlaat het kantoor niet, ik heb u misschien nog noodig." Gustaaf, die inzag dat zijn vader voor het tegenwoordige niet te spreken was, keerde zich zuchtend om en verliet het vertrek. (Slot volgt.) --- Buitenland. ALGEMEEN OVERZICHT. De reis van keizer Franz heeft aan de beweging tusschen do Czechen en do Duitschers in Bohemen geen einde gemaakt. Niet dat de verschillende stammen den Keizer geen goed hart toedragen, integendeel Z. M. werd te Praag en overal met uitbundig gejuich ontvangen en de Boheemsche hoofdstad heeft zich in een feestgewaad gestoken, schitterender dan dat van eenige andere Oostenrijksche stad bij vroegere gelegenheden van dergelijken aard. Maar juist die verkwistende weelde in een land, waar de groot-industrieelen zeer rijk en de arbeiders zeer arm zijn, heeft bij de fanatieke bevolking bitterheid gewekt. Bohemen wordt te stiefmoederlijk bedeeld; niettegenstaande het jaarlijks eene som van bijna honderd millioen gulden in 's rijks schatkist stort, kan het ternauwernood eenige subsidie krijgen voor verbetering van waterwegen. De keizer evenwel heeft niet te vreezen voor een aanslag ; hij is populair en bemind. De Duitsche regeering zal werkelijk een proef nemen met den tweejarigen dienstplicht, eerst op kleine schaal. Bij het garde-infanterieregiment te Potsdam zullen, na het vertrek der groot-verlofgangers de overblijvende manschappen worden verdeeld over twee bataillons, terwijl het derde bataillon zal werden samengesteld uit recruten' die eene afzonderlijke, op een tweejarigen diensttijd berekende instructie zullen ontvangen. De afgevaardigden der Duitsche sociaaldemocratie zijn te Erfurt bijeengekomen. Onder de afgevaardigden merkte men ook op de heeren Bebel, Liebknecht, Singer en Von Vollmar. De discussien waren soms heftig en vooral de Berlijnsche oppositie werd aangeklaagd wegens de grofste lasteringen. De opponenten moesten hunne woorden intrekken of bewijzen, anders konden zij niet in de partij blijven. Werner nam na het woord, beklaagde zich er over dat men lomp tegenover hem was geweest, wat hem zenuwachtig had gemaakt. Men beweerde van den kant der oppositie, dat Singer's geld de partij bedierf en achtte het wenschelijk dat Singer niet meer naar den Rijksdag mocht werden afgevaardigd. Verder keurde Werner den toon af, waarop Liebknecht had gesproken zoowel over Eugen Richter als over Domela Nieuwenhuis ; zulk een politiek noemde hij hatelijk en persoonlijk en dus verwerpelijk. Daarna werd de vergadering hoe langer hoe woeliger en de heftigste uitvallen tegen de oppositie werden uitgesproken of geschreeuwd. De meeste sprekers drongen aan op de uitsluiting der oppositie en Liebknecht kwam opnieuw terug op zijn strijd tegen Domela Nieuwenhuis, wiens program hij dat van een droomer noemde. Groot opzien baart tegenwoordig de behandeling van eene zaak voor het gerechtshof te Berlijn, het proces-Manché. Ziehier de zaak. Eenige jaren geleden had de fabriekant Thomas moeite gedaan om den titel „Kommerziënrath" te verkrijgen, daarom schonk hij af en toe aanzienlijke sommen aan inrichtingen van liefdadigheid en toen hij niet vorderde begaf hij zich op aanraden van zekeren rector Alwardt tot Aren Meijer, die een speciale vriend was van Manche, chef de bureau bij het civiel kabinet van keizer Wilhelm I. Thomas kreeg van Meijer dit advies: zend aan Manche eene som van 30000 M. ten gebruike voor liefdadige werken en voeg daarbij in een afzonderlijk couvert een bedrag van 5000 M. als gratificatie voor hem zelf. Thomas heeft toen 30000 M. persoonlijk aan Manché ter hand gesteld, maar de 5000 M. aan Aron Meijer gebracht, en wel in een couvert met het adres aan Manché, aan wien Meijer het moest overhandigen. Nadat Thomas vervolgens langen tijd gewacht had naar den titel „Kommerziënrath", had hij het geld terug geëischt. Manché had hem toen 20000 M. teruggegeven en verklaard de overige 10000 M. te hebben gegeven aan gravin Ilacke, hofdame bij Keizerin Augusta, om voor liefdadige doeleinden te worden besteed. Wat de afzonderlijke 5000 M. betrof, daarvan wist Manché niets. Thomas liet zich er zoo maar niet mee afschepen en eischte volledige terugbetaling van alles en nu beweert Manché, hem uit eigen middelen het geheele bedrag te hebben gerestitueerd. De officier van justitie zit er nu achter en heeft de volgende punten gesteld: Manché heeft de 5000 M., die Thomas aan Meijer had gegeven, niet ontvangen. Van de terugbetaalde 20000 M. in consols heeft Manché alleen de nog niet vervallen coupons teruggegeven. Thomas had de 30000 M. wel voor een bepaald doel, maar niet ter belegging in consols gegeven en had ook van die belegging geen kennisgeving ontvangen. De hofdame gravin Flacke (die inmiddels is overleden) had in het rechterlijk verhoor verklaard, zich niets omtrent een bedrag van 10000 M. en omtrent Manché te kunnen herinneren. Daarentegen beweert Manché, dit geld ook niet persoonlijk of rechtstreeks aan de gravin te hebben doen toekomen, maar het te hebben toegezonden aan den politie-commissaris Greiff om het haar over te brengen. Doch hiertegenover staat weer, dat er in do nalatenschap van Greiff geenerlei spoor van zoo iets te vinden is. Intusschen heeft Aron Meijer terstond bekend, de 5000 M. van Thomas niet aan Manché te hebben gegeven, daar hij gemeend had, dit bedrag wel te mogen beschouwen als eene belooning voor Zijne tusschenkomst en het dus maar te kunnen houden; hij had echter 2000 M. er van ten geschonko gegeven aan den rector Ahlwardt, op wiens aanwijzing Thomas bij hem gekomen was. Summa Summarum, Manché is veroordeeld tot 9 en Meijer tot 4 maanden gevangenisstraf, wegens verduistering van gelden. Baron Vlangali, de Russische gezant bij het Quirinaal, heeft met zijn chef, den minister Von Giers, een bezoek gebracht aan den Koning van Italië te Monza. Een Italiaansch blad ziet in dit bezoek een bewijs, dat Rusland vertrouwen stelt in de vredelievende bedoeling van de triple-alliantie en dat tusschen Rusland en Italië geene tegenstrijdige belangen bestaan. In Wennen en Berlijn is men met het bezoek zeer ingenomen. De Neue Freie Presse denkt evenwel anders over die samenkomst en wijst op het Oostersche spook. Rusland moet niet door de Dardanellen en zich nestelen aan de Middellandsche zee, dat is kwaad voor Italië, meent het blad. Toen zich onlangs eenige Fransehe pelgrims vergrepen aan de nagedachtenis van Italië's overleden koning en er dientengevolge tussehen hen en de Romeinen oneenigheden ontstonden, besloot de Fransche regeering bij monde van den minister van eeredienst de organisatie van verdere pelgrimstochten naar Rome te verbieden. Over de circulaire deswege aan de bisschoppen gezonden bevatten de kerkelijke organen onderscheidene stukken, waaronder ook vele antwoorden van bisschoppen. Men zegt nu, dat de zaak in de Kamer ter sprake zal worden gebracht, zoowel van republikeinsche als van clericale zijde. In het op 8 October door den Engelschen gezant Sir William White overgebrachte antwoord der Britsche regeering op de Turkecho nota, betreffende de vaart door de Dardanellen' verklaart Lord Salisbury dat elk voorrecht, aan de een of andere mogendheid toegestaan, ook aan Engeland moet gegeven worden. Door dit feit is den Sultan een dwarsknuppel in den weg gelegd om zich over de Dardanellen enkel met Rusland te verstaan, dat zich sterk gevoelt tegenover den Sultan, wiens schuldeischer het is. Ofschoon de lersche bladen zeer verschillend over Parnell spreken, alle zijn het hierover eens, dat hij veel voor lerland heeft gedaan. De National Prees, de groote verdiensten erkennende, is het echter met andere bladen weer niet geheel eens, als gezegd wordt dat de misslagen van zes maanden niet de gedachte doen vergeten aan de schitterende diensten gedurende 15 jaren bewezen. Het blad spreekt over lerland's groeten, maar afgedwaalden zoon. Hot constateert met genoegen, dat geen ongeregeldheden bij de begrafenis plaats vonden, en vervolgt dan: „ Het lijk van den man, die eens op den troon van O'Connell zat en als O'Connell regeerde, werd niet gevolgd naar het graf, zooals de bevrijder gevolgd werd door de vertegenwoordigers van een vereenigd volk, maar door de vertegenwoordigers van een partij. De nagedachtenis van den heer Parnell werd daardoor niet geëerd. Hoe meer wij het laatste hoofdstuk van zijn leven betreuren, zeggen wij dat hem geen rechtvaardigheid geschiedde. Het boste monument, dat nu voor hem opgericht kan werden, zou zijn dat van een „Vereenigd lerland." Dit zou het beste bewijs zijn, dat, ofschoon hij ook dwaalde, ja zelfs ofschoon hij gevallen is, hij toch niet tevergeefs heeft geleefd.' Ook in Amerika heeft hot bericht van Parnell's dood veel deelneming gewekt. Op verschillende plaatsen in New-York was op den dag der begrafenis de rouwvlag uitgestoken Ook de Amerikaansche bladen houden zich met deze gebeurtenis bezig en bespreken meteen de vooruitzichten van de Parnellistische partij. In Philadelphia besloot de Municipal Council Laegue 100 doll. te bestemmen voor een bijdrage in de kosten van een op te richten monument voor Parnell te Dublin. Tusschen de Vereenigde Staten en Duitschland is eene convensie gesloten, krachtens welke van Amerikaansche granen bij den invoer in Duitschland geen rechten zullen werden geheven, terwijl de Duitsche beetwortelsuiker in Amerika, ook na 1 Januari, vrij van invoerrechten zal zijn. In de Vereenigde Staten moet de oogst van sommige granen zoo overvloedig zijn, dat zij waardeloos werden, waarom er hier en daar machines mede gestookt werden. In de republiek Uraguay is nu weer een opstand uitgebarsten. De opstandelingen vuurden op een bataillon soldaten, dat langs het gebouw der revolutionnaire club te Montevideo marcheerde, Drie officieren werden gekwetst. De troepen beantwoordden het vuur, doodden 53 opstandelingen en kwetsten verscheiden personen. De opstandelingen vluchtten daarop naar het platteland, waar zij Gorilla-benden vormden. Zij worden door do politie vervolgd. --- Binnenland. Door wijlen den heer W. van Cappellen Johz., te Ouderkerk a/d-IJsel, is aan die gemeente eene schenking gedaan van flO,OOO. onder voorwaarde dat het kapitaal gedurende tien jaar onaangetast zal blij ven en de interessen gedurende dien tijd zullen strekken tot vermindering van den hoofdelijken omslag. De gemeenteraad heeft de schenking onder deze voorwaarden aanvaarden. Naar de redactie van de Meded. der Fr. 31. v. L. verneemt wordt de hulp der pachtcommissie, tot het doen taxeeren van boereplaatsen, hoe langer zoo meer ingeroepen, waarait schijnt te mogen werden afgeleid, dat de wijze, waarop deze Commissie haar taak onvat, goed voldoet. De aardappels op het proefveld der afd. Berlikum van de Friesche Maatschappij van Landbouw, die met bouillie bordelaise besproeid waren, zijn thans gerooid. Van drie naast elkaar gelegen akkers waren de beide uitersten besproeid, terwijl de middelste onbesproeid gelaten was. Over den eenen akker was gewone bordelaise pap gegoten, terwijl bij den anderen het middel nog een bijmengsel had verkregen, door den heer Ferwerda van St. Anna-Parochie uitgevonden en dat door hem geheim gehouden wordt. De opbrengst was als volgt: onbesproeide akker 41/4 HL. akker met bouillie bordelaise 6 akker met middel-Ferwerda 61/2 „ Aangenomen dat op een veld, ter grootte van één H.A., de opbrengst in evenredige mate verschild zou hebben, dan werden de cijfers als volgt: onbeproeid veld 185 HL. veld met bouillie bordelaise 261 . veld met middel-Ferwerda 282 „ De uitslag is dus wel van dien aard om verdere proefnemingen te wettigen. In de ledenvergadering der afd. Leeuwarden van de Fr. Maatschappij van Landb. werd de vraag gesteld wat er gedaan kan werden tot het tegengaan der afkeurenswaardige gewoonte om de koeien „op het volle uier" ter markt te brengen en door de afd. besloten de aandacht van het hoofdbestuur op dit misbruik te vestigen. Het hoofdbestuur heeft daarop advies gevraagd van den heer Van Staa, rijksveearts te Sneek, en op de vraag: »of de beesten indien ze in zeer langen tijd niet gemolken worden, hierdoor pijn lijden en of er ook schadelijke gevolgen uit kunnen ontstaan" in beider zin een be vestigend antwoord ontvangen. Geregeld werden de koeien om de 12 uren gemolken. In de volle beteekenis van het woord is dus de koe 12 uren na het melken op het volle uier. De praktijk bevestigt volkomen dat een zoodanig vol uier niet pijnlijk is. Doch zóó komt er vrij zeker geen enkele koe ter markt. In de beste gevallen is het dier, dat "s morgens 9 uur ter markt komt, den vorigen avond om 5 uur gemolken, derhalve reeds 4 uren over het volle uier. De markt duurt tot 's nam. 2 á 3 uur en menige melke koe moet tot dat uur wachten met melken. Dit is reeds voldoende om te staven dat er bij menige melke koe op de markt storing en bijgevolg pijn in het uier aanwezig is. Hoeveel te meer moet dit het geval zijn, en dus ook het gevaar voor schade aan het dier en de schade voor den keeper des te grooter, indien bij het ter markt komen, het laatste maal melken 20 á 24 uren te voren heeft plaats gehad. De reden waarom men de koeien zoo langen tijd voor het ter markt brengen niet melkt, ligt zoo voor de hand dat hierover niet behoeft te werden uitgeweid. De schadelijke gevolgen, verminderde melkafscheiding en ontsteking, worden dan ook in ruime mate geleden. Als middelen van verbetering verdient, naar het hoofdbestuur vermeent, in de eerste plaats, om het publiek op genoemde kwelling en schade opmerkzaam te maken; in de tweede plaats zou verbaliseeren en vervolging bij de ergste gevallen kunnen toegepast werden.. -Art. -254 van het Wetbo-eli van Strafrecht zegt: Mishandeling van een dier wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste 3 maanden of geldboete van ten hoogste f120.—. Indien het misdrijf in het openbaar gepleegd wordt, wordt gevangenisstraf ‘an ten hoogste vier maanden of geldboete van ten hoogste 120. opgelegd. Die beide middelen zullen volgens het hoofdbestuur weldra den weg effenen om eene overeenkomst te verkrijgen tusseh en vele veehouders en kooplieden, om alleen melke koeien ter markt te brengen en te koopen, die 's morgens om 5 á 6 uur van den marktdag gemolken zijn. De veehouder of koopman die melke koeien ter markt wil brengen, zou dan den dag te voren de morgen en avondmelk moeten meten en de hoeveelheden afzonderlijk invullen op een briefje, waarop tevens den datum en de handteekening voorkomen. Dat briefje wordt aan den gegadigde vertoond en bij het sluiten van den koop uitgereikt. --- Gemengde Berichten. Naar men ons mededeelt is gisteren Vrijdag te Dronrijp, nabij het z. g. Viëtorsbosch, bij het ploegen een jongeling van p. m. 18 jaren door den bliksem getroffen en gedood. Ook de paarden voor den ploeg werden gedood. Een man en een jongen, mede aldaar werkzaam, bleven ongedeerd. Ook moet in een stuk land in b nabijheid een kalf door den bliksem zijn gedood, Na het onweder van gisteren Vrijdag namiddag vertoonde zich na den ondergang der zon een andere uitwerking der electriciteit, het noorderlicht, het had er ten minste veel van en de lucht was een oogenblik prachtig rood gekleurd. Het verschijnsel herinnerde aan het schoone avondrood van het najaar van 1883, destijds aan de vulkanische uitbarsting van Krakatau toegeschreven. Ook den 25 October 1870 en den 2 October 1882 kon men in onze streken het noorderlicht in volle pracht zien schitte• ren. In het eerste jaar is er nog in het laatst van December strenge vorst op gevolgd, die bij afwisseling tot het midden van Februari geduurd heeft. In het laatstgenoemde jaar bleef echter de wintervorst in gebreke ons met een bezoek te vereeren, op een kleine uitzondering na. Dat er op late onweders gewoonlijk geen strenge winter volgt, heeft het vorige jaar ons echter anders aan 't verstond gebracht. In Groningen is de wildbaan zeer karig voorzien, inzonderheid van gevogelte. Jonge patrijzen, jonge eenden, snippen enz. worden niet aangetroffen; van koppels is geen sprake. Zelden vindt men meer dan een span en dit zijn slechts oude vogels, die hier en daar nog zitten te broeden. In geen jaren heeft men zoo laat in den tijd eieren van patrijzen gevonden. Zondag heeft men te Groningen een handelaar in heeren kleedingstukken beet gehad. Een jongmensch, Duitscher, liet zich in den vroegen ochtend geheel in een nieuw pak steken, voorgevende dat zijn baas een scheepsgezagvoerder bij wien hij als kok diende het zou betalen. De koopman vergezelde den snaak naar een vaartuig op de Noorderhaven, klom met hem aan boord, maar daar men er niemand vond, keerden zij weder huiswaarts, waar de nieuwe klant intusschen bij zijn vriend een boterham met koffie gebruikte. Des middags zou de kapitein wel op het vaartuig zijn en men vergezelde den klant. Maar op een gegeven oogen blik roept laatstgenoemde „dat daar ginds in de verte de kapitein zelf staat", hij snelt vooruit en is verdwenen. De zoon stond een oogenblik beteuterd en is hem kwijt. Maandag heeft de politie den man te Delfzijl gevonden en in hechtenis genomen. Een Engelschman, die het gebrekkig ingerichte kabinet van oudheden te Groningen bezocht en het betreurde, dat voorwerpen van geschiedenis en kunst geen beter tehuis hebben, heeft voor den bouw van een nieuw museum eene niet onbelangrijke som ten geschenke aangeboden. Woensdag is de boerenhofstede Willemshoeve, in den Noorderpolder op Texel, door den bliksem getroffen en zeer gehavend. De meubelen in de woonkamer werden zwaar beschadigd. Een stoel, waarop even te voren een kind had gezeten, sloeg tot splinters, balken werden doorgesneden, planken versplinterd, aardewerk tot gruis vermorseld en alles door elkaar geworpen. Van het dak waren honderden pannen gerukt. Gelukkig werd geen brand veroorzaakt, doch het geheel gelijkt een ruïne. Tijdens een hevige donderbui werd Woensdag de toren der Herv. gemeente te Oudeschild door den bliksem getroffen en geraakte aan de spits in brand. De dorpsbewoners snelden met de spuit toe, beklommen met de slang het kerkdak en voorts den toren, waarna het gelukte den brand te blusschen voordat hij groote verwoesting had aangericht. Een ingezetene van Weel (Gelderland) werd dezer dagen in zijn nachtrust gestoord door het geknor van 4 biggetjes, die men op zijn erf te vondeling had gelegd met een bos stroo er bij. De boer was volstrekt niet ingenomen met het geschenk, daar de onbekende gever verzuimd had er een zakje met rijksdaalders bij te doen. Eenige dagen later bood een landbouwer in dezelfde gemeente zijn biggen te koop aan: eerst voor 50 cent, toen voor 25 en eindelijk voor . . . een borrel. Maar ondanks dien geweldigen afslag mocht hij er niet in slagen de beklagenswaardige biggetjes aan den man te brengen. Of neen, na overal vergeefs te hebben aangeklopt, liep de boer een medelijdende ziel tegen het lijf, die ze wel onder zijn hoede wilde nemen, als hij drie borrels toekreeg ! ! ! „De varkens, hoewel nog ongebraden, voor 't grijpen; de koffie aan 't afslaan . . . ons dunkt we gaan zoo zachtjes aan naar Luilekkerland of • • . naar den kelder", roept de Geld. Bode uit. Te Utrecht had Woensdag een treffend ongeluk plaats. De heer Vos, aannemer van een ijskelder, ten behoeve van de bierbrouwerij „De Krans", toebehoorende aan de firma Van Dieren Bij voet, was met een paar werklieden bezig in den kelder nog eenige werkzaamheden te verrichten, toen plotseling de versch opgetrokken muren instortten en allen onder de neervallende steenen werden bedolven. Onder de puinhoopen werden gevonden de aannemer, met wonden en builen overdekt, verder een werkman, die, zwaar verminkt, reeds den geest gegeven had, alsmede de overige werklieden, die ieder min of meer zwaar letsel hadden bekomen. „Men" zegt, dat de nieuwe burgemeester der hoofdstad een verzoekschrift heeft ontvangen, onderteekend door . . . . de drie honden Castor, Pluto en Prins, die deemoedig verzoeken hen van den muilkorven-dwang te bevrijden. Het drietal geeft eerbiedig te kennen: »dat zij sedert eenige jaren onder een vreeselijk juk gebukt gaan en gedoemd zijn, een uit ministeriëel rijp beraad gesproten traliënkorf te dragen, welke de oogen ver, blindt, het gezicht verduistert en voorhoofd en neus kwetst en bezeert; „dat zij met alle respect voor het wijs beraad van uwen geachten voorganger, het nut van dezen maatregel, tot bescherming van het zwakke menschengeslacht in de warme zomermaanden, toen wij nog zomer hadden, op den waren prijs stellen, in welke dagen het meermalen gebeuren kan, dat een uwer menschelijke onderdanen van het hondje gebeten wordt, doch daarom nog niet inzien, dat zij gedurende een geheel jaar boven omschreven dwangkorf moeten blijven dragen, die hun niet alleen boven aangehaalde onaangenaamheden berokkent, doch bovendien belet, gedurende hun ondermaansch hondenleven van zaken en toestanden te profiteeren die hun zonder dezen korf ten deel zouden kunnen vallen; redenen, waarom zij UEdel Achtbare beleefd verzoeken, bij uwe intrede in Ndl.- lande Amstelstad, dit request niet ter zijde te willen leggen, waarmede gij onze wereldberoemde trouw en dankbaarheid zoudt verwerven." Wat voor een paar dagen werd voorspeld is gebeurd. Werkelijk hebben eenige van de patienten van Sequah in t' Park te Amsterdam onderling een wedren gehouden. De patienten die nog wat al te stramme knieën hadden en wier pijn weg gewreven was, doch hun stramheid niet, kregen voorgift een formeele rheurnatiek-handicap. Prettig was 't gezicht niet van die strompelende hardloopers ; er was iets in wat eerder opwekte tot medelijden dan den lachlust gaande maakte. Zelf schenen ze echter nog al genoegen te hebben in deze sport. Sequah verscheen ditmaal to paard, en van uit de hoogte overzag hij de menigte nieuwsgierigen, die naar 't strotnpelen der mannen waren komen kijken. De daken der veranda's in 't Park, 't dak van 't buffet was zelfs met kijklustigen bezet; sommigen waren zelfs in de bomen geklauterd. De muzikanten luisterden de plechtigheid met hun luidruchtige muziek op ; de koepel was gereserveerd voor eenige genoodigden met dames. Als prijzen waren uitgeloofd een gouden, een zilveren en een nickel horloge, terwijl ieder deelnemer, die niets won, een gulden ontving. Er waren ongeveer 30 deelnemers. Een molenmaker, die bezig was eenige herstellingen aan den stoommolen van den heer A. D., te Diemerbrug, te doen, werd door een hevigen rukwind van den omloop geworpen. De man kwam eerst in een boom en daarna op den grond neer. Met gebroken ribben en ernstige kneuzingen werd hij naar het ziekenhuis te Amsterdam vervoerd. Een jong candidaat-notaris uit Zundert, te Breda uit de tram stappende, trapte bij ongeluk op den voet van een voermanszoon uit Prinsenhage. Hij maakte dadelijk verontschuldigingen voor zijn onwillekeurige onbeleefdheid, maar de ander luisterde niet en bracht den ongelukkige onverhoeds twee messteken in de borst toe, waardoor hij in hopeloozen toestand verkeert. De dader is gearresteerd. Latere berichten melden dat boven verwachting eenige beterschap is gekomen in den toestand van den verwonde en dat er hoop is op behoud. Een zeer treurig ongeluk trof Vrijdag middag in Den Haag eene jonge dame naar men meldt te Delft woonachtig die voor haar genoegen in de residentie vertoefde. Door het springen van het peilglas eener machine van eene tram van de staatsspoor, hetgeen in den regel met een hevigen knal gepaard gaat, zonder dat er direct gevaar voor de reizigers bestaat, schrikte een jongmenscb, op een der balkons staande en sprong, ter hoogte van den Dierentuin, van de in gang zijnde tram. De jonge dame, die evenzeer verschrikt was, volgde ongelukkig het voorbeeld, en viel. Zij kwam met de beide beenen onder den achtersten wagen waardoor zij deerlijk gekwetst werd. Uit 's-Hertogenbosch schrijft men: Sedert onze van verlof teruggekomen commissaris van politie zich Maandag weder in 't publiek heeft vertoond, is de rust onder de bevolking andermaal verstoord, ziet men samenscholingen en 's avonds weer optochten. Waren Dinsdag en Woensdag de onrustigen nog niet zeer talrijk en bestonden zij voor een goed deel uit knapen, Donderdagavond hadden de ongeregeldheden een ernstiger aanzien. Mannen en vrouwen, jongens en meisjes trokken in troepen, waarvan sommige zeker 1000 in getal, over de markt en door de straten, onder het zingen van de bekende smaadliederen, terwijl nu en dan voetzoekers of slangen geworpen werden; oenige straatlantaarns werden stuk gegooid. Een onder het volk verspreid nieuw liedje getiteld: „Ontboezemingen van onzen Kobus bij zijne terugkomst" doet verwachten, dat het laatste deuntje hier nog niet gezongen is. Hoe meer hoe liever! Uit een der dorpen van Zuid-Beveland schrijft men: Men dacht wel dat oompje er goed bij zat, want hij had niet onvoordeelig het landbouwbedrijf jaren lang uitgeoefend, was daarbij zeer zuinig geweest en kinderloos gestorven. Men wist dat oom verscheidene huizen in eigendom bezat, maar niet, zooals bleek, dat hij ook heel wat in hypotheken had belegd, eenige duizenden in specie in voorraad had, en heel wat bankpapier hier en daar verstopt was, tot in de beddedekens incluis. Misschien komt er nog meer voor den dag, maar nu reeds hebben de neefjes en nichtjes, meest allen behoeftigen, meer dan drie kwart ton te doelen. Een lid van een Amerikaansehe wielrijderselub hield eene verloting van een kostbaar rijwiel. Onder de koopers was ook een klerk, die tijdens de trekking niet tegenwoordig was. Zijn lot, waarvoor hij 2 dollar betaald had, trok den prijs. Eenige uren na de trekking komt een kennis zijn kantoor binnen en vraagt of hij het lot wil verkoopen en wat het moest kosten ; 3 dollar zegt de ander. De koop wordt gesloten en als de slimme gast het lot in handen heeft, zegt hij zegevierend : „ Dit lot heeft den prijs." 77 Zeker", zegt de klerk, „ik heb juist de machine in ontvangst genomen." De bedrogen slimmert is nog steeds bezig het stilzwijgen van vrienden en kennissen te koopen. ---