Engeland en Transvaal. Het was in een geheimzinnig halfduister gehuld, wat er in de laatste dagen voorviel in Natal. De berichten waren onduidelijk en moeielijk verklaarbaar, doch nu is eensklaps dat geheimzinnige weggevaagd en zien we klaar voor ons den geheel nieuwen toestand, die geschapen is in de laatste dagen. Het aanzien van het tooneel van den strijd heeft weer een geheele verandering ondergaan en weer staan de kansen der Boeren mooi, weer is de strategie der Boeren gebleken superieur te zijn aan die van het Briteche leger. Het fait, dat de opperbevelhebber der Boeren, generaal Joubert, zelf met het grootste gedeelte van de Ladysmith belegerende troepen van Ladysmith naar het Zuiden trok, om het Engelsche zettingsleger tegemoet te gaan, heeft den Engelschen aanleiding gegeven tot het vermoeden dat de Boeren de belegering van die stad opgegeven hadden. Dat de Engelschen geneigd waren om tot dit vermoeden te komen, lag voor de hand, omdat zij naar maatstaf van do bekend geworden berichten niet konden aannemen, dat de Boeren hun in Ladysmith ingesloten tegenstander ZO.) gering zouden achten, dat zij nog slechts een 10000 man tot Zijne bewaking achter zouden laten, terwijl verder verwacht kon worden dat generaal White, wanneer zijne troepen werkelijk nog zoo frisch en tot don strijd bereid waren als de berichten meldden, spoedig de poging zou doen, om door een aanval op den zoozeer verzwakten belegeraar wat frissche lucht te krijgen. Zulk eene poging kon met meer vertrouwen in Engeland verwacht werden, omdat, wanneer zij gelukte, het Britsche krijgsbestuur in de voordeelige positie gebracht werd om den vijand tusschen twee vuren te nemen. Men heeft zich daarin werkelijk niet vergist: generaal White heeft deze poging gedaan, maar ze is mislukt; in den nacht van 20 op 21 dezer is zijn uitval door de Boeren afgeslagen. Uit de berichten, die tot dusverre ontvangen waren, maakte men op, dat deze uitval eene beweging zonder groote beteekenis was, doch thans is daarover meer bekend geworden. Volgens een Duitsch particulier telegram, deed White deze poging om een gedeelte van zijn artillerie te redden. Dit werd door de Boeren belet, edoch zij pasten eene kleine aderlating toe op de Engelsche troepen. Een gedeelte lieten zij door waardoor de belegering voor de Boeren minder moeielijk werd en zetten zij netjes apart in een omsloten kring bij de Tugela•rivier. De groote Engelach° strategen liepen gewillig met een gangetje in dezen val, zoodat nu, volgens het Duitsche telegram, Jou bort naar Pretoria seinde, dat de ontzetting van Ladysmith onmogelijk en de capitulatie van White met zijn geheele legermacht ve ‘7.ekerd was. Nu, Joubert is een veel te voorzichtig man, om dit te seinen als hij niet ten volle van de waarheid er van overtuigd is. De lezing der Engelschen over den uitval van White is natuurlijk eenigs• zins anders: White maakte zich meester van verscheidene Boerenstellingen, kanonnen en oorlogsmaterieel. Doch men zal het ons zeker niet ten kwade duiden, dat wij in het Duitsche bericht meer vertrouwen stellen. Het blijkt dus dat de Boeren teruggekeerd zijn tot hunne eigenaardige wijze van oorlogyoeren, met kleine of grootere troepen in haastige marsehen op te rukken, den tegenstander overal te verontrusten en zoo mogelijk van zijn operatie. basis af te snijden. Dit laatste is hun inderdaad al heel aardig gelukt, het Engelsche ontzettingsleger is al duchtig in stukken gesneden en vrij hulpeloos geworden. De vraag is nu alleen of de Boeren numeriek sterk genoeg zijn, om met deze tactiek op den duur succes te behalen. Men weet, dat reeds ontzettings• troepen waren opgerukt onder generaal Hildyard. Deze zit nu, geheel afgesloten van de buitenwereld, met 2000 man in Estcourt. Verder zit generaal Barton, ook met 2000 man, geheel afgesloten van de buitenwereld in een nog meer naar het zuiden gelegen kamp bij Mooirivier. Zooals de Engelschen thans zelf erkennen, zijn deze drie troepen-massa's te Ladysmith, Estcourt en Mooi-rivier volkomen afgesloten van de basis, waar generaal Clery zijn strijdmacht verzamelt. Deze heeft op het oogen. blik niet meer tot zijne beschikking dan een 9000 man, waarmede hij Pietermaritzburg en Durban beschermen moet, in stede van White te kunnen ontzetten. Het regent van generaals daar bij die Engelsche troepen, doch met hun allen hebben zij blijkbaar nog niet half zooveel strategisch talent als die eene Joubert. Want waarlijk, het is toch geen kleinigheid, dat twee troepen van 2000 man zoo maar even apart gezet en geïsoleerd kunnen woorden. Het zal waarschijnlijk niet lang duren of Pietermaritzburg zal ook onder handen werden genomen, de hoogten, die de stad in 't noorden, oosten en westen omringen, zijn allen door de Boeren bezet, zoodat de Boeren van het in zee jagen der Engelschen niet meer ver af zijn. Wordt de legermacht van Clery ook nog omsingeld en geïsoleerd, dan zit het geheele Engelsche leger in Natel met de ontzettingstroepen machteloos bij groepjes neer. Dat het er voor de Engelschen in Natel bedroefd uitziet, wordt bevestigd met het bericht, dat Sir Redvers Butler zich daarheen begeeft. Er wordt bijgevoegd, dat hij weer spoedig naar Kaapstad terugkeert natuurlijk. Dit laatste, het vertrek van Buller, wijst ook weer op een feit van allerhoogst belang, nl. dat de strijd beslist ;zal moeten worden in Natel, dus daar, waar het terrein voor de Boeren het gunstigst is. Lord Methuen, die de divisie aan de westgrens aanvoert tot ontzet van Kimberley, is met zijn geheele macht de Boeren bij Belmont op het lijf gevallen. De Boeren (Vrijstaters) hebben volgens zijn eigen getuigenis kranig gevochten, maar konden tegen de overmacht de heuveltoppen niet houden. Achtereenvolgens namen de Engelschen drie heuvelstellingen. 40 Boeren werden gevangen genomen en van hun doodon werden vele door de Engelschen begraven, de meeste dooden en gewonden waren eohter door den terugtrekkenden vijand meegevoerd. Deze laatste toevoeging wijst er op dat de terugtocht der Boeren in goede orde is afgeloopen en dat van een verpletterende nederlaag, gevolgd door vlucht, geen sprake is. De Engelsche verliezen zijn niet gering. Officieel wordt, blijkens opgaaf van Methuen zelf, door het departement van oorlog bekend gemaakt, dat de Engelschen 58 doedel] en 149 gewonden hebben, terwijl nog 18 man worden vermist. Bedenkt men, dat Methuen 13000 man ouder zijn bevelen heeft, waaronder voldoende cavalerie en een brigade marine-geschut, waartegenover de Vrijstaters bij Belmont maar een paar duizend man te stellen hadden, dan mag gevraagd worden of, wanneer iedere stap voorwaarts den Engelschen zooveel kosten moet, hun successen niet op Pyrrhus-overwinningen gaan gelijken en zij niet met bezorgdheid mogen bedenken: „nog een serie zulke overwinningen (en Kimberley is nog ver!) en wij zijn verloren 1" Men herinnere zich ook, dat de divisie tot ontzet van Kimberley, om zoo spoedig mogelijk voort te rukken, geen bagage heeft meegenomen en evenmin groote voorraden levensmiddelen meevoert. Methuen is dus genoodzaakt snel voort te dringen, wil hij niet binnen weinige dagen gebrek aan voedsel hebben, want fourageeren in de streek zelf is niet mogelijk, het is daar dor en onvruchtbaar en op de sympathie van de schaarsche bevolking valt voor de Engelschen zeker niet te rekenen. Van de derde divisie, die uit East Londen onder generaal Gatacre naar het Noorden oprukt, wordt gemeld, dat zij bij Queenstown haar hoofdkwartier heeft opgeslagen, om vandaar te trachten den Vrijstaat binnen te dringen en Bloemfontein te bedreigen. De divisie is ongeveer 4000 man sterk, terwijl te Nauwpoort, dat door de Engelschen is hernomen, nog een 1000 man zware bezetting ligt. Bij Colesberg, Burghorsdorp, Aliwal-north, Bethuffi3 staan de Boeren, die, meester van de spoorweg-knooppunten, zullen te zorgen hebben dat de tocht naar Bloemfontein voor de Engelschen geen parade-wandeling wordt. Heel in het Noorden, op de grenzen van Rhodesia, hebben de Engelschen nog een troep van ongeveer duizend man onder kolonel Plumer, die herhaaldelijk getracht heeft over de Limpopo te komen om Mafeking te helpen, maar tot dusver door de Boeren, die de overzetplaatsen beheerschen, in verschillende schermutselingen is tegengehouden. De vorige week Woensdag hebben 700 Boeren Colesberg bezet, waarna alle landbouwers uit het district werden opgeroepen en de geheel() bevolking door den Boerencommandant als volgt werd toegesproken : „Het uur heeft geslagen , om het juk van Engeland af te schudden; de Engelsche tyrannie kan niet langer geduld werden. De Engelschen hebben ons tot den oorlog gedwongen, God wil dat wij strijden voor onze vrijheid." Vervolgens bracht de commandant de wapenfeiten dor Boeren in herinnering en eindigde: „Het hangt van u af, Afrikaanders, om door Engeland geregeerd , of onafhankelijk te werden. Niemand is verplicht tegen zijn wil te vechten; vraagt aan uwe zusters en aan uwe moeders, of gij met ons moogt mee strijden. God is tot zoo ver met ons geweest; onze wapens zijn overal zegevierend geweest." De commandant las daarop de proclamatie van Steyn voor, waarin gezegd wordt, dat de Engelschen de Kaapkolonie als terrein hebben gekozen voor hun krijgsbewegingen, zonder de bewoners daarin gekend te hebben. „De Boeren zijn de grens overgetrokken," vervolgde de circulaire, „en daar de oenige vijanden de Engelsche troepen zijn, zullen de bewoners der Kaapkolonie hun vrijheid blijven genieten en de beschikking blij ven houden over hun lijf en have, zoolang zij zich niet vijandig toonen en de schattingen betaald zullen werden." Daarna begaf de commandant zich naar het gerechtshof om de eeden in ontvangst te nemen der inwoners. Het burgerlijk bestuur, evenals de politie, zijn voorloopig gehandhaafd. De afval van de Hollandsche bevolking in het noorden der Kaapkolonie verontrust de regeering meer dan zij zeggen wil; de zending van den Kaapschen minister Sauer naar zijn kiesdistrict Aliwal-north om onzijdigheid aan te raden en een wapenstilstand voor te bereiden, is voor die ernstige bezorgdheid een bewijs, en niet minder een proclamatie van air A. Milner, waarbij hij tegenspreekt de hem verweten uitdrukking, dat het met de heerschappij van het Afdkaanderdom gedaan moest zijn en waarin hij het Hollandsche element in de kolonie met heel veel zoete woorden aan het Britsche gezag tracht te blijven binden. De Basoeto-kaffers schijnen moeite te hebben, te midden van zulk een krijgs•atmosfeer, zich rustig te houden. Zij zijn onderling een beetje aan het bakkelijen gegaan, hetgeen sir A.. Milner liefderijk uitlegt ala gevolg van de pogingen der Boeren om een burgeroorlog onder de Basoeto's te verwekken, ten einde hen als hulp voor Engeland onschadelijk te maken. De Engelsche regeering blijkt meer en meer tot de overtuiging te komen dat de troepenmacht in Afrika nog niet voldoende is. Weliswaar is de vijfde divisie nog niet gereed, maar men denkt toch al over een zesde. Een Duitsch officier schrijft trouwens aan de Times dat de Engelachen zeker nog 50,000 á 60,000 man moer zullen noodig hebben. Een aangenaam vooruitzicht voor den heer Chamberlain. Al drijft Lord Methuen de Vrijstaters misschien terug de Engelschen zijn nog niet aan 't eind. Er kunnen vreemde dingen gebeuren in dat vreemde land. Wanneer het waar ie wat de Vossische Zeitung meldde, dat de Engelschen, omdat de spoorweg niet genoeg troepen te gelijk kan vervoeren, een leger willen laten opmarcheeren over de Karroo... • dan kan het een vreemd lot wachten. De eindelooze, onafzienbare vlakte, waarop geen boom groeit en die in Juni, Juli en Augustus geheel dor en verschroeid is, begint nu heerlijk te leven. Weldra zal het een oogverblindende en bedwelmende zee van kleur en geur zijn : de gansche Karroo staat vol van de prachtigste bloemen. Maar ofschoon de schapen ,daaraan voedsel vinden er groeit geen sprietje gras voor de paarden. Een leger kan daar omkomen te midden van die oneindige pracht. Nog iets anders. De Engelschen schijnen er op te rekenen dat de rivieren, zooals de ;Modderrivier, nu nog weinig of geen water hebben. Maar in dezen tijd vallen er soms plasregens, die 'raiz een drogen greppel een bruisenden stroom maken ! En nog wat. Als de Engelschen er in slagen om den Vrijstaat te overmeesteren en de Boeren te noodzaken zich uit Natal terug te trekken, dan zal dat toch wel niet zijn vo:s6r den Transvaalschen winter, Juni, Juli en Augustus. Dan steken de Boeren het gras in brand op het Eloogeveld bij de Vaalrivier, opdat het in een volgend seizoen des te weliger zal groeien. Een brandend land vinden de Engelschen dan vóór zich. En dan is daar nog een merkwaardige boom, waarvan veel te leeren valt voor wie denkt dat hij met Kerstmis te Pretoria zal zijn. Die boom wordt door de Boeren »Wachteen-beetje" genoemd, omdat de al te haastige reiziger zijn kleeren scheurt aan de dorens. 0, er is meer tusschen de Kaap en den Limpopo dan waarvan gij, Horatio Chamberlain, ooit hebt gedroomd ! --- FEUILLETON. EERLIJK DUURT lIET LOGST. (Uit „Die Spinnstube.") Al hield ik u, waarde lezer, ook nog zoo lang met dat spreekwoord bezig, dat zou toch niet opwegen tegen eene geschiedenis, welke ik kort geleden ergens heb gelezen en die ik n thans wil mededeelen. Daar zij in Engeland is voorgevallen, moet ik eerst u wel eene inrichting bekend maken, welke daar veelvuldig wordt aangetroffen. In Engeland leven vele zeer rijke adellijke hoeren, die een uitgestrekt grondbezit hebben. Daar zij deze goederen niet zelf in gebruik nemen, geven zij deze aan wakkere boerenlieden in huur of pacht. Is nu zulk een pachter een eerlijk man, die getrouw aan zijne verplichtingen voldoet, dan gaat in den regel do pacht steeds door en niet zelden op zijne kinderen en kiudskin deren over en zoodanige pachters zijn dan dikwijls vermogende lieden, ofschoon zij geen voet grond in eigendom hebben. Er leefde dan in het graafschap Yorkshire in Engeland op eene kleine pachthoeve een jonge man, Thomas Bird geheeten, met zijne vrouw. De jachttijd brak aan. Tom gelijk men in Engeland den naam Thomas afkort had voor de eerste maal zijn nieuw pachtland met tarwe bezaaid en de staat van het gezaaide was zoo heerlijk, zoo veelbelovend, dat zijn hart in de borst van vreugde klopte; want zoo deze vrucht gelukkig slaagde, zou de opbrengst er van voldoende zijn, om de geheele pachtsom te betalen en al het andere zou gewonnen gold zijn. Dit vertelde hij op een avond aan zijne vrouw, toen hij van het veld kwam, waar juist de eerste sneeuw het zaad een weinig dekte. En hunne harten waren vol van dankbaarheid voor een zoo hoopgevend begin. Naast de landerijen, waarvan Tom pachter was geworden, lag eene bezitting van den graaf Fritz-William, een jong en zeer rijk heer, die een hartstochtelijk jager was. Nu weten wij, dat de liefhabberij voor de jacht zeer licht een hartstocht wordt, die den mensch eten en drinken doet vergeten, ja, hem blind maakt voor het onrecht, welke hij bij de uitoefening er van anderen veroorzaakt. Graaf Fritz-William Was zulk een dol jager, en had, toen de eerste sneeuw was gevallen, een gezelschap van dertig personen op de jacht genoodigd. In Engeland werden deze drijfjachten in den regel te paard gehouden en de rijke hoeren brengen hunne eveneens bereden jagers en bedienden met geheele koppels honden mede. Zonder verder te vragen, waar hij zich bevond, liet Graaf Fritz-William het jachtgezelschap, dat, buiten de bewakers der honden, uit zeventig bereden personen bestond, zich verzamelen op het tarweveld van Tom. Daar lieten zij hunne paarden heen en weer draven, tot zij eindelijk allen gereed waren. Tom hoorde het rumoer en het hoorngeschal en zag met ontzetting, hoe de naburige grondbezitter zijn terweakkers liet vertrappen en de hoop vernietigde, die zijne ziel had vervuld. Bleek van schrik en misnoegen trad hij op den Graaf toe en zeide hem rustig en beleefd, maar toch op een toon, die een natuurlijk gevolg was van het onrecht, hem aangedaan, dat de Graaf zich op zijn pachtgrond bevond en de vrucht van zijn arbeid totaal vernietigde. De Graaf schrikte en zeide, dat het niet met opzet was geschied. Indien Tom slechts wilde opgeven hoeveel de schade bedroeg, zou hij hem die gaarne geheel vergoeden. Tom geraakte hierdoor in verlegenheid, daar hij nog geen ervaring genoeg bezat, die hem in staat zou stellen om de schade te berekenen. In deze verlegenheid was het zoowel voor den Graaf als voor Tom eene uitkomst, dat er juist een pachter uit de nabuurschap, een bejaard man, voorbijging. „Is het n goed, dat deze de schade voor u schat ?' vroeg de graaf. Tom stemde hierin toe en nu werd de pachter er bij geroepen, die gaarne de opdracht aannam. Hij ging nu het veld over, nam alles nauwkeurig op en verklaarde daarop, dat de schade minstens vijftig pond sterling (zes honderd gulden) bedroeg. Zonder een woord te verliezen, betaalde de Graai onmiddellijk de vijftig pond aan Tom, en daar intussehen het jachtgezelschap geheel verzameld was, reed hij met zijn gevolg weg zonder verder naar Tom om te zien. Tom stond verbluft en zeide tot den ouden pachter: „gij hebt de schade blijkbaar te hoog aangeslagen, het kan zoo veel niet zijn." De oude man lachte hem uit en zeide : „hebt gij misschien lust het geld terug te geven en de schade zelf te dragen ? De Graaf kan het immers wel betalen en gij kunt het heel goed gebruiken. Wees nu toch niet dom. Was de zaak voor bet gerecht gekomen, hij zou nog anders hebben moeten offeren." Met deze woorden groette hij Tom en ging zijns weegs. Tom bracht het geld thuis, doch het liet een doorn in zijne eerlijke ziel achter, dewijl hij meende, dat hij te veel had ontvangen. Toch kwam het hem goed te pas, want spoedig daarna verblijdde zijno lieve vrouw hem met oenen zoon en dat veroorzaakte velerlei uitgaven, die vooraf niet te berekenen waren geweest. De winter ging voorbij. De sneeuw had haar koesterenden vlokkigen deken over het veld gespreid en toen de lente kwam met haar milden regen en warmen zonneschijn, toen herstelde zich het tar wo veld van Tom boven alle verwachting en de zomer bracht hem een oogst, zoo rijk, als hij aanvankelijk niet hal durven hopen. Hij betaalde Zijne pacht uit de opbrengst van de tarwe en er was in geheel Engeland geen gelukkiger paar dan Tom en zijne vrouw. Zoo kwam de herfst en graaf Fritz-William betrok weder zijn slot, om opnieuw de genoegens der jacht te genieten. Reeds den volgenden morgen werd de pachter Tom Bird bij hem aangediend. Do graaf had reeds lang de geschiedenis vergeten en herinnerde zich den naam niet meer. Hij liet den man binnenkomen herkende hem bij den eersten oogopslag en riep, terwijl hij naar zijno geldbeurs greep : »Aha, mijn vriend, gij komt mij vertellen, dat de schade grooter is geweest dan de vergoeding die ik u heb gegeven. Het hoeft mij zeer gespeten, want ik vernam van mijne jagers, dat gij nog een beginner zijt en ik heb uw veld laten vertrappen. Zeg maar terstond, hoeveel gij nog verlangt. Ik ben u nog zeer verplicht, dat gij zoo bescheiden waart, een ander zou mij bij het gerecht hebben aangeklaagd." „Vergeef mij, heer graaf," sprak Tom verlegen, „dat is niet mijne bedoeling. Veeleer dringt mij mijn geweten, u de vijftig pond terug te geven en ik ben zoo vrij zo hier op de tafel te leggen. Het was reeds in hot eerste °ogenblik te veel, de oude man had blijkbaar de schade to hoog berekend. Eerst bij den oogst bleek, dat niet alleen het vertrappen van mijn zaad niet het geringste nadeel had gedaan, maar dat juist op die vertreden plaatsen de tarwe bet schoonst was en de rijkste aren droeg. Het geld, dat ik zonder recht en billijkheid bezat, heeft mij op de ziel gebrand en ik zal eerst weder recht tevreden worden, zoodra ik het in handen weet van hem, wien het toebehoort en van wien ik het tegen recht en billijkheid heb aangenomen." Diep bewogen hoorde de Graaf hem aan, trad vervolgens op hem toe, legde de hand hem op den schouder en zeide: „Hebt gij kinderen, Tom ?" ~Een zoon," was het antwoord, ~God behoede hem !" „Ja, God moge hem voor u bewaren !" zoide de edele Graaf; „want het zou inderdaad jammer zijn, indien een zoo brave vader zijne grondbeginselen niet op zijne kinderen zou kunnen overplanten. Hoor eens, Tom," zoo ging de Graaf voort, „het geld blijft het uwe en als belooning eener zoo zeldzame eerlijkheid voeg ik er nog vijftig pond bij. Zet dit geld op rente en als uw zoon meerderjarig is geworden, en zich gaat vestigen geef bet dan aan hem als uitzet en vertel hem daarbij vanwaar het komt en hoe het in uw bezit is gekomen 1" Tom weigerde het geld aan te nemen, doch de Graaf drong er zoo lang op aan, dat hij het eindelijk deed. Eere den eerlijken Tom en den ehlen Graaf! Do zoon van Tom kreeg een kostelijk huwelijksgoed, doch voor hem was van nog meer waarde datgene, wat hij van zijn braven vader erfde: de gewoonte om niet af te wijken van het pad der eerlijkheid. --- Advertentie KENNISGEVING. BURGEMEESTER ei WETHOUDERS van FRANEKER brengen, ter voldoening aan art. 5 der drankwet, ter openbare kennis, dat bij hen is ingegekomen een verzoekschrift van H. H. vex LIMBURG, om vergunning tot het verkoopen van sterken drank in het klein in het perceel E. 0. no. 58. Franeker, 25 November. 1899. Burgemeester en Wethouders voornoemd, JAN DIRKS, Burgemeester. H. VELDING, Secretaris. --- Laatste berichten. DURBAN, 24 Nov. De Advertiser ontvangt het volgende bericht uit Mooirivier: De vijand wierp heden morgen zoo van tijd tot tijd een paar bommen in het kamp. Een hevig vuren werd noordwaarts gehoord. hetwelk bevestigd werd door een offieieelen Kafferbode van Esteourt, die door de Boeren gevangen gen°. men, maar weer ontsnapt was. De Boeren hadden een sterke macht onder bedekking van een kopje, waar twee kanonnen waren opgesteld. De bode bevond zich de vorige week in Ladysmith en bevestigde de berichten omtrent hevige gevechten aldaar. De Boeren deden verscheidene aanvallen, met het doel het Britsehe kamp te nemen, maar werden telkens met groote verliezen teruggeslagen. De bode verklaarde het mislukken der aanvallen hierdoor, dat wanneer de Boeren naderden, de Engelschen de omtrek in vlammen zetten, waardoor alles wat in hun bereik kwam gedood werd. LONDEN, 24 November. Drie. honderd Boeren uit Helpmakaar vielen gisteren de Tugeladrift aan en werden door de Umvoti-fuseliers teruggeslagen na een gevecht dat twee uren duurde. De Tugela-rivier is sedert gerezen en nu niet meer doorwaadbaar. BELMONT, 23 Nov. De gansche Westelijke divisie trok Dinsdag van Oranje-rivier voorwaarts en sloeg haar bivak op te Witteputs. Twee compagnieën bereden infanterie, een detachement Australische lanciers werden uitgezonden om Thomassfarm bezet te houden ; pikketten beletten den vijand het oprukken, maar eindelijk openden de Boeren het kanonvuur, waarna ook de Engelsche artillerie kwam oprukken en het vuur der Boeren tot zwijgen bracht. De brigade der Guards vertrok hedenmorgen en rukte steeds voorwaarts naar een kopje, eenige mijlen ten Oosten van Belmont-station. De Seots Guards en de Grenadiers Gaarde trokken op tot op vijftig yards van hun operatiebasis, hoewel zij werden belemmerd door een zwak vuur, dat hen een °ogenblik deed aarzelen. Toen de dag aanbrak, werd een doodend vuur op den vijand geworpen. Dit geweer-duel duurde een half uur; toen begon de artillerie te werken en de Boeren gaven hun voorste positie op. De Scots Guards bestormden onder luid gejuich het kopje met de bajonet. Toen rukte ook de negende brigade voorwaarts in uitgestrekte linie ; de Boeren begonnen een verschrikkelijk kruisvuur van de omliggende kopjes, maar ten spijt daarvan bestormden de Coldstream Guards, ondersteund door de Seots Grenadiers en de Northumberland- en Northampton regimenten, de tweede vijandelijke positie, wederom onder luid gejuich. De Engelsehe artillerie werkte op dat °ogenblik uitstekend. Het vuur der Boeren was steeds constant, doch de infanterie weifelde nooit. Ten spijt van eene flankbeweging der lanciers, slaagden de Boeren er in, bij het terugtrekken hunner tweede positie, om een ander woest kopje te bezetten. De infanterie hield wederom moedig stand tegen dit vuur. De marine. brigade trad nu ook op ; op een afstand van 1800 yards waren de Boeren niet meer in staat om het nieuwe doodende vuur te weerstaan en gedwongen hun posities te verlaten. Toen begon de aanval der cavalerie, die de Boeren tot op vijf mijlen vervolgde. De Engelschen hebben het kamp der Boeren in bezit genomen en den daarin aanwezigen voorraad vernietigd. Gedurende den aanval op hunne tweede positie heschen de Boeren de witte vlag, waarna luitenant Willaugh• by van de Coldsstreams, die voorwaarts ging, onmiddellijk werd doodgeschoten. Dezelfde taktiek werd tweemaal herhaald ? ? ? BERLIJN, 24 Nov, Een particulier bericht uit Londen meldt, dat Lord Methuen geen overwinning behaalde bij Belmont, maar dat hij integendeel door de Boeren terug werd geslagen en gedwongen terug te trekken naar het kamp aan de Oranje-rivier. De bladen melden verder, dat generaal Joubert thans Pietermaritzburg omsingelt met zware artillerie. BRUSSEL, 24 Nov. Een telegram uit Londen aan de Indépendanee meldt, dat men in diplomatieke kringen vertelt, dat Keizer Wilhelm uitdrukkelijk in naam der mogendheden zijn tusschenkomst in den Zuid-A frikaanschen oorlog heeft aangeboden. De staatssecretaris van koloniën Chamberlain, die uitdrukkelijk door den ministerraad daarvoor was aangewezen, zou de voorwaarden hebben aangegeven, waaronder Engeland den vrede zou willen aanvaarden. LONDEN, 24 Nov. In de tweede editie van do Times komt het vol. gende telegram uit Kaapstad van 28 November voor. Vluchtelingen uit Pretoria deden mede, dat er 52 officieren en 1400 manschappen zich te Pretoria als gevangenen bevinden. De renbaan is in een lager herschapen voor het geval een belegering zou plaats hebben. De vluchtelingen schatten de ver• liezen der Boeren op een duizendtal, waarvan de helft aan gedooden. De Boeren gelooven, dat de oorlog vier tot zes maanden zal duren, waarna zij in het bezit zullen zijn van geheel Zuid-Afrika. ---