FEUILLETON. DE SMOKKELAAR. Jan Beurtings was een klein ventje, maar een groote smokkelaar. Hij woonde in het stadje 8., in Pruisen, op 20 minuten afstands van onze grenzen, en handelde in tabak en sigaren, welke waar men nergens zoo goed en tegelijk zoo goedkoop 'kon krijgen als bij hem. Dat verwonderde echter niemand, want ieder wist dat hij smokkelde en dat nog w'bl op groote schaal. Hij zelf bekende dat natuurlijk nooit, maar ontkennen deed hij evenmin. Sprak men hem er over aan, dan begon hij eens te glimlachen en zeide dan gewoonlijk: »De heeren kommiezen moeten maar op hunne zaken passen; ze werden er voor betaald." Dit laatste: „ze worden er voor betaald" kwam et altoos bij, als or een of meer beambten in den omtrek waren, die hem konden hoeren, wat die hoeren natuurlijk nog wreveliger maakte. En als om die menschen nog meer te sarren, verscheen hij, uit Nederland komende aangekuierd, zoo nu en dan eens aan hun kantoor om aangifte te doen van (Sen enkel kistje sigaren. Dat bij zulke gelegenheid niet werd gevisiteerd laat zich begrijpen. Had, hij dan de rechten betaald, dan nam hij zeer eerbiedig zijn hoed af en groette op de meest beleefde wijze, welken groet de komrniezen echter niet altoos even hartelijk beantwoordden. Toch was Beurtings er wel eens ingeloopen; en soms wol eens heel leelijk ook; dan deed zijne portemonnaie hem wel beterschap beloven, /naar na oenigen tijd was hij weer de oude zondaar van voorheen, en dat kon hij ook niet want zoo zei hij zelf de vos Verliest Wel oorzaak, dat haar, maar niet zijn streken 1 De air, dat hij zoo nu en dan eens in den val was gel" Pon was een zekere 1151ting, een arme kerel, die er 'een duitje mee scheen te verdienen hem te verraden. Althans, iedereen zei dat, en Beurtings geloofde het ook, want (zoo redeneerde hij) wat belang kan die vent er anders bij hebben, zich altoos met een andermans zaken te bemoeien ! Wat er van zij, zeker is het, dat hij voor dien Mifting op zijn hoede was; vooral in het najaar van 18 . . . . toen hij zich had voorgenomen eens neen groeten slag te slaan" bij gelegenheid van de op handen zijnde kermis te B. Dat hij dit voornemen niet aan de groote klok had gehangen, is te begrijpen; toch werd hem oenige dagen, voordat hij „er op uit zou gaan", in den „Ktinig von Spaniën" perstionlij k gezegd, dat hij maar voorzichtig moest zijn, want de kommiezen waren ingelicht en alles was verraden! Natuurlijk dacht Beurtings terstond aan Hëfting en riep als in vertwijfeling uit: Maar hoe komt die verwenschte kerel er achter? Het zal nog zoo lang duren, totdat ik hem ... En ja, „die verwenschte kerel" scheen van alles goed op de hoogte te zijn gebracht, want reeds oenige dagen vroeger was hij bij do ambtenaren geweest en had hun het volgende verteld: OP Donderdag 3 September, 's middags om 3 uren, zou Beurtings over de grenzen komen met een soort van kar, getrokken door een muilezel. Hij zou echter niet langs den gewonen weg Pruisen binnengaan, maar langs of door een boschje, ruim anderhalf uur van hun kantoor gelegen, op eene plaats, waar geen kantoor was en waar maar zelden kommiezen kwamen. Lang voor het aangekondigde uur lagen op den bepaalden dag de twee ambtenaren dan ook in voornoemd bosehje verscholen, want ze wisten bij ondervinding, dat zij op Hëfting's gezegden af konden gaan. Met een hart, dat van vreugde klopte, zagen de kommiezen de komst van hun slachtoffer tegemoet En hun bleek dan ook weldra, dat de verklapper ook nu weer goed was ingelicht, want nauwelijks hadden zij tegen elkander gezegd : „Nu is het drie uur, nu moet hij komen", of hij naderde werkelijk in de verte. Alles kwam uit, zooals Hëfting had gezegd. Het was een soort van karretje getrokken door een ezel en voorop liep de smokkelaar Jan Beurtings. Ik zeg „een soort van karretje", want in andere omstandigheden zou men, had er geen ezel of paard voor geloopen, moeielijk hebben kunnen zeggen, wat het was. Nergens was aan het voertuig eene opening te bespeuren; met een oud zeildoek was• alles overdekt, en het heele boeltje werd bijeen gehouden door groot°, dikke touwen ; zelfs van de wielen was weinig of niets te zien, want langs alle kanten sleepten oude zakken bijna op den grond. Voor of naast den muilezel liep Beurtings; nu eens deed hij den langoor stilstaan, en dan ging hij heel voorzichtig vooruit; bij het minste gerucht zag de smokkelaar naar alle kanten om, en hij scheen zijn attentie to verdubbelen, toen hij den grenspaal naderde, in welks nabijheid de Duitsche beambten nog altoos in het kreupelhout verborgen lagen. Bij den paal zelve hield Beurtings nog even stil, zag nog eens overal rond, en niets of niemand ontwarende, die het hem lastig kon maken, ging hij met ezel en kar de grenzen over, terwijl hij quasi aan zijn ezel zeide (maar ongelukkig zóo hard, dat de kommiezen het verstonden): »Nu, mijn beestje, rijd maar door, der Kaizer Wilhelm ist nicht hier I" De kommiezen lieten hem een pas of tien verder gaan, zagen nog eens met genoegen, hoe geheimzinnig hij te werk ging, en gaven toen elkander het teeken om hem te overvallen. De smokkelaar stond als verpletterd, toen hij de kommiezen zag, want aan vluchten was niet meer te denken. Met een plechtig „in naam der wet" deden zij hem stilstaan en vroegen, wat hij daar alzoo op die wonderkar had liggen. »0! hij had niets aan te geven; wat hij overbracht, mocht gerust overgebracht worden; hij had vroeger wel eens gesmokkeld, maar nu zou hij voor niets ter wereld meer 's lands schatkist willen benadeelen ; do hoeren konden hem gerust laten gaan" enz. enz. „Ja", zei een der beambten, „we weten dat ge zoo nauwgezet van geweten zijt, maar . . . vooruit er mee naar het kantoor." En gaarne of niet, Beurtings moest mee! Op de vraag der beambten, waarom hij alles zoo dicht had gestopt, had hij geen antwoord willen geven, wat de kommiezen nog nieuwsgieriger had gemaakt. Als een arme zondaar liep de smokkelaar naast zijn ezeltje, het quasi zoo nu en dan eens aansprekende met een : »Stom dier, toch al zoo vermoeid en nu nog die visitatie 1" Doch de beambten schenen zonder medelijden èn voor Beurtings èn voor zijn beestje. Aan het kantoor gekomen, werd door de kommiezen weldra alles zoo nauwkeurig mogelijk nagezien, terwijl de smokkelaar, voor het bureau op een bankje gezeten, heel stilletjes zijn pijpje rookte, nu en dan eens zeggende: „Voorzichtig, heeren, voorzichtig, als 't u belieft, dat gij niets breekt of scheurt !" En ze hadden iets te doem, de hoeren kommiezen, om al die koorden en koordjes te ontwarren! Toen eindelijk alles los was gemaakt, vonden ze . . . . een 40- h, 50-tal oude zakken en daaronder een tiental groote steenen, die zorgvuldig in een stuk papier waren gewikkeld en ook al weer met touwen omwonden! . . . De heeren beambten begrepen, dat zij er dezen keer zelven waren ingeloopen, en, ofschoon ziedend van toorn, hielden zij zich goed en antwoordden op het sarrend : „Wat zijn de rechten, heeren?" van Beurtings, eenvoudig, dat hij door kon gaan! Als naar gewoonte nam hij allereerbiedigst zijn hoed af, salueerde, klom op zijn kar en reed weg, terwijl hij quasi zijn ezeltje toeriep (maar zoo hard dat de commiezen het verstonden) : „Allons, Mieke, nu naar huis; ge ziet, dat gij een braven meester hebt, dus nu maar vooruit er rneé !" Weldra wist natuurlijk heel het stadje, wat er was voorgevallen en dat er veel en langen tijd om gelachen werd, is te begrijpen. Vele jaren waren sedert verloopen. de verrader, lag reeds lang in zijn graf, maar Beurtings, die ('t zij tot zijne eer gezegd) zich gebeterd had, leefde nog, en het toeval wilde, dat hij, eens op reis zijnde, een der kommiezen in den trein ontmoette. Zij hadden elkander in geen jaren gezien, maar herkenden elkaar toch terstond. •Na de gebruikelijke vragen, hoe het met de gezondheid ging, en een klein praatje over weer en wind, kon Beurtings* (wijl ze maar met hun tweeën in de coupé zaten) toch niet nalaten het gesprek nog eens te brengen op dat smokkelpartijtje van oude zakken en straatsteenen. „Ja," zeide de gewezen ambtenaar (maar nu lachend), „toen hebt gij ons te pakken gehad, maar ik begrijp nog niet, dat die Hsfting dat niet geweten heeft, hij, die altoos zoo goed was ingelicht, als gij „er op uit gingt" en aan wien wij het, zooals gij zelf wel zult weten, werkelijk te danken hadden, dat wij u zoo nu en dan eens snapten. Hoe is het mogelijk, dat hij van die list niets heeft geweten ; als speurhond, zal ik maar zeggen, was hij toch oenig in zijn soort." »Och, mijnheer," antwoordde de gewezen handelaar in tabak en sigaren, „och, mijnheer, ik kan u nu alles wel vertellen, 't zal nu toch wel reeds langen tijd verjaard zijn en nu wij beiden onze schaapjes op het droge hebben, zullen we het elkander toch wel niet meer lastig zien te maken, zou ik meenen. IJ moet dan weten, mijnheer, dat, terwijl gij met uw gezel op dien dag en dat uur in het boseh laagt te wachten om mij te snappen, op dat zelfde oogenblik een ander door mij betaald persoon, uit Holland komende, uw kantoor is voorbij gereden, ook met een karretje, maar daarin waren, voor mijne rekening, eenige duizenden sigaren geborgen, in plaats van oude zakken en straatsteenen." „Maar lieve deugd," riep de gewezen kommies uit, „wien hebt ge daarvoor kunnen vinden, daar ieder wist, dat ge er, tenminste nu en dan eens, zoo leelijk waart ingeloopen; wie heeft dat voor je durven wagen ?" „Hëfting, mijnheer," antwoordde de oude smokkelaar lachende. ~Hëfting zelf I" --- EEN BETERE TOEKOMST. Donker zijn de vooruitzichten der staten van ons werelddeel. Het grootste gedeelte zijner inwoners, namelijk de werkende klasse, verkeert in een toestand, dien men met den naam van „malaise" bestempeld heeft. Velen zijn werkeloos of worden met werkeloosheid bedreigd, en wie een regelmatig dagloon genieten, kunnen slechts even beschikken over het noodige tot onderhoud van hen zelven en van hunne huisgenooten. Toegenomen verstandsontwikkeling heeft ook hunne behoeften doen toenemen, en wanneer zij hunne gesteldheid vergelijken met die van anderen, die over een nutteloozen overvloed kunnen beschikken, dan gevoelen zij, hoeveel levensgenot zij moeten missen. Dringend is voor onzen tijd de eisch om daarin verbetering te brengen, althans wanneer men niet wil, dat de heerschend& ontevredenheid zich eindelijk zal openbaren in daden van geweld, in verstoring der maatschappelijke orde, in de welvaartverwoestonde gruwelen van den burgeroorlog. Er is meer. De staten van Europa putten de volken uit door zware belastingen en de hierdoor afgeperste sommen werden voor een groot deel besteed aan oorlogstoerustingen. Gedurig worden er nieuwe moordtuigen uitgevonden, en de mogendheden haasten zich om daarmede de legers te wapenen. Levende en doode weermiddelen, te land en ter zee, vorderen verbazend groote geldelijke offers, en het feit, dat geheel ons werelddeel gereed staat tot den strijd, wettigt de vrees, dat deze vroeg of laat zal uitbarsten. Voorts beijveren zich de mogendheden om hun koloniaal bezit in andere werelddeelen uit te breiden en ook hier kostbare oorlogen te voeren. Zijn hiervoor de gewone middelen niet voldoende, dan worden er leeningen gesloten, waarna men soms tot betaling der rente nieuwe leeningen moet aangaan, terwijl om aflossing der schuld nauwelijks wordt gedacht. En op wie rust die schuld? Immers op het volk, want zulke leeningen werden onder goedkeuring van de volksvertegenwoordigers tot stand gebracht. Wanneer wij zien, hoe die leeningen van jaar tot jaar toenemen, dan is het niet moeilijk te voorspellen, dat zij weldra de draagkracht der volken zullen overschrijden. Het einde is dan een bankroet, dat een onherstelbaren slag zal toebrengen aan den nationalen rijkdom en velen in armoede dompelen, die thans als schuldeischers van den staat onbezorgde dagen genieten. Inderdaad, de toekomst is donker. Niet weinig zou zij verbeterd werden, indien men kon besluiten tot afschaffing der legers. Hierdoor zouden groote sommen werden bespaard, die in vrede nutteloos worden weggeworpen en in oorlog enkel dienen om bloedbaden aan te richten. Hierdoor zouden millioenen handen, die zich thans oefenen in den wapenhandel, gebezigd kunnen worden tot voortbrengenden arbeid. De militie-dwang zou verdwijnen en de verzekering van een duurzamen vrede zou de welvaart verhoogen. Het is zoo, er worden pogingen aangewend, om elke stoornis van den vrede te verhoeden. Vredebonden vergaderen, ook van hen, die tot de parlementen der verschillende staten behooren. Men dringt aan op het benoemen van scheidsgerechten, om uitspraak te doen over voorkomende geschillen tusschen de mogendheden. Maar men vraagt niet zonder grond: Waar is de macht, die de geldigheid dezer uitspraak zal handhaven? Men ziet, dat de in het ongelijk gestelde mogendheid een leger gereed heeft, om datgene te verkrijgen wat zij als haar recht beschouwt, terwijl hare zelfzucht zich hult in den mantel der militaire eer, om met wapengeweld te verwerven, wat haar door het machtelooze scheidsgerecht was ontzegd. Is dan geene betere toekomst voor ons te openen ? Zonder eenigen twijfel, indien slechts vorsten en volken gezind zijn om hiertoe mede te werken. Europa moet een statenbond vormen, evenals de Vereenigde Staten van Noord Amerika. Elk rijk in ons werelddeel behoudt zijne maatschappelijke inrichting en de volkomen vrijheid van zijn binnenlandsch bestuur. De bestaande regeeringsvorm, hetzij republiek of monarchie, kan er behouden blijven, maar elk rijk benoemt één of meer uitstekende mannen, die te zamen een scheidsgerecht vormen en wier uitspraak geen honger beroep gedoogt. De staande legers worden afgeschaft, terwijl men slechts zorgt voor de noodige macht om de maatschappelijke orde te handhaven. Daarenboven heeft men op een gunstig gelegen centraalpunt van Europa een betrekkelijk klein leger van vrijwilligers bijeen, die de noodige kracht kunnen bijzetten aan de uitvoering der beslissing van het scheidsgerecht. Voorts moeten op alle grenzen der Europeesche rijken de beschermende rechten worden afgeschaft. Gemakkelijk zal men de onschatbare voorrechten van zulk eene regeling inzien. De oorlogslasten verdwijnen nagenoeg geheel en al, tegelijk met de verfoeilijke conscriptie. De vrede is gewaarborgd en de nijverheid ontvangt daardoor een nieuwe vlucht. Heeft men voorlang de plaatselijke accijnzen ten voordeele der ingezetenen vernietigd, nog meer zouden dezen zich verheugen in het afschaffen der beschermende rechten, 't geen de producten van het buitenland wegens den verlaagden prijs meer onder het bereik zou brengen van iedereen, terwijl onze inlandache voortbrengselen veel grooter aftrek zouden vinden in het buitenland. Bij deze stoffelijke voordeelen moet men wijders den zegen voegen, die door eens vermenging en verbroedering der verschillende volken zou ontstaan. Indien zulk eene toekomst zich voor ons werelddeel opende, dan zouden wij haar met recht eene betere noemen. Het is onze overtuiging, dat zij komen zal, maar het grieft ons te moeten erkennen, dat zij voorshands nog niet zal aanbreken. De zelfzucht der vorsten en de verblinding der volken beletten thans nog hare verschijning. Vele vorsten, zich vleiend met den waan, dat zij eene goddelijke roeping hebben om heerschappij te voeren, zouden niet dulden, dat een scheidsgerecht in zekere mate de oppermacht bezat boven hen, en nog altijd zijn zij er op bedacht om in een aanzienlijk leger een steun te zoeken voor hun gezag. Wie dit laatste durft aanranden, stelt zijne vrijheid en zijn leven in gevaar. De zelfzucht vraagt niet naar het heil der burgers, maar naar eigen grootheid en eigen voordeel, en de volken zijn verblind genoeg om door hunne vertegenwoordigers de middelen te wettigen, die de zelfzucht van enkelen bevredigt en de welvaart van millioenen belaagt. Laten de volkeren toch wijzer worden en de verschijning dier betere toekomst bevorderen, niet door gewelddadige omwentelingen, niet door onvruchtbare hersenschimmen, maar door kalmen, eensgezinden drang. Zij sidderen allen voor den oorlog, zij verlangen naar ontheffing van de zware belastingen en naar de kalmte van een duurzamen vrede. Waarom zouden zij er dan niet naar streven, om eene betere toekomst te doen aanbreken, waarin al die voorrechten hun zouden ten deel vallen ? (N. V. C.) A. W. P. --- Buitenland. ALGEMEEN OVERZICHT. Achtereenvolgens komen de voornaamste mannen der liberale partij in Engeland den politieken toestand blootleggen, terwijl mede de leden van het tegenwoordige kabinet hun licht laten schijnen. Politieke redevoeringen zijn er tegenwoordig schering en inslag. Nadat eerst Gladstone, Harcourt en Rosebery in 't openbaar waren opgetreden, zijn de leden der regeering, Michael Hicks—Beach, de kanselier der schatkist en de onder-staatssecretaris Curzon gevolgd. Hicks—Beach sprak te Darlington over het Armenisch vraagstuk. Hij hing een tafereel op van den buitengewoon ontredderden toestand in Turkije en betoogde, dat de tijd voorbij was voor papieren hervormingsbeloften. Openlijk beschuldigde hij den Sultan en diens regeering van let oogluikend toestaan der moorden. Daar Rusland, Oostenrijk en Duitschland in 't belang van den Europeeschen vrede den status quo in Turkije willen handhaven , moet Engeland er wel naar streven op een gemeenschappelijk optreden aan te dringen, teneinde aldus de noodige hervormingen af te dwingen. Tot dit doel werkte do Regeering op een vriendschappelijke, vrijmoedige en onbaatzuchtige wijze. De natie, meende hij, zou de Regeering in dezen vertrouwen en hij geloofde, dat geen „Armenische" bijeenkomsten meer noodig waren. Voorts vertelde hij, dat van de aanvoerders der oppositie alleen Rosebery met verstand gesproken had. Gladstone's voorstellen waren buitenmate dwaas en Harcoures denkbeeld om de Cyprus conventie te vernietigen was van even weinig waarde. Sommige bladen maken zich vroolijk met de verklaring van Engelands onbaatzuchtig optreden in de Turksche kwestie. Men is benieuwd hoe het deze nieuwe rol vervullen zal. Ook de heer Curzon sprak te Glasgow van Engelands loyauteitsbetrachting inzake de Armenische kwestie tegenover het Europeesch concert. De mogendheden moeten overtuigd worden, zeide hij, dat wij in dezen belangeloos handelen. Begrijpelijkerwijs trekken, omdat juist uit Engelschen mond deze woorden komen, de woerdjes „in dezen" de aandacht. „In dezen" wil Engeland belangeloos handelen, inderdaad, indien de minister deze woorden gesproken heeft, zijn ze wel zeer karakteristiek. Vooral in verband met wat de heer Curzon over de Nijl. expeditie zeide, zijn ze bepaald eigenaardig Ten opzichte van deze onderneming verklaarde de onder-minister van Buitenlandsche zaken toch, dat zij voor 't oogenblik wel gestaakt is, maar niet eerder voleindigd zal zijn, dan wanneer de Egyptische vlag weder te Khartoem zal wapperen. En de Times zegt: „Wij zijn te Dongola, wij zijn van plan er te blijven ook, en niet alleen dat, maar vroeger of later een heel eind verder te gaan. Dat beschouwen wij als onzen plicht tegenover Egypte, en wij zijn voornemens dien te vervullen." Duidelijker kan het niet. Europa weet nu, dat Engeland naar Khartoem wil. „De Britsche regeering," betoogt het City•blad, heeft nooit verheeld, dat al was Dongola het doel yan dezen veldtocht, deze provincie in geen geval het uiterste doel is, waarop zij het gezicht heeft gevestigd." Maar als de Engelsche regeering zoo spreekt, zullen de overige mogendheden tot eene oprechte samenwerking met het belangelooze Albion niet zoo terstond geneigd zijn, met name Frankrijk niet. De inwendige politieke crisis in Engeland blijft heden het meest de aandacht trekken. Sir William Harcourt heeft verklaard, dat de geruchten van zijne aftreding als leider der parlementaire oppositie in het Lagerhuis, onjpist zijn. Het bestuur der Liberale Nationale Vereeniging zou het in de gegeven omstandigheden het best achten geen difinitieve stappen te doen tot het aanwijzen van een nieuwen leider der partij. Eindelijk is nu te Sofia het openbaar proces tegen de moordenaars van Stambouloff begonnen. Als daders van den moord worden in de acte van beschuldiging genoemd: Boni Georgieff, vroeger bediende bij majoor Panitza ; Atzoff, de koetsier, die Stambouloff van de Union•club reed; Tuffektchieff, die de wapenen verschafte en de noodige gelden verstrekte; benevens Halju Talu, een der feitelijke moordenaars, evenals Georgieff. De acte zet vooraf uiteen, hoe de toeleg is ontstaan en welke toebereidselen er tot het volbrengen van de misdaad zijn gemaakt. Er zijn niet minder dan 170 getuigen gedagvaard. Het meerendeel dezer gedagvaarden is hoofdzakelijk opgeroepen om te doen constateeren, dat de misdaad met de politiek niets te maken heeft, doch enkel moet worden toegeschreven aan persoonlijke wraakneming. De hoogste autoriteiten, met wie Tuffektschieff in verbinding stond, willen dus op deze wijze hun handen in onschuld wasschen. Daar er een 30-tal gedagvaarden niet waren verschenen, waaronder 18 hoofd-getuigen, werd de zitting verdaagd, totdat deze desnoods met den sterken arm voor de rechtbank zijn gebracht. Als den 27sten dezer de Fransche Kamer hare zittingen zal hervatten, begint daarmede ook weer het geharrewar, Tal van interpellatiën wachten de hoeren op het Bourbonpaleis. Tevens zijn er van die lastige, nieuwsgierige Kamerleden, die eindelijk wel eens van den heer Hanetoux precies willen weten, wat . er nu eindelijk tasschen Frankrijk en Rusland bestaat. De Regeering moet nu spreken en zeggen waar het op staat, herhalen Goblet, Jaurés, Millerand, e. a. Aan de buitenlandsche politiek zal in de eerste zittingen een groote plaats ingeruimd moeten worden, want naast de verhouding tusschen Rusland en Frankrijk, komen ook de Armenische kwestie en de conventie met Italië ter sprake. --- Binnenland. In September is de opbrengst der rijksmiddelen weder zeer ruim geweest. De gemiddelde raming voor één maand werd met 1 millioen en de opbrengst van Sept. 1895 met f 578,000 overschreden. De hoogere opbrengst boven de raming is vooral toe te schrijven aan de betaling van een groot deel der aanslagen in de personeel° belasting, waardoor de directe belastingen 1/2 millioen meer inbrachten, en de aanzuiveringen op den suiker-accijns, welke ruim 3 ton boven het gemiddelde bedroegen. De successierechten gaven echter f 150,000 minder, zoodat de overige middelen te zamen nog 41/2 ton boven de raming opleverden. Daarvan komt 11/2 ton op rekening der invoer•rechten. Atjeh. Bij het departement van koloniën is ontvangen het volgende van Donderdag gedagteekende telegram van den gouverneur. generaal van Ned.-Indië betreffende de krijgsverrichtingen in Atjeh: „Drie tochten hadden plaats uit Tjot Mantang naar het gebergte in de XXII Moekims, waarbij acht militairen beneden den rang van officier gewond werden, een van dezen levensgevaarlijk, sedert overleden." In- en verkoop van veulens, afstammende van stamboekpaarden. De Provinciale Commissie voor de paardenkeuringen in Friesland heeft een 'vijftal veulens, afstammende van bekende stamboek-ouders, in de provincie Groningen doen opkoopen en den 2 dezer te Leeuwarden aan den meestbiedende verkocht, onder verplichting dat zij binnen Friesland behooren te blijven, in 1897 als enter, in 1898 als twenter en in 1899 na dekking op de Provinciale keuring behooren te worden aangeboden. -Hoewel de bij den aankoop besteedde prijzen niet ten volle zijn terug ontvangen, zoo werden toch goede prijzen besteed tot f 215 toe en was de belangstelling bij den verkoop zeer groot. Friesche melkschapen. Dezer dagen waren in onze prosincie een paar Belgen, om eenige melkschapen van zuiver Friesch ras te koopen. Daar deze zeer zeldzaam zijn en de eenige fokker zich reeds van zijn boventallig fokmaterieël had ontdaan, zoo kostte het hun heel wat moeite, om een ram met de noodige ooien te vinden. Als zelfs België prijs stelt op het bezit van het Friesche schaap, waaraan is het dan toe te schrijven, dat slechts zeer enkele fokkers zich op de teelt van het oorspronkelijk ras toeleggen ? Het Friesche schaap is onovertroffen wat melkrijkheid aangaat, 400-500 liter 's jaars is volstrekt geene zeldzaamheid, staat in vruchtbaarheid en hoedanigheid der wol ook ver boven de kruislinmen, is voor den kleinen man in de zandstreek van overgroote waarde en niettegenstaande al deze gunstige eigenschappen blij ven de pogingen om ze zoo goed en zuiver mogelijk aan te kweeken, zeldzaam. Wie der lezers kan ons de oorzaak daarvan mededeelen ? (Meded. v. Landb.) Uitvoer van boter. Men schrijft uit Harlingen: Jaren lang heeft men elken zomer klachten gehoord over de wijze van botervervoer naar Engeland. De min gunstige toestand, waarin 'de Friesche boter te Londen aan de markt kwam, werd grootendeels verweten aan het vervoer over zee. Dank zij de scherpe concurrentie tusschen de verschillende stoomvaartverbindingen tusschen Harlingen en Engeland bestaat er uitzicht, dat aan deze klachten zal worden tegemoet gekomen. Meerdere stoomvaart-maatschappijen hebben uitzicht gegeven, dat tegen de warme dagen in hun booten door Deensche koelmachines de temperatuur zoo laag wordt gehouden, dat de boter in behoorlijken en niet in vloeibaren toestand te Londen ter markt zal komen. De heer A. 11. van Slooten, burgemeester der gemeente Rauwerderhem, heeft met ingang van 1 Nov. j.l. eervol ontslag uit die betrekking aangevraagd. --- Gemengde Berichten. Een kerkelijk proces. De officier van justitie bij de rechtbank te Leeuwarden heeft conclusie genomen in de reeds vroeger vermelde kerkelijke kwestie te St. Anna Parochie. De conclusie luidt: toewijzing van den eisch van het college kerkvoogden der Ned. Herv. gemeente aldaar tegen T. P. Schat en J. W. de Boer, om alle bewijzen van eigendom dier gemeente, het archief en de sleutels der kerk af te geven en rekening en verantwoording te doen van hun gehouden beheer, met vergoeding van kosten, schaden en interessen. Uitspraak 29 Oct. a.s. Meegetroond. De 15-jarige Hotze Steigenga uit Gaast, die sedert 4 October werd vermist en van wien men vermoedde dat hij verdronken was, is weder terecht. Naar men weet, werd er door den vader f 25 uitgeloofd voor het vinden van den knaap of zijn lijk. De vermiste heeft zich te Arnhem bij de politie aangemeld en van daar is hij verder onder politietoezicht naar zijne ouders teruggebracht. Hij vertelde, dat hij tUsschen Gaast en Parrega door reizende kooplieden in goud- en zilverwerken is meegetroond. Met hen is hij van dorp tot dorp reizende eindelijk te Arnhem aangeland, waar hij zich, zooals gezegd, bij de politie aanmeldde. Ongelukken. Nabij Drachten is Woensdagavond een posttram gederailleerd, waarbij de locomotief onderstboven in de sloot terecht kwam. De machinist, die mee te water ging, bleef ongedeerd. De postwagen viel omver, terwijl de conducteur der brievenmalen twee ribben moet hebben gebroken. Overigens hadden geen persoonlijke ongelukken plaats. Nabij Winschoten is een voerman zoodanig door een paard in 't aangezicht geslagen, dat zijn kakebeen waarschijnlijk is verbrijzeld. Zekere blokmaker op den oliemolen „De Oranjeboom" te Zaandam, had het ongeluk van de stelling op den kraangang te vallen (een hoogte van 7 M.). Hij werd bewusteloos gevonden en overleed een paar uren daarna. Op het spoorweg-emplacement te Nijmegen is een 24 jarige arbeider bij het rangeeren van goederen-wagons ter hoogte van de borst zoodanig tusschen de buffers bekneld geraakt, dat hij een kwartier later overleed. Vrijdagmiddag werd door de stoomtram van Bergen-op-Zoom op Antwerpen, bij het dorp Huizerheide, een voerman van Bergen-op. Zoom, die bij aankomst van de tram zijn wagen nog gauw van de rails wilde weghalen, overreden. Den ongelukkige werd het hoofd letterlijk van den romp gesneden. Te Bosschenhoofd bij Rozendaal is een kind in de wieg verbrand. De moeder had de wieg met het slapende kind te dicht bij de kachel geplaatst en was daarna eene boodschap gaan doen. Bij haar terugkomst stond het huisje vol rook en lag de kleine dood in de nog brandende wieg. Te Weert is een brandende petroleumlamp omgevallen, waardoor het zevenjarige dochtertje des huizes zoodanige brandwonden bekwam, dat zij na vreeselijk lijden overleed. Een flesschentrekker. De Amsterdamsche politie heeft de hand gelegd op een Duitscher, die zich had voorgesteld Je Amsterdam het bedrijf van flesschentrekker met ongewoon succes te beoefenen. De man heeft reeds gevangenisstraffen in verscheidene landen van Europa ondergaan, noemt zich thans, na reeds verschillende schoonklinkende namen gevoerd te hebben, Von Heyden, heeft een kantoor in de Warmoesstraat gehuurd en bewoonde kamers op den Heerengracht, waar hij in een staat van weelde leefde. Hij had 100,000 circulaires laten drukken, bestemd voor hen, die zich wellicht zouden laten verlokken om hoeveelheden koffie, thee en andere koloniale waren op monster van Von Heyden te koopen, na eerst vooraf het geld te hebben gezonden. De zoogenaamde monsters waren afkomstig uit gewone Amsterdamsche kruidenierswinkels. (N. R. C.) Kort echtelijk geluk. Een meisje van 18 en een jongen van 21 jaren, te Rotterdam, sedert enkele weken gehuwd, kregen Woensdag twist in de echtelijke woning in de Poortstraat. De vrouw, die met ›zoo'n ruziemaker" niet langer wilde leven, verliet haar woning, doch toen zij daar Donderdagochtend nog niet wedergekeerd was, nam baar jeugdige echtvriend een kort besluit. Fluks begaf hij zich naar een uitdrager en bood hem zijn gansche hebben en houden zooals het daar stond te koop aan. Een niet al te hoog bod, geredelijk gedaan, werd terstond aangenomen, en weldra verscheen nu de koopman met een handwagen, waar de geheel° inboedel opgeladen werd. Terwijl men hiermede met ongekenden spoed bezig was, zie, daar verscheen de verbolgen echtgenoote ten tooneele, vergezeld van den schoonpapa en de schoonmama van haar vermetelen echtvriend. Gesteund door de buurvrouwen zette dit drietal de geheel° Poortstraat overeind. Aan het reeds op den wagen geladen goed begon men te plukken en te rukken, een ieder zocht er wat van te halen en de koopman en de 21-jarige man kregen het erg benauwd. De politie kwam er bij te pas, en geen kans ziende om dit tumult op de straat te beslechten, werden alle belanghebbenden uitgenoodigd mede te gaan naar het politiebureau in de Witte de Withstraat. Aan het verzoek werd gevolg gegeven en de stoet zette zich in beweging, de koopman met den verhuisboedel aan het hoofd. Nu behoorden bij den verkochten inboedel eenige meubelstukken die het jonge echtpaar in bruikleen had van de ouders der vrouw. En de koopman was allesbehalve geneigd deze stukken goedsmoeds terug te geven, hetgeen nu weder een hevig protest van die ouders ontlokte tegen de handelingen van hun ontaarden schoonzoon. Edoch, de politie wist raad. Na veel gepraat en geding kregen de schoonouders hun eigendommetje terug en deelden man en vrouw eerlijk de opbrengst van het boeltje. En zoo verlieten zij elkander, minder dan ooit geneigd tot verzoening en armer dan zij ooit geweest waren. De Wijverheids-tentoonstelling te Berlijn. Dondermiddag is de Nijverheids-tentoonstelling te Berlijn officieel gesloten. Het was nu, den laatsten dag, prachtig weder, terwijl nog in den jongsten tijd, evenals trouwens gedurende bijna heel den zomer, het bezoek sterk belemmerd was geworden door den aanhoudenden regen. In zijne sluitingsrede sprak dan ook de °erevoorzitter, de gewezen minister Von Berlepsch, op droeven toon over de koude en den regen welke van deze tentoonstelling onafscheidelijke makkers zijn geweest, met het gevolg dat er in een tekort moet worden voorzien van ongeveer 1 millioen mark, of ongeveer 25 pct. van de gegarandeerde bedragen. Er kwamen in het geheel 7 millioen bezoekers, die voor één keer betaalden en 3 millioen op doorloopende toegangskaarten. De meeste bezoekers kwamen uit Skandinavië, Oostenrijk en Engeland. Een merkwaardig proces. De vraag, die binnen Munchen dagen achtereen de algemeen° aandacht trok de vraag of de jury den metselaar Berchtold schuldig zou verklaren aan den moord van drie vrouwen op 14 Februari j.l. is j.l. Woensdag beantwoord met het „schuldig" der gezworenen, waarop Berchtold door het gerechtshof ter dood is veroordeeld. Het proces was merkwaardig, omdat voor de schuld van den thans veroordeelden Berchtold niet anders dan eene reeks aanwijzingen bestonden. De moord was gepleegd in een huis in de Karlsstrasze te Munchen op genoemden dag tusschen 10 en 101/, uur des voormiddags. Daar woonden eene weduwe met hare dochter en eene dienstbode. Een getuige verklaarde, dat hij omstreeks dat uur een man had gezien, die zich in bedoelde woning kwam aanmelden om de buizen van het privaat te herstellen, en daar was binnengedrongen, zeggende, dat hij zelf die buizen het vorige jaar had gemetseld. Dat alles paste op Berchtold, dien de getuige ook aan houding en stem verklaarde to herkennen. Maar deze getuige was eerst twee maanden na den moord met zijne verklaringen voor den dag gekomen en de verdediger stelde de vraag, of hij niet onder den invloed was gekomen van de couranten-berichten in die twee maanden. Ook andere getuigen, die verklaarden Berchtold omstreeks genoemd uur in de Karlsstrasze gezien te hebben, werden onder de verdenking van „suggestie" gebracht. Berchtold zelf beriep zich op een „alibi", welks bewijs hem echter slecht gelukte, en bovendien werden door zijn verdediger getuigen aangevoerd, die verklaarden dat er een onlangs overleden „dubbelganger" van Berchtold te Munchen had gewoond, een man die „sprekend" op hem geleek en den moord wel gepleegd kon hebben. Al die omstandigheden en incidenten brachten het publiek In niet geringe spanning. Toen de uitspraak gevallen was e'bleef Berchtold schijnbaar kalm en antwoordde op de gebruikelijke vraag van den voorzitter, dat hij niets had op te merken. Zijn verdediger had na het »schuldig" der gezworenen nog de aandacht van het Gerechtshof gevestigd op de wetsbepaling, volgens welke de zaak naar eene andere jury verwezen moet worden, indien de leden van het Hof eenstemmig oordeelen, dat de gezworenen gedwaald hebben. Het doodvonnis echter bewijst, dat zoodanig oordeel bij het Hof niet bestond. Een zweepen-duel. Twee koetsiers te Brussel kregen de vorige week ruzie. Deze liep zoo hoog, dat de een den ander een vuistsl a gaf. Er waren bovendien zulke beleedigende woorden gevallen, dat zij met bloed moesten werden uitgewischt. Het gevolg daarvan was dat men besloot te duelleeren. De samenkomst werd vastgesteld op Zondagmorgen, als beiden vrij waren, in een open wagenschuur en het wapen zou zijn . . . de zweep. Zondagmorgen om tien uur waren beiden present en zweepten elkaar met zulk een woede af, dat zij er slecht aan toe zouden zijn geweest, wanneer de politie niet tássehenbeide was gekomen en hen naar 't bureau had gevoerd. Belgische Bussen. Zekere heer Tb-ceder° Vervloet en Zijne vrienden, allen Brusselaars, wilden graag de feesten ter eere van den Czaar gaan zien, maar begrepen reeds van te voren, dat zij als gewone burgermenschen niet op de beste plaatsen zouden komen. Zij lieten toen visitekaartjes drukken met namen die een Russischen klank hadden, zooals Pypekoff, Pitjesnotcheff en dergelijke en trokken, daarmee gewapend, naar Parijs. Nauwelijks aangekomen zochten zij zich een goede plaats te verzekeren, vanwaar zij den optocht konden zien. Natuurlijk werd hun spoedig door infanterie en politie-agenten den weg versperd. „Wij . . . . Russen!" riepen zij nu in gebrekkig Fransch en lieten hunne visitekaartjes zien, om de juistheid hunner verklaring te bevestigen. Onmiddellijk veranderde de houding van de handhavers der orde. Zij hielpen de gewaande Russen aan de beste plaatsen, en terwijl dezen druk Vlaarnsch met elkander praatten, zorgdragende er nu en dan een krachtig koff, kieff of eheff bij te laten hoeren, riep het enthousiaste volk: „love de Russen 1 leve Rusland !" Muzikaal geheugen. Op een te Weenen gearrangeerd bal werkte, behalve de beroemde kapel van Strauss, nog mee een andere van Zigeuners uit Raab. „Pas eens op, Marezi 1" zeide graaf H. tot den dirigent in de pauze, „Strauss zal straks een voor hedenavond expres gecomponeerde wals spelen 1 Als je die naspeelt, krijg je van mij 300 florijnen ! „Megless Méltosag 1" ('t zal geschieden Excellentie!) De wals wordt gespeeld, stormachtig toegejuicht, ook gebiseerd, maar hoe verandert de blijde stemming van den componist als bij het uper de Zigeuners, op het podium gegaan, de noviteit met meeslepende, vurige kracht in de zaal doen weerklinken. „Daar hebben die kerels door omkooperij mijn partituur weten te krijgen !" „Maar dat is onmogelijk, want ik ben eerst van morgen vroeg gereed gekomen !" roept Strauss. ~En Marczi is eerst van avond uit Raab aangekomen", zegt lachende graaf H., „maar stel je gerust, meester Strauss ! Dat is nu eenmaal de gaaf van onze Zigeuners, niet waar, Marezi ?" En hij vvierp hem de driehonderd florijnen toe, waarbij door de overblufte en opgewonden gasten nog ettelijke andere werden gevoegd. Zelfs Strauss wou meedoen, maar zijn Hongaarsehe collega verzocht hem alleen om een handdruk en een klavieruittreksel, om de mooie wals heel precies te kunnen instudeeren. Een stad zonder vrouwen. Een stad met drieduizend inwoners, waaronder men tevergeefs ook maar een enkele vrouw zal zoeken, komt ons, bewoners van Europa, als een onmogelijkheid voor. Toch bestaat ze, en wel in het hooge noorden van Mongolië, dat tot het Chineesehe rijk behoort. De naam dezer stad is Mai-matschin, d. i. Handelsstad, en haar bevolking bestaat uit Chineezen. Het plaatsje is zeer dicht bij de Russische grenzen gelegen, op ongeveer honderd schreden afstand van de Russische stad Kiachta, en nu verbieden de Chineesche wetten aan de vrouw, zoo dicht in de nabijheid van vreemdelingen te verkeeren. Ziedaar de reden, waarom zich nog nimmer een enkele Chineesche vrouw in het stadje heeft vertoond. De Chinees die werkzaam is, tegen geen arbeid opziet en gaarne een kleinen of grooten schat bijeen tracht te brengen, ontzegt zich do genoegens van het huiselijk leven, om van vrouw en kinderen verwijderd, in de eenzame Handelsstad een vervelend leven te leiden. Daar brengt hij zijn dagen in het verkeer met de Russen uit Kiachta door, koopt van dezen allerhande waren, verkoopt de zijne, of wel, tracht door ruilhandel winst te behalen. Heeft hij door zeer zuinig te leven en hard .te werken naar zijn rneening genoeg verdiend, dan koert hij de ongezellige Handelsstad spoedig den rug toe. Vandaar dat de bevolking der plaats gestadig wisselt. ---