Vergadering van den Raad de)- ge- meente Franekèr, op Dinsdag den 23 Maart 1897, des namiddags ten zes ure, teneinde te. beraadslagen en te besluiten over de hieronder vernielde punten. De Burgemeester, Mr. W. W. WICHERS WIERDSMA. 1. Lezing en vaststelling van de notulen der vorige vergadering. 2. lugekomen stukken en inededeelingen, 8. Benoeming van twee leden inde Commissie voor de Gasfabriek (Aftr. leden de beeren Ensink 6d Van Balen). 4. Verzoek van mej. J. van der Leest om ontslag als onderwijzeres aan school B, met voorste) van B. en VV. 5. Voorstel van B. en W. om de toegestane subsidie voor den scboolbonw te aocepteeren. 6. Voorstel van B. en W. tot wijziging van de verordening tot heffing van schoolgelden op de Burgerbewaarscbool. 7. Vaststelling van het Iste suppletoir kohier van schoolgelden voor het onderwijs aan school A. --- Advertentie KENNISGEVING. Kohier van Hoofdelijken Omslag. BURGEMEESTER en WETHOUDERS Tan FRANEKER: Brengen ter openbare kennis, dat bet door Heeren Gedeputeerde Staten dezer provincie goedgekeurde Kohier van Hoofdelgkeu Omslag, voor den dienst van 1897, vanaf heden gedurende vijf maanden in afschrift voor een ieder ter Gemeente-Secretarie is ter lezing gelegd. Franeker, den 20 Maart 1897. Burgemeester en Wethouders voornoemd, Mb. W. W. WICHEKS WIERDSMA, Burg. H. VELDING, Secr. KENNISGEVING. BURGEMEESTER en WETHOUDERS van FRANEKER: Brengen, ter voldoening aan att. 5 der drankwet, ter openbare kennis, dar bij beu een verzoekschrift is ingekomen van BINNE KLOOSTERMAN te Tjummarum, om vergunning tot het verkoopen van sterken drank in het klein, in het perceel T. N., no. 133. Franeker, 20 Maart 1897. Burgemeester en Wethouders voornoemd, Ma. W. W. WICHERS WIERDSMA, Burg. H. VELDING, Secr. NATIONAAL HULDEBLIJK. De Commissie inde gemeente Franekeradeel voor de inzameling van gelden voor het aan Hare Majesteit de Koningin-Regentes aan te bieden Nationaal Huldeblijk, heeft de eer aan de Ingezetenen der gemeente te berichten, dat zij in deze week zal aanvangen met de aanbieding van de daartoe strekkende inteekeningslijsten. Franeker, 22 Maart 1897. De Commissie voornoemd, A. DRAISMA de VRIES, Voorz. D. CANNEGIETER. A. S. BROUWER. L. S. GREÏJDANUS. P T. GROENEWOUD. W. HOOGTERP. S. J. BRUINSMA. W. S. HILVERDA Wzn. D. S. v.d. STAAG. ü. FERINGA. Ds. J. BRINK. T. B. WASSENAAR. W. J. ANEMA. A. K. TERPSTRA. W. L. WALLINGA. D. v.d. GEEST. Ds. R. HAZELHOFF. J, W. ORT, Jzn., Secretaris, --- Buitenland. Creta en de mogendheden. De Europeesche admiraals hebben Woensdag eene proclamatie aan de Cretenzers uitgevaardigd, ter bekendmaking van de voor Greta besloten autonomie onder suzereiniteit des Sultans. In die proclamatie wordt verklaard, dat de mogendheden onherroepelijk besloten zijn het eiland autonomie te verzekeren onder gemelde suzereiniteit, en dat allen aangemaand worden om de wapenen neder te leggen, opdat orde en rust hersteld, een iegelijk vrijheid en veiligheid van personen en goederen verzekerd en de ontwikkeling van 's lands hulpbronnen bevorderd worden. Het doel der blokkade van Greta is te beletten, dat Griekenland nog meer troepen, oorlogsmaterieel of proviand op het eiland brengt. Nog wordt gemeld , dat Britsche, Fransche en Italiaansche oorlogsschepen een dorp bij Sitia hebben gebombardeerd, omdat de opstandelingen Europeesche officieren hebben aangevallen. Uit Athene wordt „van goeder hand" geseind, dat omtrent eene blokkade van de Grieksche havens nog niets besloten is en voorts, dat het vertrek der naar Greta bestemde Russische troepen is uitgesteld. Een Oostenrijksche kruiser heeft nabij Candia een met proviand en munitie geladen Grieksch vaartuig in den grond geboord. Welke toestand uit de blokkade zal worden geboren, is nog niet te bepalen. Naar de groote toebereidselen, die Griekenland en Turkije maken, te oordeelen, is een oorlogsverklaring elk °ogenblik te verwachten .Vooral de Grieken zijn nog altijd zeer krijgszuchtig, en de hartstocht schijnt nog altijd de hoofdtoon te voeren boven het gezond verstand. Indien de Turksche troepen de grens overtrokken, zouden ze het geheele Grieksche volk onder de wapenen vinden. Overal klinkt de leus : „Creta of oorlog !" Zal de Grieksche regeering de ontketende hartstochten kunnen beteugelen, indien ze zulks nog wilde ? Het is onmogelijk, zegt een Atheensch correspondent der Daily Chroniele. Een der Russische oorlogsschepen heeft een groote ramp getroffen, door de ontploffing van een projectiel. Een 25 tal manschappen verloor bij deze ramp het leven. Volgens een telegram uit Canea is het paleis van justitie, waarin zich het kantoor der hypotheekbanken bevindt, geplunderd. De Christenen verliezen honderd duizenden drachma's. De Daily Telegr. weet mede te doelen, dat vorst Ferdinand van Bulgarije en de vorst van Montenegro van uit Petersburg bevel hebben ontvangen, zich van elke vijandige houding tegenover Griekenland en Turkije te onthouden en in de Cretenzer kwestie een strikte onzijdigheid in acht te nemen. --- De Duitsche Marine-credieten. Bij de beraadslagingen over de Marinebegrooting in den Rijksdag verklaarde de Rijkskanselier, dat machtsontwikkeling voor den vooruitgang in handel en nijverheid onmisbaar is. Wij moeten zorgen, zoo zeide prins Hohenlohe, dat niemand het eene lichte zaak acht ons in die ontwikkeling te storen. Onze vloot nu voldoet aan de hedendaagsche eischen niet. Hoe sneller wij ons doel bereiken, hoe grooter het gewicht wordt, dat wij ter bescherming van den vrede in de waagschaal kunnen leggen. De minister Von Marschall zette de redenen uiteen, waarom een sterke vloot van kruisers noodzakelijk was. De Duitsche koopman en reeder, zeide hij, hebben belangen in de gansche wereld en in dien zin moeten wij ook een wereldpolitiek toepassen. In 't bijzonder drong hij aan op de bewilliging der beide kruisers. Hierop lichtte de minister Holman het standpunt der marine-administratie toe. De heer Kardorff, van de rijkspartij, pleitte voor onverwijlde bewilliging van de eischen der marine, de heer Miller daarentegen toonde aan, waarom het Centrum er niet voor kon zijn en de heer Werner verklaarde zich in naam der anti-semieten bereid om één kruiser toe te staan. Het debat is voortgezet. De marine-minister Hollman had ontslag gevraagd, omdat de begrootings-commissie de beide kruisers weigerde toe te staan, doch keizer Wilhelm heeft deze ontslag-aanvrage afgeslagen. _ _ --- Zuid-Afrika. President Kruger is uit Bloemfontein ver. trokken. Bij het afscheid zeide hij, niet bedoeld te hebben iets oneerbiedigs te zeggen over koningin Victoria, toen hij de woorden een kwaje vrouw (lastige tante) gebruikte. Hij verklaarde naar Bloemfontein gekomen te zijn om het belang van geheel Afrika te bevorderen, en niet om Engeland tegen te werken. Een der berichten spreekt van pogingen ter totstandkoming van eene federale Unie tusschen Transvaal en den Oranje-Vrijstaat. In 't Lagerhuis zeide Chamberlain : „Ik weet dat in Transvaal oorlogsbehoeften zijn ingevoerd (door Fransche en Duitsche handelaars), maar ik weet niet, dat bij dezen invoer in de koloniën ot staten van Zuid-Afrika verkrachting van de locale wetten of schending van het volkenrecht heeft plaats gehad. Er wordt in de arsenalen van Engeland met koortsachtigen spoed gearbeid, voor den transportdienst van allerlei munitie en oorlogsvoorraad zijn omvangrijke maatregelen getroffen. Die voorraden gaan evenwel niet alle naar Creta, er schijnt ook heel wat zuidwaarts, naar de Kaapkolonie, verscheept te worden. --- Van HER en DER. „Hark fis, ik fyn it net moai, dat jimme sa fen alle kanten op sa'n fordachtmeitsjende wize tsjin dizze áld man opkomme.” Aldus begint een eenvoudig man zijn gemoedelijk-eenvoudig en m.i. zoo echt waar wederwoord, tegen de aanvallers van den heer A. Kuipers uit Amerika, toen deze te Heereureen zijne rede over Amerika en Amerikaansche toestanden had gehouden. Do aanvallers hadden n.l. den spreker betichí van landagent te zijn en om zijn eigen voordeel de goede hen naar Amerika, of liever naar eens bepaalde streek te lokken. En toen de heer Kuipers verzekerde geen agent to zijn, brieven van notabiliteit uit zijne streek, als van vrederechters en anderen' voorlas en ten slotte eene groote som aan de Heerenveensche armen beloofde, indien iemand hem kon bewijzen waarvan men ,hem beschuldigde, hield men toch zijne meening vol en schudde ongeloovig het hoofd. Nu treedt een eenvoudig man „riucht en sliucht" op en zegt wat zijn hart hem opgeeft. Hij wijst er op, dat het dan toch velen in Amerika goed gegaan is. Hier, zegt hij, mag het een arbeider niet beuren eens een plezierreisje naar Amsterdam te maken, en uit Amerika komen ze dan toch maar voor een half jaar naar Nederland en dan nemen ze 't er van op onbekrompen wijze. „Dat zijn witte raven !" wordt er geroepen uit het publiek. „Wfte raven ? Ik kin se mar opneame by ázes fendinne (spr. noemt verschillende families) en dan Hoatse Grietsje hjar famielje, dat binne dochs gjin raven . . ." In een der drukste jaren, wordt nu door den heer Kroes, landverhuizingsagent te Rotterdam, verzekerd, gingen 600 personen op vrijkaarten. hun door familieleden in Amerika verstrekt, naar de nieuwe wereld. Door elkaar elke kaart op f 100 gerekend, zou dat alleen zes duizend gulden (spr. vergist zich eene 0) bedragen. Eeue stem uit het publiek: „Dat kin noait gjin tásen goune wirde." „Neen zes, of neen, zestigduizend gulden !" De onbekende stem: Nee, seishounderd goune." „Dat is niet waar !" „Dat is wol wier !" (Hilariteit.) In elke vergadering en daarbuiten kunt gij ze ontmoeten, de lui die op zoo'n verdachtmakende wijze tegen alles en iedereen optreden. De: „dat is net wier" of „dat is wol wier" roepers En de eenvoudigen, die zulks maar „min" vinden, zijn maar al te vaak niet te vinden. In Amsterdam sprak Woensdagavond mevr. Eleonora Aveling —Marx, jongste zuster van Marx. ~De Internationale" was haar onderwerp. Over de revolutie seide ze o.a. : „De socialisten willen niets gemeen hebben met frazenhelden. Ze zijn geen anarchisten, niet omdat ze tegen, maar omdat ze vóor revolutie zijn. De eenig mogelijke revolutie is toch die, welke de politieke macht wil hebben. Spreken voor bommen en dynamiet is gemakkelijk, dat doet geenen hond leed en Spr. zou niet schromen dergelijke middelen aan te wenden, wanneer de wereld werkelijk beter zou worden door een half dozijn kapitalisten naar eene betere wereld te zenden, maar daarvan verwacht zij geen heil. Integendeel, zij meent, dat de gewelddadige strijd van de tegenpartij zal komen, wanneer deze de macht uit de handen wordt geslagen. De heer Cornetissen noemt zich in het debat niet-anarchist, zelfs anti-anarchist, maar communist. Toch verdedigt hij de anarchisten tegen mevr. Aveling en bestrijdt voorts hare rede op vele punten. Mevr. Aveling geeft in haar repliek den heer Cornelissen niets toe in scherpte. Als staaltje: „De Engelsche socialisten hebben grJote fouten begaan, maar door den heer Cornelissen verdedigd te worden, dat hebben ze niet verdiend." Dit geeft den heer Cornelissen aanleiding te zeggen, dat hij niet gedebatteerd zou hebben, als hij geweten had dat de inleidster zóo zou repliceeren. De voorzitter, de heer Van der Goes, antwoordde aan iemand uit het publiek, die het woord vroeg om de arbeiderspartij tegen de aanvallen van den heer C. te verdedigen, dat noch de vroegere aanvallen van C., noch die van heden, de moeite van 't weerleggen waard waren." Is het niet ook hier : „dat is wèl 1" dat is nièt waar?" De Amsterdamsche Gemeenteraad besprak eene arbeiderskwestie. Een ploeg straatmakers, vroeger in Nieuwer-Amstel werkzaam, beklaagden zich, dat zij op grondgebied, dat al Amster damsch was, nog Nieuw-Amstelsch waren betaald. De wethouder van publieke werken zegt dat een trottoirband 180 kilogram weegt, een der raadsleden daarentegen noemt 400 kilo; de weth., dat de keien op 60 M. afstand zijn te krijgen, het raadslid noemt 200 M. Is alhier ook al weer niet precies eender met het al en niet waar geroep? En als men nu nog maar fatsoenlijk bleef, zegt de wethouder. Maar de klagende straatmakers hebben tegen een gemeenteambtenaar „godslasterlijke termen" gebruikt. Dat werd als verzwarende omstandigheid aangemerkt en een der raadsleden verklaarde, dat hij minder aan de waarheidsliefde der straatinakers geloofde, omdat zij hadden gevloekt. Dat gaat wel wat ver. Wel is vloeken h eA verkeerd en maakt de verongelijkte of de zich zoo wanen ie zijnen toestand volstrekt niet beter met groote en leelijke woorden, die menigeen zijner medemenschen ook nog hinderen, omdat deze ze letterlijk opvatten, waar in die uitdrukkingen toch wel in meer gevallen kwade gewoonte e'den opzettelijke schennis gelegen is. Maar die menschen kunnen vloekende heel goed waarheid hebben gesproken en een ander kan in de meest gekuischte taal weer minder oprecht zijn. Die dingen komen voor mie en omgekeerd. Uit ruwe taal een bewijs putten tegen iemand, dat zullen we eerst dan verrn gen, als we de omstandigheden zien geboren werden waarin niet, als thans, diezelfde ruwe taal de klanken zijn tusschen welke zij opgroeien. Dan zal het geven van speldeprikken en steken onder water, mitsgaders het elkaar fatsoenlijk uitkleeden, niet meer uitsluitend het voorrecht der beschaafden zijn. Voor de Amsterdamsche rechtbank staat terecht de 2e regisseur van het théatre Fan Lier. Hij zou 50 gld. ontvangen als steun voor zijn huwelijk, dat te Londen zou gesloten worden. Hem werd een bankbiljet van 1 100 toevertrouwd, waarvan hij, na het gewisseld te hebben, fSO zon terugbrengen. Hij kwam niet terug. Te Vlissingen werd hij aangehouden. Hij beweerde nu voor de rechtbank, dat hij meende dat de geheele fIOO te zijner beschikking was. De offic. eischte 6 maanden. De verdediger zag in dit geval weer een bewijs, hoe verkeerd ons stelsel van preventieve hechtenis toch is. Bekl zit nu al 5 weken in hechtenis, niet wegens moord of brandstichting, maar omdat hij van iemand, die hem 50 gld. wilde leenen fIOO uit misverstand meenam. Toen hij aangehouden werd, had hij echter nog f 70,20, zoodat de vermiste / 50 nog aanwezig waren. Van verduistering kan geen sprake zijn. Beklaagde zou het weldra teruggegeven hebben. Hij kwam immers terng. Hij ging alleen naar Londen om te trouwen Pl. vroeg onmiddellijke in vrijheid. stelling. Beklaagde werd in vrijheid gesteld omdat de dagvaarding nietig werd verklaard. Ofschoon de politie in den regel gelijk heeft en het voor een gewoon mensch niet te wagen is tegen dien regel of dat recht op te treden, is toch door den Amsterdamschen rechter de politiepost op het oude Gymnasium in het ongelijk gesteld. De lezer herinnert zich waarschijnlijk de geruchtmakende zaak der drie hoeren, door de politie ingerekend, als beschuldigd van dronkenschap. De drie aangeklaagden zijn door den rechter vrijgesproken van de aanklacht der politie, waardoor tevens bewezen is, dat deze niet goed uit hare oogen heeft gekeken. Als ze nu maar niet al te zeer de drie heeren „in 't oog houdt." 't Is voor lui, die gewoon zijn „gelijk" te krijgen, soms zoo hard het „ongelijk" te dragen. En laat ons maar eerlijk bekennen : wij allen sukkelen wel eens aan die lastige kwaal. Want niet altijd hebben we den moed en de kracht om, als het wezen moet, te plaatsen eene . UITKIJKER. --- FEUILLETON. VOOR EEN BLOEM. – Eene gebeurtenis uit de tijden der Fransehe Omwenteling. De graaf van Clairville had zijne eenige dochter Yolande uitgehuwelijkt aan den markies De Kergouet, een afstammeling van eene oude familie uit Bretagne. De plechtigheid was afgeloopen ; de wijd geopende kerkdeuren gaven een blik op het rijk met bloemen versierde altaar en uit den met groen getooiden hoofdingang traden, onder het gelui der klokken, de jonggehuwden naar buiten. Een zoel lentezuchtje vervulde de lucht met zoete geuren ; de vogels lieten hunne zangen hooren en de gouden zonnestralen omkransten het jonge paar. Yolande was schoon en lief als de heerlijke lente, en de oogen van haren echtgenoot, markies De Kergouet, rustten op haar met innige liefde. De landelijke bevolking prijkte in Zondagsgewaad. De mannen hadden bloemen in 't knoopsgat, de vrouwen op de borst en allen zwaaiden met bloeiende meidoorn en deden de lucht weergalmen van hunne jubeltenen. ~Lang leve onze Yolande! De hemel zegene onze lieve, jonge mevrouw !" klonk het uit aller mond, somtijds gevolgd door: „Lang love de markies 1" De kerk van Clairville was op een rotsachtige hoogte gebouwd en stak boven het geheele dorp uit. Om er te komen, moest men een trap, in de rots uitgehouwen en die zeer kronkelend liep, beklimmen. Rijken en armen, aanzienlijken en geringen, levenden en dooden allen moesten dezen weg nemen, wilden zij het kerkgebouw of de stille rustplaats van de dooden bereiken. De huwelijksstoet daalde onder het levendige gejuich der menigte de trappen af, om de rijtuigen te bereiken, die beneden wachtten. De Jonge echtgenoot, getroffen door de geestdrift en groote genegenheid der menigte voor Zijne vrouw, fluisterde haar teeder toe: „Ge ziet, beste, hoeveel de lieden hier van u houden. Ze zullen u nimmer vergeten en ik denk wel, dat ze in hun hart boos op mij zijn, omdat ik hun een goede engel ontneem." Yolande lachte hem met een zielvollen blik teeder toe, vervolgens wendde zij zich tot haren vader en zeide n't Weder is zoo prachtig, papa, kunnen we niet naar huis wandelen ?" „Zeker, lieveling, als ge dat graag wilt," antwoordde de gelegenheid te zijn deze, blijde, zijn kind, waarvan hij zich spoedig moest scheiden, een genoegen te kunnen doen. En zoo ging het jonge paar, vergezeld van de jongere gasten, te voet van het dorp naar 't kasteel Clairville, terwijl de ouderen in de rijtuigen volgden. Yolande, aan den arm van haar echtgenoot, bleef herhaaldelijk voor deze of gene woning staan, waar de oudjes en zwakken zaten, die aan den optocht geen deel hadden kunnen nemen en toch zoo graag de freule nog eens wilden zien, alvorens zij voor goed vertrok. Voor ieder had zij een vriendelijk woord en een lachje en menige bevende hand werd haar toegestoken en menige zwakke, bevende stem noemde zegenend haar naam. De stoet kwam nu aan een smal pad en stond plotseling voor een hindernis. Een begrafenisstoet versperde den weg. 't Moest wel een arme zijn, want geen krans lag op de kist, geen bloem, geen knop zelfs was te zien, hoewel het jaargetijde bloemen in overvloed gaf. Achter het lijk volgde met gebogen hoofd en het gelaat in de handen verborgen een armoedig 'gekleed man, de eenige rouwdragende een beeld der wanhoop. T'Oen de dragers den feestelijken optocht bemerkten, wilden zij ter zijde wijken, om plaats te maken, doch de rouwdragende hief het hoofd op en staarde woest op de vroolijke menigte, die door hare rijke en schitterende kleeding en van geluk getuigende gezichten, een schrillen tegenhanger vormden met de diepe smart van den treurende. „Vooruit !” riep hij met schorre stem den dragers toe, waarbij zijn verbitterde trekken een uitdrukking aannamen, als wilde hij alle fijne heeren en dames vernietigen. Doch de mannen gingen niet van de plaats. Thans kwam de graaf naar voren en zeide op ornstigen toon: „Eerbied voor den dood, vrienden ! Laat ons teruggaan en den doode den weg vrijlaten !" Terstond werd aan het verzoek voldaan en de lijkstoet trok voorbij de menigte, die eerbiedig plaats maakte, terwijl de hoeren de hoofden ontblootten. De jonge vrouw werd getroffen door den stoet. Zij nam een paar takjes oranjebloesem uit haar ruiker en legde die eerbiedig op de lijkkist. De bedroefde rouwdragende zag die daad en zijn gelaatstrekken kregen een zachtere uitdrukking. Toen verborg hij weder het gelaat in de handen en begon te snikken. „Wie is die man ?" vroeg graaf Clairville. „Ik weet het niet, mijnheer," antwoordde de aangesprokene, „hij is hier vreemd en kwam eerst een paar dagen geleden met zijn zuster in het logement. Toen reeds was zij stervende, zooals ieder kon zien. Hij schijnt veel van haar te hebben gehouden en toen zij stierf balde hij in wanhoop zijne vuisten." De huwelijksstoet ging verder naar het kasteel, maar het vroolijke klokgelui ging over in somber gebrom, toen de lijkstoet het feestelijk versierde kerkgebouw naderde. »Wie was die jonge dame ?" vroeg de rouwdragende aan een der dragers. „Freule Yolande Clairville," was het antwoord en de vreemde fluisterde zachtkens: „Moge zij steeds gelukkig zijn l" Daarna trad hij de kerk binnen. * * Twintig jaren gingen* voorbij en het schrikbewind was te Parijs opgetreden. In do Vendée had de opstand zijn toppunt bereikt, toen de Nationale Conventie oen harer leden naar Nantes zond, om snelle en krachtige maatregelen tegen de Koningsgezinden te nemen. Carrier, wien dezen last was opgedragen, liet dan ook een groot aantal »verdachten" in bewaring brengen. Mannen, vrouwen en kinderen werden opgehoopt in de gevangenis, „het voorportaal van de rivier de Loire," en niettegenstaande er dagelijks een groote menigte werd veroordeeld om verdronken to worden, bleef de kerker overvol. In een groote zaal in 't benedendeel van het gebouw hield de verschrikkelijke Carrier Zijne zittingen. De gevangen werden in twee klassen verdeeld: aangeklaagden en veroordeelden. De eerste groep verminderde, naarmate de twee toenam en eindelijk besloot Carrier de »rechtspraak" nog moer te bespoedigen, door eiken vorm weg te laten bij het vonnissen der aangeklaagden. Van nu af hoorde men slechts de woorden : „ter dood veroordeeld," zoodra een Koningsgezinde voor de tafel des rechters werd gebracht." »Hendrik de Kergouet !" riep de gerechtsdienaar en een jonge man van omstreeks achttien jaar trad uit de menigte naar voren. Voor den rechter gekomen, boog hij zoo voornaam en bevallig, als bevond hij zich aan 't hof te Versailles en scheen volkomen onbewust, dat een wreede dood hem wachtte. »Gij wordt beschuldigd de aanlegger te zijn van eene samenzwering tegen de republiek, in de personen harer hoofden en te hebben deelgenomen aan een komplot tegen mijn leven." De jongeling zag den spreker aan mot open en onbevreesden blik en antwoordde kalm. „Zij zijn mij den dood mijns vaders schuldig, en die schuld moet nog vereffend worden !” „Hendrik !" riep eene vrouwenstem op smeekenden toon. Carrier keek woedend rond, terwijl Hendrik de Kergouet werd weggeleid. Twee vrouwen stonde» voor den rechter. „Zijt gij de moeder van dien jongen man?" vroeg Carrier aan de oudste der twee. „Ik ben zijne moeder en dit meisje is Zijne zuster." »Ew naam ?" „Yolande van Clair vill e , markiezin de Kergouet." De rechter zag de spreekster een oogenblik scherp aan en verklaarde het verhoor geëindigd, terwijl hij er kortaf bijvoegde : „Alle drie ter dood veroordeeld !" De gevonnisden werden nu naar den kerker teruggebracht. Was het vonnis uitgesproken, dan werden de ongelukkigen bij tweeën aan elkaar gebonden, in eene boot geworpen, naar het midden der Loire geroeid, daar door bajnnet- en sabelsteken gedood en vervolgens in 't water geworpen. Maar deze langzame manier ging niet vlug genoeg naar den zin van den bloeddorstigen Carrier en hij gat daarom bevel, honderden zijner slachtoffers naar eene nabijzijnde weide te brengen en ze daar neder te schieten. De markiezin de Kergouet en hare beide kinderen wachtten in stomme smart de voltrekking van het over hen gevelde vonnis, toen de cipier in de cel kwam en de jonge markiezin beval, hem te volgen. „0, waarom moeten wij gescheiden werden," riep de moeder wanhopig. „Zoo wil burger Carrier het !" antwoordde de man. Na een langdurige en treurige omhelzing verliet het jonge meisje hare dierbaren en volgde den cipier naar den gevreesden Carrier, die haar met ernstige blikken aanzag. Nadat de cipier zich verwijderd had en Carrier zich alleen bevond met het arme meisje, vroeg hij fluisterend : „Hoe heet gij ?" ~Yvonne de Kergouet." „Houdt gij veel van uwe moeder P" „Ja, mijnheer," antwoordde het meisje, terwijl zij van vrees sidderde. „En uw broeder, wat zoudt ge doen, om zijn leven te redden ?" „Ik zou graag zelf voor hem sterven," zei Yvonne haastig. „Ik begeer uw dood niet, mijn kind, maar uw stilzwijgen. Hoe oud zijt gij ?" „Zestien jaar, mijnheer." »Dan hebt ge nog geen liegen geleerd. Luister goed. Hier hebt ge een brief, dien ik u alleen geef onder voorwaarde, dat ge mij belooft, dien -niet vóór middernacht te openen. Nog meer, ge moogt met niemand er over spreken. Belooft ge me dit. Goed zoo. -- Vertrek !" Het bevreesde meisje nam den brief, verborg dien en werd naar hare cel teruggebracht. Voor zij nog tijd had alle vragen van haar moeder en broeder te beantwoorden, verscheen een man met een pistool in de hand en gebood den gevangenen hem te volgen. Op straffe des doods beval hij hun de grootste geheimhouding en gaf den arm aan Yvonne. Hendrik de Kergouet ondersteunde zijne halfonmachtige moeder. De man voerde de koningsgezinden langs donkere wegen, totdat hij een teeken gaf, waarop onmiddellijk uit het duister een man in een bootje te voorschijn kwam. „Stap in 1" zeide de bootsmam fluisterend en zoodra zij zaten, roeide hij naar het midden der rivier. „Moedig, zusjelief !" fluisterde Hendrik, terwijl hij Yvonne aan 't hart drukte In kalme berusting verwachtten allen hun laatste °ogenblik. In die weinige, korte °ogenblikken kwam hun gansche leven hun voor den geest: alle vreugde en smart der kinderjaren, zoowel als de laatste beproevingen en ervaringen. Op eens zagen zij op eenigen afstand tegen den donkeren hemel den omtrek van een schip; hunne boot stuurde er pijlsnel op toe en, vóor zij van hunne verbazing waren bekomen, stonden zij aan boord van 't schip, terwijl hun bootsman ijlings naar den oever terugroeide. „Wat beteekent dit ?" vroeg Hendrik na een °ogenblik, bekomen van Zijne verwondering. „Dat ge gered zijt," antwoordde de kapitein. Gered? Hoe ? Door wien ?" „Een paar uur geleden ontving ik ene groote Bom, benevens order, hier op drie passagiers te wachten, die naar Engeland wenschten te reizen. Bij die order bevond zich een begeleidend schrijven, geteekend door Carrier. Als de wind gunstig is, zullen we binnen weinige dagen de Engelsche kust zien." „Hoe laat is het P" vroeg Yvonne den kapitein. »Precies half een, freule." Haastig haalde het meisje den brief te voorschijn, dien ze van Carrier had ontvangen, opende dien en las de eerste regels: ,Aan Yolande de Clairville 1" „Die is voor a, mama," zeide Yvonne en reikte hare moeder den brief toe. De markiezin liet baar zoon den brief voorlezen. De inhoud was: „Twintig jaar geleden, op uw huwelijksdag, hebt ge een bloem uit uw bruidsbouquet op de kist mijner zuster gelegd. Zij was juist zestien jaar oud. Ik wil mijne schuld vereffenen en schenk u hierbij voor uw ééne bloem drie levens. CARRIER." ---