Advertentie PASPOORTEN. De BURGEMEESTER van FRANEKER brengt ter kennis van de verlofgangers der Nationale Militie, lichting 1891, voor zoover ze in Mei van dat jaar zijn ingelijfd, dat zij hunne paspoorten kunnen afhalen ter Secretarie der Gemeente, van 23 tot en met 31 Mei e.k. Franeker, 21 Mei 1898. De Burgemeester voornoemd, MR. W. W. WICHERS WIERDSMA. ciettrrirrE RIJ BURGEMEESTER en WETHOUDERS van FRANEKER herinneren de ingezetenen : a. die in 1873 zijn geboren, b. die in de gemeente zijn komen wonen, hun 25ste jaar zijn ingetreden en hun 34ste nog niet hebben volbracht, aan hunne verplichting, om zich vóór den lsten Juni a.s. voor den schutterlijken dienst te doen inschrijven, waartoe gelegenheid bestaat ter Secretarie der Gemeente. Verzuim van inschrijving heeft beboeting en inlijving zonder loting ten gevolge. Franeker, 21 Mei 1898. Burgemeester en Wethouders voornoemd, MR. W. W. WICFIERS WIERDSMA, Burgemeester. H. VELDING, Secretaris. --- Buitenlandsch Overzicht. Waar zijn de vijandelijke vloten ? Een knap man die deze vraag kan beantwoorden, want de berichten zijn meer verward dan ooit. De Herald. correspondent te Key-West seinde j.l. Woensdag, dat het Spaansche eskader te Havanna verwacht wordt. Verleden Zondag kondigde generaal Blanco officieel aan het garnizoen van Havanna en aan de bevolking aan, dat een machtig eskader met versterkingen en levensmiddelen de Amerikaansche vloot had misleid en Havanna naderde. Dit bericht zou den moed der Spaansche soldaten ontzaglijk hebben aangewakkerd en hen met nieuwe kracht aangespoord tot het aanleggen van verdedigingswerken, die langs de geheele kust worden gemaakt. Uit Madrid wordt d.d. 19 Mei geseind: Het Spaansche eskader is zonder oenig incident te Santiago op Cuba aangekomen. Uit Montreal komt daarentegen het bericht, dat negen oorlogsschepen, die, naar men veronderstelde, Spaansche schepen zijn, de kust van Nieuw Schotland passeerden, welk bericht schijnt bevestigd te worden door een particulier telegram volgens hetwelk Spaansche kolenschepen bij St. Pierre en Miquelon zijn aangekomen, van Cadix komende. Men gelooft nu, dat deze oorlogsschepen de Amerikaansche steden en havens aan de kust van den Atiantischen Oceaan zullen aanvallen. Ra, ra, wat is er van dit alles Waar? De onzekerheid doet ons onwillekeurig instemmen met de grappige klacht van een' schrijver in de Deensche Politiker, die verlangt, dat als het dan toch oorlog moet zijn, men ook wezenlijk oorlog zal hebben en die, nu hij zijn brood en zijne kolen duurder moet betalen dan anders, voor die lasten ook lusten wil hebben in den vorm van interessante nieuwtjes. Want interessant zijn de verwarde tijdingen waarlijk niet. Een werkelijke ontmoeting tusschen de vijandelijke machten zou heel wat meer welkom zijn, vooral omdat de kwestie daarmee wat vooruit en het begin van het einde van den oorlogstoestand misschien in uitzicht zou komen. Voor de Spaansche troepen op Cuba moet het er nog niet zoo bijzonder I slecht uitzien. Eene particuliere depêche zegt, dat er volop levensmiddelen zijn, doordat van tijd tot tijd schepen mot proviand de verschillende havens binnenloopen, ondanks de blokkade der Amerikanen. Bovendien zijn de insurgenten in den laatsten tijd in verschillende gevechten door de Spanjaarden geslagen, terwijl eenige kanonneerbooten een A merikaansch oorlogsschip op de vlucht dreven, toen het eele landing beproefde bij Caibarien op de Noordkust van Cuba, Op éen punt kan men zich in Amerika gerust gevoelen. Japan zal zich van inmenging onthouden. Een bericht zeide dat Japan zou hebben geprotesteerd tegen een eventueele bezetting der Philippij nen door de troepen der Unie, wat onjuist blijkt te zijn. De Japansche gezant bracht den ministers van marine en van oorlog te Washington een bezoek, om beslist het gerucht togen to spreken van Japansche interventie. Tevens verzocht hij machtiging voor militaire ambtenaren zijner regeering om de oorlogsoperaties der Amerikanen bij te mogen wonen. Men ziet vriendschappelijker kan het wel niet. Zou ook op dien ommekeer Chamberlain's rede van invloed zijn geweest, en zouden met de naties, die gelijksoortige belangen als Engeland hadden, misschien beide maritieme mogendheden, en Amerika èn Japan, bedoeld zijn? De redevoering, van minister Chamberlain over de buitenlandsche politiek van het Britsche Rijk, heeft intusschen allesbehalve de goedkeuring van zijne collega's weggedragen, Salisbury toch heeft verklaard dat het Kabinet van cone geheel andere meening is ten opzichte van China, van de politiek in het Verre Oosten en van het partijkiezen tegen Rusland. Uitdrukkelijk heeft hij gezegd dat de Engelsche Regeering zoo vriendschappelijk mogelijk wenscht te verkeeren met alle mogendheden, overal waar zij er mee in aanraking komt. Rusland heeft tot dusver nog geen enkel betoog ingediend bij de Engelsche Regeering met betrekking tot de woorden van Chamberlain. Woensdagmiddag heeft wel de Russische gezant een onderhoud gehad met lord Salisbury, waarbij waarschijnlijk ook de gewraakte redevoering ter sprake zal zijn gebracht, maar het schijnt dat het Russische gouvernement toch volstrekt niet voornemens is van zijn ontevredenheid te doen blijken. Engeland heeft zijn grootsten staat man verloren. Donderdagochtend is Gladstone kalm en zacht overleden, na een langdurig lijden. Zijn sterven kwam niet onverwacht ; zijn ontzettend sterk gestel heeft langen tijd weerstand geboden aan het sloopingswerk van zijn kwaal, waar een minder krachtige natuur al veel eerder zou bezweken zijn, maar het was niemand zijner omgeving en ook hemzelf niet onbekend dat het einde langzaam maar zeker naderde. Men wist: het was nog maar een kwestie van uren. Reeds sedert lang hield de groot° staatsman zich nog slechts bezig met geestelijke zaken. De laatste maanden van zijn leven waren als het ware een lange voorbereiding tot den dood. De muziek was zijn grootste uitspanning, daar kon hij uren naar zitten luisteren. Zijn vrouw verliet hem bijna niet en zat de laatste dagen steeds aan zijn bed met zijn hand in de hare. In zijn laatste uren kon de lijder niet meer spreken, meest sluimerde hij, soms prevelde hij gebeden, maar hij leed met het grootste geduld tot de dood hem kwam verlossen. William Ewart Gladstone is den 29en December 1809 te Liverpool geboren. Zijn vader was een welgesteld koopman en koos voor zijn zoon den politieken loopbaan, ofschoon de jonge Gladstone zich meer tot de kerk voelde aangetrokken. Nadat zijn studiën voltooid waren word hij op 22-jarigen leeftijd gekozen als parlementslid en wist zich al spoedig door zijn bekwaamheid te onderscheiden. In 1835 werd hij onder-secretaris van koloniën onder het ministerie air Robert Peel. Later werd hij president van den Board of Trade en minister. Het is ondoenlijk om de geheel° politieke loopbaan van Gladstone hier te vermelden. Het zij voldoende dat we mededeelen dat hij ruim zestig jaar lid van het parlement, viermaal eerste minister, vijfmaal leider van het lagerhuis en nog herhaaldelijk minister is geweest, tot hij in 1894 voor goed afscheid nam van het staatstooneel om nog vier jaren als ambteloos burger te leven. Oorspronkelijk bij de behoudende partij aangesloten, heeft Gladstone in den loop der tijden de liberale beginselen omhelsd , zijn vroegere partijgenooten bestrijdend; steeds echter is hij gebleven de eerlijke, loyale tegenstander. Engeland verliest in hem een zijner grootste mannen, Europa een zijner beroemdste staatslieden. --- Laatste Berichten. De tijding dat de Spaansche vloot te 3antiago op Cuba is aangekomen, bevestigt zich meer en meer. Uit Havanna wordt geseind dat admiraal Cervera geen enkel vijandelijk schip ontmoette en dat niets bijzonders gedurende de reis voorviel. Een groote volksgeestdrift heerschte te Santiago, alwaar eene talrijke menigte de Spaansche soldaten begroette. Het nieuwe Spaansche ministerie, waarvan Sagasta formeerder en president is, heeft zich Vrijdag aan den Senaat voorgesteld, waarbij de heer Sagasta, na een overzicht te hebben gegeven van de crisis, plechtig verklaarde dat Spanje nooit den vrede zal aanvaarden, wanneer de onschendbaarheid van het grondgebied niet mocht worden gehandhaafd. In dit geval zal Spanje worstelen tot het uiterste. --- Van Her en Der. Vrijheid is een kostelijk iets voor hen, die haar weten te gebruiken. Maar bij de meesten, die zich vrij en onafhankelijk noemen, bestaat die vrijheid in niets anders dan in het vergulde kooitje van den zangvogel: zij hebben zich leeren schikken in de enge ruimte van vorm, fatsoen en mode en weten niet, dat daarbuiten ook een wereld is vol frischheid, levenslust en levenskracht. Anderen, die het woord vrijheid steeds op de lippen hebben, vergeten, dat woorden nog geene daden zijn en dat zij, die vrijheid voor zich zelve wenschen, die evenzeer aan anderen moeten gunnen. Vrijheid is bij hen een schetterende fanfare, de woningen loopen leeg, de buurt stroomt vol om »het muziek" te hooren ; met open oor en mond worden de honderdmaal herhaalde deuntjes telkens weer met evenveel belangstelling aangehoord en men neemt geen andere indruk mee, dan dat »het mooi geweest" is. En ge zult u niet verstouten, die uitspraak te betwisten : men zou u eenvoudig uitlachen als een stumper, die »van muziek heelemaal geen verstand" had Dat zou toch wat al te vernederend zijn. En daarom roept ge maar mee in het groote koor der mooivinders. Dat is nu eenmaal mode: uw verguld kooitje. Dat kooitje is reeds zoo oud als de beschaving. Er is aan getimmerd en gelijmd door alle handige en geslepen lui; wilde, onhandelbare naturen hebben zelfs getracht het deurtje er voor weg te breken, de traliën stuk te maken, 't heeft niet gebaat. De kooi is zelfs sterker dan de sterkste Spaansche batterijen : de A merikaansche petroleumbommen of kanonskogels zouden haar volstrekt niet kunnen deren. Ze neemt zelfs eenen machtigen keizer in 't ootje, als ze dat wil. De machtige Romeinsche keizer Aurelianus, die voor ruim 1600 jaar leefde, moest ondervinden dat er één machtiger was dan hij de mode. De keizer nam een zijner vijanden, met name .Petrieus, gevangen. Als behoorende bij den krijgsbuit werd de gevangene mee naar .2ome gevoerd. Nu was de groote keizer een heel klein man in meer dan één opzicht. Ook hierin, dat hij er op uit was zijnen gevangene zooveel mogelijk te plagen. Daarom zon hij op een middel om hem zoo belachelijk mogelijk te kleeden. Dat middel meende hij eindelijk gevonden te hebben. Destijds bestond het gewaad uit één stuk, dat in plooien neerviel. De keizer beval nu, het kleed van den gevangene in tweeën te verdeelen, zoodat elk been afzonderlijk bekleed werd. Wat zouden zijn goede Romeinen dan den man uitlachen en bespotten ! Doch de slimme keizer had buiten den waard gerekend. De Romeinsche fatten" vonden smaak in de origineele beenbedekking van den gevangene; ze lieten zich heel gauw het nieuwe kleedingstuk namaken en het duurde maar kort, of alle Romeinen van naam en fatsoen kleedden zich met den pantalon, bij haren dagelijkschen naam broek genoemd. Natuurlijk namen andere volken, die op den naam »beschaafd" aanspraak maakten of begonnen te maken, het kleed der beschaving over en de broek zette hare veroveringstocht steeds verder en steeds onweerstaanbaarder voort. Och ja, de mannen, zoo snoevend op hunne »vrijheid," volgen al even gedwee de bevelen der mode' als het zwakkere geslacht dat pleegt te doen. De Hertog van York verschijnt op eenen avond met een reep wit piqué, even uit de binnenzijde van zijn vest te voorschijn komend en binnen weinige (laffen heeft die reep piqué het burgerrecht gekregen en is het costuum zonder dit waardigheids-teeken niet meer gekleed. Zoo gaat het met elke nieuwe uitvinding, wanneer er slechts een moedige persoonlijkheid is te vinden, die er »reclame" voor wil maken. En de slimmen gaan zelfs verder en laten de reclames aan anderen over, om er zelf een aardig duitje uit te halen. Niet de correspondenten, die u deze week vertellen dat de zaak z6o is, om die de volgende nader toe te lichten en ze dan te bevestigen of weer omver te werpen. Ook niet zij, die den uitvinder of toepasser van een verbeterde of geheel nieuwe methode op den voet volgen, om al zijn doen en laten den volke met de meeste nauwgezetheid in de krant te verkondigen. Och neen, dat zijn maar kleinigheden. Het is immers mode, dat het lees- en weetgrage publiek met alles op de hoogte moet worden gehouden en de heeren redacteurs van dagbladen moeten, op straffe van uithongering, zich aan die mode onderwerpen. Maar de directies van wieler- en andere wedstrijden maken het »kijklustig" publiek in de rechte stemming, door met de sport het spel, het echt vaderlandsche wedden, of het dobbelspel te verbinden. Ziedaar een »reclame," die meer trekt dan alle eerste klaswielrijders of paarden te zamen. De mode wil nu ook eenmaal, dat de Amdammers op Hemelvaartsdag naar de wieler-races gaan kijken. Maar het slechte koude weer van verleden Donderdag? Geen nood, de mode is machtiger dan het weer. Die zegt eenvoudig: »Ga !" en van twee uur tot kwart voor zes, in een winterkoude en halven storm, zaten de Amsterdammers te bibberen en te kijken naar de races, die, de toeschouwers bekenden het zelf, o zoo saai en vervelend waren. Het is alles behalve smaakvol, het strijdt zelfs tegen alle schoonheidsgevoel, zoon worstel-wedstrijd. Dit wordt niet alleen beweerd door »jonge dames," maar ook door vele ernstige mannen. En toch . . . Het is nu eenmaal mode, zulke worstelaars te bewonderen en toe te juichen. De nationale worstel-westrijd, om het kampioenschap van Nederland, Donderdag te Amsterdam gehouden, trok dan ook meer publiek dan menige kerk. Een der worstelaars, die als wijlen Klaas van Kieten, de Noord-Hollandsche reus, boven al zijne mededingers uitstak en met den kampioensprijs ging strijken, werd vooral door de toeschouwers levendig toegejuicht. En evengoed als het mode is te klagen en nog eens weer te klagen, is het mode om bij elk pretje van de partij te wezen, alsof er geen armoede en gebrek in den lande was. De mode wil het een, zij wil het ander en hare onderdanen hebben te gehoorzamen. Ons verstand, gesteund door de ervaring, zegt ons overtuigend: wacht u voor den verleider, hetzij in den vorm van valsche vrienden, hetzij in dien van den sterken drank. Ontwijk hen overal en ten allen tijde. De mode zegt echter: »wel, waarom? Vriendschap sluiten en een glaasje drinken, behooren bijelkaar. Zoudt gij zoo eigenwijs zijn te willen scheiden, wat ten allen tijde bijeen heeft behoord ?" De vrienden worden opgezocht, het glaasje gedronken en het gaat als met den barbier van Hilversum. Hij had, daar zijn vrouw zich van hem had laten scheiden, een som ontvangen van vierhonderd gulden. Toen was het van dik hout zaagt men planken. Met een paar »vrienden" ging hij rossen en rijden en zoo gebeurde het, dat hij zoo beschonken tehuis werd gebracht, dat hij uit het rijtuig naar zijn kamer gedragen moest worden en men hem maar zoo als hij was te bed legde. Toen hij den volgenden morgen ontwaakte, was al zijn gekl verdwenen. De kameraden wisten nergens van. Leelijk is het echter, dat op hen geld gevonden werd. Zoo het heet was dit hun negotiegeld. De koetsier, die de »heeren" had gereden, vertelde, dat het uitstappen en aanleggen was geweest, overal waar de gelegenheid zich voordeed, tot allen op 't laatst de hoogte kregen. Toen hij bevreesd werd voor betaling, nide men hem, dat de barbier er goed voor was, daar die de centen had. Toen men eindelijk 'weer te Hilversum aankwam, hingen de kleeren van den barbier open en toen hij wilde betalen, vond hij niets dan twee centen en -- een blauwe knoop. Hikkende vertelde hij nog, dat hij later wel betalen zou. Ook hierin wilde onze goede man nog de mode volgen, die zorgeloos fluistert: »betalen komt later." Och ja, en »wie niet waagt wie niet wint." Een jong man te 's Gravenhage nam deze verlokkende zinspreuk aan bij de inrichting van eene loterij. Voor een kleinigheid een gouden dames-horloge, armband, broche en wat verder tot een volledige dames-uitrusting behoort, was toch al te verleidelijk voor vele naaistertjes, dienstmeisjes en alle anderen die graag naar de mode gekleed gaan, om niet eens een kansje te wagen. Maar allen moesten tot de ontmoedigende ontdekking komen dat er bij dit wagen slechts éen gewonnen had : de loterijman zelf. Hij had de gelden eenvoudig opgestreken. Doch ook hij moest ondervinden, evenals alle anderen, dat het offeren aan de mode met het verlies der vrijheid wordt geboet. De loterijhouderflesschentrekker zal op zij ne beurt acht maanden lang »gehouden" worden in de gevangenis. En nog niet eens in een vergulde kooi, maar in een kale, sombere cel. UITKIJKER. --- Gemengde Berichten. De vrouw in de school? Als het zoo voortgaat dan komt heel het lager onderwijs nog in handen van de vrouw. Op 1 Januari 1858 waren in ons land werkzaam 3470 hoofden van scholen (bovenmeesters). --- FEUILLETON. Kleine Zwervelingen. Naar het Duitsch. Langs den stoffigen straatweg, die voert naar het Zuidduitsche dorp Nendorf, bewoog zich hortend en stootend een oude, met een wit zeil overtrokken wagen, bespannen met een oud paard. Het uitgeputte dier sleepte zich met moeite voort op den langen weg en de kleine jongen, die als koetsier fungeerde, had zeker medelijden met het beest, want hij maande het met zachte, opbeurende woorden tot spoed aan en niet met zweepslagen. In den wagen bevond zich een armoedig troepje en de fraai klinkende titel ~Eerste kunstenaar der Wereld", zooals met groote, roode letters op de aanplakbiljetten stond vermeld, vormde een scherp contrast met den persoon, die deze benaming heette te voeren. . . De eigenaar van dit vervallen boeltje lag met gekneusden voet in den wagen, een bleeke, zwak uitziende vrouw met een kind van enkele maanden op den arm, zat tegen een ouden stoel geleund en een meisje van ongeveer tien jaar liep zingend en huppelend achter het voertuig aan, bij tusschenpoozen bloemen plukkend, welke zij tot een krans samenvlocht. Het kind was vroolijk en scheen gelukkig: zij besefte nog niet hoe hare ouders gebukt gingen onder zorgen en verdriet. Haar twaalfjarig broertje daarentegen scheen daarvan wel iets te ver-Inoedeu. Zwijgend, ernstig zat hij op dee bok en slechts wanneer de zachte "em zijner moeder hem zeide dat de iserna felle stooten van den wagen haar hinderden, riep hij bruintje een woordje toe en dan ging het voor enkele oogenblikken iets sneller en regelmatiger. Het meisje Homes heette zij was de lieveling harer moeder, vriendelijk en zacht waren steeds de woorden, waarmede zij het kind toesprak. Want ach, zij wist het, zij had het zelve ondervonden, hoe moeilijk zij, als meisje uit een eenvoudig, werkzaam gezin, had kunnen gewennen aan de ruwe taal van de mensehen, met welke zij moest omgaan toen zij haar echtgenoot op zijn kunstenaarsloopbaan volgde. Zij wilde het meisje tenminste haar jeugd laten genieten en haar zoolang mogelijk onder eigen toezicht houden : later zou het kind nog harde, ruwe woorden genoeg moeten verdragen naast de toejuichingen eener opgewonden menigte! Eens had zij getracht haar echtgenoot over te halen het meisje niet op te leiden voor zijn onzeker, wisselvallig bestaan, doch vol teleurstelling had hij geantwoord dat juist Roniea zijn eenige hoop en trots was, dat zij, het schoone, bevallige kind, hen allen weer zon brengen tot eer en aanzien en fluisterend had hij er bij gevoegd : „gij, mijn lief vrouwtje, dat ik zoo innig liefheb, ik wil dat gij u nog eens zult verheugen in een ruim , onbezorgd bestaan , beter dan gij ooit hebt gekend." Toen had zij later maar niet weer bij hem aangedrongen, want zij wist nu dat 't hem een groote opoffering zou zijn, Homea iets anders te zien worden dan eene beroemde, gevierde kunstenares, dat daardoor aan zija voornaamste wensehen de bodem zou worden ingeslagen, doch zij nam zich stellig voor het kind steeds het goede te zullen voorhouden. Zoo vinden wij dan nu de kunst& naarsfamilie op weg naar Nendorf, nog ver, eindeloos ver verwijderd van dat vroolijk, onbezorgd bestaan, hetwelk zij zich hadden gedroomd. Alle verwachtingen zijn nog onbeantwoord gebleven, alle beloften nog onvervuld. Do kunstenaar zelf is niet eens in staat ook /haar een enkele voorstelling te geven, uitgeput, kreunend ligt hij op zijn schamele stromatras, het kind in de armen zijner vrouw schreit, omdat het honger hoeft en do raderen van den wagen, die in langen tijd niet zijn gesmeerd, omdat er geen geld is om wagenvet te koopen, kraken en piepen dat men er zenuwachtig van wordt. Het meisje, dat achter den wagen loopt, zingt echter een lied, zij gevoelt zich gelukkig, de kleine, zij is tevreden en zingt van het heerlijke Zuiden, van Italië, waar de hemel zoo helder is en blauw en de zon zoo koesterend schijnt. Hare moeder, geboren en opgegroeid in dat heerlijke land, had het haar geleerd ; ademloos luistert de arme vrouw, dat lied, gezongen door die heldere, reine kinderstem, het klinkt zoo heerlijk, zoo roerend. 't Is of zij stemmen hoort uit het verleden, een geheimzinnig, onweerstaanbaar verlangen naar haar geboorteland vervult haar en één oogenblik laat zij aan hare verbeelding den vrijen loop. Zij ziet zich, gezeten véor het huis harer ouders, omringd door een vroolijke meisjesschaar uit het dorp en zij zingen samen hetzelfde lied. Het weder is zacht, de zon schijnt heerlijk . . . Een traan valt op het hoofd van haar kind, zij bemerkt het en schrikt op uit haar gepeins. Ze zijn nu gelukkig het dorp genaderd , gelukkig, want het paard kan niet meer voort. Op kleinen afstand van de eerste huizen zullen zjj halt houden ; neen, niet in het dorp willen zij gaan uitrusten, want zij weten en gevoelen het dat men dergelijk „kunstenmakersvolk" liever niet in zijn midden hoeft. De knaap springt van den bok, spant uit, geeft het paard te drinken en laat daarna het vermoeide dier uitrusten en grazen naar hartelust. Benige °ogenblikken later beklimt het meisje den wagen. Zij vleit zich tegen hare moeder en fluistert haar iets in het oor: „moeder, ik heb honger, mag ik een boterham ?" De knaap stond daar nog in het gras. Hij vroeg niet, maar bleef peinzend voor zich uit staren ; de arme jongen wiet wel dat moeder geen boterham kou geven. De arme vrouw schreide, zij was teneinde raad, hare kinderen vravn om brood. Een blik op haar echtgenoot, op zijn vermagerd gelaat met die holstaande oogen , overtuigt haar dat ook hij eenig voedsel hoog noodig heeft. Wat moot zij doen? „Kinderen, wilt gij voor vader wat brood gaan vragen in het dorp, maar neen, de meuschen zullen spoediger iets geven wanneer 't voor moeder is. „Die man ? die luiaard kan wel werken," zeggen zij ; vraag daarom wat warme soep voor je moeder, dan zullen wij dat aan vader geven; krachtige soep uit de keuken van een rijke is beter nog dan brood." Er ontstond een stilte, niemand antwoordde, totdat eindelijk de knaap zich omwendde met de woorden : „Bedelen, moeder ? IJ hebt ons dat altijd streng verboden, neen, ik weet iets beters: Rornea en ik, wij zullen eene voorstelling geven." De vrouw antwoordde niet, doch het meisje sprong op. „Ja, ja, dat zullen wij doen," riep zij verheugd, haalde vlug haar mooiste japonnetje en begon zich snel te kleeden. Een blosje van opgewondenheid bedekte hare wangen en hare oogen schitterden. IJverig en vroolijk zingend vlocht zij den bloemenkrans in hare donkere lokken en wierp een rood zijden doek om de schouders. Haar broertje echter was ernstig en bedaard. Kalm hing hij de groote trom van zijn vader, waarachter hij bijna verdween, op zijn rug, gaf het meisje de guitaar en, na hun moeder hartelijk te hebben gegroet, die hen nazag, glimlachend door hare tranen heen, trokken zij naar het dorp. Na een half uur hadden zij reeds een menigte toeschouwers rondom zich verzameld en eindelijk begon de knaap: „Geachte toehoorders, dames en heeren! De grootste kunstenaar der wereld is hier aangekomen en heden zal een voorstelling werden gegeven door zijne beide kinderen, de wereldberoemde danseres Romea en den acrobaat Henri!" Na deze woorden sloeg hij enkele malen flink op de trom, terwijl het meisje begon te dansen. De goedaardige dorpsbewoners stonden met open mond te kijken en de dikke waardin uit „Het gouden Hert" zeide tot hare nicht, de lange schoenmakersvrouw: „als het nog langer duurt ga ik weg, ia me dat dansen ! Ik duizel er van." De aangesprokene glimlachte en schudde het hoofd, alsof zij wilde zeggen: ~nu, ga jij maar weg, ik blijf nog een poosje, ik heb nog niet genoeg gezien voor mijn stuiver." „Voor zooiets heb ik steeds goed wat , over," zeide de waardin tot ieder die 't maar hooren wilde, „geef jelui nu ook eens iets, van jelui bewonderend gezicht kunnen die arme kinderen niet leven !" 't Gevolg van die woorden was dat de kleine kunstenaars hun koperen bordje, waarmede zij de kring rondgingen, tamelijk vol kregen, want met de waardin wilde elk gaarne op goeden voet leven. Nu was Henri aan de beurt en voorwaar, hij kweet zich schitterend van zijn taak, de toeschouwers waren vol bewondering. ~Ik moet mijn beet doen," dacht de arme knaap, »want is het niet voor mijn lieve moeder, die bijna ziek is van verdriet en voor mijn hulpbehoevenden vader, dat ik nn den kost moet verdienen!" Het was intusschen donker geworden, maar nog waren zij niet moe, nog werkten zij voort. Het meisje zong weer dat heerlijke lied, hetwelk zij dien middag had gezongen. Niemand van de omstanders verstond de taal, doch haar stem was zoo rein en zoo helder, dat allen ademloos luisterden. Zij gevoelden wat de woorden vertolkten en aan sommigen ontviel een traan : het lieve kind, zij zong ook zoo gevoelvol en had daarbij in hare oogen zulk een vreemden, weemoedigen glans, die sprak van verlangen naar dat land vol zonneschijn ! Eindelijk was het lied geëindigd en ging het meisje met haar bordje bij de omstanders rond. Een menigte koperen munten en zelfs enkele zilverstukken vielen in het bakje. Het kind kon zich nauwelijks inhouden, zij had wel luide willen jubelen en reeds wilde zij in hare vreugde vooruit snellen om moeder hare schatten te toonen, toen haar broeder haar wenkte hem het geld te geven. Kalm hing hij daarna zijn trom Zij werden bijgestaan door 2853 onderwijzers en onderwijzeressen. Op 1 Januari 1896 waren er 4424 hoofden van scholen en deze werden geholpen door 13581 onderwijzers en onderwijzeressen. In 1858 konden alle ondermeesters bovenmeester worden; in 1896 kon hoogstens een derde deel promoveeren tot hoofd. In 1858 bestond het onderwijzend personeel van alle scholen in ons land uit 5341 mannelijke personen en 982 vrouwelijke; toen was de verhouding dus ongeveer als 6 tot 1; volgens de statistiek was het in 1896 aldus: 12554 onderwijzers tegen 5451 onderwijzeressen of nagenoeg in verhouding als 2 tot 1. Het getal vrouwelijke candidaten voor de hulpacte neemt ieder jaar toe en is thans in de meeste provinciën grooter dan dat der mannelijke. Vrouwelijk personeel bij de laagste klassen is verkieselijkst, maar bij de hoogere klassen, waar men leerlingen van meer gevorderden leeftijd vindt, achten wij de vrouw minder op hare plaats. Boterkeuring. Bij de tweede keuring van boter, ingezonden door den Frieschen Bond van Coöperatieve Zuivelfabrieken de eerste keuring had voor 14 dagen plaats ter constateering van de duurzaamheid van het fabrikaat, is gebleken dat vele inzendingen belangrijk in kwaliteit waren achteruitgegaan; eene enkele inzending had zich goed gehouden. De tijd voor de keuring was ongunstig, wijl het vee met hooi en met gras gevoederd wordt. De jury stelde als maximumpunten vast: Bewerking: 6 punten, smaak 4 p., reuk 31/2, kleur en zout ieder 1 punt. De uitslag van het onderzoek wordt aan de inzenders bekend gemaakt, alleen aan ieder wat zijn eigen inzending betreft. Tevens voegt de jury daaraan eenige opmerkingen toe. Loon voor hooiers en maaiers. Door den Landarbeidersbond te Bovenkeijpe is tegen heden Zaterdag eene vergadering van hooiers en maaiers uitgeschreven, ter bespreking van het loon en den arbeidsduur tijdens den aanstaanden hooioogst. Ook de boeren werden uitgenoodigd aan deze bespreking deel te nemen. Om voor het hooien een bepaalden arbeidsduur te bepalen zal wel moeilijk gaan, omdat het hooien geheel van het weder afhangt. Hoe vaak moet des avonds tot soms 9 uur gewerkt worden, omdat een regenbui des nachts groote schade zou brengen, als het hooi des avonds niet bijeengebracht was! Den tijd in den hooitijd te regelen is haast onmogelijk. Stoomvaart Harlingen—Amsterdam. Blijkens achterstaande advertentie zal vanaf a. s. Donderdag 26 dezer weder gelegenheid bestaan dagelijks, behalve Zondags, per boot van Harlingen naar Amsterdam te reizen of omgekeerd. Het vertrek uit Harlingen heeft plaats 's voorm. 9,45, na aankomst van den eersten trein uit Nieuweschaus, van Amsterdam 's morgens 9 uur. Door overeenkomst met den dagelijkschen stoombootdienst Pau/ Krager van Leeuwarden naar Harlingen, worden directe plaatsbiljetten tegen verlaagd tarief afgegeven. Nat. Tentoonstelling van Vrouwenarbeid. Gaarne vestigen wij de aandacht op het zoo juist verschenen plan der Nat. Tentoonstelling van Vrouwen • arbeid. De oplaag, bestaande uit 25,000 exemplaren, is geheel gereed en ii 10 ct. verkrijgbaar. De kaart geeft een nauwkeurig overzicht van de tentoonstelling en de uitvoering is van dien aard, dat wij gaarne instemmen met den wensch van het bestuur, dat dit plan in ruimen kring verspreiding moge vinden. Onweersberichten. To Veendam is Donderdag, tijdens een hevig onweder, de bliksem geslagen in de woonkamer van een bakker. Het bed werd geschroeid, de kinderen bleven gelukkig ongedeerd, alleen de hond, die voor het bed lag, werd gedood en do vloer – – – – ------ – weder op den rug, stak het geld in zijn zak en groette de menigte met een knikje. Het meisje volgde hem, allen vriendelijk toewuifende en stal het hart van de waardin , door deze nog eens in 't bijzonder haar dank te betuigen. Voort gingen zij nu, het dorp achter zich latende, waar hunne zeldzame verschijning nog lang werd besproken. Dicht naast elkander vervolgden zij hun weg. De knaap was moe en sprak weinig, zij daarentegen babbelde nog lang over de ruime ontvangst en het blijde vooruitzicht moeder en vader gelukkig te maken en hun te vertellen van den bijval en de hartelijkheid der omstanders. Eindelijk hadden zij hun doel bereikt, snelden de ouderlijke woning binnen en toonden met zegevierende blikken de goed voorziene beurs en de boterhammen, welke alen hun had geschonken. Het was een treffend tooneel toen moeder en vader hunne kleinen begroetten en verheugd in hunne armen drukten en ongetwijfeld zou de waardin dit tooneel even betooverend hebben gevonden als een uur geleden de voorstelling en zou ook de schoenmakersvrouw , die met verachtelijke blikken op de kleinen had neergezien, verwonderd zijn geweest dat dergelijk „kunstenmiakersvolk" ook innig kan liefhebben. Ja, ook onder het ruwe kleed van een arm, zwervend straatkunstenaar verbergt zich meermalen een hart van goud nog al erg beschadigd. Van een ander huis werd door den bliksem de schoorsteen bijna geheel uitelkander geslagen. Een begin van brand werd hier spoedig gebluscht. Ook werd het kerkgebouw der Isratilietische gemeente te Veendam door het hemelvuur getroffen. Men bevond dat de torenspits was gehavend een gat in het dak geslagen, een stuk van de vrouwengalerij afgerukt en de arke een eind van hare plaats geschoven. Te Terwispel is een veenarbeider, terwijl hij op weg was naar de veenderij, door den bliksem getroffen en gedood. Zijn zoon, die hem vergezelde en ook getroffen scheen, bleef langen tijd bewusteloos, doch kwam gelukkig weder bij. Boven Wiesbaden ontlastte zich Zondagavond een hagelslag, die 10 minuten lang aanhield en den grond een paar centimeter hoog met dikke ijsklompjes bedekte. Tal van vensterruiten moesten het ontgelden. Daarop volgde een onweder met een stortregen die 2 uur aanhield en vele kelders deed onderloopen. De kerkhoven zijn deerlijk gehavend ; in de tuinen en kweekerijen is de verwoesting treurig. In de dorpen is veel vee verdronken ; de oogst is voor vele boeren vernield. Het instinct van een paard. In den donkeren nacht van Woensdag op Donderdag trok een reiziger een der poorten van Steenwijk uit, met bestemming naar huis' om vermoeid van de dagreis zijne ledematen ter ruste te leggen. Gezeten op een kar, die in matigen gang wordt voortgetrokken door een kedde, licht een onverwachte rukwind de pet van het vermoeide hoofd. Met angst in 't hart, springt de man van zijn voertuig, om jacht te maken op zijn voortrollend hoofddeksel. Het trouwe dier, nauwelijks bemerkende wat zijn patroon is overkomen, gaat verder, maar raakt, door de duisternis misleid, evenals de pet, aan het dwalen.. Na verloop van een uur komt een paard met een kar achter zich, waaraan een der raden mist, een andere poort van Steenwijk binnenstappen. Zonder geleider stopt het voor een pleisterplaats, dezelfde waar het dier zich dien avond had gelaafd. Vol vrees dat den eigenaar een ongeluk is overkomen, zoekt men allerwege, maar tevergeefs . . . . Het bleek later dat de man, vol vertrouwen op de vriendschap van zijn ponney, het vermoeide hoofd maar te ruste had gelegd, in de vaste overtuiging dat alles zich wel redden zal I En z( o geschiedde het ; ook het wagenrad werd op den Meppeler straatweg teruggevonden, maar de pet . . . . dat, zegt de 0 St C., weten wij niet. Poging om iemand te verdrinken. Woensdag is te 's-Hertogenbosch een sigarenmaker in hechtenis genomen, verdacht van poging, door middel van verdrinking iemand van het leven te berooven, die door zijnen meester was uitgezonden om eene schuit terug te brengen , waarvan bedoelde sigarenmaker met een zijner collega's, die, evenals hij, dronken was, zich had meester gemaakt. Had de man, die voor zijn meester de schuit in veilige haven moest terugbrengen, niet kunnen zwemmen, dan zou hij waarschijnlijk verdronken zijn, omdat de sigarenmaker, na hem eerst uit de schuit in het water te hebben geworpen' alles heeft gedaan om te beletten, dat hij zich in Zijne schuit redde. Avonturiers. De politie heeft in een logement te Rotterdam aangehouden twee Duitsche jongens, 16 en 20 jaar oud, van welke de jongste, een notarisklerk, zich te Keulen aan diefstal van 6000 mark moet hebben schuldig gemaakt. De knaap was door zijn patroon met dit geld ge• zonden naar een Bank om het te deponeeren, doch op weg daarheen ontmoette hij den 20-jarigen vriend en nadat deze gehoord had welk eene groote som de ander bij zich had, werd de afspraak gemaakt dat zij te zamen naar Amerika zouden vluchten. Te voet wandelden zij naar Aken en van daar ging de reis naar Amsterdam. Dáár vielen zij in handen van een flesschentrekker, die eenige dagen op kosten van de jongens leefde, kleeding en, naar hij zeide, passagebiljetten naar Amerika voor hen kocht en zich daarvoor ruimschoots liet betalen. De flesschentrekker bracht de jongens van Amsterdam naar Rotterdam en verdween toen plotseling, waarna bleek, dat hij het geld voor de passagebiljetten opgestreken had. Bij de arrestatie van de knapen was de jongste nog in het bezit van vijf bankbiljetten van 1000 mark elk, die hij in de voering van zijn hoed genaaid had. Van de andere 1000 mark hadden zij, buiten het aan den fless.chentrekker betaalde geld, ongeveer f5OO verteerd in een week tijds. De beide jongens zijn naar het huis van bewaring te Rotterdam overgebracht Hun uitlevering is' aangevraagd. Een lastige klant. Te Haarlem zou een deurwaarder j.l. Dinsdag uitvoering geven aan een vonnis tot uitzetting, toen hij de deur der woning gesloten vond. Dit ge. schiedt bij die zaken meer en dan roept men eenvoudig een smid om de deur open te steken. Toen dit ook hier zou geschieden, waarschuwden de buren dat de bewoner er in was en jawel, hij vertoonde zich aan het bovenlicht van de deur en, zoo nu en dan het hoogste lied zingend, trok hij neuzen tegen den deurwaarder en zijn helpers en sliepte ze telkens uit. De smid stak het slot open, doch nu bleek dat de deur van binnen stevig was gebarricadeerd, zoodat tot geheel uitbreken moest worden overgegaan. Eerst na een goed uur werken gelukte het binnen te komen en werd het vonnis onder groot gejuich der buren uitgevoerd. Een brutale aanranding. Onder de gemeente Putte, in den znid• westelijken hoek van Noord-Brabant, had dezer dagen eene brutale aanranding met berooving en poging tot doodslag plaats. Een koopman in pluimgedierte vertrok den 12den Mei om 4 uur 's morgens per hondenkar naar Antwerpen ; op geen vijf minuten afstand van zijne woning, in de onmiddellijke nabijheid der Belgische grens, krijgt hij plotseling met een zwaren stok een slag in den nek. Hij springt over de honden heen van de kar, maar ontvangt tegelijkertijd met een ijzeren voorwerp, waarschijnlijk een boksbeugel, een slag op het been, waardoor hij ter aarde stort. Terwijl een der beide aanvallers hem op hoofd en borst sloeg en trapte, doorzocht de ander zijne zakken, ontnam hem zijne per• temonnaie en eene portefeuille, waarin papieren geld, samen ter waarde van 950 francs en trachtte hem daarop met zijn eigen mes dood te steken. „Maak hem maar gauw af," zeide de een ; „'t is niet meer noodig," antwoordde de ander, „hij heeft al genoeg !" Daarop verwijderden zich de beide aanvallers, den armen drom. me), uit verscheiden wonden bloe• dend , voor dood latende liggen. Deze kroop daarop naar. eene nabijgelegen woning, waar men, tengevolge van het vroege morgenuur, niets had gehoord. Hoewel zijn toestand op het oogenblik redelijk is, is hij nog niet buiten gevaar. De daders zijn nog niet ontdekt; men beweert echter dat zij reeds oenige dagen in die streek rondzwierven. Eene weddenschap. Twee beeren te Ilsenburg (Saksen) kregen verschil van meening over het aantal inwoners van de stad Brunswijk. A. beweerde, dat Brunswijk minder dan 100,000 inwoners had, B. daarentegen van meer. Ten slotte stelde B. voor om do volgende weddenschap aan te gaan : B. wilde aan A. zooveel glazen bier betalen als Brunswijk minder dan 100,000 inwoners telde, A. daarentegen aan B. zooveel als de stad boven de 100,000 telde. De weddenschap werd in 't bijzijn van getuigen gesloten. De zaak werd onderzocht en nu bleek, dat Brunswijk in ronde cijfers 126,000 inwoners heeft. .A. had.dus 26,000 glazen bier verspeeld en B. kan jaren lang gratis zijn nodige potjes drinken. ---