De Hollandsche vrouwen aan den Czaar van Rusland. Aan den Keizer van Rusland is het volgende telegram verzonden : „Aan Zijne Majesteit den Keizer van Rusland te Sint Petersburg. Sire, wij, Hollandsche vrouwen, die gezamenlijk met duizenden vrouwen uit andere landen heden aan onze Koningin, gastvrouw der Vredesconferentie, welke door ons als de dageraad van een nieuw tijdperk werd begroet, een verzoekschrift aanbieden, richten tot Uwe Keizerlijke Majesteit, bewerker dezer conferentie, eene zelfde bede. Van uit de diepte onzer van smart vervulde ziel smeeken wij Uwe Keizerlijke Majesteit Hare bemiddeling aan Engeland aan te bieden in overeenstemming met de artikelen 1, 3 en 4 der Conventie omtrent scheidsgerecht, opdat de onafhankelijkheid der beide Zuid-Afrikaansche republieken gewaarborgd worde door het sluiten van een eervollen en rechtvaardigen vrede, welke het beleedigd geweten der menschheid gebiedend eischt. Uit naam der onderteekenaars der petitie: B. Waszklewicz van Schilfgaarde, presidente van den Ned. Vrouwenbond ter internationale ontwapening en lid van het comité voor arbitrage in den Internationalen Vrouwenraad," Een brief van dezelfde strekking is aan president Mac Kin ley gezonden. Een nieuw Hogerhuis-proces. Onder dit opschrift lezen we in het Volksdagblad Naar wij vernemen, heeft mr. Z. v. d. Bergh, die voor korten tijd een langdurig onderhoud heeft gehad met den minister van justitie over de zaak-Hogerhuis bij den officier van justitie te 's dage een aanklacht ingediend wegens meineed tegen Ringia, een der hoofdgetuigen in het proces tegen mr. Troelstra. „Is het gewaagd te onderstellen, dat er tusschen deze aanklacht en het onderhoud met den minister eenig verband bestaat ?" Naar aanleiding van dit bericht over de Hogerhuis-zaak schrijft de Tel.: Door een der bladen wordt gemeld, dat de heer mr. Z. v. d. Bergh bij den officier van justitie te 's Gravenhage een aanklacht wegens meineed heeft ingediend tegen Ringia, een der hoofdgetuigen bij de behandeling der revisie van de zaak-Hogerhuis. We hebben ons naar aanleiding van deze rnededeeling om inlichtingen tot den heer Van den Bergh gewend. Deze bevestigde de juistheid van het bericht. Op onze vraag, of er eenig verband bestond tusschen deze aanklacht en het langdurig onderhoud dat hij met den minister van justitie had, deelde de heer Van der Bergh ons mede, dat dit onderhoud van volstrekt vertrouwelijken aard was, zoodat hij dienaangaande geen nadere inlichtingen kon verstrekken. Wat de aanklacht tegen Ringia betreft, mr. Van der Bergh heeft afgewacht wat de verschillende Hogerhuis-Comité's zouden doen. Daar hij evenwel den indruk heeft gekregen, dat van die comité's weinig voor de veroordeelden te wachten is, heeft hij zelf het middel gekozen, dat hem in hun belang het meest doelmatig voorkwam. De heer Van der Bergh heeft blijkbaar niet gehandeld zonder overleg met de familie Hogerhuis en met Ringia. --- Weezenverpleging in de Maatschappij van Weldadigheid. Commissarissen der Maatschappij van Weldadigheid vestigen in een circulaire de aandacht op de bij de bevolking dier Maatschappij bestaande gelegenheid tot het plaatsen van weezen en kinderen, waarvoor een degelijke opvoeding wordt verlangd Deze weezen verpleging wordt krachtig aanbevolen met het oog op: 10. De gezondheid. Voor vele kinderen is het landleven, met het oog op hunne gezondheid, verre verkiezelijk boven het leven in steden en groot° gestichten. Bij de kinderen die in de boschrijke zandstreken van de Maatschappij van Weldadigheid worden verpleegd, ziet men spoedig de gunstige uitwerking van het verblijf in eene gezonde streek. 2°. Het familieleven. Gestichten bestaan hier niet en worden ook niet begeerd. De pleegouders vervangen zoo goed mogelijk eigen vader en moeder, de kleinen zijn er als kinderen in huis en worden met de eigen kinderen geheel op dezelfde wijze opgevoed. Deze opvoeding is uit den aard der zaak eenvoudig, maar daarbij ordelijk : Uithuizigheid bestaat hier niet, het slenteren langs de straat is hier vreemd, kortom er komen hier geene onregelmatigheden voor die uit ledigheid ontstaan en die op de vorming van het kind zulke verderfelijke invloeden kunnen oefenen. Hier is regelmatige arbeid in en buitenshuis, waaraan de kinderen vroeg worden gewend en die voor hen de beste voorbereiding is voor een later gelukkig leven. 30. Het Onderwijs. Er bestaan 5 lagere scholen, waar, op uitmuntende wijze, lager en voor zoover noodig ook voortgezet onderwijs wordt gegeven. Daarbij sluiten zich aan teeken- en nuttige handwerkscholen, opleiding voor onderwijzers en onderwijzeressen, apothekersbedienden, commiezen, spoorweg-, post- en telegraafambtenaren ; voor het leger; voor de zeevaart ; voor letterzetters en boekhandelsbedienden. Verder bovendien drie middelbare scholen voor landbouw-, tuinbouw- en boschbouw-vakonderwijs ; terwijl bovendien allerlei handwerk of ambacht kan worden geleerd in de fabrieken en werkplaatsen door de Maatschappij opzettelijk daartoe ingericht en die dus ook als leer- of vakscholen kunnen werden beschouwd. Alle kinderen in de Maatschappij zijn van hun Oe tot hun 12e jaar schoolplichtig en moeten daarna twee jaren van het herhalingsonderwijs gebruik maken. De meisjes ontvangen bovendien van haar 12de tot haar 16de jaar onderwijs in nuttige handwerken. De Maatschappij maakt er zeer ernstig werk van om alle hare ver- pleegden een' hun passende betrekking te bezorgen, wat haar in de meeite gevallen niet moeielijk valt, omdat er geregeld meer vraag dan aanbod is. 4° Godsdienstige belangen. Het toezicht op de Godsdienstige belangen der verpleegden wordt goed behartigd. Er zijn twee Protestantsche kerken en een Roomsch Katholieke kerk. De Protestantsche leeraren zorgen voor de belangen der Protestantsche verpleegden en de Roomsch Katholieke geestelijke voor die der Roomsch Katholieke. s°. De kosten. Deze zijn bij de Maatschappij van Weldadigheid zeer matig. Zij bedragen, behoudens uitzonderingen, f104. per verpleegde per jaar. Hiervoor wordt in alle behoeften voorzien, behalve bovenkleeding, die voor rekening der uitbesteders blijft. --- Concurrentie. Nog altijd staan wij, Friezen, op de Engelsche botermarkt bij de Denen met onze waar ten achteren. Wij vinden het daarom uitnemend, dat van onzen kant al het mogelijke wordt aangewend, niet alleen om het oude vertrouwen te harwinnen, maar ook om met onze waar te kunnen concurreeren tegen den Deenschen boer. Met het oog op een en ander zijn er eenige directeuren van Friesche Stoomzuivel-fabrieken met onzen Provincialen Zuivel consulent Zondag 1.1. op reis gegaan naar Denemarken en wel naar Odensée op het eiland Fijnen, waar dezer dagen een tentoonstelling van alles wat de zuivelzaak betreft wordt gehouden. Dat men en passant oenige fabrieken daar te lande tevens gaat bezoeken, mogen wij veronderstellen. De reis kome onzen Frieschen boeren ten goede. --- Amok. Dinsdagavond had te Amsterdam aan de Handelskade een bloedig voorval plaats. In een aanval van waanzin stak in de loods bestemd voor het verbijf der emigranten, een Javaansch landverhuizer met een Indisch mes, een soort kris, in het wild om zich heen. Nadat twee personen door hem waren gestoken en pogingen werden aangewend hem onschadelijk te maken, rende de man de trap af naar het plankier. Daar stiet de razende nog een drietal personen zijn mes in het lijf. Hij sprong toen te water met de kris in de hand en verdween in de diepte. Eerst na een minuut of zeven te hebben gedregd, gelukte het aan eenige agenten en werklieden den man in bewusteloozen toestand op het droge te brengen. Pogingen door hen in het werk gesteld om de levensgeesten op te wekken waren vruchteloos. De inmiddels verschenen geneesheer constateerde den dood. De vijf gewonden, allen Javanen, werden naar het Burgerziekenhuis vervoerd. Een hunner overleed kort na aankomst aldaar. De man had een steek in de hartstreek. Nog een ander is levensgevaarlijk gewond ; hij heeft een steek in de linkerzijde. Ook deze zal vermoedelijk het leven er niet afbrengen. De wonden der drie anderen geven voor het °ogenblik geen reden tot bezorgdheid. --- Een wanhoopsdaad. Een treurige daad van" wanhoop beging den 23sten 's morgens de vrouw van een blikslager te Berlijn. Na een twist met haar man wierp de vrouw haar vier kinderen ter leeftijd van zes jaar tot acht maanden uit het venster op de straat en sprong ze zelf na. De kinderen werden onherkenbaar verwond, de moeder leeft nog, maar verkeert in ernstig levensgevaar. Beide echtgenooten zijn in 1871 geboren. Hun samenleven was, ondanks een enkelen maal twist en hoewel de man zich liet meeslepen tot lichte kastijdingen, niet ongelukkig, maar bij de vrouw, die, evenals de man, eens betere dagen gekend had en nu onder den druk van maatschappelijke zorgen prikkelbaar was geworden, bleef altijd van dergelijke scènes kwaad bloed zitten. 's Morgens kwam het tusschen de twee uit onbeduidende oorzaken tot twist: van wat geld, dat de vrouw haar moeder als verjaringsgeschenk wou brengen, wilde de man iets terughouden. Dit wilde de vrouw niet dulden en nu gaf de man haar een oorvijg, waarop hij aan den arbeid ging. Onmiddellijk nadat hij vertrokken was pleegde de vrouw den verschrikkelijken moord in massa. De menigte wilde den teruggekeerden man lynchen, in de meening, dat hij door herhaalde mishandelingen de vrouw tot vertwijfeling gebracht had. --- De ramp te New-York. Een vreeselgice brand is Zondag in de dokken van Hoboken te New-York uitgebroken. In korten tijd werden al de dokken van de Norddeutsche Lloyd, benevens de stoomschepen Bremen, Saaie en Main een prooi der vlammen. De Duitsche stoomschepen Kaiser Wilhelm der Grosse en Phoenica raakten in brand, doch men slaagde er in het vuur te blusschen. De drie vernielde schepen waren 21, 25 en 27 Juni te New-York aangekomen. Behalve een enorme schade, op 20 millioen dollar geschat, vermoedt men dat honderden personen het leven verloren. Zoowel op de booten als in de dokken bevonden zich een groote menigte menschen toen de brand uitbrak. Kan men de Amerikaansche verslaggevers gelooven, dan zou de Hudsonrivier haast gestremd zijg geweest door het aantal lijken in de dokken. Men kan het aantal slachtoffers nog onmogelijk opgeven. Het getal varieert van 400 tot 500. Daar het bezoek-uur WBS bevonden zich juist een groot aantal mensehen, men zegt 1500, op de booten en steigers. De brand brak uit door het ontvlammen van katoenbalen en tastte daarop eenige whiskeyvaten aan, waardoor een hevige ontploffing volgde. De meeste menschen op de stoombooten zagen niet dadelijk het gevaar en toen zij vluchten wilden, versperde de brandende steiger hun den weg, waarom zij te water sprongen en verdronken. De brand verspreidde zich ongelooflijk snel. Een kapitein van een sleepboot verhaalt, dat hij dadelijk naar den brandenden steiger van de Norddeutsche Lloyd stoomde, doch toen hij aankwam was deze reeds ingestort. Hij behoefde toch slechts een kwart mijl af te leggen. De drie verbrande schepen dreven in vlammen gehuld de rivier af, de rompen waren wit gloeiend. Tal van sleepbootjes stoomden or om heen om de overboord springende bemanning te redden. Vele der bootjes raakten door de wijd-lekkende vlammen ook in brand. De bemanning van de Kaiser Wilhelm der Grosse hield zich wonder kranig. De kapitein stond met gezengde haren en verschroeide kleederen op de brug en door zijn rustige bevelen wist men het schip te redden, hoewel de schade toch 100,000 dollars bedraagt. Vreeselijke tooneelen werden op de Saaie afgespeeld. De sjouwers en matrozen binnen in vonden overal hun weg versperd. Ze vochten als halve duivels om boven te komen. Telkens zag men uitgestoken armen uit de patrijspoorten gestoken, doch 't was onmogelijk dicht bij het vlammende schip te komen. Velen moeten daar levend verbrand zijn. In de machinekamers van de Bremen zaten 30 personen opgesloten. Het gelukte na ontzaggelijke moeite hen te redden. Een °ogenblik schenen zij verloren, toen n.l. een snot brak en een massa brandende steenkool de machinekamer binnen rolde. De stoomspuiten wisten groote hoeveelheden water naar binnen te werpen, doch nu dreigde het schip te zinken en de mannen konden slechts door wanhopic, pompen het schip drijvende houden. Op wanhopig uiterste °ogenblik slaagde men er in hen te redden. Vele slachtoffers zijn door brandwonden onherkenbaar. Van een Duitscher kon alleen door zijn ring de identiteit werden vastgesteld. Op de Saaie kwamen 70 personen om, do Main telt 37 dooden en 60 vermisten. Op de Bremen verloren 100 personen het leven. Over het algemeen gedroeg de bemanning zich flink en verloor zijne tegenwoordigheid van geest niet. --- Comité's voor de onafhankelijkheid der Boeren. Het Fransche comité voor de onafhankelijkheid der Boeren, dat zich ten doel stelt het bijeenbrengen van de in Frankrijk en bij de beschaafde natiën bestaande sympathieën ten gunste van genoemd doel, zal de grootst mogelijke uitbreiding geven aan de propaganda en heeft zich reeds in verbinding gesteld met de in het buitenland gevormde comité's. De inter-parleinentaire conferentie, die te Parijs den 31 Juli moet samenkomen en die verscheidene honderden vertegenwoordigers van vreemde parlementen moet omvatten, zal door het bureau verzocht woorden, het vraagstuk der onafhankelijkheid van de Boeren op hare agenda te plaatsen. In Frankrijk komen de betuigingen van instemming bij duizenden in. Ook in Engeland is eene commissie samengesteld ten gunste van de onafhankelijkheid der Boeren. Zij heeft een manifest uitgevaardigd onder den titel : „Het doel van de verovering," waaraan het volgende is ontleend : ~Het was de eer van Engeland de onafhankelijkheid van de kleine staten te beschermen, de kleinen tegen elke aanranding te verdedigen, de idealen van elk ras te eerbiedigen en in de wereld uit te breiden de beginselen van vrijheid, billijkheid en rechtvaardigheid. Thans vergen zij, die ons tot den oorlog gebracht hebben, van ons, het politieke bestaan van de beide heldhaftige staten te vernietigen en het te voegen bij het Britsche rijk. Mannen, die oenigen tijd geleden in de gewelddadige inlijving eene werkelijke misdaad zouden hebben gezien, zijn de eersten om haar te vragen. Zij, die de openbare meening naar hunne hand zetten, hebben eene hevige verontwaardiging aan den dag gelegd, toen men sprak van de mogelijke vernieling der mijnen op bevel van de Transvaalsche overheden. Intusschen zou deze vernieling van eigendom een oneindig geringere misdaad geweest zijn dan die, welke men wil bedrijven door het bestaan van een staat te vernietigen. De voornaamste leden der regeering hadden niettemin uitdrukkelijk verklaard, dat zij niet aan inlijving dachten. Zij hebben verscheidene malen verzekerd, dat zij de verdragen zouden eerbiedigen, die aan de Transvaalsche regeering hare zelfstandigheden verzekerden. Dit manifest is door een groot aantal in Engeland] bekende: personen onderteekend. --- Zuid-Afrika op de Parijsche tentoonstelling. L' Illustration geeft oenige af beeldin – gen van de Zuid-Afrikaansche afdeeling der Parijsche tentoonstelling, die „treftend en leerzaam" is. Treffend, zegt het blad, omdat ze bij eiken voetstap het beeld geeft van den oorlog, in het ongelukkige land. Leerzaam, omdat ze tot nul reduceert de legende tegen de vijandige gezindheid tegen beschaving, onderwijs en vooruitgang onder alle vormen, waarmede men, zoo niet den Engelschen aanval heeft willen rechtvaardigen, dan toch er de onrechtvaardigheid mede heeft willen vergoelijken. Indien de verovering van Transvaal voor het einde der tentoonstelling voltooid wordt, vraagt het blad, zal zulks dan van ogenblikkelijke gevolgen zijn op het Trocadero te Parijs? Zal men er de Transvaalsche vlaggen wegnemen? Zal men voor dien tijd de Transvaalsche Paviljoenen sluiten en het Parijsche publiek het weerzinwekkend schouwspel bieden van de onderdrukking eener nationaliteit Doch zoover zijn we nog niet, zegt het blad, de Z.-A. Republiek leeft gelukkig nog en haar tentoonstelling doet ons dit interessante land beter kennen en waardeeren. Een houtskoolportret van Joubert is met krip omfloerst. Aan de wanden ziet men tal van kijkjes uit het land, onder anderen op de dynamietfabriek van Modderfontein en voorts tal van statistische tabellen. Deze documenten, zegt het blad, zijn de onafwijsbare getuigen van alles, wat het Transvaalsche gouvernement, als zoo achterlijk en vijandig aan den vooruitgang gedoodverfd, sedert vijftien jaar gedaan heeft om zich op het niveau der beschaafde landen te plaatsen. Een verklarende nota van dr. Mansvelt. superintendent van het openbaar onderwijs, toont in duidelijke tabellen aan, dat er in 1898 in Transvaal 14,700 scholieren waren, tegen 6,989 in 1890 en 875 in 1882. Het gouvernement gaf alleen voor de lagere en middelbare scholen uit /35,000 in 1882 en in 1892 f 450,000 ; in 1898 meer dan I'/4 millioen gulden. In het geheel werd voor openbaar onderwijs uitgegeven: v66r 1887 minder dan f 125,000 's jaars, in 1898 f 2,875,000. Daarbij moet men bedenken merkt het blad zeer terecht op --- dat Transvaal slechts een natie is van na 1849 en geen 100.000 inwoners telt, in het land geboren. Hoe in vollen oorlog het Transvaalsche gouvernement er in geslaagd is, deze expositie te organiseeren, zouden twee mannen kunnen verklaren, de h.h. Aubert en Pierson, Fransch consul in Transvaal en Transvaalsch consul-generaal te Parijs. »Zonder Aubert," had Pierson aan het blad verklaard, „hadden we niet kunnen exposeeren. Terwijl• alle leden der tentoonstellings-commissie in de commando's waren, bracht Aubert de taak alleen tot stand." In de benedenzalen van het paviljoen vindt men producten van Transvaalschen bodem, gedroogde planten, vogels en viervoetige dieren. Een afbeelding van een wagen der Voortrekkers met zijn groote wielen en zijn huif van ruw linnen en een eigen gefabriceerd Boerenkanon uit den veldtocht van 1880 ontbreken evenmin. Bij de buste van president Kruger worden onophoudelijk kransen en bouquetten gebracht met opschriften, als: »Hulde aan den dapperen president,"... »Hulde aan het moedige hoofd van een volk, dat voor zijn vrijheid strijdt,".. »Hulde van een bewonderaar, die geen middelen heeft voor de reis, om de Boeren te helpen," . . . »Een Française," . . . »Twee lersche Patriotten," . . . »M., handelsbediende." Men ziet voorts achter het officieele paviljoen een eenvoudige hoeve. Op de tafel ligt een oude Staten-Bijbel, in kalfsleer gebonden en met koperversiering. Aan den muur hangt een portret van kolonel de Villebois-Mareuil. Of dit portret de muren in vele Transvaalsche hoeven versiert, betwijfelt het blad, doch het vindt in elk geval het idée aardig. Dicht bij de deur van de hoeve staat een hooge vergulde zuil, blijkbaar als tegenstelling bedoeld. De zuil stelt de hoeveelheid goud voor, sedert 1884 uit de mijnen gedolven en verliest haar top in de takken der boomen. De derde afdeeling is gewijd aan de goudmijnen. Bijschriften op de muren verklaren de verschillende bewerkingen. Enorme hoeveelheden goudhoudende aarde zijn naar Parijs gevoerd. De helft daarvan is gebruikt voor de stoffeering der mijnen en werkplaatsen, terwijl uit de andere helft onder de oogen van het publiek 15 á 20,000 francs aan goud zal worden gewonnen. --- Gemengde Berichten. De macht van 't geld. Een oude vrouw te Groningen heeft haar geheele leven gezwoegd en geeloofd, vroeger voor haar ziekelijken man en haar beide kinderen, later voor zich alleen. Zij wordt ziek. Zij sterft. Zij laat iets na. Er zijn wat oude meubels en kleeren en er is een spaarbankboekje, er is geld. De eerste voorwaarde voor 't ontstaan van twist is dus aanwezig, of neem de tweede, want de eerste voorwaarde zal immers toch wel zijn dat er twee personen zijn, die beiden meenen aanspraak op dat geld te kunnen maken. Maar ook aan dtze voorwaarde is voldaan: er zijn immers twee kinderen. Verdeeldheid bleef dan ook niet uit. Nauwelijks heeft 't oudje de oogen voor altijd gesloten, nog is 't lijk niet gekist, of het is een kijven voor 't kleine huisje, dat de buren samenloopen en, hoezeer belust op een standje, nu toch niet kunnen nalaten, luide hunne afkeuring uit te spreken over zóóveel harteloosheid. Een der kij vonden doet de deur openbreken om alles te kunnen laten verzegelen, waarmee alleen reeds een 25 gld. is gemoeid. Nacht en dag wordt nu 't armzalig inboedeltje door vreemden bewaakt, wat natuurlijk ook onkosten na zich sleept. En dit alles moet worden betaald van de met zooveel moeite opgespaarde centen der oude vrouw. Inderdaad, het ware den kinderen beter geweest, dat er niets ware nagelaten. Dan hadden ze ten minste zonder wrok in 't hart 't lijk hunner moeder naar zijn laatste rustplaats kunnen volgen. Of ze dat nu ook kunnen? We hopen 't, we gelooven 't niet, zegt de N. G. Ct. --- Het bestuurbaar luchtschip. Al lang werd door de we-t-e-n-s.c.hra-p gearbeid om het probleem van een verkeersweg door de lucht op te lossen. Tot nog toe werden de uitvinders allen slachtoffer van hun uitvinding. Men herinnert zich de droevige resultaten van allerlei vliegmachines. De luchtballon bracht ons wel in de lucht, maar om deze werktuigen voldoende te besturen, ontbrak nog steeds de kunst. bv or auawgdset u keente ehhetbsboebni p odpagte 11o2s t2. De 70. jarige graaf Zeppelin meent dit meliteijr lang is, veel langer dus dan eenig vroeger luchtschip. Giftard's ballon was 44 M., Tissandrer's 28 M., die van Reward en Krebs 50 M. en die van Schwarz 47 M. lang. Daar het luchtschip uit verscheidene met elkaar verbonden vaartuigen bestaat, kan de beschadiging van een dier vaartuigen de vaart niet verhinderen. De ballon bestaat eveneens niet meer uit een enkele ruimte, maar uit 17 afdeelingen, door een aluminium geraamte bijeen gehouden. Daardoor kunnen het springen of onklaar worden van eenige ballonnen het vaartuig niet in gevaar brengen; het zinkt hoogstens langzaam naar den grond. Vijftien meter onder den ballon zijn door aluminium-stangen twee gondels van aluminium aangebracht. In iedere gondel bevindt zich een Daimler-motor van 15 paardekrachten. Het schip kan 1100 M. stijgen en met een last van 1900 KG. acht dagen lang zweven. Zaterdagavond zou te Friedrichshafen de opstijging plaats hebben. Massa's menschen hadden zich verzameld, doch moesten teleurgesteld huiswaarts keeren, omdat de proefneming wegens den sterken wind onmogelijk was. Zondag echter werd de opstijging werkelijk beproefd en slaagde uitnemend. Het gelukte Von Zeppelin het gevaarte op een tocht van 200 M. zeer juist te besturen. Vooral in de vakwereld en in militaire kringen worden deze proeven met spanning gevolgd. Het Engelsche ministerie van oorlog zond een specialen vertegenwoordiger en de groote Engelsche en Amerikaansche bladen hebben uitstekende vakmannen afgevaardigd. De vakgeleerden te Berlijn, zooals dr. Assmann, moeten nog al sceptisch het werk van Von Zeppelin beschouwen. Assmann oordeelt dat uit een zoo korten afstand als 200 M. nog niet over de practische bruikbaarheid kon besloten worden. De proeven worden voortgezet. ---