Buitenland. De regeering der Vereenigde Staten van Noord-Amerika heeft het noodje gevonden voorloopig de republiek Cuba op te heffen of te schorsen. De Cubanen konden het onder elkaar niet eens werden en nu zal „broeder Jonathan" zijn broertjes aan het verstand brengen, dat het niet aangaat de buren door allerlei kibbelarijen te hinderen. Zoo iets komt bij goede buurschap niet te pas en als de kleintjes niet willen ophouden, zal de „groote broer" hun dat wel aan het verstand brengen. De gezant der Vereenigde Staten heeft de Cubaansche regeering met president en al gewoon op zij gezet, door haar te laten weten, dat hij zich als gouverneur van het eiland beschouwt en dat er Amerikaansche matrozen zullen komen, die het eiland bezetten en aan de bewoners niet langer zullen toestaan te kibbelen. Het doel van die maatregelen is alleen om de orde te herstellen. Zoodra dit gebeurd is, zal een blijvende regeering werden aangesteld. Wie en wat die blijvende regeering echter zal zijn, zegt de heer Taft niet. Reeds trok hij per automobiel naar het presidentspaleis en nam de regeering over van president Palma, die voor een paar dagen zijn ontslag indiende bij het Cubaansche Congres. Deze vergadering kwam toen bijeen en beraadslaagde er over of men den president het gevraagde ontslag al of niet zou geven. Een der heeren stelde voor om den president te vragen nog wat aan te blijven, maar dat voorstel werd verworpen, hetgeen echter niet belette dat de president van den Senaat met een 60-tal gelijkgezinden naar den heer Palmt ging om hem met „trillende stem" en in „heftige ontroering" te „smeeken" op zijn bedankingsbosluit terug te komen. Met „vochtig oog" en „verbrijzeld hart," zoo schrijven de correspondenten, weerstond de president dit vereerend verzoek. Er wordt verteld, dat de zestig verzoekers op het hooren van dit besluit allen begonnen to weenen. Tijd om een nieuwen president te kiezen werd den Cubanen niet gelaten, want zooals reeds gezegd, de vertegenwoordiger van de Vereenigde Staten heeft voorloonig «e teugels van het bewind in handen genomen. Men zegt anders, dat de partijen juist eenige neiging toonden om weer tot elkaar te komen, alleen met doel om vreemden" buiten hunne kwesties te "houden. 't Is te laat, want reeds zijn een 6000 Amerikaansche matrozen onderweg om Cuba to verlossen van „het spel van persoonlijke eerzuchten" en het „volkomen gemis aan vaderlandsliefde," waaronder de republiek volgens den heer Taft gebukt gaat. En in die dingen zullen de Amerikaansche Jantjes hun nu les gaan geven. Zoo zien we waar een leger al niet goed voor is en dan praten de menschen nog van afschaffing of althans van vermindering van militaire lasten. In Engeland vond men dat juist zoo'n geschikt onderwerp voor de tweede Haagsche vredes-conferentie en Frankrijk bleek er ook niet geheel afkeerig van. Maar terwijl de wereld zich al zoo'n beetje in het idée verkneukelde van een algemeenen wereldvrede, die het gevolg kon zijn van een in dien geest te nemen besluit, komt Duitsehland en gooit al die prachtige toekomstbeelden omver. Prof. Schlietnann schreef een stuk, waarin hij geheel andere denkbeelden verkondigt en nu mag een professor schrijven wat hij wil en staat het aan de buitenstaanders om er al of niet notitie van te nemen, als die professor zooveel is als de man die meermalen de ideeën van keizer Wilhelm verkondigt, dan krijgt het woord van den Professor nog een extra beteekenis. De professor dan beweert gewoonweg dat Duitechland niet een raad van vreemden zal kunnen aannemen over hetgeen het wel of niet doen mag. Als andere naties onder de militaire lasten gebukt gaan, dan zijn ze vrij die af te werpen, maar voor Duitschland is de verplichte krijgsdienet een groot werktuig voor do nationale opvoeding, een school, die niemand kan verzuimen en die aan ieder de weldaad schenkt van een periode, waarin hij leert stipt zijn plicht te doen. Dat is de Duitsche opvatting, die echter niet voor andere landen behoeft te gelden, maar deze daarom nog niet het recht geeft om andere volken hun meening op te dringen. Wereldvrede acht de professor oen droom en de naties, die op die utopie bouwen, zullen, volgens hem, bestemd werden tot een prooi van meer helderziende volken. De heer Schliemann schijnt onder die helderziende volken het Duitsche wel zoowat als het eenige te beschouwen, want na op zijne wijze tegen de vermindering van oorlogstoerustingen te hebben geschreven, gaat de hooggeleerde profeteeren en voorspelt, dat alle Europeesche mogendheden, die koloniën hebben in Azië en Afrika, deze zullen verliezen. Rusland en Frankrijk zullen moeite hebben om staande te blijven in het Verre Oosten, binnen een of twee generaties zal Engeland zien, dat een Hindoe werkelijk keizer is van Indië. De Boeren zullen de Engelschen in Zuid-Afrika vervangen, in Amerika zal het Angelsaksisch element voor een ander (de prof. bedoelt waarschijnlijk het Daitsche) moeten plaats maken en op den Balken zijn groote veranderingen aanstaande. 't Is compleet om van te rillen en te beven. Eigenaardig dat de prof. Italië en Oostenrijk heelemaal buiten de sfeer van zijn voorspellenden geest houdt. Somt dat omdat ze leden van den . . . Driebond zijn? En nu nog wat over den toestand in Rusland. Reeds meermalen wezen we er op, hoe moeielijk het soms is om zich uit de verschillende telegrammen en brieven van correspondenten een goed beeld te vormen van hetgeen er thans in Rusland gebeurt, zich een juiste voorstelling van den toestand te maken. De meeste correspondenten geven een aaneenschakeling van allerlei feiten, die den indruk maakt, alsof geheel Rusland in rep en roer verkeert. Zij jagen als het ware op allerlei nieuwtjes, maar vergeten hun veld geheel te overzien en zoo komt het, uat zij den indruk wekken, alsof men in Rusland niets anders doet dan moorden en plunderen en de dagelijksche gang van zaken geheel in de war is. Een medewerker van het Vaderland heeft daaromtrent eens geinformeerd bij een landgenoot, die te Moskou woont en thans hier te lande vertoeft Deze landgenoot verklaarde onomwonden, dat men zich een geheel verkeerde voorstelling van, den toestand maakt, als men meent dat de revolutionaire beweging in den dagelijkschen gang van zaken ook maar eenigszins gevoeld wordt. Alles gaat gewoon zijn gang. De eenige streek, waar nog sporadisch gevochten wordt, ligt in de strook die aan de. Joden als verblijfplaats is aangewezen. Die breede strook loopt van het Noorden naar het Zuiden langs de westelijke grens van Rusland. Deze landgenoot zegt, dat de Russische Jood met zijn West-Europeesche rasgenooten alleen den naam gemeen heeft. In het hun toegewezen gebied zijn zij oppermachtig en door hun handelstalent, enormen werklust en weinige behoeften de overhoorschers geworden van de Russische bevolking, die weergaloos lui en zeer drankzuchtig is. De uitzonderingswetten tegen de Joden noemt onze landgenoot een maatregel voortgekomen uit een zeer begrijpelijk gevoel van zelfbehoud, waar de Joden bijna een tiende van de bevolking uitmaken en door hun meerdere ontwikkeling en welvaart wel eens een lastig element blijken. Juist in de streken, die hun tot verblijf zijn aangewezen, is het steeds roerig, terwijl in Centraal Rus• land van een revolutionaire beweging geen sprake is. De eenvoudige reden hiervoor is, dat de liberale regeering, die sinds de bevrijding der lijfeigenen in 1863 steeds heeft bestaan, zulk een groote schrede voorwaarts deed, dat het Russische volk, met zijn 80 procent analphabeten, eerst wat meer moet wierden beschaafd en ontwikkeld, voor het de weelde van meerdere vrijheden kan verdragen. Het was juist de fout van de Doema, dat zij meende de meest verstrekkende hervormingen als algeheele persoonlijke vrijheid, verdeeling van de domeingronden, den 8-urigen arbeidsdag, enz. maar op stel en sprong te kunnen invoeren. Onze Moskousche landgenoot noemt den toestand van den landbouw uitstekend. Wel komen hier en daar soms misoogsten en hongersnood voor, maar over een uitgestrektheid zoo groot als geheel West-Europa is dit geen wonder. Rusland is ongeloofelijk rijk. Het land is zoo vruchtbaar, dat het zonder bemesting en onder den invloed van een gunstig klimaat een hoeveelheid graan opbrengt, waarvan men zich geen denkbeeld kan vormen. Alleen de verdeeling vandand is niet goed geregeld. In 1883 kregen de bevrijde lijfeigenen ieder een lap grond, d.w z, die grond was dorpsbezit en ieder mannelijk inwoner werd een stuk toegewezen. Om de 7 of 10 jaar wordt dat algemeen eigendom weer verdeeld en het gevolg daarvan is, flat de boer in de laatste jaren een ware roofbouw pleegt In geval de bevolking van een dorp zich uitbreidt, komt het meermalen voor, dat de lappen grond te klein zijn om er van te kunnen leven. De hoofdoorzaak van de armoede is echter niet zoozeer gebrek aan grond, als wel de aangeboren luiheid en de groot° verslaafdheid aan den drank. En dan de werklieden kwestie. In ons land kan men per jaar rekenen op ongeveer 300 werkdagen. In Rusland zijn echter zoo verbazend veel publieke feestdagen, waarop alle werk moet stil liggen, dat men daar op hoogstens 200 werkdagen mag rekenen. De Russische arbeider is daarenboven ongeloofelijk traag en bedrinkt zich 's Zaterdagavonds en Zondags zoo, dat hij gewoonlijk niet voor Dinsdag of Woensdag weer te voorschijn komt. Voor een 9 of 10-urigen arbeidsdag gevoelt hij niets; inkorting van de werkuren brengt hem directe schade. Men moet echter niet denken, zoo zegt onze landgenoot, dat er niets te verbeteren valt. Integendeel, maar de ontwikkeling van het volk is nog in zijn kindsheid en wanneer die ontwikkeling grooter wordt, zal het land ook rijp zijn voor meerdere vrijheden. Een volksvertegenwoordiging, die zeer gematigd is in hare eischen, op conservatieve leest geschoeid en een verantwoordelijk Kabinet, zijn de factoren die het land weer tot bloei en ontwikkeling kunnen brengen. Verder doet men verkeerd de verschrikkelijke moordtooneelen en anarchistische daden in Polen aan te zien voor uitingen van de beweerde algemeen° revolutionaire beweging. Dat is volstrekt niet het geval, maar in Polen heerscht een eigenaardige toestand. De Pool heeft maar één ideaal en dat is de onafhankelijkheid van zijn land. De z.g. revolutionaire beweging in Polen is dus eigenlijk niets anders dan een soort onafhankelijkheidsoorlog. Datzelfde is in zekere mate ook het geval in de Oostzee-provincie, waar de adel nog op middeneeuwsche despotische wijze regeert, waartegen de bevolking thans in verzet komt. Intusschen heeft in geheel Rusland de eertijds oppermachtige en nog steeds zwaar drukkende bureaucratie veel van haar macht verloren. De toestand is thans ongezond en daaraan kan alleen door een constitutioneel ministerie een eind gemaakt worden. Slechts door op bedekte wijze aangeboden geschenken is er eenige beweging in de ambtenaren te krijgen. Een andere uiting van het verdorven ambtenaars-element zijn de pogroms of moordpartijen. Deze werden niet door de regeeriug georganiseerd, maar in verreweg de meeste gevallen door coteries van ambtenaren, die, geheel buiten do regeering om, dergelijke gruweldaden op touw zotten. Onze landgenoot meent dat de algemeens indruk van den tegen w oordigen toestand en de toekomst van het Czarenrijk als volgt kan werden geresumeerd: Het kolossale, nog voor geen tiende geëxploiteerde Russische rijk, dat de enorme financieele verliezen van den Japanschen oorlog en de ontzettende werkstaking zoo goed heeft kunnen doorstaan dat bijna geen faillissementen voorkwamen, waar handel en industrie weer groeien en bloeien als voorheen, dat land, waarvan de begroeting loopt over een bedrag van twee milliard, heeft een zoo kolossale financieele draagkracht, dat een Staatsbankroet ondenkbaar moet worden geacht. Wanneer de aanstaande volksvertegenwoordiging de regeering een handje helpt om gestadig-aan verbetering te brengen in de dringend verbetering behoevende ambtenaarskaste en haar aandacht ijverig wijdt aan de noodzakelijke ontwikkeling van het volk, dan is er geen reden om aan te nemen, dat het Russische rijk niet een toestand van rijkdom en bloei tegemoet gaat. --- Advertentie L 0 en /6.00 – KABINETTEN KASTEN TAFELS SPIEGELS FAUTEUILS STOELEN enz., enz., in groot° keuze voorhanden in het Magazijn van Gebr. J. &A. v. d. SCHOOT, ZILVERSTRAAT. --- Van her en der. Er is wel eens van ons gezegd, dat wij, als volk, in twee helften konden verdeeld worden. De eerste helft, die examineerde en de andere, die examen deed. Die bewering is niet waar. Immers, hoe zou liet komen met onze sport; waar vandaan zouden onze sporthelden en sportminnaars komen, als we zoo uitsluitend offerden aan de strenge wetenschap? Neen, me dunkt dat er meer reden is te beweren: alle volken, beschaafde zoowel als „wilde," kunnen we in twee hoofdgroepen verdeelen. De een groep bestaat uit sportbeoefenaars, de andere uit sportliefhebbers. Hebben „de wilden" nog voor wat anders tijd, dan voor hun jachtpartijen, strooptochten en oorlogen, zoowel tegen eigen stamgenooten als tegen de beschaafde volken? Zij moeten dan ook tot de sportlui bij uitnemendheid worden gerekend! En de beschaafden? Laten we 't maar eerlijk bekennen: wij, Friezen, kunnen niet meer meedoen. Wij zijn onzen winterslaap ingetreden : de kaatsbal is opgeborgen, de contracten tusscheu de kaatsers onderling, die nog mochten bestaan, hebben alle beteekenis verloren. De eens zoo verhitte kaatsgemoederen zijn afgekoeld, Er wordt weer aan andere berekening gedaan, dan aan kansrekening, wie hier en ginder de zege zal behalen. De kaatssport slaapt. Maar 't schijnt toch wel, dat alle andere takken van sport opnieuw knoppen schieten, die hier en daar al op 't uitbotten staan. In een „ Voetbaloverzicht" lees ik: „Opening van het seizoen 11906--'07." ~De voetbal gaat beden weer officieel rollen. Het competitierad van den Nederlandschen Voetbalbond, terdege gesmeerd en opgeverfd. kan weer een achttal maanden draaien. Alles is klaar, het spel kan beginnen ! De Westelijke groote clubs beginnen heden, a.s Zondag wordt dit voorbeeld gevolgd door Noord, Oost en Zuid." En daaronder: ~Een sesdaagsche fietswedstrijd te Toulouse zonder kas." Deze week werd te Toulouse een zesdaagsche wedstrijd gehouden. Toen de deelnemers, waaronder klinkende namen, reeds 51 uur gereden hadden, vernamen ze plotseling 't was éen uur middernacht dat de kassier er met de kas van door was gegaan. Ondanks de vermoeidheid van zoo'n 50 uurs ritje, stormden ze allen op het directie-lokaal af, maar wel de directeur, maar geen geld was te bekennen. Ten slotte namen twee der renners het besluit den wedstrijd voor eigen rekening voort te zetten. Zij gingen achter het loketje als »ontvangers" zitten en de andere renners zetten hun draaierij verder voort. En nu rijden ze nog drie dagen lang, in de hoop dat dan hun kas wederom voldoende gespekt zal zijn om hun zakken behoorlijk te vullen. En verder: ~Do Ballonsport." Heden zal er te Parijs een wedstrijd plaats hebben, die op dit oogenblik de gemoederen der Parijsche sportslui nog meer in beweging brengt, dan een Bondskaatspartij die der Friesche. Er zal n.l. een internationale Ballonwedstrijd worden gehouden. De wedstrijd belooft dan ook wèl internationaal te worden, want Engeland, Frankrijk, Duitschland en Spanje hebben ieder drie vertegenwoordigers. Amerika zendt er twee en Italië en België ieder een. De meeste belangstelling trekt wel de bekende luchtreiziger Santos Dumont, die onder de Amerikaansche vlag mededingt. Dumont heeft al heel wat vorderingen inzake het besturen van den luchtballon gemaakt, dien hij thans in verschillende richtingen kan sturen bij een snelheid van 35 kilometer per uur. De luchtballon is ' in den laatsten tijd te Parijs een sport der hoogste kringen geworden en verschillende op avontuur belaste dames zijn mede de hoogte ingegaan als een aangename tijdpasseering. Wanneer de noodige voorbehoedmiddelen aangewend worden, moeten dan ook de gevaren, aan zoo'n tochtje verbonden, volstrekt niet grooter zijn dan een uitstapje per auto. Voor de »race" van Zondag is bepaald, dat de luchtschipper een motor mee kan nemen of anders, in plaats daarvan, een gelijk gewicht als ballast. Deze ballast bestaat uit de meest uiteenloopende zaken : flesschen, matrassen, kussens, stoelen, etc. Wij kunnen ons de verbazing voorstellen van de bewoners van 't een of ander afgelegen plaatsje, wanneer Zondagavond een matras uit de wolken neerkomt of wanneer een gemakkelijke luie stoel plotseling voor hun huisdeur komt te staan, om nog niet eens van de leege champagneflesschen of sardineblikjes te spreken, die natuurlijk, zoodra ze van hun inhoud ontlast zijn, op hun beurt den ballon moeten ontlasten. Het is wel toevallig, dat de verschillende mededingers zullen vertrekken van dezelfde plaats, waar de uitvinders van den luchtballon, de gebr. lifontgolfier, nu 120 jaar geleden hun eersten ballon oplieten. Neen, neen, wij Friezen kunnen niet meedoen! 't Is waar, Leeuwarden heeft gedurende een drietal avonden beroemde worstelaars, waaronder „onze beroemde Dirk v. d. Berg," voor het publiek hun kunsten laten vertoonen, maar dat publiek was niet talrijk. De Friezen beseffen nog niet volkomen de hooge aantrekkelijkheid, die er in ligt, als twee athleten elkaar te lijf gaan. Misschien ook dat zij, die van neen partspultsje" bij 't kaatsen mopperen, ook in dien worstelwedstrijd zooiets van ~ parterij" opmerken. Maar al kunnen wij, Nederlanders, niet in alle opzichten met de Franschen meedoen, het streven om de hoogte in te gaan is er bij ons wel degelijk. Dat de ballon niet soliede genoeg gemaakt, ot de bestuurder niet voor die taak berekend is, doet tot het streven niets af. En ook, dat de ondernemende sportslui een noodlottigen val maken, schrikt anderen niet af. Na de ondernemende sportman Delfer en Go., die met hun ballon „Zuid-Hollandsche Hypotheekbank" wel een poosje de hoogte ingingen, maar om daarna weer neer te ploften en den nek te breken, probeerden het de koene sportlui uit Rotterdam. Beide heeren notarissen meenden hun ballon goed te kunnen besturen, beiden konden een poosje „boven lucht en wolken" zwevend blijven, doch helaas, ook zij tuimelden weer neer, om nooit weer op te staan. En na hen al weer een collega uit Anzers I oort. Ook hij meende zoo goed zijn ballon te kunnen besturen, maar ook hij faalde in zijn berekening. Zaterdag jl. verschenen onverwachts te zijnen huize de rechtercommissaris en de officier van justitie uit Utrecht. De verdachte, die al een veertien dagen ziek te bed lag, werd aan een scherp verhoor onderworpen en daarna in hechtenis genomen. Het geval wekt te Amersfoort groote sensatie. Er moeten tal van menschen zijn, die, als gewoonlijk bij dergelijke gebeurtenissen, er hun spaarduitjes bij inschieten. En dan zou ik nog kunnen wijzen op de sportmanie: het spel. Je krijgt tegenwoordig haast geen krant in handen, of je leest van een „Inval in een speelhuis." De politie neemt in beslag en roeit uit, de sportslui schaffen weer nieuwe sportmiddelen aan en gaan zich weer »oefenen." Oefenen, tot de meesten »op" zijn. Doch de sport met uitzondering van onze gezonde kaatssport weet van geen rust als ze eenmaal een hartstocht is geworden. De strijd is niet eerder uit, dan wanneer alle strijders gesneuveld zijn. --- FEUILLETON. DE OLMENHOF. 22) (Vervolg). Reeds heeft Angelika daaraan voldaan, zij grijpt den arm van den ouden man en eer deze nog iets heeft gevraagd, kaken er reeds haastige verwarde woorden van hare lippen, die niets moeten verraden en toch alles verraden. Snikkend breekt zij deze af en zegt: lk ben onschuldig, aan al dat vreeselijke onschuldig ! Zij zou het willen uitschreeuwen, luid en luider nog, zoodat allen het hoorden, die konden komen en haar naam noemen. Een zachte stem treft haar oor : lk weet het, mijn kind. De stem van den ouden man is zoo vol liefde' zoo vol onverstoorbaar geloof aan haar 1 Vader . . . beste vader. Zij wil zich tegen hem aandringen, als het teedere kind, vol bekoorlijke zwakheid. Hij schuift haar zacht van zich rekt zijn zwakke leden uit en zegt: Ga thans naar huis, naar je ouders, Angelika. Bij heeft haar naar het rijtuig teruggebracht, wacht tot ze weer is ingestegen, geeft den koetsier een teeken en deze zet de paarden aan. Angelika waagt het niet den ouden man met haar blik te volgen, om te zien waarheen hij gaat. Geen gebrekkige te eijn. Het is of er grijsaard schijnt hij een jeugdige kracht in hem is terugga_ keerd. Kaarsreoht loopt hij voort, fier het hoofd omhoog.. Zoo betreedt hij Falkenhagen. Zoo gaat hij naar de kamer, die de dienaar hem aanwijst en treedt binnen. Hartmat, die met het hoofd in beide handen daar zit, heft het moede hoofd op en kijkt alsof hij een visioen aanschouwt. Hij '• springt op en ijlt op den binnentredende toe: Vader, gij komt ji• mij I Thans komt ge bij mij Als een kreet dar verlossing klinkt het. Hij kwam, zijn vader! In hijet toch van zijn diepste smart am eindelijk, de vader tot zijn zoon I lk ben gekomen om van jou de waarheid to eisehen van wat bier is geschied. Wat is er tusschen jou en je vrouw gebeurd. Waar is Madeleine? Hartmut trad een paar schreden terug. Wat een °ogenblik als stralend geluk in zijn oogen was opgegloeid, is plotseling weder daaruit verdwenen. Mijn vrouw is gisterenoamiddag heengegaan en niet teruggekeerd. Ik weet niet waar zij is of wat er met haar ie geschied. Wat wilt u nog van mij weten ? Wat jij haar hebt gedaan, dat zij zi:So kon heengaan. Dat wil ik van je weten. Of . . De ritmeester is voor zijn zoon komen staan en kijkt hem recht in zijn oogen zeggen wil ik het je : de vrouw wier rijkdom je heeft aangelokt, stond je plotseling in den weg, toen je hartstocht zijn handen begeerlijk uitstrekte naar de weduwe van je broeder. Geen beweging in Hartmat's gelaat, geen klank in zijn stem verried, wat er in hem omging. Heeft de weduwe van mijn broeder u dat zelf verteld? Heeft u haar ontmoet? lk heb haar ontmoet. Jij echter waag jij tegeuover mij te liegen, ontken jij dat jij je schuldig hebt gemaakt tegenover Madeleine, om Angelika ? Weer datzelfde versteende ernstige gelaat. lk lieg niet en ontken niet. Ik heb Angelika lief gehad en heb m ij schuldig gemaakt tegenover Madeleine. Jij . . . jij! De bongo gestalte van den ritmeester scheen nog te groeien. Wat heb jij je vrouw aangedaan? lk heb haar zeer veel verdriet berokkend en zij is heengegaan. Spreek, zeg de waarheid! Is jou hand schuldig geworden, opnieuw schuldig geworden aan een menschenleven ? Ben je . Een moordenaar geworden van mijn vrouw . . misschien. IJskoude woorden, die don ritmeester doen schrikken. Opeens klinkt een kloppen op de deur, dan luider, ongeduldiger. Hartmat opent de deur. Een brief, dien de bediende hem overreikt met opgewonden gelaat, terwijl hij in vragende spanning zijn meester blijft aanzien en zich aarzelend eerst weer verwijdert als deze de deur voor hem geopend heeft. Hartmut is bij de deur blijven staan. De hand, waarmee hij den brief vasthoudt, hangt langs zijn lichaam af, alsof ze een boden last draagt. Dan heft hij hem langzaam op, richt zijn blik op den brief, terwijl twee andere pogen elk zijner bewegingen met koortsige afwachting volgen. Madeleine's handschrift bericht van haar Zijn hanien beven niet, hij opent niet in vliegende haast den brief In hem heeracht een doodsche kalmte, die geen goed meer hoopt, geen ramp meer vreest. Zoo verbreekt hij het couvert en begint te lezen. Slechts het begin en de slotwoorden, dan haalt hij diep adem en zegt met saarngeklemde lippen: Een brief van Madeleine . . haar is niets ernstigs overkomen. Een vraag wil zich dringen op de lippen van den ritmeester. Hij doet die niet. Terwijl hij den mantel vaster om zich heen trekt, gaat hij naar de deur. Dan weet ik, wat ik weten wilde. Om al het andere bekommer ik mij niet. aanmat is hem gevolgd en wil hem naar buiten geleiden. De oude man wijst dit af. Blijf. Hij blijft staan, als vastgenageld, tot bij de voetstappen van zijn vader niet meer hoort. Dan gaat hij zitten en leest den brief van Madeleine, woord voor woord en herleest hij alles wat zij hem heeft geschreven. Beste Hartmut. Ik heb gedaan, wat ik niet had moeten doen, om jon niet had mogen doen. Vergeef het mij. En als ik je ongerustheid heb bezorgd, laat ik je dan eerst zeggen, dat er niets is dat je om mijnentwil behoeft bevreesd te maken. Toen ik Falkenhagen verliet, was het mij zelven niet recht duidelijk, waarheen ik wilde gaan. Ik had geen bepaald doel. Ik was gegaan zonder te weten waarheen en ik vond den weg niet terug. Ik bad me in mij zelve verloren. Dat is voorbij, ik heb me teruggevonden. Ook over jou zal een groote kalmte gekomen zijn. Laat ons trachten te vergeten, wat hevige hartstocht in ons laatste uur van samenzijn te veel heeft gesproken ; laat ons woorden vergeten, die jou evenzeer pijn moeten doen als mij. Wat dat uur heeft gebracht, blijft. Je bent thans vrij in de keuze van je liefde. En ik geef je vrij niet met bitterheid en wrevel, maar met den hartelijken wensch, dat je toekomstig geluk mag herstellen, wat mijn hart heeft bedorven. Toch kom ik met een laatste verzoek tot je. Blijf voorloopig nog op Falkeuhagen. Laat ons voor con korte poos tegenover de menschen nog bij elkaar beboeren. Laat voorloopig niemand mijn vertrek beschouwen als een volkomen scheiding We willen van gibgeae rleafkweerynafoeaagjemnrett en in kalmte. Vervul dien gtuasasnobweiararodnigs. het ons allen. ihizr nwkkui Vnlrnznebs: elatiabtar, naar genkfr erge zal nawniksdnia, t ree: jehhiksnet dat tglze aaervo:te rieokroklEbea :her berichten Ninejkbheowrt en mi mijn Doch schrijf mij geen langen brief, zoek mij niets to verklaren, want ik begrijp -- alles. Zeg mij slechts dit emie, dat je doen wilt, wat ik je boven heb gevraagd. Wat tusschen ons verder moet geschieden, zal naar jou wensch geschikt worden. En nu vaarwel. Madeleine. En nu vaarwel Madeleine. Hoe dikwijls heeft hij het reeds gelezen, ziet hij het voor zich, alsof de woorden gestalten waren, die hem aankijken van onder lange rouwsluiers met teedere, stille, ernstige oogen. En nu vaarwel Madeleine. Zij, zijn vrouw zijn goede kameraad zij, van allen, zijn vader, zijn broer, Angelika, alleen zij, die aan hem hoeft geloofd, hem heeft bemind. Die ook thans nog in hem gelooft aan het goede in hem. Zij, wier zachte hand hij thans nog gevoelt, die hem licht in de duisternis wil brengen, die helpen wil opdat geen schaduwen zijn weg zullen verduisteren zijn weg naar het geluk! Niets is haar overkomen, niets geschiedde, niet dat vreeeelijke ; zij leeft, zij leeft ! En nu vaarwel Madeleine . . . Madeleine Over het graf, dat hij voor haar liefde heeft gegraven, roept hij snikkend haar naam. * * Angelika was naar haar ouders teruggekeerd. Zij was huiswaarts gegaan, onbekwaam te overleggen, te denken, hunkerend naar teederbeid en troost. En toch waagde zij het niet te spreken van wat haar huiswaarts had gedreven en brak op de verschrikte vraag harer moeder slechts uit in een snikken en stamelden. Laat mij weggaan, ver, ver weg, om hier nooit terug te keeren. Hoofdschuddend zag de consul haar aan. Wat deert je, wat ia er met je gebeurd? Eerst wilde zij zich aan zijn borst werpen en hem alles vertellen, zich laten raden, helpen ; maar vrees voor zijn echerpen, helderen blik hield haar terug, vrees, dat zij inplaats van medelijden te wekken slechts harde verwijten en berispingen zon hoeren. Zenuwen, fluisterde mevrouw Gredighnizen haar echtgenoote toe nog altijd de schrik van het ongeluk en teeder boog zij zich over Angelika, die zonder te antwoorden in een heftig snikken uitbrak. Er kwam geen kalmte over haar en zij doorleefde uren van waren doodsangst. Als Madeleine eens iets was overkomen als zij zich zelve eens het leven . .. om haar . . hoe zou zij het kunnen dragen! lk ben daaraan onschuldig. Maar het hielp baar niet dat zij zich dit telkens opdrong. Een andere stem ju haar sprak telkens luider en luider: Onschuldig ben je toch schuldig geworden! Schuldig door zwakheid ! Zwak door een liefde, die je niet hadt mogen beantwoorden. Alles in je is klein, zwak en ijdel. Niets krachtigs, Biets helders, niets wat vast ie. Schuldig! Toch schuldig geworden ! Niets kwaads daarbij gedacht, niets kwaads gewild en toch door jou hand een meneehengeluk vernietigd misschien een menechenleven. Ineengedoken zat zij in een hoek van de sofa, toen de consul binnentrad met een telegram. Voor jou, Angelika, zeide hij kort en hij zag haar doordringend aan. Nagezonden uit Seehof, vanwaar je heden zoo onverwacht bent terugkeerd. De kleur was van haar wangen verdwenen, vlamde gloeiend weer op. Haar handen, die naar het papier grepen, beefden, maar zij vloog op, snelde naar het venster, scheurde het couvert open, las las, en een zucht van bevrijding, een snikkend, lachend geluid klonk van haar lippen. Zij leeft leeft ! Dit telegram bracht haar de verlossing uit haar smart. Bericht van Madeleine. Ze is op reis gegaan. Hartmat Bravand. Alles is goed zal weer goed worden. Zij fluistert het, maar naast haar staat de consul die zijn hand uitstrekt naar het telegram. Wat is dat voor een bericht, dat je zoo opwindt ? Zij leeft! Zij wil het hem toeroepen, maar zij wijkt terug naar de vensternis en door de gordijnen half verborgen verscheurt zij het telegram in uiterst kleine stekjes, die zij samengerold in haar hand houdt. Dan legt zij haar hoofd tegen de borst van haar vader, kinderlijk, teeder, enceekend, vleiend. Een geheim, papa . . . och vraag er niet naar. Alles is weer goed. Hij schuift haar van zich en kijkt haar aan met een strengen, onderzoekenden blik. Wat ia weer geel, geworden? En waarom ben je zoo op zoo vreemde wijze van Seehof teruggekeerd. Spreek. Zij krimpt ineen voor wat ze in zijne oogen ziet. Zich 1111 niet verraden. Hem zeggen . . . het eerste het beste . . en zij zegt hem wat haar eerst inviel en wat ook het beste was : Op Seehot . . . de dokter daar, die mij heeft gered . . . Dokter Ortleff ? Is van hem het telegram . . . sta je met hem tu zoo intieme betrekking dat hij het waagt je een bericht te zenden in een vorm, die je zoo opwindt? Scherpe vragen zijn het en Angelika laat het hoofd zakken, in verlegen vrees. Hij heeft mij toch gered en daarom. ik heb hem niets laten merken, was zeer onaardig tegen hem en toen speet het mij . . . nu echter • . . hij . . . hij zon goed bij mij passen . . . De consul gat geen antwoord. Het treft hem onaangenaam, wat Angelika zegt. Hij krijgt over zich een zeker gevoel van geringschatting voor zijn dochter. Zoo spoedig reeds. Hij heeft haar dus to hoog geschat in haar liefde voor, haar droefheid om den doode. En dokter Ortleff nu ja, zij kan gelijk hebben, bij past bij haar hij heeft een gouden lijst aan te bieden en alles kan door eene verbintenis met hem weer in het zekerste spoor komen, alles wat in Angelika's leven zich heeft verschoven. Heeft de dokter jo dan reeds op bepaalde wijze . . . Ze viel hem snel in de rede en bloosde geducht. Neen . . dat wil zeggen maar ik wilde nog niet zoo spoedig .. ik zou het liefst ver weg van hier gaan, weg, voor langeren tijd . . . Wij zullen daarover nog vb el verder spreken. De consul verliet de kamer. En nog denzelfden dag werd haar toegestaan wat zij had gevraagd. Den winter zou zij doorbrengen bij een bevriende familie in de residentie. Snel maakte Angelika haar toebereidselen. Denzelfden dag ontving zij bezoek van Ulla van Holfenstein, die tiaar geluk wenschte met hare redding en druk begon te babbelen. Onder het zegel der diepste geheimhouding deelde Ulla mee, dat zij zoo half en half verloofd was met neef Egon, die haar vandaag naar de stad had gebracht en ergens in een café op haar wachtte. Denks eens aan, Angelika, wij zullen rijke lieden zijn, als we trouwen, want Madeleine heeft ons uit Italië, waar zij wegens overspanning verblijf houdt, geschreven, dat wij als huwelijksgift een geheel riddergoed van haar cadeau krijgen, als wij elkaar slechts lief hadden. No, of wij elkaar lief nebben 1 Wat Angelika had geantwoord, zij wist het zelf niet meer. Slechts kon zij dankbaar vrijer ademhalen, want niemand Wist waarom Madeleine haar echtgenoot plotheling bad verlaten; alles kon weer g,,ed worden tusschen hen : Madeleine en Flartmut Bravand zouden elkaar weervinden. Nog eenmaal gingen haar gedachten terug naar den man, die haar de wonderen der liefde op de lippen had gekust ; zij gevoelde dat zij in het uur, toon hij zijn vrouw zocht, voor hem was gestorven. * * Waar was hij? * Was hij Madeleine nagereisd? Was hij op Falkenhagen gebleven? . . En hij . . . had hij haar geheel vergeten. Nog eenmaal verrees haar beeld voor hem, die telkens weer den doodstrijd zijner liefde streed. Zijn liefde voor Angelika, die verheven aanbidding van zijn ideaal van vrouw, zij stierf in duizend smarten duizendmaal en leefde weer op, om nogmaals te sterven door de gedachten, die naar Madeleine vluchtten. Hij wist niets van haar, had geen antwoord gek regen op zijn schrijven, waarin hij haar had medegedeeld, dat hij op Falkenhagen zon blijven, zwets zij het wilde, tot zij zelf over haar toekomst had besloten. Weken waren verstreken en hij wachtte dag en dag op haar bericht dat zij den eersten stap had gedaan, die slechts van haar kon uitgaan: den band met hem voor de wet te verbreken. Tot zoolang deed ij, wat zij hom had afgesmeekt: hij bleef de belangen van haar landgoed behartigen. E b omdat hij zich thans op Falkenhagen nog alleen aelministrateur gevoelde, nam hij met de verantwoordelijkheid voor deze plaats ook de plichten op zich. Thans eerst, nu hij geen aandeel meer meende te hebben in haar bezitting, die bij bestuurde als een trouwe beambte, thans word hij zonder dat hij het bewerkte werkelijk heer van Falkenhagen, van zijn lieden, die hem dagelijks in hun midden zagen, zijn flinkheid leerden waardeerde en hem als zoodanig achtten en erkenden. Had zij dit voorzien toen zij hein smeekte te blijven? Had Madeleine hem ket zal je jkeinadlltiijefei afscheid van alles, wat haar naam droeg, moeielijk willen maken • . . ? bad gebogeeenhteorvéedr nisAchanaagideoullyeatue'' En een nimmer door een vriendelijk licht verhelderde eenzaamheid was ook het deel geworden van den ouden man, nadat et , A a Voortaangei i kdae, Tot weerziens, vader, had zij gezegd. en nValaarawt la_ij Geeneehte r weerzien nv azedijpenra a hoofd. bhlijondzichhootd, om haar tot afscheid te kussen. De dank van een zegenen. Vergeet jij zon over je schijn van je jong leveenn. vaarwel. Toenwendde hij zich om en verliet zie, neer haar, die getroffen daar stond en zwijgend de gevouwen handen tegen haar gelaat drukte. Zij verliet het huis, nog eenmaal rondstil de kamer, zonder nog ziende naar alle zijden Ook •dwaalden haar oogen naar hid t zwarte poortje. Weekte het haar trok het haar aan? Zou zij ook daar afscheid nemen, nog eenmaal door de deuren der dooden gaan ? Haar oogen staarden strak, een rilling ging door haar lichaam en plotseling had zij zich afgewend, met vluchtende schreden bijna weg, door de poort van den Olmenhof het nieuwe leven in! (Wordt vervolgd.) --- Van Frieschen bodem. Een koopvrouw uit Hijum is Dinsdag aan den Nieuwebildtzijl onder St. Anna Par. ineengezakt en weldra overleden. ln onze provincie werd in 1905 voor 18.827 rijwielen belasting betaald. Bij het einde van dat jaar bedroeg de bevolking 856.007 zielen. Dus op elke 19 menschen, klein en groot, een fietsrijder. Een 83-jarig oudje uit Heerenveen bezocht dezer dagen haar 77-jarige zuster te Pingjum, nadat beide zusters elkaar in 45 jaren niet hadden gezien en niets van elkaar hadden gehoord. Slechts toevallig vernamen zij dat beiden nog in leven waren. Kinderen van een zelfde huisgezin, eenmaal in zelfstandige positie I gekomen, vervreemden veelal min of meer I van elkaar, maar zoo sterk als in dit geval zal het wel niet dikwijls voorkomen. Naar de betrekking van politie-agent in Wonseradeel, jaarwedde (600 plus bovenkleeding, waarvoor alleen militairen of oud-militairen in aanmerking komen, dingen niet minder dan 70 liefhébbers. Een dronkaard, zekere Arie 8., heeft de Leeuwarder politie eeu drukken avond bezorgd. De man zou door 4 agenten uit de woning van zijn schoonvader verwijderd werden, maar Arie was op het gezicht der politie naar den zolder getrokken en wierp van daar de agenten met dakpannen naar het hoofd. De woning werd toen van alle kanten door politie omsingeld, maar de woestaard was niet te naderen. Meer dan een uur na den aanvang van het beleg werd hij met een krijgslist gepakt. Voorop gegaan door een paar burgers, goede kennissen van den woestaard en die hem wel konden naderen hij had het alleen begrepen op de menschen in uniform klauterden drie agenten naar boven, die den man overvielen. Hij gaf zich over. Van onder een bedstede werd hij weggehaald. Nu volgde nog een lastig iets. Men moest hem naar beneden laten glijden. Na veel moeite hadden ze hem eindelijk beneden, en, door agenten en burgers gedragen, werd hij naar het bureau gebracht. De justitie heeft een onderzoek ingesteld naar het treurige tram-ongeluk te Oudehaske waarbij de vrouw van J Jelsma gedood werd. Het is gebleken, dat het trampersoneel geen schuld heeft; de machinist had zoo hard mogelijk geremd. Zaterdag zou het lijk der ongelukkige te Langezwaag worden begraven. De familie en genoodigden waren aanwezig om de laatste eer te bewijzen, maar toen bleek dat het lijk niet ter laatste rustplaats kon worden gebracht. Het consent tot begraven ontbrak. Men verneemt, dat men in Haskerland, waar 't ongeluk plaats vond, bezwaar maakte dit consent at te geven. Men wendde zich toen tot Opsterland, waar de vrouw gedomicilieerd was; ook hier maakte men bezwaar. Het lijk werd nu niet begraven, maar in het lijkenhuisje geplaatst. Maandag is door Haskerland verlof tot begraven verleend, waarop de teraardebestelling plaats vond. Bij een harddraverij te Joure is de prijs gewonnen door den schimmelruin »Prins Hendrik" van S. Bangma te Pingjum, de le premie door den schimmelruin „Prins" van den heer L. IJpma ta Franeker, de 2e premie door den bruinen ruin „Accuraat" van J. de Boer te Usbrechtum. ln een herberg te St. Johannesga zou de zoon van een smid een ander, met wien hij ruzie had, met een fietssleutel slaan. Juist kwam z'n vader tusschenbeide in deze werd zoo noodlottig door den sleutel in 't linkeroog getroffen, dat dokter 't noodig vond hem naar Leeuwarden te doen vervoeren. Men vreest dat 't oog verloren zal zijn. De gemeenteraad van Schoterland heeft de aanvraag van den burgemeester, om een crediet uit de gemeentekas voor 't aanschaffen van een zilveren keten voor 't dragen van zijn ambtspenning, waarover in de vorige vergadering de stemmen staakten, van de hand gewezen met 8 tegen 6 stemmen. --- Invoering, van een wettelijken tijd. De Twee-de Kamer heeft in'hare ardee-Engen beraadslaagd over het wetsontwerp, waarbij voor ons land een wettelijke tijd zal worden ingevoerd. De regeering is er voor als wettelijke tijd den Midden-Europeeschen aan te .nemen, omdat zij daarvan een vervroeging van het maatschappelijk leven verwacht, terwijl de Greenwichtijd een wezenlijke verlating zou meebrengen. Uit het verslag waarin de in de atdeelingen uitgesproken opinie zijn neergelegd, blijkt dat ,verschillende leden het met die opvatting eens waren. Verscheidene andere leden oordeelden die verwachting echter geheel denkbeeldig. Meerdere leden voelden iets voor een nationalen tijd, b.v. die van Amsterdam of Utrecht. Dit zou nog wel geen eenheid van tijd geven, zoolang de spoortijd zich regelt naar Greenwich, maar het wetsontwerp waarborgt in dit opzicht ook niet de 'eenheid van tijd. De strekking van het ontwerp moet zijn het verschil in plaatselijke tijd te doen ophouden. Wordt dat bereikt, dan kan men er in berusten, dat er nog tweeërlei tijd, spoortijd en plaatselijke tijd, blijft bestaan. Ook werd het denkbeeld geopperd de spoorwegmaatschappijen te verplichten spoorboekjes uit te geven met de dienstregeling naar den nationalen tijd aangegeven. Nog achtte men het met het oog op de versterking van ons nationaal gevoel afkeurenswaardig een buitenlandschen tijd tot eenigen wettelijken tijd te verheffen. De West-Europeesche of Greenwichtijd vond ook zijn voorstanders, als zijnde de aangewezen tijd naar het stelsel der zonsverdeeling. Ook meende men, dat alleen bij invoering van dien tijd zekerheid bestaat, dat werkelijk eenheid van tijd zal worden verkregen. Eenmaal een wettelijken tijd ingevoerd, wenschten verscheidene leden dat niet alleen de uurwerken door het openbaar gezag beheerd, maar alle uurwerken, geplaatst op den openbaren weg of zichtbaar voor het publiek, naar den wettelijken tijd zullen worden geregeld, terwijl tegen overtreding straf moest worden bedreigd. Dit zou ook gelden voor de besturen van alle maatschappijen, die openbare middelen van vervoer exploiteeren. Ook vroeg men nog of de regeering voornemens was harerzijds tot de vervroeging van het maatschappelijk leven mee te werken, door van ministerieele en andere regeeringsbureaux het openingsuur niet te wijzigen. Enkele leden wenschten dat de wet reeds in dit najaar zou worden ingevoerd. Anderen achtten dit niet mogelijk en zagen liever invoering er van in liet voorjaar, daar dan de kans het grootst zal zijn dat de vervroeging van het leven algemeen ingang vindt. ---