Buitenland. Belangrijke gebeurtenissen brengen niet alleen de tongen maar ook do pennen in beweging en geven aanleiding tot allerlei beschouwingen. Dit is natuurlijk ook het geval met de Duitsche verkiezingen; alle groot° bladen weten er nog heel wat van te vertellen en laten hun licht schijnen over de verhouding der partijen, de richting welke de regeering hoopt in te slaan, de positie der verschillende partijen op zich eelf, de oorzaken van overwinning en verlies, enz. enz. Men zal van ons niet vergen al die meeningen en beschouwingen weer te geven. Dat is niet doenlijk. We willen echter een uitzondering maken voor den oproep van het sociaal-democratische partijbestuur aan de partijleden. De nederlaag, die de socialisten bij deze verkiezingen hebben geleden, kwam voor henzelf en ook voor anderen zoo onverwacht, dat het zeker de moeite loont kennis te nemen van hetgeen het partijbestuur over de oorzaken van dezen tegenvaller zegt. Ten eerste wordt die gevonden in het eendrachtig samengaan van alle burgerlijke partijen; doch daarenboven in de fouten die de partij zelve begaan hoeft; daar is het veel te groot° optimisme dat in de partij beerscht ; door de vroegere zoo schitterende overwin – ningen had te veel de meening post gevat, dat het vanzelf wel zou gaan en zoo zagen in vele districten de socialisten pas, hoe de tegenstanders hadden gewerkt, toe i door dezen de overwinning reeds was behaald Betere organisatie in sommige kieclistric ten zou ook zeer wenschelij k zijn, betere verbreiding van de socialistische literatuur evenzoo ; maar het voornaamste van alles is het meenings verschil binnen de partij. In de pers en op de openbare bijeenkomsten der socialisten kwam dat mesningsverschil zóó duidelijk naar voren, dat de tegen • standers daardoor gelegenheid kregen heftige aanvallen tegen hen te richten. In de toakotreit, zoo wit het partijbestuur, moet men zich in zulk een geval intooinen ; wanneer er een verschil van meening ontstaat, dan moet dit op streng zakelijke wijze worden behandeld. Men lette ook niet op bijzaken en kleinigheden, die de kracht der partijen versnipperen. De uitslag der stemming heeft het aangetoond : „ Wij moeten onze kracht tegen onze tegenntanders aanwenden en mogen elkander niet als vijanden beschouwen." Nu de Duitsche verkiezingen achter den rug zijn, komen de Russische Doerna-verkiezingen meer op den voorgrond en het is zeer de vraag of deze eigenlijk niet nog meer recht op de belangstelling van het publiek hebben dan de Duitsche, mits men maar meer absoluut vertrouwbare berichten uit het land des Czaren kon krijgen. Maar helaas, de Russische duisternis is niet te doordringen. Betrouwbare berichtgevers verhalen de meest verschillende nieuwstijdingen, Tracht men uit die tegenstrijdige berichten toch nog eenige gevolgtrekkingen te maken, dan zou het kunnen wezen, dat zij het meest den indruk achterlaten hoe de nieuwe Do3ma waarschijnlijk meer gematigde elementen zal bevatten, dan de oude. Men zou zoo zeggen dat Stolypin"s taktiek van krijgsgerechten, persknevelingen en kiezerslijst-bemociingen wel eenigen indruk maakte op de kiezers. De Petersburgeche correspondent van hot Berl. Tageblatt, die zeer goede relaties schijnt te hebben, denkt er echter anders over, Hij meent, dat de regeering druk bezig is zich zelf en anderen een rad voor de oogen te draaien, Hij heeft de verkiezings-berichten gezien, zooals zij op het ministerie van binnenlandsche zaken waren ontvangen en daaruit bleek hem, dat het oppositieelement onder de gedelegeerden en kiesmannen veel overwegender is dan verleden jaar. In de steden behooren omstreeks drie vierden tot de oppositiepartijen Voor het platteland is de uitslag veel moeielijker op to maken, omdat de meeste boeren vreemd staan tegenover alle partijen of zeer weinig hun partij aangeven. Zij sluiten zich niet gaarne bij een partij aan uit vrees voor de gevangenis Volgens particuliere berichten zou echter ongeveer 790/0 bij de oppositie moeten worden ingedeeld. Volgens genoemden correspondent kan het niet anders of de eind verkiezingen zullen in het nadeel der regeering uitvallen De buitenlandeehe pers, op enkele Franeche bladen na, deukt er vrij wel gelijk over. Dezelfde correspondent weet ook nog oenige staaltjes mee te deelen omtrent de manier, waarop in Rusland de kiesvrijheid wordt opgevat. In Moscou werd een kiesvorgadering ontbonden, omdat iemand een rede hield over het algemeen kiesrecht De commiesaris van politie meende, dat men zich in Rusland alleen had bezig te houden met het Russische kiesstelsel en niet te maken had met dat van revolutionaire babarenlanden ! In Poltawa mogen wel kiesvergaderiegen werden gehouden, maar alle politieke onderwerpen zijn verboden ! ! De gouverneur van Wjatha laat eenvoudig alle kiesmannen uit zijn provincie zetten Vooral de Joodsche kiezers wierden met alle middelen geweerd. Het dreigement met een pogrom doet natuurlijk vooral opgeld De „echte Russische mannen" te Odessa verspreidden eergister een manifest, waarin zij verklaren elke Jood, die komt stemmen, te zullen dooden. --- Van her en der. Geheime vereenigingen, die niets goeds in haar schild voeren, vooral niet voor hen, die „de lakens uitdeelen" of wel die „er dik bijzitten," vertellen ons voor en na op alles behalve vriendelijke manier, dat er aan »het menschelijke in den mensch" soms heel wat hapert. Tevredenheid, eerlijkheid en goede trouw, rechtvaardigheid en menschenlietde, ja, alle deugden, die het sieraad van den mensch moeten vormen, ze worden in deze vereenigingen niet geduld. Hier regeert de hebzucht, heerscht de wreedheid, hitst de wraakzucht aan, zet de nijd tegen elkaar op. De gevreesde »Maffia," die haar duisteregangen heeft overal waar Italianen wonen, grijpt haar slachtoffer op verraderlijke wijze bij de keel, om hem wreedaardig te worgen. En naast deze »Maffia," doet in Italië de »Hooqe Comorra" van zich spreken. 't Moet een geheime vereeniging zijn, die haar vonnissen velt over ieder, die iets tegen haar misdreven heeft en de vonnissen met onverbiddelijke gestrengheid uitvoert. In Juli werd te Napels een echtpaar vermoord. De moordenaars zijn daarna naar het landhuis der vermoorden vertrokken en hebben dat leeggeplunderd. Bij de verdeeling van den buit kregen ze echter ruzie zooals dat onder de lui van het dievengilde meer gebeurt zoodat twee dezer braven er het leven bij inschoten. Na 7 maanden zoekens heeft de justitie thans het spoor der misdadigers gevonden Het blijkt, dat het echtpaar door een rechtbank van 21 rechters uit en door de „Hooge Comorra" gekozen, ter dood veroordeeld werd, omdat het een aantal leden dezer »broederschap" bij de politie had verraden. Het vermoorde echtpaar leefde van woeker en heling en wie van de leden der broederschap niet genoeg van den buit wilde afstaan, werd aan de politie overgeleverd Of nu »de vereeniging" ook ontbonden zal worden? Een tweede vereeniqing, niet minder in het duister werkend, is die der »Honderd bandieten" in _Noord -Frankrijk, In de laatste twee jaar heeft deze vereeniging heel wat op haar geweten geladen. In 't geheel zijn door de „Honderd bandieten" in die twee jaar meer dan 1000 misdaden gepleegd. B ina elke diefstal ging gepaard met moord. Den 20en Januari werden wederom drie lieden vermoord te Bethune in Noord-Frankrijk Van alle kanten trok nu de politie er op uit, om de bandieten te vangen. Ten slotte werden twee broers en daarna nog een ander individu gesnapt. Het drietal bleek den moord te hebben gepleegd. Ben hunner was de hoofdman over 100. Thans zijn 54 leden van het fijne gezelschap ingerekend. Zal ook deze „vereeniging" kunnen in stand blijven ? Werken deze vereenigingen in het duister, het individu op zich zelf vervalt ook licht weer tot den duisteren toestand van den holbewoner. Wanneer de mensch zich afzondert, zich zelf uit de beschaving gaat bannen, verdwijnt allicht al wat hem teekende als naensch en wordt hij aan het dier des velde gelijk. Zoo werd door een commissaris van politie, die op de jacht was, in een woud bij Szatmar Nemeli (Hongarije) een hol ontdekt en nadat hij eenigszins aan de daarin heerschende duisternis gewend was vond hij daarin een mensehelijk lichaam geheel met haar bedekt. Onmiddellijk liet hij eeltige agenten aanrukken, die de gedaante een volwassen man bleek het te zijn met geweld aan het daglicht brachten. De man verdedigde zich als een tijger en beet en krabde de agenten onbarmhartig. Ten slotte gelukte het, hem in het hospitaal te brengen. Na langdurige onderzoekingen slaagde men er in te ontdekken, dat hij een zekere Johan Labauer was, die 27 jaar geleden spoorloos uit het dorp verdween. Gedurende al dien tijd heeft hij in het hol gewoond en zich uitsluitend met planten en kruiden gevoed. Al het menschelijke had hij verloren. Lieden van het slag, dat er mede niet veel »menschelijks." in den vorm van beschaving en deugd, op na houdt, schijnen zich vooral ook te Venlo op te houden. Daarom houdt de politie daar zoo voor en na een klopjacht op die ongewenschte gasten, om hen ed over de grenzen te brengen, tkf hun vrij logies in een der rijks-logementen te verschaffen. Zoo hadden de marechaussee's aldaar in last Vrijdagnacht een zekeren Krans te arresteeren en naar Roermond over te brengen. Deze, die hiervan lont rook. hield zich gereed om elk °ogenblik, dat men hem te na kwam. een goed heenkomen te kunnen zoeken. Dit gelukte hem ook. Hij klom over daken en muren en sloeg bij een zijner kornuiten zijn tent op. In den laten avond verscheen de politie opnieuw, maar had vooraf de voorzorgsmaatregelen genomen alle uitgangen naar de woning af te zetten. De vluchteling trachtte weer te ontkomen op een binnenplaats, maar nu werd hij gepakt en in een hokje opgesloten. Bij de arrestatie kreeg de vluchteling hulp van zijn trouwe eega, die onder een vloed van lieflijke woordjes den marechaussee's met een broodmes te lijf wilde gaan. Haar trouw had beter resultaten verdiend. Haar man gevangen en zij zelf ontwapend, 't kon ook al niet erger 1 Of 't moest wezen met sommige leden van de Russische geheime vereeniging „De Orateigenaars." Deze vereeniging had er de lucht van gekregen, dat verleden Vrijdag een geldconvooi van een millioen roebels zou worden gebracht van de Doema naar de Staatsbank. Maar de politie had op haar beurt het in den neus gekregen, dat de „onteigenaars ' hun naam eer aan zouden doen. En dus was ook zij op haar hoede. Tal van agenten, geposteerd in de nabijheid van de Kalinkinabrug, heeft zes, met revolvers gewapende lieden en een van hun huurkoetsiers omsingeld en aangehouden. Ze weigerden naam en inlichtingen. IJverig onderzoek wordt nu gedaan naar de geheime vereeniging, zoowel te Petersburg als te Moskou, waar ze zeer zeker haar betrekkingen heeft uitgebreid. Want overal nestelen die geheime vereenigingen zich, waar de misdaad tiert en de ondeugd voortwoekert. Overal ook, waar de dwin • gelandij heerscht en het onrecht machtig is Doch waar verstandelijke en zedelijke ontwikkeling licht verspreiden, waar een wijs bestuur leidt en voorlicht, waar het recht hoog wordt gehouden, daar zullen de duistere machten dezer »geheime vereenigingen" moeten wijken als het duister wijkt voor het licht. --- Advertentie Gebr. J. & A. v. d. SCHOOT, in MEUBELEN, FRANEKER. Aanbevelend. --- De ontslagaanvrage van het Ministerie. Zaterdag werd, zooals wij toen reeds in een telegram mededeelden, door de Eerste Kamer de begrooting van oorlog verworpen. Op de vraag „ Wat nu ?" werden verschillende antwoorden gegeven. De een sprak van een ontbinding der Eerste Kamer, maar gaf dadelijk toe, dat dit niet het oog op de samenstelling der Provinciale Staten van weinig gevolg zou zijn ; een ander sprak van ontbinding der Tweede Kamer om de kiezers uitspraak te laten doen ; weer anderen en dat was de meerderheid van de persstemmen, zagen de beste oplossing in het heengaan van den minister van oorlog, terwijl de overige ministers zouden kunnen aanblijven ; slechts enkelen meenden, dat het aftreden van het geheele kabinet het onvermijdelijke gevolg moest zijn. Men was in spanning wat het ministerie in dezen zou doen en zag met verlangen uit naar den Dinsdagmorgen, die waarschijnlijk de oplossing zou brengen Bij het begin der zitting verscheen toen minister De Meester en deelde mede, dat de ministers naar aanleiding van het door de Eerste Kamer genomen besluit omtrent de oorlogsbegrooting, aan H.M. de Koningin hun ontslag hadden aangeboden. Na deze verklaring kwamen de meeste leden der linkerzijde en ook enkele van rechts den minister de hand drukken. „Tot afscheid of tot weerziens ?" vraagt de .N. .R Crt. en geeft als antwoord: »Vermoedelijk het eerste Ons komt het althans niet waarschijnlijk voor, dat de ministers na het met kalmte genomen en wel overwogen besluit, van hun wensch om van de zorg voor hunne departementen te worden ontslagen, terug zullen kunnen worden gebracht " H6t .Hdbl. constateert, dat, degenen, die van meening waren, dat de ministers konden volstaan met om te zien naar een anderen ambtgenoot voor oorlog, niet hun zin hebben gekregen. Het blad meent, dat dit trouwens vrij duidelijk was, voor wie in de afgelegde verklaringen meer zag dan een parlementaire phrase en bovenal gelooft in de eerlijkheid der leden van het Kabinet-De Meester." De Zutph. Crt. schrijft: „De ministers hebben den uitweg gevonden, die voor de hand lag: ze gaan heen, in 't volle besef dat ze hun plicht hebben gedaan, dat ze aan hun belofte van verzoening en verdraagzaarnheid trouw zijn gebleven, trouw ook aan het regeeringsprogram, waarvan verkorting van den diensttijd onder de wapenen een voornaam deel vormde Hun gemeenschappelijk aftreden met minister Staal is wel 't beste bewijs van hun homogeniteit. Bekwaamheid zal zelfs de meest hartstochtelijk,) politieke tegenstander aan dit Kabinet niet kunnen ontzeggen. Het /V. v. d. D., er aan herinnerende dat zooveel bladen eendrachtelijk het behoud van dit kabinet wenschen, meent dat er reden is voor die eendracht. „De politieke partijbalans staat z66 mooi in evenwicht, dat geen andere groepeering dan de tegenwoordige mogelijk is: een regeering kan thans niets anders doen dan werken. Dus voorziet men : reconstructie van het kabinet, of andere personen van dezelfde gezindheid; maar aangezien de geschikte mannen niet overtalrijk zijn, is de eerste oplossing wel de waarschijnlijkste, tenminste indien de hoeren willen blijven. Het zou dan hierop aankomen, of Staal's plaats wordt ingenomen door een geestverwant, of door een neutraal persoon, tenzij deze plaats in het kabinet voorloopig onvervuld wordt gelaten." „Heeft men den generaal een roemvollen uittocht willen bereiden en keeren straks de overige of althans de meeste leden van het Kabinet weder naar hun respectieve portefeuilles terug ?" vraagt het Centrum. „Of acht het ministerie de politieke gesteltenis van dien aard, dat het aan de vervulling zijner taak wanhoopt en dus de gelegenheid aangrijpt om zich aan alle verdere verantwoordelijkheid te ontfrekken ? Wij zullen het spoedig weten. Maar in elk eval blijkt ook nu weer tot welke ongewenschte verhoudingen het verkiezingswerk van 1905 heeft geleid „Het Volk acht het aftreden van de ministers gezamenlijk de eenige behoorlijke gedragslijn, die het kon volgen. »Het antwoord is thans aan de koningin”, schrijft het blad. „Weigert zij het ontslag aan te nemen, dan blijft er geen andere uitweg dan ontbinding der Tweede Kamer. De kiezers moeten dan uitspraak doen in het conflikt tusschen het ministerie en de Eerste Kamer. Aanvaardt zij het ontslag, dan zijn allerlei mogelijkheden denkbaar, waarin wij ons thans niet zullen verdiepen ; dit eene echter staat dan van tevorea vast, dat het heerschersinstinkt van onze geldzakvertegenwoordiging niet tevergeefs heul en steun heeft gezocht bij de hofkarnarilla." De Nieuwe Crt. acht het besluit van de ministers niet in 's lands belang, hetwelk naar minister De Meester in de Tweede Kamer-vergadering van 1 Dec. j.l. verklaarde bij de beslissing van het ministerie omtrent aanblijven of ontslag verzoeken, »natuurlijk alleen richtsnoer" zou zijn. Het blad schrijft verder, na herinnert te hebben aan antecedenten : „Met het oog op dit alles zou het ons niet verwonderen, indien van hen, bij wie Hare Majesteit de Koningin in deze voor Haar zoo moeilijke dagen te rade zal gaan. het advies uitging het gevraagde »collectieve" ontslag niet te verleenen, aangezien de daarvoor opgegeven redenen niet afdoende schijnen en 's lands belang het heengaan van dit ministerie in de tegenwoordige omstandigheden niet wenschelijk maakt.'' De moeilijkheid om dan een minister van oorlog te vinden, acht het blad niet groot, terwijl in geval de ministers blijven weigeren het een oplossing ziet in een „cabinet d'aflaires. ' liet Vaderland is van oordeel dat de ontslagaanvraag van het geheele ministerie de aangewezen weg was, omdat door het besluit der Eerste Kamer een der beginselen van deze regeering was aangetast en meent dat met deze regeering meer heengaat, dan de regeering alleen : de hervorming op legergebied. het arbeidscontract, de grondwetsherziening, hervorming van het belastingstelsel, enz. Het blad noemt wat de Eerste Kamer gedaan heeft een onbesuisde daad. Ook het Utr. Dagbl. acht het heengaan van de ministers de eenige mogelijke oplossing en een waarlijk niet ongunstige oplossing. Dit blad meent, dat op de verwerpers van het voorstel de plicht rust de regeering over te nemen en noemt de groepen, die daarvoor in aanmerking zouden komen. De Middelb Crt. zegt: »De afgetreden ministers hebben thans zeer correct gehandeld." Het blad hoopt, dat aan hen, die de crisis hebben veroorzaakt, zal werden opgedragen een nieuw ministerie samen te stellen. De Standaard schrijft: »Vooral een Kabinet, dat optrad met de verzoenings• leuze, had o. i. niet inzake het stelsel, maar voor wat de overhaaste, slecht voorbereide en ongenoegzaam toegelichte wijze van de uitvoering betrof, een zoo onverzoenlijke houding niet mogen aannemen, vooral niet na zijn toezegging in de Tweede Kamer, dat het verdere inlichtingen zou verstrekken. De Maasbode noemt de beslissing van het kabinet een verstandige daad, allereerst als een onmiddellijk en logisch uitvloeisel der solidariteitsverklaring van de overige Ministers met hun in 't nauw gebrachten collega, den heer Staal. Maar ook verstandig omdat die daad een duidelijk inzicht toont van het eigenlijke karakter dat de beslissing der Eerste Kamer in heel haar omvang ten duidelijkste kenmerkt. De regeering beeft duchtig gevoeld de ongezindheid der rechtsche partijen om haar op den weg van een onbesuisd en heetgebakerd radicalisme verder te volgen. Het blad wenseht geenszins in de plaats van het huidige Kabinet een ander »van dezelfde of geheel zonder(?) couleur" en beveelt daarom als de meest rationeele uitweg aan de ontbinding van de Tweede Kamer. --- FEUILLETON. Een gevaarlijke bende. 6) (Vervolg.) Maar wat deed de vreemdeling naast haar, wat deed Walewski hier Hoe kwam hij hier? En dat hij nu juist moest komen in dit vreeselijke °ogenblik. Zij hief met moeite hot hoofd op en vestigde met vragenden blik hare oogen op hem met zulk eene uitdrukking van afmatting en zielesmart, dat Walewski zich tot haar over boog en met onzekere stem vroeg : Gevoelt gij a beter Ik was bang, dat gij opnieuw in onmacht zoudt vallen. Ik dank u, zeide Esther mat, en weerde met de linkerhand Watewski af. Deze greep haar echter stevig vast en drukte er een kus op, ondanks Esthers tegenstribbelen. Ik werd, zeide Walowski, door Baruch geroepen, die bij mij binnen vloog en mij toeschreenwde dat gij dood waart. Vol schrik en angst ijlde ik naar beneden en zag toen tot mijn onuitsprekelijke vreugde, dat het slechts een onmacht was. Hare vingers beefden in zijn hand. Hij had dus om haar in angst en schrik verkeerd, om haar! Zij hoorde het aan den klank zijner stem, zij zag het aan het trekken zijner mondhoeken, aan den eigenaardigen glans van zijn oogen. Ether sloot de oogen en legde heer hoofd tegen de leuning van den stoel. Zij lieerde weer zijn stem en bij dien klank speelde om haar lippen een gelukkig lachje. Zij hoorde hem zoggen : Ik vond ti onmachtig op den grond liggen en hief u op Zijt ge thans beter? Esther dankte hem door een hoofdknikje. Heeft iets of iemand u verschrikt ? vroeg Waleweki deelnemend. Of is er iets gebeurd, dat n in zulk een toestand van opwinding bracht, dat dit u het bewustzijn deed verliezeil ? Waarom vroeg hij dit? Waarom werd Esther in dit °ogenblik van zaligheid zoo ruw opgeschrikt, om in de vreeselijke werkelijkheid te worden tertiggest. ioten ? Met een ruk onttrok zij Walewski hare hand en richtte zich met moeite van hare zitplaats op. Ik dank u, zeide zij hatietig en met neergeslagen oogen. Ik gevoel mij beter, het was slechts een voorbijgaande zwakte. Ik dank u voor uwe hulp; ik dank u oprecht! Maar ik behoef die thans niet meer, ik denk dat rust mij het meest zal helpen. Zij zag vluchtig naar hem op en bemerkte dat zijne oogen onderzoekend op haar rustten, klare hand omklemde de leuning van den stoel krampachtig, want zij gevoelde dat zij dezen blik niet zou kunnen doorstaan, dat de kleur der schaamte over haar leugen, haar naar het gezicht vloog. Het verheugt mij, dat het beter met u gaat, zeide Waleweki nu weer rustig en, naar het Esther voorkwam, eenigszine vormelijk en daar gij ruiju bijstand niet meer neerlig hebt, zal het , wol het besta zijn, dat ik n thans aan de rust overlaat, die gij zoo dringend netelig hebt. Hij boog zoo stijf, dat Esther het in weerwil harer opwinding bemerkte en vertrok toen. Esther leeft weer . . . Esther is niet meer dood . . . Esther leeft weer ! jubelde Baruch. Baruch is verlamd geworden van angst . . . . toen hij in de kamer kwam en Esther dooi zag . . . . Baruch heeft gedacht, dat de engel des doods Estber had gehaald, Baruch is naar boven geloopen naar den vreemdeling. Oale de vreemdeling heeft Esther lief . niet zoo lief als Baruch, Biruch heeft Esther alléén lief! . . . . Maar de vreemdeling heeft geschreeuwd van schrik . . . omdat Esther dood was. Hij is geworden wit als sneeuw . . . hij heeft gewankeld . . . zoo! Baruch deed de onzekere beweging van een wankelende na. Dank je Baruch, zeide Esther aarzelend en zacht. Ga nu en laat mij alleen. Ik heb nu rust noodig Baruch, je moogt terugkomen als ik beter ben! Zeg er niets van aan vader, als hij thuis komt, hij zou te veel schrikken. Baruch kuste nog eens den zoom van Esthers kleed en sloop op zijn eigenaardige wijze de kamer uit. Esther was alleen! Uitgeput viel zij weer in haren stoel neer en vouwde de handen in den schoot. Zij boog het hoofd achterover en sloot de oogen. Nu was het haar weer, alsof de vreemdeling aan hare zijde stond, als hoorde zij opnieuw den klank zijner stem en een zalig gevoel doortintelde haar. Zij onderdrukte een kreet van schrik, toen haar vader, 's avonds van zijn zaken terugkeerend, haar verwonderd vroeg, waarom zij in het donker zat. Zij deelde hem in korte woorden mee, dat zij ongesteld was geworden en naar rust verlangde, daarna stak zij het licht aan en bezorgde den maaltijd voor haar vader. Eerst toen zij weer in hare kamer was, herademde zij; nu althans kon zij haar tranen den vrijen loop laten, Ook Walewski was op zijn kamer in treurige gedachten verzonken. Door zijne aderen vloeide het lichte Pooloehe bloed, dat tot snelle besluiten voert, in liefde en haat. 14 dacht daarbij echter niet in de eerste plaats aan zich zelven, veel meer aan Peiser en Esther. Het scheen hem onwaardig, achter Peiser's rug een lief tesbetrekking met zijn dochter aan te knoopen. Hij was iemand zonder middelen, zonder vaderland, zonder oenige hoop zelfs. Wat gaf hem hier zijn gravcntitel ? Daarom scheen het hem een eerloos verraad Peixer's gastvrijheid op dergelijke wijze te beloonen. De volgende morgen bracht hem weliswaar geen rust, maar althans wat meer zelfvertrouwen. Hij trachtte zichzelf diets te maken dat het hem gemakkelijk zou vallen zijn gevoelens te verbergen, nu hij de grote proef van gisteren zoo glansrijk had doorstaan. Weer zag hij Peiser reeds vroeg in den morgen wegrijden, en van Baruch, die later naar boven kwam sluipen, vernam bij, dat de heer des illliZek3 tot aan den avond zon wegblijven en dat Esther zich beter gevoelde. Hij benijdde den ongelukkige het voorrecht, dikwijls in Esthers nabijheid te zijn, met haar te kunnen spreken, wanneer hij dit wenschte, haar op te zoeken, zoodra hij daartoe den lust gevoelde. Hij verzocht Baruch, in den loop van den dag nog eens boven te komen, om hem te zoggen hoe Esther zich bevond, wat deze grijnzend beloofde, om daarop onmiddellijk naar Esther tCenellen,• ten einde haar mede te deelen, wat de vreemdeling hem had opgedragen. Het scheen Baruch zeer veel genoegen te verschaffen, voortdurend met boodschappen tussohen Esther en Walewaki van beneden naar boven en terug te kopen. Zijne laatste mededeeling was zoo verward geweest, dat Walewski besloot zelf Esther op te gaan zoeken. Esther scheen door zijn komst zeer verrast. Zij stond op en reikte hem aarzelend de hand, toen Walowski haar de zijne toestak. Baruch scheen zijn doel bereikt te hebben, toen hij beiden had bijeengebracht, want nu verdween bij uit de kamer' om door zijn plotseling verschijnen in de keuken de meiden een doodelijken schrik aan te jagen. Walewski en Esther bleven alleen achter. Nadat de banneling geïnformeerd had naar den staat harer gezondheid, heerschte er tussoben beiden een pijnlijk zwijgen, waaraan Walewski ten slotte een einde maakte door te vragen: Blijft uw vader heden weer zoo lang weg? Welke vreemdsoortige zaken nemen hem toch steeds in beslag? Voor Esther had de zin dezer vraag iets verschrikkelijks, zij staarde Walewski een tijd lang aan en antwoordde toen: Ik weet niet, van «eiken aard de zaken mijns vaders zijn. Ik verzeker u, dat ik mij daarom nooit bekommerd heb en ik geloof ook niet, dat mijn vader zou wenschen, dat ik daarin belangstelling toonde. Dit antwoord, dat tamelijk sehterhoudend klonk, te meer, daar Walewaki niet kon vermoeden, wat de aaeleiding er toe war, maakte hem ietwat verlegen. Vergeef mij mijn vraag, zeide hij levendig, maar het lag allerminst in mijne bedoeling, n daarmee te kwetsen. Ook bij mij is een dergelijke gedachte niet opgekomen, haastte zich nu Esther eveneens verlegen te antwoorden, want zij bemerkte, dat baar gast haar in het geheel niet had begrepen. Ik dacht er niet aan, u een antwoord te geven, dat u zoo iets bad kunnen doen vermoeden. Zij sprak z66 verward, dat zij zelve gevoelde, moeilijk een eamenhangenden zin te kunnen uiten. Zij zag Walewski's oogen op haar rusten met dezelfde innigheid, als den tierigen dag. Plotseling sloeg zij de handen veer het gelaat en brak in een hartstochtelijk »enen uit. Zij duldde het, dat Walewski de handen van haar gezicht trok; zij zag hem dicht bij haar staan en onttrok hem hare handen niet. Hare door tranen verduisterde oogen zagen slechte het gelaat van Walewski, dat haar vol hartelijke liefde scheen toe te lachen. In haar hoofd dwarrelden allerlei gedachten dooreen: zij voelde zich een °ogenblik door bewusteloosheid overmeesteren. Als er nog éán vonk van menschelijkbeid en erbarmen in u is, verlaat dan dit huis, nog in dit uur, onmiddellijk ! Vraag mij niets, ik kan, ik mag niet antwoorden, heb medelijden met mij. Ga, verlaat mij 1 In waanzinnige opgewondenheid had zij deze woorden uit,zestooten en Walewski was er zoo door aangegrepen, dat hij nauwelijks zag, hoe schoon in dit °ogenblik die sidderende vrouw was. Half onbewust, kwam hij haar een stap nader. Esther wierp zich aan zijne voeten en kermde: Wees toch niet zoo wreed, verlaat dit buis, verlaat mij. Is er dan geen menschelijk erbarmen meer? Esther 1. . Zij bedekte met de eene band bare oogen, met de andere wees zij zwijgend naar de deur. Verschrikt en verward verliet Walewski de kamer. Zij had hem van zich gewezen 1 Zooveel vertwijfeling, zooveel nameloos wee hadden Dit bare woorden, uit hare gebaren gesproken. dat hij toen bij zich weer in zijn eigen kamer bevond, opgewonden heen en weer ging en der vertwijfeling nabij was. Wat was er toch met Esther gebeurd? Wat bracht haar zoo tot vertwijfeling? Kon hij haar niet helpen ? Zou bij aan baar verzoek voldoen? Ja! Er bestond voor hem geen hooier gebod dan de vervulling harer vvenschen. Hij was zijn voornemen, zijn beloften ontrouw geworden: hij had tot Esther het woord der liefde gesproken, dat nooit over zijo lippen had mogen komen. En riá zag hij de gevolgen van dit woord ! Geen vreugde, geluk en zaligheid had het gebracht, maar aan Esther een zware zieleamart, een stoornis in haren zielevrede. Hij zou Pelser in allen ernst verzoeken, neen gebieden, dat deze hem buiten zijn huis bracht! De avond was alogebroken. Walewski had den wagen van Peiser de plaats hoeren oprijden; juist wilde hij zich naar zijn gastheer begeven en hem om een onderhoud verzoeken, toen er aan zijne deur werd geklopt en Peiser binnentrad. Hij was nog vriendelijker dan anders, bijna kruipend, hij boog zich herhaalde malen en zeide Ik wilde den graat niet storen, maar ik heb hem iets mee te doelen, dat hem genoegen zal doen. Ik weet, dat de graaf niets vuriger wenscht, dan uit deze eenzaamheid weg te komen en naar werkzaamheid verlangt, in 't bijzonder een werkzaamheid, waarmee hij het geliefde Poolsche vaderland kan dienen. Nu heb ik een vriend, een goed patriot, die den graaf iets heeft mee te doelen. Hij biedt u een zeker toevluchtsoord aan, de gelegenheid om geld te verkrijgen en bovendien om het vaderland te dienen en die honden van Rassen te benadeelen. Wie is die vriend? vroeg Walewski in spanning. Ik mag geen namen noemen, maar ik sta borg voor hem, als voor mij zelven. Het is een Pool en nabir ik geloof, lid van het comité der revolutionairen. Wil de graaf zich aan dozen man toevertrouwen ? Na uw verklaringen en verzekeringen durf ik dat volkomen, doch slechts onder é6n voorwaarde: ik moet zoodra mogelijk dien man leeren kennen, als 't mogelijk is reeds morgen! PLiser's gelaat vertrok zich tot een 'sluwen glimlach. Ik begrijp het ongeduld van den graaf en kan mij denken, dat hij onmiddellijk vuur en vlam wordt, waar er sprake is 't vaderland te dienen. Ik heb dit den bedoelden persoon ook gezegd. Als de graaf wil, kan hij reeds van nacht dit huis verlaten. Na middernacht komen twee vertrouwde bedienden u afhalen, indien gij hen volgen wilt —. Zeker wil ik dat. Gij weet niet, hoezeer gij aan mijn wenschen tegemoet komt. Hoe kan ik n genoeg danken, Peiser, voor al uwe goedheid, voor al uwe trouw ? Daarvan moet de graaf niet meer spreken. Ik verlang geen dank. Ik doe mijn plicht als goed patriot. Maar nu moet de graaf zich ter mate begeven, om na middernacht gereed te zijn Eu met deze woorden verliet Peiser spoedig de kamer. (Wordt vervolgd.) ---