Advertentie INRICHTINGEN, welke Gevaar, Schade of Hinder kunnen veroorzaken. BURGEMEESTER en WETHOUDERS der Gemeente FRANEAER brengen ter openbare kennis, dat het verzoek van de Naamboze Vennootschap „DRUKKERIJ," voorheen Firma T. TELENGA te Franeker, om in het perceel kadastraal bekend in Sectie A, no. 1765, een Courant-, Boek- en Handelsdrukkerij gedreven door een gasmotor te mogen oprichten, door hen is ingewilligd. Franeker, den 8 Januari 1910. Burgemeester en Wethouders voornoemd JAN DIRKS. Burgemeester. H. VELDING, Secretaris. --- Buitenland. Het blijft in den Engelschen verkiezingsstrijd niet altijd bij vechten met woorden. Een vermakelijk geval daarvan heeft zich voorgedaan te Hammersmith, waar de candidaat der oppositie van uit zijn automobiel een redevoering tot de kiezers hield. Een der hoorders maakte hem daarbij voor een leugenaar uit en de candidaat tartte den man dat woord te herhalen, dan zou hij zien wat er gebeurde. De man, heelemaal niet bang, deed dit, waarop de candidaat zijn auto uitstapte, op den beleediger afging en hem een vuistslag in 't gezicht gaf. De man sloeg terug en nu volgde er een vuistgevecht, waarin de kiezers blijkbaar nog meer belang stelden dan in de redevoering. De politie maakte echter spoedig een einde aan den boks-wedstrijd en herstelde de rust, waarna de candidaat weder in zijn auto stapte en zijn redevoering vervolgde. Op andere plaatsen gaat 't echter minder aardig toe. In het district Lombeth zijn de gemoederen zoo opgewonden, dat men zelfs de familieleden der candidaten niet met rust heeft kunnen laten. Daar is de vrouw van een der candidaten met steenen gegooid en zijn dochter met aardappelen. lets dergelijks gebeurde te St. George. In Bedfords hire gaat de vrouw van een candidaat rond om redevoeringen te houden, in plaats van haren man, die wegens ziekte thuis moet blijven. Te Wolverhampton is Lord Rothschild in een kiezersvergadering, waar hij spreken zou, niet aan 't woord kunnen komen. Het publiek schreeuwde, jouwde en joelde zoozeer, dat hij maar weer heen moest gaan, na den vertegenwoordigers der pers te hebben medegedeeld, wat hij had willen zeggen. Intusschen heeft Koning Eduard Maandag de proclamatie onderteekend, waarbij het Lagerhuis wordt ontbonden en tevens de verkiezingen worden uitgeschreven. Dat is wel typisch Engelsch, om vast te houden aan zulke vormen, terwijl de heele ingewikkelde machinerie van den verkiezingsstrijd al zoovele weken aan den gang is, en alles reeds gereed is voor den eersten slag, die Zaterdag aan de stembus moet geleverd worden, nadat Vrijdag reeds een aantal candidaten bij gebreke van een tegencandidaat gekozen verklaard zullen zijn. De verkiezingen van Zaterdag omvatten 63 districten, waarbij 12 in Londen. Een ander oud gebruik is, dat met het Lagerhuis tevens het Hoogerhuis verdwijnt, d. w. z. dat na de ontbinding van het Lagerhuis de leden van het Hoogerhuis niet langer aan den verkiezingsstrijd zullen deelnemen. Gelijk zoo velerlei in Engeland's openbare instellingen, berust deze regel niet op eenig wettelijk voorschrift, maar men heeft er zich altijd aan gehouden. Ten onrechte, klaagde nog dezer dagen een der Lords, te Brighton het woord voerend, en men moet erkennen dat er geen reden is waarom de Lords, eenige dagen voor de verkiezingen, plotseling tot stilzwijgen gedoemd moeten zijn. Maar het is altijd zoo gebeurd, en het zal ook nu gebeuren. Bovendien heeft het althans dit voordeel, dat de sprekers niet langer hun hersens behoeven te pijnigen om het onvindbare iets te vinden, dat nog niet bij de verkiezingen ter sprake is gebracht. De Pruisische Landdag is Dinsdag door Keizer Wilhelm geopend met een troonrede, waarin hij na een beschouwing over den niet rooskteurigen, financieelen toestand, het veel besproken wetsontwerp tot hervorming van het kiesrecht aankondigde, hetwelk binnen eenige weken bij den Landdag zal worden ingediend. Het is wel merkwaardig, zoo vaak als de Vereenigde Staten van Noord-Amerika als vredestichter optreden. Wel te verstaan: nadat de Vereenigde Staten zich eerst de opperheerschappij in de Nieuwe Wereld verzekerd, de Monroe-leer als onaantastbaar geproclameerd en met Spanje terwille van Cuba en de Filippijnen, met Columbië ' wegens Panama afgerekend hadden. Tegenwoordig is het al zoover, dat er in Noord-, Midden- of Zuid-Amerika niets belangrijks kan gebeuren in de politiek zonder medewerking of instemming van Oom Sam, die zijn dikken stok nu flink in de hand klemt, om er zoo noodig de ravottende kleine familie een vermanenden tik meê te geven. Maar die vaderlijke bemoeiingen strekken zich ook buiten de Nieuwe Wereld uit. Knox, de „secretaris van staat," heeft zoo pas een rondschrijven aan de mogend-- heden verzonden, om in de lijn van het internationale prijzenhof ook al door de Haagsche conferentie ingesteld op aanspovan de regeering der Unie voort te gaan en er de bevoegdheid en werkkring van een hof van arbitrage aan te verleenen. Dat zou dan worden een hof van scheidsrechterlijke uitspraken in den ruimten zin, ten onderzoek van alle internationale geschillen, zoowel die, waardoor de vrede in gevaar gebracht wordt, als die, welke voorkomen uit een oorlogstoestand. En nu weer doet de regeering te Washington een poging om de Mantsjoerijsche spoorwegen, waarover al zooveel te doen is geweest, onzijdig te verklaren, door ze aan China te verkoopen, uit een fonds, bijeen te brengen door de mogendheden. Deze laatste zouden recht van toezicht behouden, maar enkel van niet-politieken aard. Dat is dus wel een vredelievend streven! Tusschen haakjes: de handel van de Vereenigde Staten heeft meer dan die van andere landen belang bij „de open deur" in China. Ook is men nog niet vergeten, dat president Roosevelt 't was, die voor den vrede van Portsmouth, in 1905, zijn bemiddeling verleende en aldus Japan en Rusland weer tot elkaar bracht, en dat diezelfde president tot de tweede vredesconferentie den stoot gaf. Waarom ook niet? Indien de oorlogsplaag enkel door de Oude Wereld onderdrukt moest worden, zou 't oneindig lang kunnen duren. Er dreigen voor den Marokkaanschen Sultan nieuwe gevaren. Men had verwacht dat hij na de overwinning op den rogi (den pretendent Boe Amara) vast op den troon zou zitten, dien hij veroverd heeft op zijn broeder en dien hij in de anderhalf jaar van zijn regeering steeds hechter heeft gevestigd. Maar een Sultan van Marokko mag nooit te zeker zijn van zijn bezit! De voornaamste tegenstander van Moelei Hafid is Moelei Chebir, een van zijne talrijke broeders, die in Taza een leger onder zijn bevelen heeft verzameld. De stammen daar in de buurt hebben hem niet tot Sultan uitgeroepen, want ze willen onafhankelijk blijven, maar ze gehoorzamen toch aan zijn bevelen. Behalve voor Moelei Chebir wordt er in diezelfde streken van Taza stemming gewekt voor Abd-el-Azis, den vorigen Sultan, die voor Moelei Hafid moest wijken, en nu zou men wel is waar dien zwakken ex-monarch geen grooteren ondienst kunnen bewijzen, dan door hem weer op den troon te brengen, want hij was dolblij dat hij van den last des regeerens verlost was, maar dat neemt niet weg dat Moelei Hafid zijns broeders aanhangers dient te onderwerpen. Hij moet nu een leger tegen hem uitgezonden hebben onder bevel van Boechta Bagdadi en Raisoeli, den gewezen roover. --- Van Her en Der. Als wij met een eenigszins spottende glimlach spreken van hecht Amerikaansch," dan weten de hoorders wel hoe laat het is. „Zeg ereis, goede vriend, je vertelt dat alles ons wel heel aardig, maar neem me niet kwalijk, je overdrijft sterk en ik zal dus maar bij voorbaat driekwart van je getrouw relaas" afdoen, dan hou ik zeker nog te veel on.-: waarschijnlijkheid over." Dat zeggen wij met ons: vecht Amerikaanschl" Maar nu meen ik toch, dat we daardoor het Amerikaansche onrecht aandoen. Want waarlijk, 't is daar in het verre westen zoo heel anders dan gewoon. Neem maar eens onzen tegenwoordigen winter, die geen winter is. Wat denkt ge, dat die ook in Amerika zijn aard verloochent? 't Lijkt er niet naar. Die is en blijft daar de echt ouderwetsche, gezellige winter, waarvan wij in onze oude kronieken lezen en waarvan de oudjes onder ons verhalen weten op te disschen, die een liefhebber van schaatsenrijden doen watertanden. In Amerika troont Koning Winter en zwaait zijn schepter als een streng en onbeperkt heerscher. In New-York heeft hij d,e straten herschapen in ijsbanen, zoodat geen rolschaatsen noodig waren, maar de echtere „ijzeren wieken" konden aangebonden worden, om te genieten van de ijspret. Maar ook, hoe moeilijk was het voor de voetgangers om zich staande te houden! Menigeen moest ondervinden, hoe noodlottig het kan wezen zich op glad ijs te wagen. Niet minder dan 234 val-gevallen moesten te New-York in de ziekenhuizen worden behandeld. Het verkeer per rijtuig was onmogelijk, per auto ging het nog, hoewel zeer gebrekkig. Over Chicago en de Staten Dakota, Kansas, Minnesota en fowa heeft een ijzige sneeuwstorm gewoed, die ontzaglijk veel schade heeft aangericht. Een groot aantal menschen bevroren. Het spoorwegverkeer kon niet onderhouden worden, zoodat vele plaatsen gebrek kregen aan levensmiddelen. Geweldige sneeuwstormen op de westkust van Nieuw-Schotland hebben onnoemelijk veel schade aangericht aan de visschersvaartuigen. Neen, als de winter zich zoo woest doet kennen als in Amerika, dan verkiezen we nog onzen zorr.erschen, boven den „Amerikaanschen" winter! „Echt Amerikaansch l" Dus je moogt er van nemen, wat je wilt. Mevrouw Alfred Maurice stapte te Avon uit den trein. Nauwelijks binnen het station gekomen, bemerkte zij, dat zij in de coupé een aanzienlijk bedrag aan geld en geldswaardige papieren had laten liggen. Voor het station stond echter de burgemeester van Avon met zijn automobiel. Mevrouw vertelde haastig wat haar was overkomen. De burgemeester, terstond beraden, zooals alle echte Amerikanen, nam haar dadelijk in zijn auto en voort ging het met volle kracht den trein achterna over sneeuw en ijs. Te Point Pleasant haalde men den trein in. De tasch met het geld lag nog in het net van de coupé en in een kalmer vaartje ging het ' nu met de verloren som naar Avon terug. „Echt Amerikaansch" en toch waar. Maar wij, in onze vredige omgeving, kunnen ons zoo iets haast niet als werkelijk voorstellen. Als we hooren van een moordtooneel in onze naaste omgeving, dan schrikken we op en onze gedachten en onze gesprekken bepalen zich dagen lang bij de gruweldaad. Ja, zelfs is het voorgekomen, dat iemand, toen een predikant uit die plaats waar de gruweldaad geschiedde in een andere gemeente preekte, niet naar de kerk wou, omdat ze dan telkens bij het zien en hooren van den dominé „aan den moord moest denken." Drama's alsof het zoo maar niets was, te Parijs afgespeeld, zijn bij ons niet mogelijk. Verleden Zaterdag tegen acht uur ongeveer hoorden twee politieagenten in burgerkleeding, dat voor de toonbank van een dranklokaal een jonge kerel stond, die de hevigste bedreigingen tegen de politie uitte, verklarende: „'t Is noodig dat ik een stuk of wat agenten vermoord." De agenten Doray en Fournes gingen naar het wijnhuis en arriveerden er juist, toen bedoelde persoon er uitkwam. Het was een jonge man van 20 á 23 jaar, van middelmatige lengte en zeer mager, met een pelerine-mantel om, een schijnbaar weinig te duchten tegenstander. Nauwelijks echter had hij de agenten bespeurd, of hij riep grijnslachend: „Haha, daar zijn de heeren, nu zul je eens lachen !" Ter zijde springende, om niet door de agenten gegrepen te worden, wierp hij zijn mantel af en kwam toen op de agenten af, de eene hand gewapend met een met scherp geladen revolver, de anderejmet een lang, pas geslepen dolkmes. De bandiet had bovendien zijn vuisten en voorarmen omwikkeld met leeren riemen, die voorzien waren van ijzeren punten, zooals men die ziet op de halsbanden van honden. De agent Doray viel het eerst onder de aanvallen van den wildeman. Tot zes keer toe stak deze zijn scherp mes in het lichaam van den ongelukkigen beambte. Niettegenstaande zijn bloedverlies zette Doray met zijn collega den razenden vechtersbaas achterna. Deze slaagde er in de gang van een hotel te bereiken. Op den drempel keerde hij zich om en vuurde nog , twee revolverschoten af, die den agent Doray troffen, zoodat -deze – bewusteloos neerzeeg. De agent Fournes gaf het echter niet op, riep om hulp en trachtte tevens zijn tegenstander te grijpen. Op zijn beurt viel ook hij neer, met een diepe snede in den rechterarm en een messteek in de keel. Op dit oogenblik verschenen een brigadier van politie en nog een half dozijn politie' agenten op het tooneel van den strijd. De bandiet bleef zich grimmig verzetten, vuurde nog weer zijn revolver af, waardoor een paar agenten, evenwel slechts licht, gewond werden. Bij hun pogingen om hem te ontwapenen, liepen enkele agenten evenwel hevige kwetsuren op aan de handen door het vrij scherpe mes en de ijzeren punten van het pantser. En misschien zou de ellendeling nog meer slachtoffers gemaakt hebben, want hij maakte zich gereed de laatste drie kogels van zijn revolver af te vuren, indien op dat oogenblik een der politieagenten hem niet een steek met zijn sabel had toegebracht, waardoor hij revolver en mes liet vallen en neerstortte. Doray is inmiddels gestorven. De ongelukkige laat een vrouw en twee kleintjes na. De toestand van Fournes is nog steeds ernstig. De bloeddorstige bandiet is pas 23 jaar oud. Bij zijn verhoor legde hij een buitengewone onbeschaamdheid aan den dag. De wonde, hem door den sabel toegebracht, is niet gevaarlijk. Amerikaansch, ongelooflijk, en toch de treurige waarheid. Ja, 't komt zoo ver heen, dat we kunnen zeggen: „echt Duitsch en nationaal." Want waar ter wereld is zoo iets mogelijk als in het streng militaire .Duitschland. Men oordeele : Al weder een schooljongens-zelfmoord. Zaterdag werd het overreden lijk van een 13-jarigen knaap, bij het station Gron—Kleidingen, in de buurt van Brunswijk, op de spoorwegrails gevonden. De jongen, bekend door zijn goedmoedigheid en oppassendheid, had met Kerstmis een niet zoo gunstig rapport gekregen als anderen en dit met de handteekening van zijn moeder vervalscht. De onderwijzer ontdekte de vervalsching en dit dreef den ongelukkigen knaap, die al sinds Donderdag van huis was weggeloopen, in den dood. Hoe vaak speelt zich in Duitschland een dergelijk drama af, dat een schooljongen wegens vrees voor straf door een slecht rapport, een wanhoopsdaad beging! Echt Amerikaansch, maar wetenschappelijk. En de wetenschap doet niet aan Amerikanisme. Vooral niet, als een geleerde als de beroemde electro-technicus Tesla ons met zijn naam voor de vertrouwbaarheid van zijn wetenschappe:ijke ontdekking borg staat. Sedert jaren heeft deze geleerde getracht het vraagstuk op te lossen om draadloos electrisch licht te maken. Thans is hem dat gelukt. Hij verklaart: „Door mijn zeer sterken overbrenger zal het mogelijk zijn de geheele Vereenigde Staten te verlichten. De stroom gaat de lucht in, verspreidt zich in alle richtingen en geeft het effect van sterk noorderlicht, zoodat men alle voorwerpen 's nachts duidelijk kan onderscheiden. Mijn eerste plan is op deze wijze de haven van New-York te verlichten van uit een centraalstation op Long Island. Mijn lampen slijten niet, omdat er niets in kan verbranden of verkolen. Het zijn eenvoudige, hermetisch gesloten glasbollen, gevuld met een zeer ijl gas." Een uitkomst voor ons, die in volslagen duisternis ronddolen, of ons met „gloeiende spijkers" moeten behelpen. Een uitkomst ook voor de vele dorps-commissies, die zich tegenwoordig beijveren ons in 't licht te zetten. Nog maar een poosje geduld en wij wandelen in 't Amerikaansche Noorderlicht. --- Uit eigen gewest. Tot vader en Joeder- in het weeshuis te Bolsward zijn benoemd de heer en mejuffrouw J. K. Timmer—Lolcama, thans te Rotterdam, vroeger te Franeker. Bij Kon. besl. is een pensioen van /76 toegekend aan P. Roorda te Herbaijum. De heer P. Brink te Mantgum is benoemd tot klerk ten kantore van den rijksontvanger te Grouw. Bij een rijwielhandelaar te Rottevalle vervoegden zich een achttal Zwaagwesteinders, die den boer op waren geweest niet negotie. Zij hadden carbid noodig en de man gaf hun dat. Ze waren nauwelijks vertrokken of een van hen kwam terug met de boodschap, dat hij een sleutel miste en beschuldigde den rijwielhandelaar dien te hebben. Net zijn de lui uit Zwaagwesteinde niet gemakkelijk en er zat dus niets anders op dan de geëischte twee kwartjes te geven. Juist zou dit gebeuren, toen er een rijksveldwachter passeerde, die te hulp kwam en den sleutel vond in den zak van den . . . „verliezer." De rijksveldwachter gaf den leugenaar een tik met zijn stok, waarop de Zwaagwesteinders allen het mes trokken. De veldwachter, niet voor een kleintje benauwd, sloeg echter zoo van zich af, dat de bende al heel gauw op de fietsen sprong en er vandoor ging. Sedert eenigen tijd miste men te Oudehaske telkens geld uit een laadje in een herberg aldaar. Thans is de dader, die het volstrekt niet zoo noodig had, door de politie op heeterdaad"betrapt en gearresteerd. Stavoren, eens een bloeiende handelsstad, thans nauwelijks meer een groot dorp, gaat in bevolking nog steeds achteruit. Had het op 1 Jan. 1909 nog 974 inwoners, op 1 Jan. 1910 bleek dit getal met 12 te zijn verminderd, zoodat het thans nog maar 962 inwoners telt. --- Uit verschillende provinciën. Uit verschillende streken wordt gemeld, dat de veehouders in dezen zachten winter, nu het gras zelfs gaat groeien, hun jongvee overdag de weide inzenden, om het 's nachts weer te stallen. De dieren hebben 't best in de weide en 't is voor de n boer, die toch al niet veel hooi in den schuur heeft, een zeer welkom fortuintje. Te Ulrum wilde iemand een lek aan een acetyleengastoestel herstellen. Toen hij er met een brandende lucifer bij kwam, ontstond een ontploffing, waardoor de man zoo werd verwond, dat na enkele minuten de dood intrad. Een weduwe te Oostwold (Oldambt) had op de kaart, voor de volkstelling uitgereikt, als haar hoofdseroep vermeld: Bidden voor God en Vaderland. Bij de vorige volkstelling had zij de kaart op dezelfde wijze ingevuld. -- Reeds sedert eenige weken huist onder de gemeente Lonneker een gezin van 8 personen in een veestal op een drassige weide. Den 30 December j.l. werd dit gezin met een tweeling vermeerderd. Men heeft reeds van alles beproefd om aan dien toestand een einde te maken. 't Bericht, dat het geheele dorp Bathmen bij de volkstelling zou zijn vergeten, is niet juist. Wel waren, zooals in andere gemeenten wel is gebeurd, de kaarten niet voor den 1 Januari rondgebracht, maar dit was opzettelijk nagelaten om te voorkomen, dat deze zoek zouden raken. Een koloniaal te Harderwijk had pas dienst genomen en hem was zijn handgeld uitgekeerd. Hij ging nu op pad met twee bij de justitie niet al te best bekend staande personen, die hem van zijn geld ten bedrage van fl3O beroofden en toen naar Duitschland uitweken. De 14-jarige zoon eener achtenswaardige familie te Amersfoort is sedert Vrijdag verdwenen met achterlating van een brief, waarin hij bericht, dat hij op avontuur was gegaan in den vreemde en vijfhonderd gulden heeft meegenomen, die hij voor zijn vader van diens zwager had moeten halen. Dit laatste' is juist gebleken. De jongen is nog niet gevonden. Hij was een hartstochtelijk sensatieromanlezer. Een coupeur te Utrecht had zich bij 't snijden aan een vinger verwond, waardoor hij zijn eigenlijk werk niet kon doen Wel had hij wat patronen geteekend en .gevouwen. Een paar dagen na het ongeval deed hij aangifte bij de rijksverzekeringsbank en deelde mede, dat hij in de voorgaande dagen geen arbeid had kunnen verrichten. Die verklaring was niet juist en daarom werd hij ter verantwoording voor de rechtbank geroepen, waar de officier van justitie meende, dat hij tegen beter weten in een onjuiste verklaring had afgelegd om èn loon van zijn patroon én uitkeering volgens de ongevallenwet te bemachtigen. Wegens het doen van valsche aangifte werd twee weken gevangenisstraf geëischt. Wegens het heerschen van roodvonk te Utrecht hebben de kinderen der lagere scholen nog tot 18 dezer vacantie gekregen. --- Om zijn jachtterreinen te beschermen heeft de eigenaar van een groot landgoed te Zeist wat bijzonders bedacht. Hij laat op zijn terreinen een -± 60 voet hoogen toren bouwen, vanwaar bij nacht de jachtopzieners het terrein zullen kunnen verkennen, teneinde te constateeren of zich daarop ook stroopers met lichtbakken bevinden. – Ten kantore van een notaris te Amsterdam heeft de recherche de hand gelegd op een tweetal Hagenaars, waarvan de één zich uitgaf voor een jonkheer. Reeds was het hun gelukt door tusschenkomst van een zaakwaarnemer twee bedragen, respectievelijk van f9OOO en f2OOO, op den aangenomen naam te bemachtigen. Op het kantoor waren zij juist bezig aan het opmaken van een akte tot het sluiten van een geldleening van f 20,000. De Generale Levensverzekering-Maatschappij te Amsterdam heeft haar eigen faillietverklaring aangevraagd. De Mij. was opgericht in 1903, met een kapitaal van f 500.030, waarvan f 129.750 geplaatst en f 61.325 gestort. Het verzekerd kapitaal bedroeg f 296.500 en het aantal polissen 6000. De oorzaak der failliet-aanvrage is, dat een der debiteuren zijn verplichtingen niet nakwam. De verzekerden zullen echter geen schade lijden. Zij zijn overgebracht naar een andere Maatschappij, terwijl de commissarissen het tekort aan premie-reserve etc. hebben bijbetaald, zoodat de overige crediteuren geheel voldaan kunnen worden. De Amsterdamsche dieven hebben een nieuwen truc gevonden. Deze bestaat hierin, dat zij met een paar flesschen bier in de hand bij de bovenhuizen aanschellen en dan vragen of daar ook bier is besteld? Wordt op 1-hoog een ontkennend antwoord gegeven, dan loopt de bierbrenger brutaalweg de trap op naar de 2de of 3de etage, waar hij natuurlijk 't zelfde antwoord ontvangt en dan heengaat, na op een der lager gelegen verdiepingen zijn keuze te hebben gedaan in hoeden, jassen, parapluies enz. en als 't kan zelfs een geheelen traplooper meeneemt. Te Amsterdam heeft een botsing plaats gehad tusschen twee electrische trams, waardoor een der wagens buiten het spoor kwam te staan. De conducteur van den wagen verzocht nu de toeschouwers een handje te helpen om de tram weer in de rails te krijgen. Hij zelf greep een der koperen stangen beet. Maar, daar de stroom tusschen de bovengeleiding en de rails was verbroken, was de stang „vol stroom." Hij kon nu de stang niet loslaten. Gelukkig bemerkte de bestuurder zijn benauwd gezicht en hij zette de automaat over, waardoor de stroom werd afgesloten. De conducteur kon nu de stang laslaten, maar voelde zich den heden avond onwel. Had het iets langer geduurd, dan zou hij er waarschijnlijk niet zoo goed zijn afgekomen. Bij een antiquair te Amsterdam hebben dieven een bezoek gebracht aan het magazijn, dat 's nachts onbewoond is. Om er te komen zijn zij begonnen met zich toegang te verschaffen tot een kelder, die onder den winkel lag. Die kelder had aan de straatzijde twee deuren, gesloten met een paar hangsloten, die verbroken zijn. De zolder van den kelder is de vloer van den winkel. Daarin hebben de dieven een gat gemaakt van 2 bij 4 decimeter en zijn zoo gekomen op de plaats, waar zij wilden wezen. Om dit gat te kunnen maken, zijn niet minder dan een veertig gaatjes geboord. Er is heel wat ontvreemd, o. a. de geheele inhoud van een kast met antiek zilverwerk. Uit het feit, dat de dieven verschillende voorwerpen hebben laten liggen, leidt men af, dat zij in hunne werkzaamheden zijn gestoord. In een villa te Laren, waar men benzine voor de verlichting gebruikte, heeft een ontploffing plaats gehad, die binnenshuis nog al heel wat schade aanrichtte. Het ve-haal leert dat vossen en bunsings in de klem geraakt, somtijds hun eigen pooten afknagen om los te komen. Dit is thans duidelijk geconstateerd door een veehouder te Spaarnewoude. Voor een week of vier heeft hij in een knip een afgeknaagd stuk voorpoot van een bunsing gevonden. Thans is door hem in de klem een bunsing gevonden, die het geheele onderste lid van den voorpoot kwijt was, Toen hij gevangen werd, was hij er in geslaagd zich zelf ook reeds een gedeelte van den anderen voorpoot af te knagen, maar aangezien een zijner achterpooten in een anderen knip was vastgeraakt, was het hem dezen keer niet gelukt zich te bevrijden. Te 's Gravenhage heeft men 't stichtelijk schouwspel kunnen bewonderen van een veldartillerist in uniform, kaplaarzen aan, schoudermantel om, die met een bakje met lucifers voor zijn lijf liep te venten, natuurlijk onder groote belangstelling. Tijdens de afwezigheid van een bedienaar van begrafenissen te Rotterdam hebben dieven zich toegang tot zijn woning verschaft en daaruit meegenomen voor! 1100 aan effecten, benevens verschillende gouden en zilveren voorwerpen. Als bewijs van den zachten winter meldt men, dat onder Wijk-aan-Duin reeds bloeiende sneeuwklokjes zijn geplukt. Ook tulpen, narcissen en hyacinthen ontwikkelen zich krachtig, zoodat weldra met losdekken zal moeten begonnen worden. Wat men zeker bij menschenheugenis niet had aanschouwd, heeft men dezer dagen te Nieuwenhoorn kunnen zien. Daar was !men in dezen tijd nog bezig met het delven van aardappels. Wegens den aanhoudenden tregen en het drassige land hebben enkelen dit werk moeten staken, toen het tijd van rooien was en thans maken zij van de gunstige weersgesteldheid gebruik, om hun nog te veld staande aardappelen uit den grond te halen. Ook ziet men daar nog dagelijks het land beploegen en op wintervoor leggen; een werk, dat anders reeds in November is afgeloopen. Een trouwe hond. Een landbouwer onder Colijnsplaat had een ouden hond, dien hij aan iemand gaf om hem af te maken. Die persoon droeg het echter op aan een derde en toen wist het dier te ontsnappen. Het duurde niet lang of de hond vertoonde zich aan het Wolphaartsdijksehe veer, nu eens springende in een roeiboot, dan weder in het water, doch als het ware zich bewust van zijn onmacht om den overkant te bereiken, keerde hij weder naar den wal terug. Nogmaals beproefde het dier den overtocht, toen een voorbijvarend schipper het uitgeput midden in den stroom met den dood zag worstelen. Hij pikte hem op, doch tot bittere teleurstelling voor den. viervoeter werd hij aan den Zuidbevelandschen wal aan land gezet. Het trouwe beest gaf echter den moed niet op, want een paar dagen geleden verscheen hij bij zijn ouden baas, waar hij nu rustig in zijn hok ligt. De landbouwer is besloten hem nu maar tot zijn dood bij zich te houden. Zondagnacht zijn te Berchem drie flinke boerderijen tot den grond afgebrand. Niets is gered; de bewoners moesten in nachtgewaad door het raam wegvluchten. Zes stuks hoornvee, een paard en 14 varkens kwamen in de vlammen om. Een paard en een paar koeien uit een der huizen hebben zich los kunnen breken en zichzelven kunnen redden. Men vermoedt kwaad wiligheid en reeds is een echtpaar onder zware verdenking in hechtenis genomen. De politie-kwestie te Sittard. De inspecteur van politie te Sittard, die nog maar een paar maanden in dienst was, kon zoo slecht met zijn ondergeschikten overweg, dat het verleden week tot een uitbarsting is gekomen. De agenten weigerden eenparig langer onder hein te dienen. 't Gevolg is geweest, dat de inspecteur is geschorst en in het laatst der vorige week de stad heeft verlaten. Enkele bewoners der stad, die het jammer vonden, dat de man er zoo stil tusschenuit was gegaan, zonder dat zij van hunne gevoelens te zijnen opzichte hadden kunnen getuigen, hebben toen een grap uitgehaald. Zij verrasten het publiek op een avond met de verschijning van een als inspecteur van politie gekleed persoon, gewapend met een revolver van koek in de hand. Weldra werd de gevreesde politieman ingesloten door een groote massa publiek, zoodat van ontkomen geen sprake was. Spoedig was de man, die zijn rol vervulde, geboeid en later nog met touwen gebonden, gevolgd door een ontelbare menigte, op weg naar het station, waar de troep halt maakte. Na eenige oogenblikken werd de tocht echter voortgezet naar de woning van den oud-inspecteur van politie. Daar hield de stoet stil en werd hem een serenade gebracht, waarbij o.a. het Wien Neerlandsch bloed werd gezongen. Nadat de oud-inspecteur van politie het publiek voor dit huldebetoon had dank gezegd, verspreidde zich de menigte. Een liefhebber van statistieken heeft uitgerekend, dat het gezamenlijk gewicht der kaarten, verzamelkaarten en registers, benoodigd voor de plaats gehad hebbende volkstelling, bedraagt 126230 kilogram. Hierbij was Nederland geschat op 5/2 millioen inwoners en is bijgerekend 1/2 millioen kaarten voor tijdelijk ergens verblijvende personen, die dus twee kaarten hebben ingevuld. Dit vrachtje zou dus in 13 waggons van ieder ongeveer 10.000 kilogram vervoerd kunnen worden. --- FEUILLETON. Scrooge's Droom. (Een Kerstverhaal). 9) (Vervolg). Ze verwachtte iemand; want onrustig liep ze heen en weer, schrikte op bij ieder geluid, zag telkens naar buiten, keek op de klok, trachtte vergeefs aan haar naaiwerk te blijven en kon haast niet velen, dat de kinderen om haar heen speelden. Eindelijk werd de buitendeur geopend en ze snelde haar man tegemoet. Zijn gelaat droeg de sporen van zorg, hoewel hij nog jong was. Er was een vreemde uitdrukking in; het leek wel, dat hij blijde was, maar zijn best deed, om dat te verbergen, omdat hij zich erover schaamde. De vrouw zette het eten voor hem klaar, dat ze op de haardplaat voor hem warm had gehouden; en toen ze hem eindelijk na lang stilzwijgen, aarzelend vroeg, wat voor nieuws of hij meebracht, scheen hij verlegen om te antwoorden. „Is het goed, of slecht ?" zei ze, om hem te helpen. „Slecht l" „Zijn we geruïneerd ?" „Neen, er is nog hoop, Lina." Ja, als hij medelijden met ons heeft," zei ze verbaasd, „dan wèl ! Dan kon alles terechtkomen, als dat wonder gebeurde !" „Hij kan geen medelijden meer hebben," zei haar man. „Hij is dood !" Ze was een zachte en geduldige vrouw, naar haar gezicht te oordeelen ; maar ze was van harte blij, het te hooren, en dat zei ze ook, en klapte in de handen. Een oogenblik later speet het haar en keek ze treurig; maar de eerste opwelling was blijdschap geweest. „Wat die half-beschonken vrouw, van wie ik je gisterenavond vertelde, tegen mij zeide, toen ik een week uitstel bij hem wilde komen vragen, en wat ik toen voor een voorwendsel hield, om mij niet te woord te staan, blijkt achteraf wáár geweest te zijn! Hij was niet alleen erg ziek, maar stervende." „Op wien gaat nu onze schuldbekentenis over ?" „Dat weet ik niet. Maar tegen dien tijd hebben we het geld; en al was dat zoo niet, het moest al heel ongelukkig treffen, als wij niet een minder meedoogenloozen schuldeischer kregen dan hij was! We kunnen van nacht tenmiste gerust slapen, Lina I" Ja, verzacht het, zooveel als gij wilt, ze gevoelden hun gemoed verlicht. De kinderen luisterden met groote oogen naar wat ze nog zoo weinig begrepen en hun gezicht klaarde op;. de dood van dien man had blijdschap gebracht in dit gezin! Het eenige gevoel, dat de Geest hem kon toonen was een gevoel van vreugde. „Laat mij ook droefheid zien bij een sterfbed," zeide Scrooge, „of ik zal die sombere kamer altijd voor mijn oogen hebben, Geest 1" Ze gingen nu verscheidene straten door, die hij goed kende, en onderweg zocht Scrooge 'vergeefs zijn eigen Ik te ontdekken. Ze tráden de woning van Bob Cratchit binnen; de moeder en de kinderen zagen ze bij den haard zitten. Stil was het in de kamer. De anders zoo luidruchtige kleine Cratchits zaten zoo stil als muisjes in een hoek Lij elkaar, en 1 keken naar Peter, die een boek voor zich had. Moeder en dochters zaten te naaien. „En Hij nam een kind op, en zette zich neder in hun midden." Waar had Scrooge die woorden gehoord? Hij had ze niet gedroomd. De jongen moest ze gelezen hebben, toen ze binnenkwamen. Waarom las hij niet door? De moeder legde haar werk neer en hield de hand voor het gezicht. „De kleur doet mij zeer aan mijn oogen," zeide ze. De kleur? Och, arme kleine Tim! „Nu is het al weer beter," zeide vrouw Cratchit. „Bij de kaars doen ze er zeer van en ik wil geen roode oogen hebben, als vader thuiskomt. Het is zijn tijd haast." „Het is er al over," zei Peter en deed zijn boek dicht. „Maar het is net, of vader in den laatsten tijd wat langzamer loopt, moeder !" Ze zwegen weer. Eindelijk sprak ze met vaste, opgewekte stem, die slechts even trilde: „Wat kon vader hard loopen met kleine Tim op zijn schouders !" „Nou !" riep Peter uit, „of hij !" „Nou !" zei een derde en ze waren het er allen over eens. „Maar hij was ook erg licht," ging ze voort, over haar werk gebogen, „en vader hield zooveel van hem, dat hij daar heelemaal geen moeite van had. Daar is vader al. Ze vloog hem tegemoet; en de kleine Bob met zijn bouffante hij had die wel noodig, de stumper, kwam binnen. Zijn thee stond klaar op de haardplaat, en ze wilden hem allen tegelijk inschenken. Toen klommen de twee kleine Cratchits op zijn knieën en legden hun wang tegen zijn gezicht, alsof ze wilden zeggen: „Wees maar niet bedroefd, vader !" Bob was heel vriendelijk tegen hen en 1 praatte vroolijk met ze. Hij keek naar het ; naaiwerk op de tafel en prees de vlijt van I juffrouw Cratchit en de meisjes. „Ze zouden lang voor Zondag klaar wezen," zeide hij. „Voor Zondag? Ben je er vandaag dan heen geweest, Robert ?" zeide zijn vrouw. „Ja, kind," hernam Bob. „Ik wou, dat je bij me was geweest. Het zou je goed gedaan hebben, te zien, hoe mooi groen het er is. Maar je kunt het nog dikwijls zien. Ik heb hem beloofd, dat ik daar Zondag heen zou gaan. Arme jongen !" riep Bob. „Mijn arm ventje !" Hij kon zich niet meer inhouden. Hij ging de kamer uit en de trap op, naar de kamer boven, die helder verlicht en voor Kerstmis versierd was. Daar stond een stoel vlak naast het kind en blijkbaar had daar pas iemand gezeten. De arme Bob ging zitten en toen hij eenige oogenblikken had nagedacht en wat tot zich zelf was gekomen, kuste hij het gezicht. Hij was weer verzoend met zijn lot en ging met een gevoel van berusting weer naar beneden. Ze schikten bijeen om den haard, en praatten met elkaar terwijl moeder en de meisjes ijverig dóórwerkten. Bob vertelde van de groote vriendelijkheid van mijnheer Scrooge's neef, die hem nauwelijks kende, en die hem dien dag op straat was tegengekomen en toen hij bemerkte, dat hij „een beetje neerslachtig keek," zei Bob, gevraagd had, wat er aan scheelde? „En toen," zei Bob, „omdat het zoo'n vriendelijke, hartelijke man is, heb ik hem alles verteld. Het doet me van harte leed om u en om uw goede vrouw, meneer Crachit !" zei hij. „Maar hoe hij dat wist begrijp ik niet !" „Dat hij wat wist, lieve ?" „Dat je een goede vrouw bent," hernam Bob. „Dat weet immers iedereen 1" zei Peter. „Mooi gezegd, jongen !" riep Bob uit. „Ik hoop het, dat ieder het weet." „Het doet mij van harte leed om u en uw goede vrouw. Als ik u op eenigerlei wijze van dienst kan wezen," zeide hij, „kom dan gerust bij me ; hier is mijn adres !" En toen gaf hij me zijn kaartje. Niet, dat hij misschien wat voor ons zou kunnen doen, maar zijn groote hartelijkheid was het, die mij zoo trof. Het was net, of hij klein en Tim gekend had en met ons meevoelde." „Dat is vast een goedhartig man !" zei juffrouw Cratchit. „Dat zou je nog beter begrijpen, als je met hem sprak," hernam Bob. „Het zon me niets verwonderen, let eens op mijn woorden, als hij Peter een betere betrekking bezorgde." „Hoor je dat, Peter ?" zei juffrouw Cratchit. „En dan," plaagde een van de meisjes, „krijgt Peter verkeering en zet een huishouden op.” „Loop rond !" lachte Peter. „Dat kon er wel eens van komen; hoewel, daar is vooreerst nog geen haast bij. Maar hoe en wanneer wij ook van elkander gaan, ik ben zeker, dat wij den armen, kleinen Tim niet zullen vergeten is het wel ?" „Nooit, vader 1" riepen ze allen. »En ik ben er zeker van, kinderen," zei Bob, „als we bedenken, hoe geduldig en hoe lief hij was, al was hij maar een kleine jongen, dat we dan nooit haatdragend zullen wezen en zoo het voorbeeld van den kleinen Tim vergeten." „Neen, nooit, vader 1" herhaalden ze allen. „Het doet mij goed, dat te hooren," zei Bob. Juffrouw Cratchit en zijn dochter kusten hem, de twee kleine Cratchits kusten hem, en Peter drukte hem de hand. ' De geest van kleinen Tim bracht vrede in dat gezin! „Geest 1" zei Scrooge. »Ik gevoel, dat het oogenblik van scheiden nadert. Ik weet; het, maar ik weet niet, hoe. Zeg me, wie , was die man, dien we zagen op zijn : doodbed ?" De Geest van het toekomende Kerstfeest leidde hem weer voort. Het scheen wel een andere tijd te wezen : in de laatste vizioenen scheen geen andere regelmaat te wezen, dan dat ze de toekomst toonden. Ze bewogen zich weer in de wereld der beursmannen, maar hij kon zijn eigen Ik niet ontdekken. De Geest hield nergens stil, maar zweefde voort, tot Scrooge hem smeekte, even te toeven. „Deze binnenplaats," zei Scrooge, „waar wij ons nu bevinden, is lange jaren het tooneel van mijn arbeid geweest. Ik zie het huis. Laat mij zien, wat ik in de toekomst zal zijn." De Geest hield stil; de hand wees in een andere richting. „Daar is het huis !" riep Scrooge. „Waarom wijst gij een anderen kant uit ?" De onverbiddelijke wijsvinger bewoog zich niet. Scrooge snelde naar het raam van zijn kantoor en keek naar binnen. Het was nog een kantoor, maar niet het zijne. De meubelen waren niet dezelfde en de gestalte aan den lessenaar was niet de zijne. De Geest wees onafgewend in dezelfde richting. Hij gehoorzaamde dien wenk en zoo kwamen ze bij een ijzeren hek. Hij ! bleef staan. Een kerkhof! 1-her was dus ! de ongelukkige begraven, wiens naam hij verlangde te kennen. Het was een waardige plaats! Rondom door huizen ingesloten; bedekt met gras en onkruid, overvol tot verzadigens toe! Een waardige plaats! De Geest stond tusschen de graven en wees omlaag. Hij kwam sidderend naderbij. De , Geest was dezelfde gebleven; maar het was ' hem, of hij een nieuwe uitdrukking zag in de geheimzinnige gestalte. „Voor ik dien steen beschouw," zeide Scrooge, „antwoord mij op één vraag. Zijn dit de schimmen van de dingen, die ziillen zijn of slechts van de dingen, die Winnen zijn ?" Onbewegelijk wees de Geest omlaag naar een graf. Bevend volgde Scrooge de richting van dien vinger en las op den verwaarloosden grafsteen zijn eigen naam: Ebenezer Scrooge. „Ben ik die man op dat bed ?" riep hij, op zijn knieën vallende. De vinger wees eerst op hem en toen terug. „Neen, Geest! 0, neen ! neen !" De Geest wees onbeweeglijk in dezelfde richting. Geest!" riep hij uit, zich aan diens mantel vastklemmend, hoor mij aan! Ik ben niet meer de man, die ik was! Ik zal dus niet de man wezen, die ik geworden zou zijn zonder uw tusschenkonist. Waarom laat ge mij dat zien, als alle hoop voor mij vervlogen is ?" Voor den eersten keer scheen de hand te bewegen. „Goede Geest!" ging hij voort, zich voor hem nederwerpend, gij wilt mij bijstaan en hebt medelijden met mij. Zeg mij, dat die schimmen nog kunnen veranderen, als ik een beter leven leid !" De hand trilde. „Ik wil het Kerstfeest in eere houden en het geheele jaar door trachten, de herinnering er aan te bewaren. Ik wil leven in het verleden, het tegenwoordige en de toekomst. De geesten van alle drie zullen mij terzijde blijven. Ik wil hunne lessen ter harte nemen ! 0, zeg mij, dat ik de woorden van dien steen kan uitwisschen !" In zijn angst greep hij de geheimzinnige hand. Ze zocht zich los te maken, maar de nood maakte hem sterk en hij liet haar niet los. Doch de Geest was nog sterker en stiet hem terug. Terwijl hij zijn hand ophief, smeekend, dat hij zijn lot mocht ontgaan, zag hij de kap en den mantel van den Geest samenschrompelen, inéénzinken en veranderen in een stijl van een ledikant. (Slot volgt.) ---