De „Knochendokter." Omtrent d-e-n zoogenaamden „Knochen- I dokter," die ook uit Friesland heel wat patiënten onder zijn behandeling heeft, wordt uit Oldenzaal het volgende meegedeeld: Nu al een jaar lang ongeveer heeft de „dokter" een verbazenden toeloop van patiënten. Hij houdt zich het meest bezig met zetten van beenen, doch verricht, als men de menschen wil gelooven, ook ware wonderen met het in orde maken van ontwrichtingen en in het algemeen met het op hun plaats brengen van beenderen, die niet gewoon liggen of geplaatst zijn. Er zijn, zooals men weet, vele groote en kleine menschen, bij wie het bovendeel van het dijbeen niet in de heupkom sluit, maar daarnaast is geplaatst. Zulke patiënten loopen erg overzij, terwijl het gaan hun lastig valt. Zooals bekend is, worden bij jonge patiënten in de groote ziekenhuizen die beenderen weer op hun plaats gebracht, waarna ze ongeveer een jaar in gispverband moeten loopen. Dit behoeft bij den „Knochendokter" niet. Hij onderzoekt eerst zijn patiënten en deelt hun mede, of er kans op herstel is. Bij wie dit het geval is, moeten de spieren en pezen van de beenen, zes weken lang dagelijks gesmeerd en gewreven worden met olie. Daarna wordt de kop van het dijbeen op de heupkom geplaatst. De man is verbazend handig. Onlangs had hij nog een 9-jarig meisje onder zijn behandeling. Nadat de ouders op aanwijzing van den „dokter" gewreven hadden, gingen ze met hun kind naar Gronau. In 10 minuten zaten beide dijbeenen op hun plaats, zonder dat het kind eenige pijn gevoelde. Met andere patiënten gaat het al even vlug. Na afloop der operatie moet doorgegaan worden met wrijven, een heelen tijd nog. Verscheidene patiënten uit de omgeving zijn aldus behandeld. De dijbeenen blijven bij allen goed op hun plaats. Het loopen gaat in den beginne natuurlijk nog niet zooals het behoort, d.w.z. de patiënten slingeren altijd nog min of meer met hun bovenlichaam. Ook personen van 18 jaar en ouder zijn werkelijk veel opgeknapt. De man is uiterst schappelijk in prijs. Te Gronau behandelt hij zeer veel Nederlandsche patiënten, dat uit alle provinciën van ons land komen toestroomen. Hij was eerst voornemens te Enschede zitdag te houden. Daar maakte de politie het hem echter te lastig, zoodat hij nu te Gronau één dag vertoeft en de overige dagen der week in andere D uitsche plaatsen. --- Ongelukken. Te Enschedé is het 4-jarig zoontje van een fabrieksarbeider in een waschketel met kokend water gevallen en na een smartelijk lijden aan de bekomen brandwonden overleden; een kindje te "G uren viel in een teil met kokend chloorwater en bezweek eveneens eenaa n di ne n dgevoldbc uwg ee rn . bij— Ohnete srt rlioVo np teellr s eenijk sheebe of tt hagel in het gezicht en den schouder gekregen, waardoor hij zwaar werd gekwetst. . Te Eist heeft men in een sloot het lijk gevonden van een 50-jarigen bakkersknecht, die door de duisternis misleid te water was geraakt. Terwijl de 67-jarige lantaarnopsteker te Rilnaterswoude op een ladder stond om een lantaarn uit te blazen, werd hij door een fietsrij der omvergereden. De ongelukkige was onmiddellijk dood. ln een papierfabriek te Velsen is een 17-jarige arbeider door een machine gegrepen en verpletterd. Een dienstbode te Den Haag kwam te dicht bij de kachel, waardoor haar kleeren vlam vatten. Zij vluchtte op het balcon, doch ofschoon de vlammen door te hulp gesnelde buren spoedig werden gedoofd, is ze in het ziekenhuis overleden. Op een rijstpelmolen te Zwijndrecht geraakte een arbeider onder een aantal zakken bedolven, waardoor hij een paar ribben brak en zware inwendige kneuzingen opliep. Te Tilburg is een 10-jarig meisje door een wagen overreden en nog denzelfden nacht gestorven. --- Verspreide Berichten. In sommige gezinnen bestaat de gewoonte om bedden te verwarmen door middel van keisteenen, die dan vooraf op het vuur worden gelegd. Hoe gevaarlijk dit soms kan zijn, bleek dezer dagen nog te Winschoten. Een vrouw had daar een heete steen gelegd in het bed van haar kindje. Kort daarop sloeg een verstikkende rook uit de bedstede. De vrouw snelde onmiddellijk toe en wist de kleine nog voor een vreeselijken dood te bewaren. Het bed verbrandde evenwel geheel. De regeling, dat bedelaars en landloopers slechts in de arr.-hoofdplaatsen, waaronder hun geboorteplaats hoort, in voorarrest worden gesteld, beschuldigd van bedelarij en landlooperij, heeft tengevolge gehad, dat de rijksgestichten te Veenhuizen meer en meer ontvolkt worden. Er zijn tijden geweest, dat er 3700 personen in deze stichtingen vertoefden, thans is het aantal verpleegden daar tot meer dan de helft van dat groote aantal geslonken; het derde gesticht is thans geheel ontvolkt. Twee loopjongens te Zwolle, respectievelijk oud 19 en 16 jaar, verdienden naar hun zin te weinig en besloten naar Nijmegen te gaan om bij de koloniale reserve dienst te nemen. Door de Deventer politie, die hen zwervend aantrof, werden ze echter weer naar hun woonplaats terug gebracht. Hun zucht naar avonturen was hiermee evenwel nog niet bevredigd. Telkens weer werden ze in elkaars gezelschap aangetroffen, allerlei straatschenderijen en kleine vergrijpen bedrijvend. Zoo werden ze o. a. ook aangetroffen op een stuk bouwland onder de stad, bezig de boerenkool te vernielen. De 18-jarige knecht van den eigenaar wilde beide bengels wegjagen, doch men gooide hem met een grooten steen een gat in het hoofd. Toen verscheen de politie op het tooneel. De deugnieten sloegen op de vlucht en een wilde jacht ontstond nu. In woesten ren ging het voort over hekken en slooten, soms zelfs er door, tot dat men eindelijk de beide vluchtelingen te pakken kreeg. Hun verzet was echter zoo heftig, dat meerdere agenten bij de arrestatie te pas kwamen, en men een der veelbelovende jongelui de boeien moest aanleggen, voor hij naar het politie-bureau kon worden overgebracht. Een briefkaart, 20 December 1909 te Hengeloo (0.) op de post bezorgd, met bestemming naar Borne (eveneens in Overijsel) is eerst 376 dagen later, den 31 December 1910, aldaar besteld. Eenzelfde geval met een brief naar Borne is ongeveer een jaar geleden ook eens voorgekomen. De reden der vertraging was toen en vermoedelijk ook nu dat de bijvoeging (0.) achter den plaatsnaam Borne door den postbeambte aan het kantoor van afzending was opgevat als „Borneo," zoodat de brief toen eerst een reis naar Oost-Indië maakte. Bij een in aanbouw zijnd huis te Apeldoorn was een der timmerlieden, een bejaard man, sinds geruimen tijd het mikpunt van de plagerijen zijner kameraden. Verleden week, toen men weer zijn gereedschap had bevuild, ontstak hij daarover in zoo hevige woede, dat hij een beitel greep en dien naar de plaaggeesten wierp. Een hunner, iemand uit Scherpenzeel, kreeg hem tegen het been, waardoor een hevig bloedende wond ontstond, welke heelkundige hulp noodzakelijk maakte. Tegen den dader is nu procesverbaal opgemaakt, maar zijne kameraden erkennen, dat zij door hun gedrag een groot deel van de schuld dragen. 's Morgens omstreeks een uur of 4 werden de bovenburen van een schoenhandel te Weesp gewekt door een hevige brandlucht, terwijl ze tevens tot hun schrik zagen, dat uit den schoenwinkel reeds een vlammetje door den zoldervloer speelde. In allerijl vluchtten ze naar beneden en trachtten door het indrukken der spiegelruit van den winkel den daar nog slapenden schoenmaker en diens huishoudster te wekken. De ruit weerstond echter hun pogingen, doch toen ze daarop aan de deur kwamen, vonden ze deze tot hun verbazing open. De beide slapenden waren nu spoedig gewekt, doch moesten wegens den verstikkenden rook in profond negligé en op bloote voeten vluchten. Toch zag de juffrouw nog, hoe haar kastje open stond, terwijl de inhoud over den vloer verspreid lag. in verband hiermee en met de openstaande straatdeur, meent men dan ook aan brandstichting te moeten denken. Tragisch. lemand te Leiden, die eenige uren in de woning van zijn meisje had doorgebracht, zou 's avonds nog een wandeling met haar maken. Nog geen tien huizen van de woning van zijn meisje verwijderd, zakte hij aan haar arm ineen. De ontboden geneesheer constateerde den dood, vermoedelijk door hartverlamming. Inbraak. Terwijl de bewoners zich in den aan den overkant der straat liggenden winkel bevonden, hebben inbrekers zich toegang verschaft tot het woonhuis van een handelaar in manufacturen te Amsterdam. Toen men 's avonds om 12 uur thuis kwam, werden verschillende voorwerpen, o. a. een pendule met coupes, zilveren lepels, een pluche tafelkleed en eenige kleedingstukken, benevens het geld uit den munt-gasmeter vermist. Briefkaart-postzegel-strafport. Onopgemerkt is den len Januari een drievoudig jubilee bij de post voorbijgegaan. En toch hebben die jubilarissen beter verdiend. Vooral de eerste, nog wel een jubilaresse, die in haar veertigjarige dienstvervulling talloos velen aan zich verplicht heeft. En de tweede heeft den menschen geld uitgespaard, almede een verdienste, die toch zeker op erkenning aanspraak geeft. De derde daarentegen heeft wel eens aanleiding gegeven tot minder vroolijke gezichten. Waartegenover toch weer gesteld moet worden, dat deze jubilaris aan den Staat ruimschoots vergoed heeft, wat men hein te kort wilde doen ... De briefkaart, het uniformtarief van 5 cent en het strafport hebben 1 Januari 1911 hun veertigjarig jubilee kunnen vieren. Want met ingang op 1 Januari 1871 werd de nieuwe postwet van 1870 ingevoerd, waarbij de briefkaart in Nederland haar intrede deed, voor 't geheele land een uniformtarief van 5 cent werd vastgeste!d en het strafport in zijn tegenwoordige gedaante verscheen. 't Is wel eens aardig om in herinnering te brengen, hoe de briefkaart in den aanvang met wantrouwen begroet werd, hoe velen weigerden zich ervan te bedienen, omdat al te nieuwsgierige postambtenaren en beambten, mitsgaders huisgenooten en dienstboden van den inhoud zouden kunnen kennisnemen. Een wantrouwen, dat na veertig jaar toch wel als overwonnen mag worden beschouwd! --- Uit den Vreemde. De Houndsditch-zaak. 't Schiet met het onderzoek in deze zaak niet hard op, niettegenstaande de vele berichten over de ontdekking van „wijd vertakte" samenzweringen. 't Blijkt nu namelijk, dat noch Peter de Schilder noch Fritz in het belegerde huis geweest zijn, zoodat deze gevreesde bandieten dus niet zijn omgekomen, maar nog vrij rondloopen. In de bouwvallen van het huis heeft men verschillende bommen-onderdeelen gevonden en ook machinedeelen, die, naar men vermoedt,- behooren tot een apparaat ter vervaardiging van valsch geld. De lijkschouwing van de beide in het huis omgekomen misdadigers heeft weinig opgeleverd. Evenzoo het verhoor van de Russische vrouw, die in het afgebrande huis heeft gewoond. Ze verklaarde slechts een hunner te kennen en van hun doen en laten niets „ af te weten. a Een nieuw record. In Engeland, het t klassieke land van de sport, laten ook de geestelijken het niet op zich zitten in hun 2 beroep records te scheppen. Zoo gelukte r het dezer dagen den predikant Buckley van de St. Lucaskerk te Cunnington, op één dag I van 9.50 tot 11.2, dus in 72 minuten, 37 bruidsparen in den echt te vereenigen, dat i is voor elk paar 2 minuten. Daarmee is het 1 laatste Engelsche trouw-record, dat op 22 huwelijk in 58 minuten stond, geslagen. 1 Een oplichter. Te Antwerpen heeft een Pool, die zich het vertrouwen der ( diamanthandelaars had weten te verwerven, ( zich tegen een totaal waardelooze cheque in 1 het bezit gesteld van diamanten ter waarde ' van 80.000 francs; hij ging er mee van door; men vermoedt naar Duitschland. De Fransche ziekenhuizen hebben over ,1 't algemeen geen goeden naam, maar dr. Sévérin Icard van Marseille verhaalt in zijn boek „Over het constateeren van den dood • in de ziekenhuizen" een boek, waaraan de Academie van Wetenschappen te Parijs den Durgate-prijs toekende ergerlijke dingen daaromtrent, die haast ongelooflijk schijnen. Hij schrijft, en hij voert bewijzen er voor aan, dat een groot aantal patiënten uit de Fransche ziekenhuizen levend begraven of levend naar de ontleedkamer gebracht worden. Veertig erkende „vergissingen" van dien aard zijn, naar dr. Icard verzekert, te zijner kennis gekomen. Maar hoevele er onontdekt gebleven zijn, is niet te zeggen. Meestal, zoo zegt hij, wordt de dood niet persoonlijk door de dokters of de medische assistenten geconstateerd. Zij teekenen de verklaringen van overlijden alleen op grond der mededeeling van ziekenoppassers of verpleegsters. 't Is schier ongelooflijk, en 't is waarlijk te hopen, dat dr. Icard's mededeelingen aanleiding geven tot een onderzoek en, zoo ze waar blijken, maatregelen tot verbetering. Een scholierenstaking. Te Toulon is een scholierenstaking uitgebroken. Aanleiding is, dat de jeugdige voedsterlingen de verwarming der schoollokalen onvoldoende achten. Zij verlangen van den gemeenteraad , de plaatsing van meer kachels. Het aantal stakers bedraagt 300. Zij liepen voor de school te hoop en jouwden de „werkwillige" I collega's uit. Daarna togen zij ter demonstratie door de stad, markeerden voor het gemeentehuis den pas en zonden een deputatie, die uit ouders van de scholieren bestond, naar den burgemeester. Deze beloofde in de eerste gemeenteraadsvergadering credieten voor meer verwarming te zullen aanvragen. De stakers hopen ook de collega's van andere scholen bij „de beweging" ; te betrekken en het „door solidariteit" tot [ een kinderkruistocht in het belang van meer warmte van 11000 deelnemers te brengen! Wie is deze leelijke oude dame? Op een zeer eigenaardige wijze heeft een fotograaf te Berlijn getracht zijn rekening be, taald te krijgen. Hij had voor een mevrouw I een portret gemaakt, maar deze bleef in , gebreke den fotograaf er het geld voor te betalen. Daar de schuldeischer het adres van mevrouw niet kon uitvinden, om haar te dwingen de som te voldoen, verzon hij een origineel middel om betaling te erlangen. Hij plaatste namelijk het portret van de dame in zijn uitstalkast en zette er een bord bij, waarop het volgende te lezen stond: „Wie is deze leelijke, oude dame? Zij is mij twee en twintig mark schuldig." Tot groot vermaak van de vele voorbijgangers hing het portret met dit onderschrift een tweetal dagen in de vitrine, toen de niet te vinden dame kwam opdagen en de rekening voldeed. De fotograaf had zijn doel bereikt, doch moet nu wegens beleediging zich voor de rechtbank verantwoorden. Bittere teleurstelling. Er werd dezer dagen gemeld, dat een chauffeur te Berlijn een schat van 130,000 mark aan edelgesteenten en geld had gekregen, die een jaar geleden in zijn huurauto door onbekenden was achtergelaten. Thans blijkt, dat de arme man van al dat geld slechts een paar honderd mark heeft gekregen. Eerst kwam de stad Berlijn en eischte 8000 mark van den buit, daar deze op haar grondgebied gevonden was; vervolgens kwam de stad Charlottenburg, omdat de chauffeur daar woonde. Ten slotte kwam de eigenaar van de auto, daar de schat in zijn wagen gevonden was. De rechtbank zal nu uitmaken hoe de buit verdeeld zal worden, maar de vooruitzichten voor den chauffeur zijn niet schitterend. Volgens een bericht uit Keulen is het Duitsche douane-bestuur een groote smokkelaffaire van Duitschers en Nederlanders aan den Neder7Rijn op het spoor gekomen, in welke ook spoorwegambtenaren betrokken moeten zijn. Zondag is de leider der zaak te Duisburg in hechtenis genomen. In de laatste maanden alleen moet aan het Duitsche Rijk voor niet minder dan 15.000 Mk. aan invoerrechten te kort zijn gedaan. De „Hildebrandt." De Berlijnsche ballon „Hildebrandt," die, zooals men zich herinnert, sedert eenige dagen met zijn twee luchtschippers vermist wordt, is op zijn ongelukstocht boven verschillende dorpen in Pommeren gezien. Bij het dorp Grossrambin zag een koetsier een ballon, die zeer laag bij den grond was. Uit de mand hing een touw en een klein anker. Toen de koetsier toesnelde om de inzittenden van den ballon bij het landen behulpzaam te zijn, werd uit de mand geroepen: „Niet grijpen, we willen niet landen." De ballon steeg weer in de hoogte en verdween in Noordelijke richting. Dit voorval had op 10 K.M. van de Oostzee plaats, zoodat de ballon westelijk van Ki3sslin de Oostzee bereikt zal hebben. Wanneer het verhaal van den koetsier op het omhulsel was duidelijk de naam „Hildebrandt” te lezen juist is, moet men aannemen, dat bf de luchtschippers niet bang waren voor een tocht over de Oostzee, M, dat zij de landing afsloegen omdat zij zich niet voldoende georiënteerd hadden en niet wisten, dat zij zoo dicht bij de zee waren. In elk geval zal dit wel het laatste bericht over het lot van den ballon zijn. De politiehond. In Deutsch-Avricourt, in de buurt van Straatsburg, is een politiehond beroemd geworden als ontdekker van anonyme briefschrijvers. De griffier van het kantongerecht aldaar ontving voortdurend smaadbrieven en hoe men ook zijn best deed om den schrijver te vinden, niets werd ontdekt. Ten slotte nam men zijn toevlucht tot een politiehond en zie. .de hond wees als daderes aan een vriendin van de vrouw van den griffier. In den loop van de behandeling der zaak voor de rechtbank bekende de vrouw, dat zij, hoewel zeer bevriend met mevrouw, haar man een stroom van kwetsende brieven had toegezonden. Zij werd veroordeeld tot tien dagen gevangenisstraf. Een onverwachte redding. Een Deensch nfatroos van het stoomschip „Milton," viel midden op den Atlantischen Oceaan over boord en werd als verloren beschouwd. Maar thans is bericht gekomen, dat hij gered is. Na vijf uren te hebben rondgezwommen, werd hij aan boord genomen door het stoomschip „Nolisement, welks kapitein eindelijk 's mans wanhopige seinen opmerkte. De matroos verhaalde, dat hij, op de verschansing zittende, door een plotselingen schok van het schip in zee viel, zonder dat iemand aan boord het bemerkte. Met wanhoop zag hij de „Milton" verdwijnen en in grooten angst zwom hij die lange uren rond, want telkens werd hij bedreigd door de hongerige haaien, die om hem heen zwommen. Verscheidene malen kwam een dier monsters vlak bij hem en alleen door het rumoer en geplas, dat hij maakte, werd het afgeschrikt. Het noodweer, waardoor Italië geteisterd wordt, blijft aanhouden. Verschillende tunnels zijn door neergestorte sneeuwmassa's ontoegankelijk geworden. De lomotieven zijn niet in staat de voor de wielen opgepakte sneeuw voort te duwen, zoodat reeds eenige treinen onderweg zijn blijven steken en de reizigers in hun wagen moesten overnachten. Losse locomotieven worden op verkenning uitgezonden, daar men niet weet, waar de ingesneeuwde treinen zich bevinden, aangezien de meeste telegraafpalen onder den last bezweken zijn. Andere treinen weer komen met halve dagen vertraging binnen, geheel omwonden met telegraafdraden, die overal over den weg hangen. Verschillende kleine dorpjes worden bedreigd door lawines; een gehucht nabij Benevento is voor de grootste helft onder de sneeuw bedolven, de meeste woningen zijn ingestort. Te Rome valt geen sneeuw, maar stortregent het onafgebroken; de Tiber stijgt snel, de straten zijn veranderd in modderpoelen en onbegaanbaar. Door een aardverschuiving te Castro Urdiales zijn een groot aantal werklieden bedolven. Men zegt, dat er 40 dooden en 5 gewonden zijn. Te Belgrado is een aviateur op 20 M. hoogte gevallen en op een muur terecht gekomen. Hij was terstond dood. In April van het vorige jaar overleed te Miskolcz in Hongarije de landbouwer en zonderling Bizony. De overledene stond met zijn familie op niet te besten voet. Dit kreeg ze bij de opening van het testament leelijk te voelen, want de heer Bizony vermaakte zijn , vermogen van 300 duizend kronen geheel aan zijn 12 oude werkpaarden. De vereeniging tot bescherming van dieren te Boedapest werd tot uitvoerster van het testament benoemd. Deze moet de beesten tot het eind van hun dagen verplegen. Sterft er een dier, dan moet per advertentie een plaatsvervanger gevonden worden. De familie van Bizony diende een bezwaarschrift tegen dit testament in. De vereening tot dierenbescherming bood 100000 kronen aan, maar daarmee is de familie niet voldaan. Het zal nu tot een proces komen. Gevangenisstraf in de Ver. Staten. Het verblijf in de gevangenissen in de Ver. Staten zal, als het zoo doorgaat, spoedig een belooning in plaats van een straf zijn. Niet alleen dat bioscoopvoorstellingen, zanguitvoeringen en concerten voor de heeren tuchthuisboeven gegeven worden, maar nu heeft de directeur der gevangenis te Vermont zijn gevangenen toegestaan, dat, als zij hun eerewoord geven om terug te komen, zij de gevangenis zoo nu en dan mogen verlaten, ten deele, om onbespied te kunnen werken en ten deele ook, om een beetje af wisseling te brengen in de vreeselijke eentonigheid van het gevangenisleven. Toen kort geleden een circus de plaats bezocht, kocht de directeur el i entrée-kaarten, die hij gaf aan gevangenen, die zich bijzonder goed gedroegen, waarbij hij hen verlof toestond om zonder toezicht de voorstelling bij te wonen. Bedoelde elf zijn trouw en braaf teruggekeerd, wat echter niet zoo heel erg te ver wonderen valt, want een gemoedelijker verblijfplaats zouden zij niet licht teruggevonden hebben. --- Behest. Kort nog geleden is 't gebeurd in Arnhem, in den jare negentienhonderd en tien, dat eenige vrouwtjes een koffiekransje hielden. Een kransje, waarbij gebabbeld werd over koetjes, over kalfjes en over . . . heksen en spoken. De menschen rilden. Daar was ook bij een jong vrouwtje met een kind, ze was nog onervaren in 't bezoeken van koffiekransjes. 't Kind was lastig, zette een hooge keel op, kreeg vermoedelijk last van de tandjes, zooals dat bij zuigelingen meer voorkomt. Jonge moeder zit te sussen, doch 't wurm vertikt 't, 't blijft door-N schreeuwen. Een der koffievrouwtjes zegt: geef mij 't kind eens hier, misschien is 't bij mij stil, en de jonge mama geeft 't wicht over, 't vrouwtje sust er mee en . . . 't wurm is stil, muisstil. Daar vraagt de vrouw, die thans het muisstille kind op haar schoot houdt: dat kind is toch niet door een kwade hand aangepakt? Ontsteltenis op aller gelaat. Door een kwade hand aangepakt; ze kregen allen kippevel. Zou 't kind behekst zijn? Door wie? Ja, zegt vrouwtje, ik heb ook een jongen en toen die klein was, is ie ook behekst geweest, maar ik wist er wel raad op. Ik maakte het hoofdkussen los, vond in de veeren een krans en een touw, verbrandde de heele geschiedenis en 't was uit, hij schreide niet meer en groeide als kool. Dit kind het 't ook te pakken, jelui moogt er wel naar zien. 't Wurm was ingeslapen en niet meer lastig; moedertje nam 't over en dacht: als 't kind behekst is, heb jij 't gedaan. Ik zal 't niet stil kunnen houden en jij wel, dat zal ik onderzoeken. Na het besprokene, wilde het gesprek niet meer vlotten, allen dachten aan 't behekste kind, de een na den ander dronk z'n kumke koffie leeg en . . . verdween, zich nog eens stiekum betastende of de heks haar ook wat had gedaan. Een der dames lachte er om, mij maakt ze niks, 'k heb altied een spul kaarten in m'n zak en dan gao je vrij uut. Moedertje zat bij slapend kindje, grootmoeder eveneens, ze hielden raad, ze besloten 't hoofdkussen te onderzoeken. Zoo gezegd, zoo gedaan. Wat kwam er uit? Veeren in den vorm van een krans, veeren in elkaar gefrommeld als een touw, daar was 't bewijs, 't wurm was behekst. De krans en 't touw gingen ten vure, 't kindje schreide niet meer en groeide als kool. De betoovering was gebroken. Alzoo geschiedde in Arnhem in het laatst van den jare 1910. ---