SAMENSTELLING ROGGEBROOD. Het is bekend, dat de voorraad rogge hier te lande, vergeleken bij de behoefte, die daaraan bestaat voor het bakken van brood, zeer gering is, terwijl de mogelijkheid uitgesloten is, om in dien toestand voorshands door invoer verbetering te brengen. Het is daarom noodzakelijk, dat zoo spaarzaam mogelijk met den aanwezigen voorraad worde omgegaan. Genomen hakproeven hebben bewezen, dat een zeer smakelijk roggebrood, dat, behoudens een iets lichtere kleur, alle eigenschappen van het gewone roggebrood bezit, bereid kan worden uit een mengsel, bestaande voor de helft uit rogge en voor de helft uit tarwe. Wanneer overal het roggebrood voortaan bovenbedoelde samenstelling zonde hebben, zou de aanwezige voorraad rogge toereikend zijn voor een tweemaal zoo langen tijd als wanneer dat brood enkel uit rogge wordt gebakken en vermoedelijk zal, wanneer eene dergelijke vermenging algemeen wordt toegepast, voldoende rogge aanwezig zijn om tot den volgenden oogst in de behoeften te voorzien. Het oogenblik schijnt den Minister van Landbouw, Nijverheid en Handel daarom gekomen, om te gelasten, dat roggebrood voortaan uitsluitend worde samengesteld als hierboven aangegeven. Deze last wordt door mij, ter voorkoming van inbeslagneming der aanwezige rogge, voor de geheele gemeente verstrekt, zulks met ingang van 26 Januari 1915. Het komt den Minister voorshands niet wenschelijk voor een maximum-prijs voor het aldus samengestelde brood vast te stellen. Hij zal daar eerst toe over gaan, indien hem blijkt, dat daarvoor te hooge prijzen worden gevraagd. De prijs van dit brood zonde volgens den Minister kunnen worden gesteld op 1 cent hooger dan den prijs van roggebrood, uitsluitend bestaande uit rogge, eene prijsverhooging, die ongetwijfeld van lang niet zoo groote beteekenis is, als wanneer de bevolking zou zijn genoodzaakt tarwebrood te eten, dat 6 h 7 cent per Kilogram duurder is dan roggebrood en voor hen, die roggebrood gewend zijn, minder geschikt is. Voor het vermengen van rogge met tarwe voor de vervaardigin,e, van z.g. gebroken roggebrood, waarbij de vermenging zal moeten plaats hebben vóór het breken, zal tarwe door den Minister op aanvrage beschikbaar worden gesteld door bemiddeling van de rogge- ot voedingscommissies in de verschillende provincies en in de provincie Noord-Holland door bemiddeling van den heer Commissaris der Koningin, aan wie dus eventueele aanvragen van tarwe voor dit doel zijn te richten. Het spreekt vanzelf, dat die tarwe alleen mag Worden gebruikt voor de vermenging; Met rogge voor de bereiding van roggebrood, en niet voor andere doeleinden mag wiorden aangewend. Franeker, 25 Januari 1915. De Burgemeester van Franekeradeel, R. IJ. KEESTRA, Burgem. a.i. --- BEKENDMAKING. BURGEMEESTER en WETHOUDERS van FRANEKER brengen ter algemeene kennis, dat op heden op de gebruikelijke wijze is afgekondigd: De verordening op de heffing van rechten voor het gebruik van wallen en kaden bij het lossen en laden van stoom-, motor-, andere sch-epen en pramen in de gemeente Franeker, goedgekeurd bij Koninklijk besluit van 31 Dec. 1914, No. 155. Franeker, den 28 Januari 1915. Burgemeester en Wethouders van Franeker, L. K. OKMA. De Secretaris, H. VELDING. --- KAASPRIJZEN. De BLTRGEMEE—S-TE—R—v—a—n-F—RANEKER• ADEEL maakt bekend, dat door Z.Exe. den Minister van Landbouw, Nijverheid en Handel maximumprijzen zijn vastgesteld voor den verkoop en detail van kaas en dat aan de bekende winkeliers in dit artikel in deze gemeente gedrukte lijsten zijn uitgereikt, teneinde die prijzen op voor het publiek zichtbare plaats in hun winkel bekend te maken. Franeker, 25 Januari 1915. De Burgemeester voornoemd, R. IJ. KEESTRA, Burgem. a.i. --- De Oorlog. Zondag heeft op de Noordzee ten N.N.W. van Helgoland een treffen tusschen een Britsch en een Duitsch eskader plaats gehad, waarbij ook groote slagschepen in het vuur zijn geweest. Daarbij is het Duitsche slagschip „Bliicher" door de Engelschen tot zinken gebracht. In zooverre is het voordeel dus aan de Engelschen, wanneer tenminste niet blijkt, dat de Duitschers gelijk hebben met hun zeggen, dat er ook een Engelsch slagschip naar den kelder is gegaan. Dit laatste wordt door de Duitsche berichten stijf en strak volgehouden, maar van Engelsche zijde hoort men daaromtrent ' niets. Vermoedelijk is het dan ook niet waar, te meer daar de Duitschers den naam van het schip, dat gezonken zou zijn, niet noemen en ook niet aanduiden, wanneer men het zag verdwijnen, b.v. gedurende of ,na het gevecht. Men begint te gelooven, dat het praatje van het zinken van een Engelsch schip volgehouden wordt om dat van de „Bliicher" te verzachten en te kunnen volhouden, dat de overwinning Zondag aan de Duitsche marine was. Reeds dadelijk na den slag heeft men in Daitschiand getracht er dien draai aan te geven. Men redeneerde aldus. In zee kwamen de beide eskaders elkaar tegen. De Engelschen vielen aan en het gevecht duurde eenige uren, waarbij de „Blileher" verloren ging, een paar andere schepen beschadigd werden, en waarbij tevens de Engelschen een slagschip verloren en ook een paar beschadigde schepen kregen. Toen braken de Engelschen het gevecht af en maakten rechtsomkeert. Zij vervolgden de Daitsche schepen niet, maar lieten ze stil trekken, ergo heeft Duitschland overwonnen, want de Engelschen trokken af, bang voor de verdere gevolgen van den slag. Maar dat lijkt op de waarheid, al is het niet precies de waarheid. Waar is, dat de eskaders elkaar ontmoetten en dat het Engelsche den aanval begon, waarbij de „ITU cher" werd vernietigd, om na eenige uren den slag af te breken. Maar er wordt niet bij verteld, dat toen het Duitsche eskader het Engelsche in het oog kreeg, het begon met rechtsomkeert te maken en de sokken er in te zetten. De Engelschen hadden echter meer snelheid, verkleinden den afstand, wisten den „Blilcher," die het minst snel voer, ten onder te brengen, beschadigden een paar schepen en maakten toen rechtsomkeert, wijl zij te dicht kwamen bij de streek, waar mijnen liggen en waar de onderzeebooten loerden. Het Engelsche plan gelukte dus. Het Duitsche eskader werd voorloopig onschadelijk gemaakt. De Duitsche bedoelingen, misschien een „raid" naar de Engelsche kust, mislukten. De conclusie moet alzoo zijn, dat Duitschland de nederlaag leed. De Duitsche vloot is voor de Engelsche gevlucht en dat is zoo'n schande niet. Op zee is het de snelheid der schepen, de schootsverheid van het kanon, die den doorslag geven. Wanneer nu een bevelhebber van een schip of een smaldeel ziet, dat hij in beide opzichten bij den opkomenden vijand achterstaat, is het tactisch het gevecht te ontwijken. Hij weet immers bijna zeker, dat hij de nederlaag zal moeten lijden. Is het dus niet absoluut noodzakelijk, b.v. om tijd winnen, dan zal hij geen gevecht aangaan, waarin de hoofdfactoren reeds dadelijk in zijn nadeel zijn. Hij zal zijn schepen en mannen bewaren voor later, wanneer hij in voordeeliger omstandigheden komt en tegenover een even sterken of zwakkeren vijand staat. De bevelhebber van het Duitsche eskader, die zeker zag dat het Engelsche veel sterker was dan hij heeft den slag willen ontwijken en een veilige ligplaats gezocht achter de mijnen en onderzeeërs. Geheel gelukt is hem dat niet, maar het eskader is er niet al te gehavend afgekomen. Als hij den slag had aanvaard, wie weet wat er dan van zijn schepen was overgebleven. In Engeland juicht men natuurlijk over de overwinning, maar de bladen leggen zich daarbij toch een zekere reserve op. Geen uitbundig overwinnings-geschreeuw zal men in de kolommen der Engelsche bladen lezen, meer kalme voldoening en dezelfde rustig waardige pose, welke de groote Engelsche bladen aannamen na de slagen, die de Britsche marine troffen, kan men ook thans in hun artikelen aantreffen, al ontbreekt het dan ook niet aan loftuitingen op admiraal Beatly en commodore Tyrwhitt die de torpedo-vloot aanvoerdde en wordt de innigste voldoening uitgesproken dat de „kindermoordenaars van Scarborough en Hartlepool" gestraft zijn en verhinderd om hun moorddadig werk nog eens te gaan, volbrengen. Die kalme waardige toon der Britsche groote pers bij belangrijke gebeurtenissen als deze steekt merkwaardig af tegen de schetter-verhalen van Engelsche correspondenten over heldendaden van Britsche soldaten en Goerka's in de loopgraven en tegen het laffe gescheld op „Kaiser Attila en zijn Hunnen. De Eigelschen hebben nog een tweede reden om zich te verheugen. De tactiek van Engeland brengt immers mee om allen toevoer van levensmiddelen naar Duitschland af te sluiten en zoo zijn vijand door den honger tot den vrede te dwingen. Tot heden merkte tinn er weinig van, dat dit middel zijn werking deed gevoelen, maar thans schijnt de Duitsche regeering toch den bodem van de graankist te gaan zien en heeft daarom maatregelen genomen om het nog voorradige graan tot den volgenden oogst te doen strekken. Tot heden was een geringe prijsstijging der levensmiddelen een gevolg van het Engelsche stelsel. Een half jaar lang heeft de „uithongeringstactiek" dus weinig of geen gevolg gehad, maar thans wordt men toch een beetje bang, zeer tot vreugde der Engelschen. De Ouitsche regeering heeft alle graan in beslag geno:uen en zal zelf voor de distributie zorgen. Op die manier hoopt men den volgenden oogst te halen en is die weer even mooi als de vorige, dan is Duitschland weer voor een jaar ingespannen, is dus één reden om vrede te moeten sluiten althans voor dien tijd vervallen en zal Engeland dus nog zijn zin niet hebben. Er gaan ook weer vredesgeruchten. Er zou iets gaande wezen tusschen Rusland en Oostenrijk-Hongarije, hetgeen natuurlijk ook weer wordt tegengesproken. Gezegd wordt, dat Galicië aan Rusland zou moeten worden afgestaan. Maar dat gelooft men niet hard. Veeleer denkt men aan een onderhandelen met Italië en Roemenië over afstand van Oostenrijksch of Hongaarsch grondgebied om die rijken daardoor te paaien en buiten den oorlog te houden. Van de slagvelden ontbreekt alle belangrijk nieuws. --- Verspreide Berichten. Kaatsen. Een vijftal Friesche kaatsers: C. Werkhoven en Jan Kuperus van Witmarsurn, Jan Reitsma Jr. van Pingjum, 0. Postma van Makkum en G. Hoitsma van 13erlikum hebben Zondag in het interneeringskamp te Harderwijk twee Belgische partijen gekaatst tegen een Waalsch en een Vlaamsch partuur. Tegen het eeerste verloren zij, maar het tweede werd door hen verslagen. Zoo mogelijk zal Zondag op het Zaailand te Leeuwarden een dergelijke partij worden gehouden. Door de Provinciale Staten van ons gewest is een voorstel van Ged. Staten aangenomen om een provincialen keuringsdienst van levensmiddelen in te stellen, indien een aantal gemeenten met minstens 150.000 inwoners tot toetreding besluiten. Verbrand. Terwijl de moeder een oogenblik afwezig was, kwam een 4-jarig meisje te Groningen met een stukje papier bij de kachel, waar- door dit vlam vatte. Ook de kleertjes van de kleine geraakten in brand, met het treurig gevolg, dat het meisje hevige brandwonden aan borst en hoofd bekwam. liet kind is naar het Acad. Ziekenhuis gebracht, waar het is overleden. Aanranding. Bij Almeloo werd iemand door twee personen aangevallen, die hem vastgrepen en van zijn portemonnaie met eenig geld beroofden. De jongen was zoodanig door den schrik bevangen, dat hij totaal sprakeloos was en geneeskundige hulp moest worden ingeroepen. De politie stelt een onderzoek in. Ontsnapte gevangenen. Te Winsterswijk zijn weer twee Fransche krijgsgevangenen, een paardenarts en een officier, aangekomen, die uit het gevangenkamp te Friedrichtsfeld zijn ontsnapt. Een 16-jarige jongen te Barneveld viel van zijn fiets. Hij droeg een geladen revolver in den zak, die bij den val afging, waardoor de fietser ernstig werd gewond. Ontvluchting niet strafbaar. Te Zeist was een milicien in het lokaal voor arrestanten opgesloten, doch wist te ontvluchten. Later meldde hij zich weer aan, maar toen werd tegen hem een vervolging wegens ontvluchting ingesteld. Voor den krijgsraad te Arnhem gebracht, heeft de auditeur-militair vrijspraak voor hem geëischt, omdat hij in een onverwarmd lokaal was opgesloten, daar gekweld werd door de hevige koude en op die wijze door overmacht tot zijn daad was gekomen. Hoefijzers. Naar de „Tijd" verneemt, worden te Amsterdam en in omliggende gemeenten groote bestellingen uitgevoerd van gesmede hoefijzers, men spreekt zelfs van I millioen. Deze bestelling is voor buitenlandsche rekening en ook werd de richting aangegeven, waar de hoefijzers zullen heentrekken. Men weet, dat de uitvoer van ijzerwaren niet verboden is. Een ontnuchtering. Als historisch meldt men uil Boerakker aan het N. v. h. N.: Een arbeider in het lage land had het water in het achterhuis; 't drong reeds het -woonvertrek binnen. 't Liep tegen den nacht en goede raad was duur, in den haast legde hij een primitieve brug van kamerdeur tot legerstede. Uit voorzorg plaatste hij zijn houten schoeisel op het eind ervan. In 't bed zich ontkleed. Ja lezer, ge huivert bij de gedachte, zoo den nacht te moeten doorbrengen, onder u het wassende water, als het morgen eens tegen de legerstede kabbelde! Gelukkig, zoover kwam het niet, alleen de brug was verdwenen en met haar de holleblokskens van onzen teleurgestelden vriend. Ze dobberden, duikelden en laveerden tusschen de drijvende meubels door tot de kachel En onze bewoner? met de hand bereiken kon hij ze natuurlijk niet, stok of haak was evenmin bij de hand. Wat stond hem anders te doen, dan direct van uit het warme bed barrevoets te ploeteren door het koude nat, naar z'n verloren schoeisel. Een ware ontnuchtering! Uit huis gedreven. Te Winschoten werd 's nachts op een stoep een vrouw gevonden met een zuigeling en een jongetje van elf jaar, beide kinderen half gekleed en barrevoets. De politie werd gewaarschuwd en nu bleek dat het de vrouw was van iemand aldaar. De man had in een dronkemansbui alles kort en klein geslagen, z'n vrouw en zes kinderen de straat opgejaagd. Vier kinderen waren bij buren ingevlucht, de politie gaf de vrouw en de beide kinderen onderdak. Verkeerd behandeld. Een tiental dagen geleden begaf een dame te Amsterdam zich naar een tandarts, om zich een kies te laten trekken. Naar het Hbl. meldt, liet de reeds bejaarde tandarts zich bij de behandeling bijstaan door zijn zoon, zich noemende tandtechnicus. Eenige dagen na de behandeling trad bij de dame een volkomen verlamming der rechterzijde in. Aangezien onmiddellijk het vermoeden rees, dat dit het gevolg was van een verkeerde behandeling bij den tandarts, geschiedde aangifte bij de politie. Het voortoopig onderzoek bracht aan het licht dat de verlamming waarschijnlijk het gevolg is van inspuiting met een verkeerde stof. De tandarts en zijn zoon zijn door de politie in verhoor genomen. Keuring van levensmiddelen. Uit het verslag van den keuringsdienst te Halfweg (tusschen Haarlem en Amsterdam) bleek dat monsters melk, azijn, worst en zeep alle in meerdere of mindere mate vervalscht waren. Eenmaal zefs werd vervalsching geconstateerd tot 61'/2 pct. Een lijkkoets-automobiel. Een Amsterdamsche begrafenisvereeniging heeft een lijkkoetsautomobiel in dienst gesteld. De wagen is deftig eenvoudig, in dofzwarten toon, maar toch zoo ingericht, dat, indien gewenscht de bloemen en kransen van buitenaf zichtbaar in den wagen kunnen worden gezet. Een hardhandige knecht. In den nacht van 5 op 6 November had een Edammer visscher op de Zuiderzee gevischt. Om zes uur was hij naar kooi gegaan, zonder evenwel uit de vangst de „ondermaatsche“ visch te zoeken en die weer in zee te werpen, zooals voorgeschreven is. Op dit oogenblik kwam de Visscherij-inspecteur met een opzichter ' aan boord. De schipper werd bekeurd, wat deze zich liet welgevallen, doch zijn knecht toonde zich zeer verontwaardigd over het gebeurde. Hij begon met den ambtenaar putsen water over het hoofd te gooien en wierp den opzichter tegen de verschansing, toen hij zich wilde verweren. Toen de ambtenaren proces-verbaal tegen den knecht wilden opmaken, ging hij hun te lijf met een vaarboom met scherpe punt en joeg de ambtenaren zoo van dek af in hun sloep. Toen slingerde hij hun de vaarboom achterna, waardoor bijna een matroos getroffen werd. De 26-jarige knecht zeide voor de Haarlemsche Rechtbank, dat het verhaal van de ambtenaren sterk overdreven was. De subs.-officier van justitie achtte het verzet tegen zulk een belangrijk orgaan, als de visscherijinspectie is, zeer ernstig en eischte daarom twee maanden gevangenisstraf. De Leidsche kantonrechter heeft uitspraak gedaan in de zaak van den gezagvoerder van het Ned. visschersvaartuig „Agatha Marcos" te Katwijk aan Zee, aan wien was ten laste gelegd overtreding van art. 474 Wetboek van Strafrecht (niet hulp verleenen aan de bemanning van een in nood verkeerend vaartuig) en tegen wien de ambtenaar van het 0. M. f 25 boete of 5 dagen hechtenis had geëischt. De kantonrechter sprak den beklaagde vrij. Onbeschermde hoedenpennen. Te 's Gravenhage zijn op éen dag niet minder dan 600 dames geverbaliseerd, wijl zij met een hoedenpen, waarop geen dopje zat ter bescherming van de punt, in de tram zaten. Tegen een tramconducteur werd procesverbaal opgemaakt, omdat hij de dames waarschuwde, als er gevaar van politie-zijde dreigde. Bij de verkiezing voor een lid van. , het Hoofdbestuur van den „Volksbond tegen Drankmisbruik" is gekozen de heer Dr. J. C. J Bierens de Haan te Rotterdam. Bij de infanterie zijn, volgens 't N. v. d. D., de zware sjako's afgekeurd. Bij de schietoefeningen is gebleken, dat ze niet op het hoofd blijven staan. De platte petten zullen thans algemeen worden ingevoerd. Mijnengevaar. Het onderzoek door marinevaartuigen ingesteld naar mijnen in de Zuiderzee, heeft tot dusver geen enkel resultaat opgeleverd. Belgische kinderen. Men meldt aan de N. Rott. Crt. dat de berichten over hongersnood in Dendermonde, St. Gilles en omgeving, ook bij het R. K. Huisvestings-comité te Leiden worden bevestigd. Allerjammerlijkst zijn de smeekbeden, die het comité bereiken, om toch ten spoedigste een aantal der zwaarst beproefde kinderen uit deze zoozeer ge- teisterde plaatsen naar het gastvrije Nederland tè voeren. Het comité zal daarom den reeds in Antwerpen en omgeving begonnen arbeid een oogenblik moeten stop zetten en reeds einde dezer week zullen vertegenwoordigers naar Dendermonde vertrekken om daar den nood eenigszins te lenigen. De heer Van Schoor, een bekend industrieel te Dendermonde, heeft de leiding dezer propaganda op zich genomen. Eerstdaags zullen een aantal kinderen uit Dendermonde naar ons land komen, teneinde bij verschillende gezinnen te worden geplaatst. Verschillende vereenigingen in ons land worden verzocht, de zaak aan te pakken en bij hare leden rondvraag te doen, wie , kinderen wil opnemen. Daardoor wordt de arbeid van het comité zeer vergemakkelijkt, daar zoodoende de kinderen niet zoo verspreid worden en in groepjes naar ééne plaats kunnen gezonden worden, welke verzending ook de minst kostbare is. Het secretariaat van het comité is gevestigd 3 Oetoberstraat 11 a, Leiden. Een oplichter. Een zekere S., onder de gemeente Ambt Delden woonachtig, zoo schrijft men aan de Zw. Crt., kwam begin Januari in een herberg te Bornerbroek. Hij gaf een ledige flesch en vroeg om deze met jenever te vullen. Het mejsje voldeed hieraan, maar eischte eerst betaling. S. vroeg, of ze hem niet wilde borgen, waarvan zij niet wilde weten. Hij trachtte toen het meisje uit de gelagkamer te krijgen, door om tabak te vragen, maar het gelukte hem niet. Andere pogingen leden eveneens schipbreuk. Tot het meisje kolen in de kachel deed en S. zag bewegen. Maar toen ze de flesch nog in de tapkast zag staan was ze weer gerust. „Dus, ik mag de fiesch niet meenemen, zonder direct te betalen ?" vroeg S. Een ontkennend antwoord volgde. Dan ga ik even mijn fiets laten repareeren en geld halen om straks de flesch in ontvangst te nemen, luidde het antwoord. Maar... hij moet nog komen De 51in-in-led had twee flesschen bij zich, een ledige en een vol water en in het oogenblik dat het meisje kolen in de kachel deed, had hij de flesch verwisseld en het »heerlijke vocht" in zijn bezit. De rijkspolitie, die van het geval hoorde, toog op onderzoek uit, en vernam, dat de man evenzoo in Delden had gehandeld en in Goor zelfs in 4 á 5 café's. In één café was het niet eerder bemerkt, dan toen de waard den volgenden morgen aan een bekend reiziger een borrel schonk en deze over den drank zijn afkeuring uitsprak. De inhoud was slootwater. In en ander café stond de flesch met zoogenaamde jenever nog op dezelfde plaats en de waard wilde niet gelooven, dat hij beetgenomen was. Op aandringen werd hij verzocht een borrel uit die flesch te schenken, toen bleek, dat zij eveneens slootwater bevatte, waarop zelfs kroos dreef. De dader zit nu achter slot en grendel te Almelo, in afwachting van andere dingen, want hij heeft ook kippendiefstallen op zijn geweten. Een agent doodgestoken. Een droevig voorval heeft zich te Amsterdam afgespeeld. Een beschonken persoon, die van links naar rechts over de straat zwaaide en elk oogenblik gevaar liep door een tram of kar overreden te worden, werd tegengehouden ,door den politieagent Titseler. De politiebeambte geleidde den man naar de hal van het gebouw van het Zeemanshuise en vroeg daar of iemand om een kar wilde telefoneeren, ten einde den beschonkene huiswaarts te rijden. Daar een groot aantal nieuwsgierigen zich voor het gebouw verdrong, stak Titseler zijn arm' door dien van den beschonkene en liep vast een eindje op. Omstuwd door een massa volk, liepen beide mannen verder. Eensklaps schiet een donkere figuur uit de omstanders naar voren en roept: „Dat karweitje zal ik wel overnemen." Er blinkt iets in het lantaartilicht, de agent slaakt een gil en stort achterover. Toen ontstond een paniek. Vrouwen en mannen stoven gillend uiteen en te midden van de herrie slaagde de messenheld er in te ontkomen. Men droeg den agent, die uit een wonde aan de borst zwaar bloedde, – een tramhuisje binnen. Van het Zeemanshuis uit werd om een brancard getelefoneerd. Maar helaas, na een kwartier stierf Titseler. Eerst na een poos arriveerde de brancard van den Geneeskundigen Dienst en werd het stoffelijk overschot van den agent naar het bureau Kattenburg vervoerd. Den geheelen avond bleef het stampvol in den omtrek van de plaats, waar de moord zich afspeelde. Titseler, een gehuwd persoon van middelbaren leeftijd, stond bekend als een politiebeambte, die steeds kalm en tactisch optrad. Zijn dood heeft bij zijn collega's in de sectie groote ontroering gewekt. Dinsdag is in verband met dien doodslag de 48-jarige Adrianus Gout gearresteerd, die verdacht wordt de dader te zijn. De aangehoudene is afkomstig van Nijmegen, maar woont te Amsterdam. Hij werd op zijn werk gearresteerd. Gout heeft aanvankelijk ontkend, meende een alibi te kunnen opgeven. Dit bleek onjuist. De politie heeft toen z'n Zondagsche kleeren laten halen en hem die doen aantrekken. De getuigen, bij het voorgevallene ", aanwezig, herkenden in hem den man, die Titseler den zoo noodlottigen messteek had toegebracht. Eenmaal herkend. zijnde, bekende Gout de daad te hebben gepleegd. Hij meende een agent te zien, waartegen hij gedurende eenigen tijd een wrok koesterde en stak toe met het gevolg, dat de plichtgetrouwe politie-beambte het met den dood moest bekoopen. De dader is ter beschikking van de justitie gesteld. De slag -op de Noordzee. De stoomtrawler „Erica" IJmuiden 21 rapporteerde, niet ver van het zeegevecht van Zondag af te zijn geweest. De schipper, C.,Langbroek, vertelde het volgende: Wij waren Zondagmorgen omstreeks 10 uur visschende op 120 mijl Z.-W. van Helgoland, toen opeens de stuurman mij , kwam zeggen, dat er geschoten werd. Nauwelijks waren wij aan dek gekomen, of wij zagen de Duitsche vloot, ongeveer zes kruisers en een twintigtal torpedobooten, voor ons opduiken. Het duurde niet lang of er kwam van den tegenovergestelden kant een viertal groote Engelsche kruisers met eveneens een aantal torpedojagers ful speed aanstoomen. Opeens regende het granaten en kogels van de zijde der Engelschen. Ze gingen over ons schip heen. De. Duitschers antwoordden wel, doch gingen al schietende op de vlucht, Een Engelsche kruiser had het geluk, een groot schip van den vijand (waarschijnlijk de „Blecher") in den grond te boren. Terwijl de Duitsche vloot meer uit het gezicht verdween, zagen we nog, dat ook twee :Engelsche schepen werden geraakt, een er van ',in het achterschip, het andere midscheeps. Dit was echter niet van dien aard, dat ze erg gehavend werden. Wij waren 900 M. van de beide vloten verwijderd, toen het gevecht begon, en konden het verloop goed nagaan. Nog twee andere IJ muidensche trawlers waren in de nabijheid en ook een koopvaardijschip. Reusachtige : waterzulien vae'den granatenregen zagen wij opspuiten. Het was een fantastisch gezicht, het vluchten en zinken van een der Duitsche Luisers te zien. Wij zagen nog de Engelsche vloot den vijand achtervolgen, doch bemerkten verder niets meer. Uitvoer verboden. Zaterdag werd door de komrniezen van Valkenswaard onder Linde een lading van 500 liter petroleum aangehouden en in beslag genomen. Een bivakmuts-vers. Voor eenige weken plaatste een mil.- sergeant een stukje in ons blad, waarin hij meedeelde, dat de afdeeling, waarbij hij diende, ook gaarne eens een klein deel van de goede gavere en giften zou ontvangen, die aan het leger werden gezonden. Zijn schrijven heeft eenig succes gehad en o.a. ontving hij bij een zending 't volgende vers: M. ! Hierbij zend ik U twee mutsen En twee polsmofjes er bij. 'k Heb acht uren zitten prutsen, Nu ben ik voorloopig vrij. Als 5000 vrouwen in ons dierbaar Nederland Dezer dagen ook zoo deden, Voor een poosje 't uitgaan lieden, Is geschied, wat in de krant Verzocht werd door een vrouwenhand. N.l. 10000 mutsen waren er dan klaar En nog menig polsmoffen-paar. Ja, de vrouwen werken mede Niet alleen voor 't huisgezin, Ook voor 't staatsbelang en 't leger. 't Is haar heel goed naar den zin. Ook zal zij in 't leger dienen, Als de Wet dat van haar eischt, Maar ze zegt: „Heeren Staatslieden, Er is nog iets, dat ten hemel schreit! Geef ons 't Kiesrecht," is haar bede, Neen, het wordt welhaast haar eisch ! Toe, geef het haar voor haar breien, Als een welverdiende prijs! Eene Nederlandsche suffragette. P.S. Op 't punt het breiwerk te verzenden Naar 't adres te Amsterdam, Las ik in de krant een bede En ik deel den Friezen mede, Dat wellicht niet een het wist, Dat in 't plaatsje Hooge-Mierde De soldaat geen feest nog vierde. Net op 'e hichte ten de tiid. Soldaet-milicien komt de herberg binnen setten. „Kastlein, 'n glês port, asjeblieft!" Nou, tinkt de soldaet, da's lekker. „Kaslein, noch:jen ! Der sitte gjin bonken yn, dy kin men gauw tikke en mei 'n wip is 't glês leeg. »Tankje wol," sei de soldaet, »goeie del l" »Hou," sei 'de kaslein, „dou moast noch bitelje, feint." »Ik bitelje, hwat bitelje," frege de soldaet. „Twa glezen port fensels," sei de kaslein. „Mán, jou binne net op 'e hichte fen de tiid," sei de soldaet, „Os Látnánt hat fen 'e moarn noch sein tsjin Os: „ Jonges," sei er, „tink er om, port hoewe jimme net to biteljen, dat habbe jimme as myleteeren op 'e baorgers foarát yr' oarlogstiid," „dat sei er." »Ik smar 'm, goeie dei I" „Dy is mai,' seiën de gasten. Het langer in dienst houden der militieplichtigen. In de Dinsdag gehouden zitting der Tweede Kamer is het wetsontwerp, betreffende het langer in dienst houden van militieplichtigen bij de landweer aangenomen met 61 tegen 15 stemmen. Ook het .wetsontwerp betreffende de ingelijfden bij de militie werd aangenomen. Bij de behandeling van het eerstgenoemde wetsontwerp was door den heer Troelstra een motie ingediend, waarbij de Kamer verklaart het te betreuren, dat haar geen gelegenheid is geboden om nader kennis te nemen van de politieke gronden der regeering voor de volledige handhavieg der mobilisatie. Deze motie werd verworpen met 62 tegen 14 stemmen. Gebrek aan zeep. Telkens en telkens weer wordt door de Duitsche autoriteiten zuinigheid aanbevolen, schrijft men aan de Tel. In de nieuwste bekendmaking van den generaal-kommandanteur te MOnster wordt tot de bevolking het verzoek gericht de uiterste zuinigheid te betrachten bij het gebruik van zeep, daar de grondstoffen voor de fabricatie beginnen te ontbreken, aangezien deze uit het buitenland niet meer worden ingevoerd. De voorraad katoenzaadolie en cocosnoot-, olie is bijna geheel verbruikt en aardappel- ( meel mag voor het samenstellen van zeep 1 niet meer gebezigd worden, omdat dit voor de voeding van het volk noodig is. Insubordinatie. Omstreeks 10 uur 's avonds ontstond bij onze grens aan het z.g. Staakje een hevige woordenwisseling tusschen een Duitsch officier en een Duitschen grenswacht. Deze vond namelijk de aanmerkingen, hem door zijn superieur op alles behalve zoetsappige wijze gemaakt, volstrekt niet naar den zin en beet van zich af. Doch hierbij bleef het niet. Op een gegeven °ogenblik werd het den landstormman te machtig; hij trok de bajonet van zijn geweer en wierp dit den officier voor de voeten. Toen schreed hij met de bajonet in de hand op den vlak daarbij staanden Nederlandschen schildwacht toe, reikt hem het wapen over en gaf zich gevangen. De man is inmiddels naar het interneeringsdepót vertrokken. Daags te voren vervoegde zich aan het vluchtelingenkamp een Belgisch militair, die aan de Yser in Duitsche krijgsgevangenschap geraakt was, doch ook weer direct had weten te ontsnappen. Smokkelen. Als een staaltje, dat de kooplui en handelaars, die vleesch uitvoeren naar Duitschland, vernuftig zijn, meldt men aan de Nieuwe Cour. het volgende: Er ging een lading varkens over Gronau Duitschland in, dat wil zeggen, geslachte varkens, want levend mogen ze niet uitgevoerd worden. De varkens zijn voor verzending schoongemaakt en in twee helften gesneden en worden zoo met heele treinen verzonden naar onze oostelijke buren. De koopman, waarvan hier sprake is, een Duitscher, die hier te lande den noodigen voorraad had opgekocht, had de varkensheiften twee aan twee in een lichte omhulling van behangerslinnen verpakt, dat doorschijnend is en alzoo de ttwee helften van het varken, samen vormend één schoongemaakt varken. het zien. De douane echter, in dezen tijd op haar hoede als nooit te voren, kreeg achterdocht en sneed een der zakken open. En nu bleek haar, dat de schoongemaakte varkenshelften, mooi tegen elkaar verpakt, van binnen waren gevuld met stukken gerookt spek, waarvan de uitvoer verboden is. Men begrijpt, dat de zending in beslag genomen en proces-verbaal werd opgemaakt. Sedert worden door de ambtenaren alle verpakte verzendingen opengesneden en streng gecontroleerd. Maar duizend tegen één, of de smokkelaars zullen er wel weer een nieuwen truc op vinden. Zaterdag passeerde nabij Achel een kar de Nederlandsche grens, welke volgeladen was met carbiddoozen. De uitvoer van carbid naar de Belgische grensgemeenten heeft grooten omvang aangenomen. Een commandant van de Nederlandsche grenspost ter plaatste vroeg naar den inhoud der bussen. „Carbid." Maar de commandant deed een onderzoek instellen, waarbij bleek, dat alle bussen met . . . bruine boonen gevuld waren. Onder de puinhoopen van Avezzano. Uit Rome wordt aan de „Times" bericht, dat te Avezzano een vrouw en een kind zijn gered, die negen dagen lang onder de puinhoopen begraven waren geweest. De moeder vertelde, dat zij met haar kind aan de borst gevallen was en al dien tijd zonder voedsel was gebleven. Het kind had vreeselijken dorst geleden en de moeder had het in het leven gehouden door zijn lippen met een stukje vochtig katoen te bevochtigen. Enkele minuten vóórdat er hulp opdaagde, bemerkte de ongelukkige vrouw, dat het hart van het kind bijna had opgehouden te kloppen. Thans zijn moeder en kind herstellende. De Koning heeft wederom een bezoek gebracht aan de geteisterde streken, die na met sneeuw zijn bedekt. Z. M. heeft het paleis in het park van Caserta, een van de grootste koninklijke paleizen ter wereld, ter beschikking gesteld voor de vluchtelingen. De bevolking van Rome was in onrust gebracht door een profetie, welke, naar beweerd werd, onder de puinhoopen van Avezzano gevonden was, gehecht aan een houten Madonna-beeld, in welke profetie werd voorspeld, dat Rome den 25en Jan. het lot van Avezzano zou deden. Verscheidene personen, onder wie ook vreemdelingen, hebben Rome verlaten, met het plan, eerst tegen het einde van de maand weer terug te keeren, om den noodlottigen datum te vermijden. De pers doet haar best om de menschen te overtuigen toch hun huizen niet te verlaten, maar tegen bijgeloovigheid is 't kwaad vechten. Misschien zal de rust weerkeeren nu de 25e voorbij is. Rooversbenden in Vlaanderen. Behalve dat Vlaanderen geteisterd wordt door den oorlog, wordt het land nu ook nog onveilig gemaakt door rooversbenden. Op zeer vele plaatsen tusschen Geeraardsbergen en Aalst, waar thans geen Duitsche soldaten meer zijn, hebben deze laatste weken de boeren last van roovers gehad. Overal gaan dezen volgens hetzelfde systeem te werk; dat geen ander is dan van de bandieten uit den ouden tijd: Bij ploegen van vijf tot tien man dringen ze, met zwartgemaakte gezichten, de afgelegen woningen binnen, binden verraste bewoners vast aan stoelen of op hun bed en eischen onder de gruwelijkste bedreigingen, dat men hun het verborgen geld wijze. En dan nemen ze ook alles mee wat maar eenige waarde voor hen heeft. Op sommige plaatsen werden boerderijen letterlijk leeggehaald door zeer sterke, van alle inbrekersgerei, wapenen en zelfs voertuigen voorziene benden. Zoo drongen te Impe bij den landbouwer Bosschaert niet minder dan vijftien roovers binnen en plunderden de hoeve volgens ál de regelen van de kunst. Feiten van denzelfden aard kwamen ook voor te Meire, te Erpe en te Cemmerage. In dit laatste dorp echter liep het voor de schelmen niet zoo goed af. Met hun zessen waren ze gedrongen in de hoeve van de gebroeders Wijnendale, doch dezen waren op tegenweer bereid en slaagden er in de bandieten op de vlucht te drijven, niet echter zonder door messteken te zijn gewond. Enkele roovers werden reeds aangehouden, doch alléén kunnen de veldwachters tegen hen niet op. Ook werden in verschillende dorpen reeds nachtwachten ingericht en enkele burgemeesters hebben reeds de hulp der Duitsche militaire overheid ingeroepen en ook verkregen. 's Nachts bij de voorposten. Een redacteur van de „Matin,"edie als soldaat te velde is, geeft in zijn blad een beschrijving van een_ nacht bij de voor- I posten. „We rukten 's _nachts: op naar 1 het bosch van Apremont schrijft hij ' langs akkers, die voorloopig itet,Moegijzer kunnen ontberen. De granaten hebben den grond doorwoeld en de duizenden en duizenden lijken zullen de akkervoren in de eerstkomende jaren vruchtbaar doen zijn. Terwijl wij voorwaarts rukken fluiten granaten en kogels van allerlei soort over ons heen. Wij bevinden ons in het centrum van het vijandelijk vuur. Een voor een snellen we met den looppas een groot veld over. Met het hoofd naar beneden, diep voorover gebogen, den rug door den randsel beschermd, gelijken we wel schildpadden. We komen in het bosch. De nacht is aangebroken. Daar vóór ons ligt de loopgraaf van de voorposten. Een man is in de duisternis te onderscheiden: twee zwarte gestalten komen uit een gat in den grond gekropen. Ik kan met moeite een gezicht onderscheiden waarin een paar oogen glinsteren; de rest is een stoppelige baard en modderige klei. De kameraden die we moeten aflossen verwijderen zich. Een kort hoofdknikje, een enkele mededeeling, dikwijls een handdruk en we nemen hun plaatsen in. De ruimte van het onderaardsche verblijf verbaast ons. Er zijn lange gangen, kamertjes met veldbedden, zelfs een kachel. De wanden zijn versierd met allerlei veroverd Duitsch wapentuig, handgranaten, vliegerpijlen, een klein kanonnetje, dat een haak voortslingert, die de prikkeldraadversperringen vernielen moet . . . Ik neem het geweer in den arm en tuur in de verte, zonder iets te zien. Langzamerhand echter gewennen mijn °ogen aan de duisternis. Ik zie een rechte lijn, die een inzinking in den bodem beireerscht ; het is de ingang van de rotsholen, waar al langer dan een maand de Duitschers op den loer liggen. De loopgraaf, waarin wij nu zijn, was vroeger door de Duitschers bezet. De Duitsche soldaten daar aan den overkant zingen. Wanneer het kanongebulder ophoudt, dringt tot mij door de klank van een ernstig lied; het druppelen van den regen in de boomtakken begeleidt het gezang. Het klinkt als een kerkkoor. Het ruischen van den wind door de boomtoppen maakt op mij den indruk van verheven orgelspel. Vier soldaten verlaten de loopgraaf. De luitenant omhelst een van hen, een Nonden, baardeloozen onderofficier, die zeker niet ouder is dan 18 jaar. Het is zijn broeder. Omstreeks middernacht hooren we een langgerekt weeklagen, hartverscheurend jammeren en steunen. „Het zijn de gewonden," zegt mijn luitenant, „die daar drie dagen geleden tusschen onze loopgraven en die van de Duitschers zijn blijven liggen. Noch wij, noch de Duitschers kunnen hun hulp brengen. Ze zijn zeker aan de beenen verwond. Den vorigen nacht was het kermen nog verschrikkelijker en veelvuldiger, maar de een na den ander sterft in den regen en de kou en de modder." Plotseling om twee uur 's nachts klinkt een geweldige ontploffing: ongeveer drie honderd schreden van onze loopgraaf verwijderd vliegen steenen en brokken aarde in de lucht om dan in het bosch neer te vallen. Twee zwarte gedaanten springen op onze loopgraaf toe en vallen uitgeput tusschen ons neer. ik herken in een hunner den kleinen, blonden onderofficier; zijn gelaat is met bloed bedekt. Ze hadden een wigvormige gang, die tot de Duitsche loopgraven leidt, willen laten springen, maar de mijn ontplofte te vroeg en de beide anderen, die hem begeleidden, zijn onder de aardmassa begraven. Een ondergrondsche oorlog. Het Panische „ Journal" bevat een verhaal van Georges Prade, waarin deze vertelt van een bezoek, dat hij heeft gebracht in een Fransche loopgraaf, vanwaar een stafofficier hem tot op 60 M. van de Duitsche linie bracht. Zij begonnen hun tocht van uit de voorste loopgraaf die op ongeveer 180 M. van het vijandelijke front was verwijderd. „Plotseling werd het nacht," vertelt Prade, alsof we in een kelder zonder luchtgat kwamen. De onderaardsche gang, waar we binnen kwamen, is nauw, we moeten ons bukken om als blinden voorwaarts te tasten. Daar heel achter, oneindig ver naar het lijkt, schijnt licht in werkelijkheid is het zeer dicht bij het klassieke optische bedrog in donker. Onze leider praat zacht met twee mannen. Het zijn pioniers. We bevinden ons op een soort binnenplaatsje, 60 M. van de Duitsche linies. Onze eerste zigzag-gang dient slechts om dichterbij te komen; nu zijn we in de parallel-gang naar de vijandelijke linie. Van hier uit zullen nieuwe uitloopers tot onder de Duitsche loopgraven gaan, opdat deze op verschillende punten zullen kunnen worden ondermijnd en op een gegeven °ogenblik opgeblazen. Vooropgezet, dat niet . . . . Zij of wij. Wat een bestaan! De loopgraaf met zijn open hemel, zijn zon, zijn regen en vorst, is een paleis vergeleken bij dit hol, waar slechts voortdurend stilzwijgen en duisternis heerschen. Hier is men van niets meer zeker. Is de aarde rondom een veilige dekking of verbergt zij den vijand? En welk een strijd, welk eene overwinning, welk een dood. Onzichtbaar, stom zullen deze vreeselijke aarddwergen overwinnen of sterven, zonder ook maar den vijand te hebben gezien, die zij zullen dooden of die hen dooden zal. Een van beiden zal, zonder het te weten, in een oogenblik van den nacht in den dood overgaan. De pionier-officier, een prachtige kerel, met den verstandigen, nadenkenden kop van een geleerde, fluistert ons bij den flikkerenden schijn van een lampje toe: „Kom mee, dan gaan we naar het einde van den luistergang, 5 M. diep, op nauwelijks 30 M. van de Duitschers. Ik zal nooit dat spookachtige tooneel vergeten, waarbij elke teekening met Rembrantiek, zwart of licht verbleekt. De kleine kring van geelachtig licht, de gebaarde woeste koppen van de pioniers, het fijne, resolute profiel van den officier en het zwarte gat, waar de knielende man zich steeds weer overheen buigt, om in het onbekende het geheim van leven en dood te beluisteren. , We kruipen nu allen op handen en voeten ' en voelen, dat er stroo op den grond ligt.. Een stille en langzame arbeid wordt daarachter uitgevoerd. Onophoudelijk niet tegen te houden worden de voelhorens verder uitgestrekt, graven de"mollenzich met kleine, regelmatige en zekere stukjes voorwaarts. We steken de hoofden bij elkaar en fluisteren : „Kan mende Duitschers hooren werken ?" „Ja, maar het is nog zoo onduidelijk, zoo ver weg, dat men niet kan zeggen waar." „Dus ?" „Dus moeten wij als eerste aankomen, anders niet!" En vol vertrouwen, mij zijn hand op de schouders leggend, mompelt hij: „Wij komen als eerste aan; het moet zoo zijn." Toen ging het terug naar het daglicht. Het geluid der kanonnen scheen mij vriendschappelijk, het knetteren der machine-geweren vertrouwenwekkend. De zon daarboven straalde nog, de menschen gingen vreedzaam in de loopgraven heen len weer, men pompte zijn longen eens ' vol lucht. D2 officier, die ons geleid had, zeide bij' het afscheid vergenoegd: „Tot weerziens, en weest niet bang, we komen als eerste aan." Een Oostenrijksch soldaat schrijft aan zijn in Thiiringen wonende ouders: Ik heb als schildwacht gestaan voor de vestinggevangenis te T. Er zijn veel gevangenen en misdadigers. De laatste maal had ik „misdadigerspost nummer een." Dit klinkt niet kwaad, niet waar? Met geladen geweer werd ik aan den linkervleugel voor een deur geplaatst, die stevig op slot zat en van een kijkgat was voorzien. Ik kreeg bevel alle drie minuten naar binnen ;te kijken, wat de man deed. Weet ge wie dat was? Princip, de moordenaar van aartshertog Franz Ferdinand en, zijn vrouw. Princip is aan de voeten geboeid en bovendien geketend. Den heelen nacht is hij in zijn cel. Alleen van negen tot tien wordt hij alleen door den schildwacht op en neer geleid. Ge kunt denken hoe het mij te moede was, toen ik met geladen geweer op drie pas afstand achter den schrander uitzienden jongen man aanliep De ketens rammelden bij iedere stap. Hij mag geen woord spreken, niet lezen of schrijven. 's Nachts moet licht in zijn cel branden. --- FEUILLETON DE AFGEBROKEN HONDENTAND 6) (Vervolg) Werkelijk, dokter Forsyth, zei hij, u bent in staat om zelfs een . . . . politicus Zijn geduld te doen verliezen. Neen, ik verlang geen geld. Dat wil zeggen : geen „chantage" -geld. Alles wat ik verlang, is een weinig beleefdheid en dat nog maar van de allergewoonste, burgerlijke soort. Kijk eens ! John Vorice was een oprecht vriend van mij, evenals zijn broeder een vriend is van u. Ik wil daarmee niet zeggen, dat ik altijd goed vond, wat hij deed, maar ik hield van hem misschien omdat Wij zoo verschillend van karakter waren. i`anciall, die, met alle respect voor u, op mij altijd den indruk heeft gemaakt van een zelf-ingenomen dwaas, krijgt ruzie met zijn broer en brengt hem een doodelijke wonde toe. Let wel, dokter, ik zeg daarmee niet, dat hij de bedoeling had dit te doen. Maar voor mij bestaat er absoluut geen twijfel, of hij heeft het gedaan. Door puur toeval ontdek ik de misdaad. Dan wordt de verzoeking om te vertellen, wat ik weet, heel sterk. John was mijn vriend, maar , _ van Randall houd ik niet; bovendien zóu het voor mij, juist op dit oogenblik, waarop ik den eersten stap doe op het pad, dat tot mijn positie moet voeren, van groot belang zijn om een moordenaar aan het gerecht over te leveren en een sensationeel geheim op te lossen. Niettemin houd ik mijn mond. Waarom? Eenvoudig omdat ik geen lust heb mijn werkgever in de gevangenis te brengen en een armen grijsaard van verdriet te doen sterven. Ik ben een bewoner van dit huis; ik wil zijn eigenaars getrouw zijn. Maar er zijn grenzen aan het menschelijk geduld en als die kerel, Randall, van wien ik weet, dat hij een moordenaar is, een hoogen toon tegen mij aanslaat en, wat nog erger is, als gij als Zijn plaatsvervanger een hooge borst opzet en dreigt mij te ontslaan . . • Ik deed hem zwijgen door een vuistslag op den lessenaar. Laat het hier bij blijven ! zei ik. Laat ik u zeggen, dat ik hier ben in mijn kwaliteit als dokter en niets anders. Ik laat mij door niemand afblaff en, wanneer het betreft maatregelen te nemen in het belang van mijn patient. Randall kan zijn zaken zelf opknappen maar zijn vaders gezondheid is mijn zaak en u kunt iedereen in het land aanklagen, mijzelf inbegrepen, vóór ik zal toestaan, dat mijn orders overschreden worden. • Edwards liet het hoofd een oogenblik op zijn handen rusten en keek mij ton vast aan. Laten wij niet twisten, dokter, zei hij. Ik beken, dat ik ongelijk had, toen ik tegen uw orders in handelde. Wat Randall betreft, ben ik overtuigd, dat hij M in zelfverdediging handelde M in een opwelling van drift, en ik verlang volstrekt niet, hem in de bank der beklaagden te zien zitten. Ik stel voor, dat wij de zaak hierbij laten en zoo goede vrienden blijven, als onder de omstandigheden mogelijk is. Ik verbind mij om in het vervolg uw orders behoorlijk op te volgen. Maar het zou mij op het oogenblik hoogst ongelegen komen, als ik dit huis zou moeten verlaten. Ik keek een oogenblik uit het raam en dacht snel na. Het was natuurlijk mogelijk, dat Edwards de waarheid sprak, maar ik betwijfelde het. Dat wil zeggen, ik twijfelde niet aan de waarheid van zijn bewijzen tegen Randall, maar ik kon niet gelooven, dat hij bleef zwijgen uit zuivere menschenliefde. Hier, dacht ik, was een geslepen schelm. Waarom was hij er zoo op gesteld in het huis te blijven? Om mijnheer Vorige op de één of andere wijze in zijn macht te krijgen? Of had hij nog snaren op zijn viool, waar ik zelfs niet aan dacht? In ieder geval bedacht ik: zoover mijn eigen doel betrof, had ik mijn zin gekregen, terwijl Edwards ontslaan er toe zou leiden, dat ik Randall in moeilijkheden bracht. Het is altijd goed, den vijand niet buiten het gezicht te hebben. Daarom stemde ik er, zij het schoorvoetend, in toe, de zaken voor het oogenblik bij het oude te laten, als Edwards mij zijn woord wilde geven, dat hij geen poging zou doen, om den ouden heer Vorice op te zetten tegen zijn zoon Randall. Toen deze wapenstilstand gesloten was, gingen wij naar beneden biljart spelen; een spel, waar wij beiden veel van hielden en waarin wij zoowat even sterk waren. Den volgenden middag ging ik naar de Dalziels om tennis te spelen en, daar ik vroeg aankwam, vond ik de familie nog op de veranda, waar zij koffie gedronken had. Kort daarna kwam Chisholm, in tennis-costuum, aanwandelen en gingen wij naar het veld om te spelen; Agnes en ik tegen Mary en Chisholm. Wij wonnen het met weinig moeite, tengevolge van de luiheid van den artist, want Mary was een bijzonder goed speler. Na de derde partij verklaarden de beide anderen, dat zij er genoeg van hadden en verlieten het veld, om in de beschaduwde veranda koelte te zoeken. Agnes had mij uitgedaagd voor een partijtje met ons tweeën en wij lagen onder een appelboom uit te blazen, vóór wij daaraan begonnen, toen ze tot mij zei: Clarence Chisholm heeft vandaag lang zoo goed niet gespeeld als anders. Hij heeft zijn best niet gedaan, antwoordde ik. Als een bal binnen zijn bereik kwam, sloeg hij hem weg; zoo niet, dan liet hij hem loopen. Hij is, geloof ik, in alles een beetje onverschillig, niet? Agnes tikte op den grond met haar raket. Zij antwoordde niet dadelijk en toen ik naar haar keek, zag ik, dat haar glad voorhoofd gefronst was en haar oogen starend en peinzend. Neen, antwoordde ze langzaam. Als hij werkelijk iets wil, dan is hij vlug genoeg. Clarence heeft mij altijd doen denken aan een zwarte kat. Hij is alleen lui, als men op hem let. Zooals de meeste menschen, die werkelijk wat doen, moet men hem aan het werk zien als men hem op zijn best wil zien. ls zijn werk goed? ; Zeer goed. Hij loopt over van talent. Gij zult er binnenkort zelf over kunnen oordeelen. Wij gaan naar zijn atelier om thee te drinken en zijn portret van Mary te zien. Wij hebben ons zelf moeten inviteeren. Mary heeft in eenige dagen niet geposeerd en hij heeft aan den achtergrond gewerkt. Een groot doek? vroeg ik. – – Ja. Ten voeten uit. Hij heeft haar geschilderd als een priesteres der Druïden. Daar heeft zij juist het type voor, zei ik. Wat doet zij? Een offer brengen? Zij heeft juist den marentak afgesneden, antwoordde Agnes. Dat was het geheiligd zinnebeeld der Druïden, zooals ge weet. Hun priesteres heette ede draagster van de gouden sikkel." Mary staat met de sikkel in één hand en een pas gesneden marentak in de andere. Het is werkelijk een prachtig doek of ten minste, het leek het te zullen worden, toen ik het 't laatst zag. Zullen we nu weer gaan spelen? Ja, antwoordde ik, sprong op en reikte haar mijn hand toe. Agnes nam ze en sprong op zoo vlug als een fee. Zij was een mooi gevormd meisje, slank maar gevuld. Nadat wij nog drie partijen gespeeld hadden op het in de zon blakerende veld, was zij zoo frisch en koel, alsof ze op het dek van een boot had gewandeld. (Wordt vervolgd) , ---