Advertentie alksialhállitolkilikabill~"11111"111114114111 R Ul-M TE, seekre eesnt d a grnd in Uw urende voorraad KOEKJES? VUL DAN MAAR GAUW AAN Reuzensorteering in goedkoop°, Middel- en betere prijzen, waaronder nieuwe. Levering direct! Aanbevelend, TROMP Sneek. Van ouds speciaal adres. 1111IglErginfir•101~~15WWWW --- Advertentie Si( á 4 EN van 7 tot 12cent Fabr. 6ebr§ 110 -Den Bosch --- Advertentie , Metsbeisnagazijn _ K. BONNERIA NOORD, FRANEKER. Alle soorten MEUBELEN onder garantie.; franco levering. Alles prima eigen stoffeerwerk. y =4) (0 PEPERMUNT onderscheidt zich door zuivere samenstelling en ,„.C• frisschen smaak. – Vraagt ze Uwen Winkelier. VAN SLOMEN-minium oer VRAAGT STEEDS MUSCALLA, de Parel der zoete Grieksche Wijnen, 1,00 per flesch. Alleen-verkoop bij W. POSTMA. Voor winkeliers tegen fabrieksprijzen. PUR:OL 30c Gesprertren Winterhanden Jeuken-de Wintervoeten Ruwe, Schrale Huid Springende Lippen Bij Apoth. en Drogisten Tandarts NIJK Bolsward is te FRANKER te consuiteeren : 's Maandags van 10-1, 's Woensdags van 3-6, ten huize van den heer H. HOEKSTRA, Raadhuleplein. Aparte:ingang. :VICTO v t° BORSTSIROOP _per %con fl. 1.25 P*37119.0 Y e rk'rij báar bij 11.11.Aprhekers ,nlll:,gisten --- Advertentie De vree_selijke en onuitstaaribare pijnvan WINTERHANDEN enVOETEN wordl.spoe4 perlt2iht door -rilenth datum . Probeert dit verkoelende geneesmiddel nul f 0,75 en f 1.50 per potje: Meer dan 16 millioen potjes worden jaarlijks verkocht. 28 Verkrijgbaar bij alle Apothekers en Drog. SIGARETTEN in volledige sotteering volop voorradig voor onmiddellijke levering hij TROMP Snoek. gebruikt toch ook TRIO PEPERMUNT? Elke winkelier kan U deze leveren. Sta er dus op TRIO PEPERMUNT te ontvangen. Voor Engros alleen bij de Fa. A. DE METZ, Leeuwarden. --- BUITENLAND. Zal in 1925 worden voortgezet en voleindigd wat in 1924 is begonnen? Zal de schemering van een nieuwen dageraad, die 1924 over de wereld zag aanbreken en die de hoop op het behoud van den met geweld bevochten vrede heeft verlevendigd, werkelijk blijken den aanvang van een nieuwen, schoonen dag te zijn? Laat ons het hopen. In 1924 hebben twee belangrijke gebeurtenissen plaats gehad, die daartoe het hare hebben bijgedragen. Dat is in de eerste plaats de conferentie te Londen tusschen de geallieerden en de Duitschers en in de tweede plaats de algemeene vergadering van den volkenbond te Genève. De conferentie le Londen bracht met medewerking van de Duitschers de liquidatie van het •vraagstuk van het herstel. Daar hebben de Duitschers voor het eerst na den oorlog als gelijkberechtigden aan de groene tafel mede aangezeten om hun standpunt te doen hooren. Men is het er eens geworden en toen ook in den Duitschen Rijksdag door een zwenking van de Duitsch-nationalen de goedkeuring op de uit die overeenkomst voortvloeiende- wetten was verkregen, heeft men Duitschland aan een buitenlandsche leening geholpen, waardoor zijn financiën konden worden gestabiliseerd. Die leening slaagde schitterend, hetgeen als een bewijs kan worden beschouwd, dat men optimistisch ten opzichte van de toekomst is gestemd. Daartoe geeft trouwens ook de verbetering van den econonnschen toestand in West-Europa alle aanleiding. Te Genève werd een protocol opgemaakt, waardoor in den vervolge vrede en veiligheid aan de wereld zal worden verzekerd. Eenerzijds zal dit geschieden door het beginsel van de scheidsrechterlijke regeling van geschillen tusschen de staten en anderzijds door het beginsel van bestraffing van den aanrander van den vrede. Jammer alleen, dat de groote mogendheden er nog niet toe hebben kunnen komen om met haar handteekening dit protocol te bekrachtigen. Vooral van Britsche zijde worden tegen de consequenties van dit protocol ernstige bezwaren ingebracht. Het zijn vooral de groote zelfbesturende overzeesche gewesten van het Britsche rijk, die er niet veel van moeten hebben. En zonder hen gaat het moeilijk. Het slagen van de conferentie te Londen had tot eerste gevolg ook het gedeeltelijk ontruimen van Duitsch grondgebied door Frankrijk en België, dat bezet was als straf, voor de niet nakoming van de verplichtingen, /die Duitschland op zich had genomen. Het Ruhrgebied is echter nog bezet. Waarschijnlijk zal dit in Augustus van dit jaar worden ontruimd. Ook is de ontruiming van de Xeulsche gme, die op 10 Januari van dit jaar zou moeten plaats vinden, niet doorgegaan, wijl de geallieerden hebben meenen te ontdekken, dat Duitschland vooral ten opzichte van de ontwapening niet aan zijn verplichtingen heeft voldaan. Frankrijk en Engeland zijn het echter over de te treffen maatregelen nog niet eens. De gezantenraad wil wel een nota aan Duitschland doen toekomen, doch Engeland heeft zich blijkbaar het recht voorgehouden door verdere veranderingen den tekst aan te vullen, zoodat de Engelsche gezant geenszins volstrekte volmacht heeft om op de bijeenkomst van de gezanten voor zijn land te teekenen. Engeland meent ten opzichte van het in gebreke blijven van Duitschland niet voldoende te zijn georienteerd en heeft derhalve geen lust om de nota te onderteekenen. Zoo is deze kwestie wel een van de moeilijkste, welke 1925 van 1924 overkrijgt. Een niet minder groote kwestie is die van de intergeallieerde schulden. Daarover is men het nog lang niet eens. Vooral voor Frankrijk iá dit een zeer lastig geval. Het heeft geleend van Engeland en van Amerika. Zoo nu en dan laat Engeland zich hoorert en waarschuwt, dat het die schulden niet vergeet. War Amerika betreft, schijnt Frankrijk steeds een stille hoop te hebben gehad, dat het nooit weer over die schulden zou praten, doch zoo is het niet. In beide takken van de Amerikaansche volksvertegenwoordiging heeft men duidelijk aan Frankrijk te verstaan gegeven, dat het zijn schulden tot den laatsten cent heeft te betalen. De toon, die daarbij viel te beluisteren, was minder vriendelijk dan men gewoonlijk in Amerika tegenover Frankrijk aanneemt. Er zal wel eens een tijd komen, dat Amerika naar middelen omziet om Frankrijk te doen betalen. Waarop Duitschland natuurlijk hoopt, want dat geeft oneenigheid tusschen wie eens zijn vijanden waren en het is vooral Duitschlands streven om van die oneenigheid gebruik te maken. --- Apen-streken. VERSPREIDE BERICHTEN. Dominee onder den drup. Te Tzummarum is, zooals we in een vorig nummer reeds meldden, de nieuwe GereL kerk in gebruik genomen, bij welke gelegenheid ds. J. Y. Tiemersma, van Bleiswijk, voorheen te Tzummarum, een rede hield en verschillende predikanten en leden der gemeente het woord voerden. Over de oude kerk vertelde -ds. F. Wiersma- van Oosterbierum het volgende aan een verslaggever van het Friesch Dagblad: „Er was eens een man. die een schuur ging •bouwen, en op de vraag met welk doel hij dit gebouw daar neerzette, antwoordde: „'t Wirdt in dounsseal of in fine tsjerke." (Het wordt een danszaal of een fijne kerk.) In de negentiger jaren is dat gebouw aangekocht door de Geref. Kerk van Tzummarum. Het gebouw was zeer primitief en er heerschte, waar het gebouwtje zeer laag van verdieping was, geregeld een verre van aangename lucht. In een hoek was een preekstoel aangebracht, en toen ik voor het eerst ruim tien jaar geleden hier eens kwam preeken, heerschte er een Egyptische duisternis t0t.... ik plotseling boven mijn hoofd een luchtkoker ontdekte, waardoor de vrije hemel zichtbaar was. 't Was een schoone winterdag en het had den vorigen nacht gevroren. Het zonnetje, dat helder scheen, had den aanslag aan den koker doen smelten en zoo geviel het, dat ik netjes onder den drup was geiet...." Ds. Van der Heide, .candidaat voor de Tweede Kamer. Ds. A. v. d. Heide te Britswerd, een der meest bekwame woordvoerders van de S.D.A.P., is geplaatst als no. 3 op de groslijst voor de Tweede Kamer voor Groningen-Drente, in welke kieskringen de S.D.A.P. bij Kamerverkiezingen van 1922 van 3 op 2 zetels terugviel. Het Volk noemt dit verlies „de eerste uitwerking van het vrouwenkiesrecht, dat een stortvloed van politiek nog ongeschoolde elementen aan het kiezerskorps toevoegde." En het blad spreekt de verwachting uit, dat bij een flinke toename van het stemmental o.m. ook deze verloren Kamerzetel weer zal worden teruggewonnen. Een zware reis. De motorboot Heerenveen—Groningen, van den heer J. Wisman te Heerenveen, werd Za- terdagavond, toen ze zwaar geladen op de terugreis was van Groningen, op het Bergumermeer door den verschrikkelijken storm beloopen. De kapitein wilde voor anker gaan, doch door het slippen van het anker op den harden bodem en het onklaar worden van de stuurinrichting dreef de boot af. Men kon daarbij den kop niet in den wind houden. De boot maakte slagzij en de golven rolden over het schip. De toestand werd zóó kritiek, dat de kapitein, om de boot en de rest der lading te redden, zich genoodzaakt zag een 150 zakken meel en een 100 doozen lijnkoeken over boord te gooien. Als schade hoorden we een bedrag noemen van 1 3000. Een schipper te Harlingen kocht Zaterdagavond van een collega een aap en introduceerde even later den nieuwkoop in den huiselijken kring. Het aapje hield zich aanvankelijk zeer lief, doch toen een der vrouwen het dier eens wilde streelen, kwam z'n ware aard aan het licht. Nauwelijks had de jonge vrouw het dier aangeraakt of dit stelde Zich met een venijnigen snauw te weer en beet de vrouw in de pols, die daarna hevig begon te bloeden. Des nachts deed de wonde zoovéel pijn, dat de hulp van een geneesheer werd ingeroepen, " die onmiddellijke overbrenging naar Leeuwarden adviseerde. --- Brandstichting? Zaterdagnacht om drie Uur ongeveer brak brand uit in de woning en slagerij van den bekenden D. Mellema op het Zuidvliet te Leeuwarden. Tegen half-zeven was het vuur gebluscht. De slagerij, keuken, kamer en winkel zijn vrijwel geheel uitgebrand; van den inventaris werd -slechts weinig gered. De schade is derhalve vrij aanzienlijk. Alles was va,rzekerd. M., wiens vrouw en kinderen uit de stad waren, wordt ernstig verdacht den brand te hebben gesticht; ook een buurvrouw, de wed. S., die zoolang voor 't huishouden zorgde, is gearresteerd, doch later voorloopig op vrije voeten gelaten, terwijl M. ,naar het huis van bewaring is overgebracht. --- Advertentie , [.. , BILEEKWATER? A. STRUBI3E. --- Advertentie IN.V. J. W. LUNITER. Baaien, Bevers en Flanellen. Betrouwbare kwaliteiten. --- Overvoerde arbeidsmarkt. Voov de betrekking van 2en klerk ter provinciale griffie te Leeuwarden hebben zich op het °ogenblik reeds ruim 330 sollicitanten aangemeld. Alleen mannelijke personen konden naar deze betrekking dingen. --- Advertentie N.V. J W. LUNTER. – – Wellen en Chitzen DEKENS. --- Advertentie 1111~1~11111111~~~~1•1» N.V. J. W. LUNT • ER• Reparatien aan BEDDEN, SPRINGVEEREN- EN KAPOKMATRASSEN geschieden bij ons in den kortst mogelijken tijd. Vraagt prijsopgaaf. -. I- s", – ' • _ ~s . --- Het schilderslooncontract voor Friesland. De Friesche schilders-patroonsvereeniging I heeft zich tegenover de gezellenbrganisaties ! bereid verklaard voor 1925—'20 wederom een collectief contract voor het schildersbedrijf in Friesland aan te gaan, onder voorwaarde, dat de arbeidsdag wordt vastgesteld op 9 in plaats van 'pp – 8 /, uur en aan de 4 bestaande loonklassen voor enkele plaatsen nog wordt toegevoegd een 5e loonklasse met een loon van 45 cent per uur. --- Boeijes-bende. Dezer dagen werd in de Condensfabriek aan het Nieuwe Kanaal te Leeuwarden een ruit ingedrukt en eenige kisten met busjes gecondenseerde melk gestolen. Bij het onderzoek der politie kwam het voor haar vast te staan, dat hier jongens aan 't werk waren geweest. Inderdaad bleek dit juist. De politie hield een 10-tal jongens van 15 tot 18 jaar oud, onder wie enkele zijn van heel slechte reputatie, aan. Na verhoor en 't opmaken van procesverbaal zijn ze voorloopig weer op vrije voeten gesteld. --- Dat valt mee. De diverse veilingen, die vanwege de Zegelwet voor tonnen gouds beboet zijn, hebben de toezegging van den direeteur-generaal, dat geen boete zal worden geheven, indien kan worden ondersteld, dat te goeder trouw is gehandeld. Het verschuldigde zegelrecht zal echter moeten worden voldaan. --- FEUILLETON. DE VERBORGEN VALLEI door HULBERT FOOTNER. 33) Het scheen Kitty, of 'n nieuw tijdperk van haar leven was ingegaan. Tegenover de feiten, waarvan de werkelijkheid zich onweerstaanbaar aan haar opdrong, was haar onbestemde verdrietigheid weggevaagd als morgennevel. Kitty voelde vaak de hartstochtelijke behoefte om iemand als een moeder te mogen behandelen waaraan echter nooit voldaan was, want allen behandelden haar als 'n kind, en geen hunner was ooit ziek. Aanvankelijk was de zieke, uitgeputte man die onbekende vreemdeling van niemand-wistwaar niet meer dan een voorwerp, waaraan zij die behoefte, dat verlangen, kon bevredigen. Slechts langzamerhand begon hij, een persoonlijkheid voor haar te krijgen: het eerst op 't °ogenblik dat zij de verrassende ontdekking deed, dat hij jong was. Dat maakte zij op uit de frischheid van zijn stem. Hij lag in ijlkoortsen. Dien geheelen nacht, den volgenden dag en" den nacht daarop, lag hij zich heen en weer te gooien en te praten in zijn koorts. Toch was het duidelijk te zien, dat hij op den weg naar beterschap was. Kitty dacht niet aan slapen, en was volkomen gelukkig. Eerst waren de klanken, die hij nu en dan Uitbracht onsamenhangend en verward. Later zag hij Kitty met zijn groote, glanzende oogen strak en lang aan; hij sprak met een onnatuurlijke duidelijkheid, en een zekere regelmaat. Zij luisterde zooals men naar een verhaal hoort, belangstellend en geboeid, maar niet vermoedend, dat het berustte op iets dat werkelijk bestond. Daarvoor scheen het te veel een spel zijner verbeelding, zijn lang verhaal over 'n schoone vallei die in de bergen verborgen lag en die men kon binnenkomen door een grot, en over een moedige, bekoorlijke vrouw, die daar heerschte als Meesteres: Nahnya noemde hij haar. Die naam zeide Kitty niets. „Hij is een dichter," dacht zij met eerbiedigen schroom. In haar eenvoud schreef zij het alles op in de nachtelijke uren, om het hem later te kunnen vertellen. Den tweeden morgen, toen zij, zittend op een stoel naast het bed, even was ingedommeld, schrok Kitty plotseling weer klaar wakker, toen ze hem met een zwakke, zachte stem hoorde zeggen: „Je bent er werkelijk! Ik dacht dat het maar een droom was." Je wordt beter!" riep Kitty blij uit. – »Ben ik nog in het Noorden?" vroeg hij verwonderd. ~Ik had nooit gedacht, daar een blank meisje te zullen vinden." „Ik ben dan ook het eenige," zeide Kitty. „Je kwam hier zóó de deur binnenvallen." Hij vertelde haar wat hem overkomen was. „De Stanley-watervallen!" herhaalde Kitty. ,Maar dat is niet meer dan tien mijlen stroomopwaarts hier vandaan. Heb je dan zoo lang noodig gehad om hierheen te komen?" „Waarschijnlijk heb ik steeds in een cirkel geloopen," zeide hij. „In den beginne hield ik steeds het strand. Maar de pijn werd zoo hevig ik geloof dat ik koorts kreeg en mijn hoofd werd zoo licht. Ik herinner me nog flauw, dat. ik door de hosschen voortstrompelde, terwijl allerlei verwarde gedachten door mijn hoofd gingen —" ~Je moet niet zoo Veel praten," zeide Kitty met gezag. „Best!' antwoordde hij glimlachend. „Als je maar niet wegloopt." De goede voeding en zorgzame behandeling verrichten wonderen bij den patiënt. Hij verklaarde vastbesloten te zijn, den volgenden dag op te staan. Toevallig sloeg hij een blik in den spiegel; met een uitroep van schrik werd hij zijn baardig uiterlijk gewaar. Hij, vroeg om een scheermes en toen Kitty het hem gebracht had, maakte hij zich weer toonbaar, terwijl zij haar vader ging helpen in de werkplaats. Toen zij na verloop van tijd terugkwam, vond zij hem gernetamorphoseerd in de keuken zitten. Hij had zijn volle haar glanzend geborsteld, en zijn gelaat, dat hij haar glimlachend toewendde toen zij binnentrad, was , zacht en glad als dat van een jongen. Wonderbaarlijke veranderingen is een scheermes in staat op het gelaat van een man tot stand te brengen! Toen Kitty er aan dacht, hoe hij er uit had gezien, toen zij en haar vader hem van den grond ophieven, kon zij haar oogen nauwelijks gelooven. En het was haar, alsof ook de aard ,van zijn glimlach een andere was. Kitty las er in, dat hij haar er goed uit vond zien. Die ontdekking verwarde haar. Het scheen haar, als was eensklaps de verhouding, waarin zij tegenover elkaar stonden, veranderd. Hij was niet langer haar ziek kind, maar een man die haar meester kon zijn. Het hart begon sneller te kloppen. Om haar verlegenheid te verbergen, draaide zij zich om en begon iets op een der planken te zoeken. En zelfs ook toen nog had zij het gevoel, als sloegen die lachende, jonge oogen achter haar een blik in het diepst van haar ziel. Zij kon niet zeggen of het haar pijnlijk dan wel een genot was. Natuurlijk was het slechts verbeelding va" haar: Ralph dacht aan niets. Toen zij zich hersteld had, keerde zij zich weer om met een effen gelaat, en bracht Ralph, zonder verder commentaar, het kleine pakje dat zij op hem gevonden hadden. Hij zag den smaragd op haar uitgestrekte hand liggen, zonder dat zij hem uitnoodigde het juweel van haar over te nemen. Een pijnlijke trek kwam om zijn mond en hij wendde het hoofd af. •„Bewaar het voor mij als je wilt," verzocht hij. „Ik wil nu nog niet denken —" Kitty voelde iets van jaloezie tegenover ja, ze wist zelf niet waarom. Zij legde het juweel weg in haar kamer. Toen zij terugkwam, zeide zij, plotseling pogend de gewichtigheid van een verpleegster aan te nemen: „Je mag nu wel een beetje heen en weer loopen en een uur buiten zitten in de zon." Haar toon deed hem opnieuw glimlachen zoo dat zij weer verlegen werd. „Goed zuster," antwoordde hij onderworpen. „Als u bij mij blijft." „Ik heb mijn werk," zei Kitty streng. Hij was onverbeterlijk. „Maar ik kan toch dat ,heele eind niet loopen zonder hulp," klaagde hij. , Zij lachte en hielp hem naar buiten: bleef bij. de bank staan, en eindigde met er op te gaan zitten' aan het andere eind. De arme, onervaren Kitty had niet de kracht zich te verweren. Zij babbelde en lachte, en de uren vlogen om. Ralph vertelde haar niet meer van zichzelf dan zijn naam en zijn beroep. En toen zij eenmaal gemerkt had, hoe pijnlijk het hem was, te spreken over hetgeen nu achter hem lag, vermeed zij ook er naar te vragen; om dezelfde reden liet zij na hem te spreken over de wondere geschiedenis, die hij in zijn ijlkoorts had verteld. En- toen zij even met haar vader alleen was, liet zij dezen beloven den vreemdeling geen vragen te stellen, vóór hij sterker zou zijn. Ralph voelde zich als iemand die langzamerhand begint te herstellen van een plotselinge, felle en ernstige ziekte. Hij begreep instinctief dat zijn geest rust noodig had, terwijl langzamerhand, druppel voor druppel, de kracht in zijn aderen terugvloeide. Hij had niet den moed, zich er rekenschap van te geven, welk een last hij weer op de schouders zou moeten nemen, wanneer hij krachtig genoeg was; nu wilde hij daaraan niet denken. Het was slechts als een levende plant, die dankbaar den zdnneschijn indrinkt. Nooit was ijdelheid een der hoofdeigenschappen van zijn karakter geweest en na de loutering, die zoo pas aan hem was voltrokken, was er bij hem in 't geheel geen plaats meer voor. Geen °ogenblik kwam het dan ook in hem op, dat hun gezellig gepraat en gelach, hun jonge, jolige pret, een onheelbare wond zou slaan in het hart van het meisje naast hem. Ralph, die nu veldoende was hersteld, werd uit Kitty's vertrek verbannen naar de slaapgelegenheid der mannen buiten. Dien nacht, in de veilige en koesterende donkerheid van haar eigen kamertje trachtte Kitty niet meer zich tegen haar gevoelens te verdedigen. Zij drukte haar hoofd in het kussen, waarop zijn hoofd gerust had toen hij ziek lag, en liet haar tranen den vrijen loop. ,Weinig had ik kunnen vermoeden toen hij de deur kwam binnenvallen," dacht zij maar zij durfde niet verder gaan. „Het. is als een antwoord op het gebed, dat ik niet den moed had uit , te spreken," fluisterde zij dot- zichzelf. Wanneer er twijfel bij haar rees, of een gevoel van jaloezie dreigde op te komen, als zij even dacht aan het geheimzinnige waas, waarin zijn geschiedenis was gehuld, drong zij die met kracht terug. „Het moet wel zoo voorbeschikt zijn," bracht zij die stemmen iot zwijgen. „Zijn schreden werden door de Voorzienigheid hierheen geleid." De volgende dag ging op dezelfde wijze voorbij. Ralph stond er op, Kitty bij haar huiselijke bezigheden behulpzaam te zijn, tot haar groot vermaak. Ralph schepte een groot behagen. in haar naïeven eenvoud. Zij had er schik- in, door hem geplaagd te worden: hij scheen haar het ideaal toe van een geestigen, verstandigen, vriendelijken man, waartegen zij hoog opzag. Bovendien prikkelde haar het mysterie van zijn man. zijn. In zijn oogen gloeide een vreemde belofte. Zij noemde het in haar onschuld „ondeugendheid" en voelde zich aangenaam verward. „Wat zal ik doen, als hij me een zoen wil geven?" dacht zij verschrikt-verrykt. En toen de dag voorbij ging, en hij daar geen poging toe deed, voelde zij zich, hoewel ze het zichzelf niet bekennen wilde, toch een beetje teleurgesteld. Als bij gemeenschappelijke, stïdzwijgende overeenkomst, bepaalden zij hun gesprekken tot veilige oppervlakkigheden. Herinneringen uit zijn kinderjaren gaven hun genoeg stof tot lachen. Ralph was het meest aan het woord. „Toen ik nog een kleine jongen was," vertelde hij, „braken ze de straat eens op voor ons huis om een waterleiding te leggen. Ze kwamen terecht op een oude begraafplaats van Indianen. Mijn vriendjes en ik waren aan het kegelen met de schedels op het trottoir en een agent nam ons mee naar het bureau. En daar kregen we wat te hooren!" „Hoe kwamen jullie er ook bij!" zeide Kitty met gemaakte verontwaardiging. „Kleine kannibalen!" – „Waarom?" vroeg Ralph -Plagend. „Oude botjes zijn erg prettig om mee te spelen. Ze ruiken zoo lekker naar aarde of houd je niet van die lucht?" „Ik vind het vreeselijk," zei Kitty. „Ueb je Hamlet nooit gezien?" vroeg Ralph. En hij citeerde, bij gebrek aan een, doodskop, een theekopje in zijn hand: „Helaas, vriend Yorich! Ik kende hem goed, Horatio. Hij was een man van eindelooze scherts." Ralph droeg het geheele tooneel voor, nu en dan met inlassching van .improvisaties. Kitty zeeg slap van het lachen op de bank neer. Zij was een van die bedeesde, eenigszins dwepende, licht gekwetste en goedlachsche meisjes, die den geest van een man vonken kunnen doen spatten. „We spraken daar over botjes," ging Ralph voort. „Toen ik in Mc. Cill college liep, hadden mijn kamergenoot en ik ons het brood uit den mond gespaard om een volledig skelet te kunnen koopen. Al z'n gewrichten kon het bewegen. Aanbiddellijk was hij! We stalden hem in de kleerenkast, daar hing hij aan een kleerenhaak." „Jakkes!" zei Kitty. „De hospita had een dochter, en de dochter een galant. Dat stel verveelde ons deerlijk. Z hadden een half uur werk om elkaar goedennacht te zeggen als ze 's avonds afscheid namen, onder aan de trap. Dan stegen er geluiden naar boven, net pf een koe haar pooten uit een drassig land trok." „Maar Ralph —" zeide Kitty blozend. „Dat begon ons te vervelen," ging Ralph voort. „Daar moest iets aan gedaan worden. Ik kocht ergens wat phospherhoudende verf; daarmee beschilderden wij mageren Hein van top tot teen, en door zijn hoofdhaak sloegen wij een touw. 's Avonds kwam het span thuis, en draaide zooals altijd, het licht in de gang uit, voor zij begonnen met afscheid nemen. Daar hadden wij op gewacht. We slopen ne bovengang in en bogen ons over de leuning. Toen lieten we vrind Hein langzaam aan het touw zakken, en daar kwam hij deftig de trap af, stap voor stap. Hij glansde blauwachtig; ieder bot kwam op z'n voordeelig3t uit!" „Je had hun een doodsschrik op 't lijf kunnen jagen," vond K iity. „Dat geluk mochten wij niet smaken," zeide Ralph. ~'ij hoorden hem pas aankomen, toen hij al hitiverg ege was. Toen liet ik hem een beetje met zicilzelf klapperen. Goeie hemel! Je hebt van je leven nog nooit iemand zoo hooren gillen als die twee! Zij renden naar de voordeur, en rukten er aan als bezetenen, maar ze konden haar niet open krijgen! Ik moest zoo Nreesel.,:,k lachen, dat ik het touw uit mijn hand liet glippen. En toen legde Heintje de rei van den weg in zittende houding af, als nam hij een sneeuwhelling een b( bslee Och, och, ik zal het mijn leven lang niet vergeten!" „Ik vind het heelemaal niet aardig om die menschen zoo bang te maken!" zeide Kitty. Maar toch moest zij lachen en haar oogen beleden haar bewondering voor zijn brutalen durf. „Den volgenden dag verhuisden wij," besloot Ralph zijn verhaal. Wordt vervolgd. ---