BEKENDMAKING. IPIV» » i i BURGEMEESTER en WETHOUDERS van FRANEKER maken ingevolge artikel 54 der Gemeentewet bekend, dat door den Raad dier gemeente in zijne 6 September j.l, gehouden vergadering tot leden van na te noemen commissiën zijn benoemd: 1. Commissie voor bet Gas- en Electriciteitsbedrijf: de herren H. Pasma en L, Donia. Tot Voorzitter is aangewezen de Burgemeester. 2. Commissie voor de onroerende eigendommen, welke privaatrechtelijk bezit der gemeente zijn: de heeren J. Beintema en H. Pasma. Tot Voorzitter is aangewezen de heer P. F. Cats. 3. Commisisie voor de openbare werken en gemeente-reiniging: de beeren A. J, B. Merckx en M. Oostwoud. Tot Voorzitter is aangewezen de heer J. Hogendtjk, 4. Commissie voor ihet Woningbedrijf: de heeren P. Tuinstra en F. L. Hamers. Tot Voorzitter is aangewezen de heer P, F. Cats. 5. Commissie voor (het beheer van het Museum: de heeren C. van der Stal en M. Oostwoud. Tol Voorzitter is aangewezen de Burgemeester. 6. Commissie voor de van gemeentewege gesubsidieerde muziekuitvoeringen: de heeren L. Donia en C. van der Stal, Tol Voorzitter is aangewezen de heer J. Hogendijk, Franeker, 10 September 1927. Burgemeester en Wethouders voornoemd, DE KRUIJFF, Burgemeester. BOSMA, Secretaris. --- BUITENLAND. Zaterdag is het te Genève een belangrijke dag geweest. Op dien dag toch zouden de ministers van buitenlandsche zaken van Frankrijk en Engeland, Briand en Chamberlain, het woord voeren. Vooral was men er benieuwd naar, wat de laatste zou beweren, want men wist, dat hij 'hiel sympathiek tegenover het Nederlandsche voorstel stond, waarbij gevraagd werd de beginselen van het protocol betreffende de veiligheid, de rechtspraak en de ontwapening van 1924 weer aan de orde te stellen. Nadat dit protocol te Genève was aangenomen, werd het Britsche cabinet ontbonden en bij de daarop volgende verkiezingen kregen de conservatieven de meerderheid en trad het cabinet-Baldwin op. In de eerstvolgende zitting van den Raad van den Volkenbond deed Chamberlain toen de mededeeling, dat het Britsche Rijk het protocol niet kon aanvaarden, wijl het daardoor te groote verplichtingen op zich zou nemen. Zaterdag nu hield minister Briand een door herhaalde toejuichingen onderbroken rede, waarin hij zich echter niet over de Nederlandsche resolutie heeft uitgesproken. Hij hield meer een rede ter verheerlijking van den Volkenbond, waarbij hij zeer den nadruk legde op de rede, welke Duitschlands minister van buitenlandsche zaken, Stresemann, had gehouden, waarin hij een aanmoediging zag om te volharden in de zekerheid, dat langzamerhand de hinderpalen zullen verdwijnen, die nog bij de toenadering tusschen beide volken zich mochten voordoen. Ook deelde hij mede, dat de groote mogendheden er geen oogenblik aan dachten de leiding te nemen of haar wenschen aan de vergadering op te leggen. Volgens Briand was 'de ontwapening een plicht voor alle landen, die lid zijn van den Volkenbond. Naar die beperking hebben allen loyaal en zonder bijbedoelingen te streven. Men moet zich niet tevreden stellen met de reeds bereikte resultaten, doch men moet ook geen slachtoffers maken door overdreven illusies. Alleen met medewerking van alle landen, waarvan het orgaan dan de Volkenbond is, zal-men in de toekomst den oorlog kunnen voorkomen. Alle leden van den Volkenbond moeten den indruk hebben, dat zij leden zijn van dezelfde familie, die geleid wordt door universeele gedachten en verlangend is open en bloot haar werk te verrichten en dat werk voor den vrede is eerzaam genoeg •om het zonlicht waardig te zijn. Allen naar den vrede door arbitrage! Dat was het slot van Briands rede, die met groote welspreken‘lheid was voorgedragen en zooals gezegd, luide werd toegejuicht. Het was een hooggestemde rede, die wees op idealen, doch waarin van practische toepassing weinig werd gehoord. Toen kwam Chamberlain aan het woord. Hij vertelde al heel gauw te zijn ivoor de Poolsche motie, hetgeen geen wonder was, wijl deze geheel in Engelschen geest was gewijzigd. Ook wees hij er op meer waarde te hechten aan de woorden van Briand en Stresemann dan aan de bepalingen van het protocol. De toenadering tusschen Frankrijk en Duitschland, zooals deze thans meer en meer bleek, achtte hij eveneens van meer waarde dan strafbepalingen. Voorts bestreed de Britsche minister het Nederlandsche voorstel en deze bestrijding was weinig krachtig. Chamberlain scheen zich •bewust den strijd verloren te hebben. Chamberlain, verklarende, dat de ,Britsche regeering op dit °ogenblik geen grootere verplichtingen op zich kan nemen, dan zij heeft aangegaan, daar anders de ontbinding van het Britsohe rijk op het spel zou staan, verzocht den minister van huitenlandsche zaken van Nederland, dit wel te willen bedenken. Bedenkt, zeide Chamberlain, wat opgesloten ligt in de uitnoodiging van de beginselen van het protocol ter hand te nemen, zonder de discussie over het protocol zelf te heropenen. De heer Beelaerts zal mij wel willen toestaan te zeggen, dat er een zekere tegenspraak in zijn resolutie opgesloten ligt, want het is klaarblijkelijk onmogelijk, de beginselen van het protocol weder ter hand te nemen en niet de discussies te heropenen, waartoe de beginselen aanleiding geven. Behoudt al uw hoop voor de herleving -van het protocol, behoudt al uw hoop, dat zijn beginselen te zijner tijd de volkomen en universeele toepassing mogen vinden. Houd zulk een hoop levendig en werk tot dat doel. Maar wat voor nut zou het kunnen hebben, wat voor kwade oevolgen zouden wij niet riskeeren, indien wij deze moeizame debatten heropenen, voordat van eenige zijde eenig bewijs van verandering van gezindheid is gebleken. Al de oude tegenstellingen, al de oude meeningsverschillen worden nog steeds tot uiting gebracht. Er bestaat geen mogelijkheid van overeenkomst, totdat aan de eene ztde af aan de andere of misschien aan beide zijden eenige toenadering van het standpunt te bemerken is. De rede van Chamberalin werd slechts koel ontvangen. Onze minister van buitenlandsche zaken heeft Charnberlain aanstonds geantwoord. Jhr. Beelaerts zeide, dat de rede van Chemberlain op een zeker misverstand moest berusten over de Nederlandsche oppositie. Volgens minister Beelaerts zou een bespreking van de principes van het protocol heel goed mogelijk zijn, zonder de •door Chamberlain zoo gevreesde discussie over dat protocol zelf. De Nederlandsche delegatie wil slechts in de betrokken commissie van de Vergadering een rustige discussie hebben over de problemen: veiligheid, arbitrage en ontwapening, een discussie die volkomen gerechtvaardigd is door de aanmerkelijke evolutie, welke deze drie problemen ondergingen, sinds het échec van het protocol van Genève. Teneinde aan Chamberlains objecties tegemoet te komen, heeft de Nederlandsche delegatie dan ook haar voorstel geamendeerd. Jhr Beelaerts legt het als volgt aan de Vergadering voor: De Vergadering, overtuigd, dat liet, zonder dat de discussie over het protocol van Genève van 1924 wordt heropend, gewenscht is te onderzoeken, of het moment niet is gekomen, om de studie der ontwapening, veiligheid en arbitrage, uitgedrukt in het Pact, te hervatten; overwegende, dat het van het grootste belang is, dat de Vergadering de werkzaamheid van de voorbereidende commissie voor de ontwapeningsconferentie stimuleert. besluit de studie van de bovengenoemde principes en der paragrafen van het rapport en van het supplement-rapPort over de werkzaamheden van den Raad en het secretariaat, die betrekking hebben op ontwapening, naar de derde commissie te verwijzen. De president der Vergadering , verklaarde ' de aangelegenheid van genoeg belang, om die ter kennis van de verschillende delegaties te brengen. Derhalve werd de beslissing over de Nederlandsche motie. tot Maandag uitgesteld. Toen is het voorstel naar een commis• sie verwezen, wat het gevel4--jzal hebben, dat na niet te langen tijd het voorstel een punt van discussie in de vergadering van den Vol. .kenbond zal uitmaken. In de pers worden de redevoeringen van Stresemann, ,Briand en Chamberlain druk besproken. Stresemanns rede is over het algemeen gunstig ontvangen. Het grootste deel van de Fransche pers meent, dat hierdoor de verwarde toestand te Genève weer opgehelderd is. In gelijken zin uiten zich ook de Engelsche bladen. Briands rede is eveneens gunstig ontvangen, al heeft deze niet dien geweldigen indruk gemaakt, dien bij verleden jaar bij de begroeting van Duitschland in den Volkenbond gemaakt heeft. Briand kreeg gisteren van Poincaré een gelukwensch-telegram voor zijn rede. Chamberlains rede wordt in de Britsche pers natuurlijk besproken en op verschillende 'wijzen, al naar de politieke overtuiging van het blad. Zoo zegt de „Morning Post,' dat Chamberlain in zijn optreden te Genève vrijwel alleen staat, maar dat hij zich troosten mag met de gedachte, dat het beter is alleen te staan te Genève, dan alleen te staan te midden van zijn eigen volk. De „Daily Telegraph" zegt in een hoofdartikel, dat de rede voldoening zal schenken aan allen binnen het Rijk, die den loop volgden van den strijd der meeningen en doeleinden, welke voor de eerstvolgende jaren in den Volken:bond worden nagestreerd. De rede zal de lucht verhelderen en haar vrijmoedigen toon zal gewaardeerd worden door allen, zoo te Genève als elders, die in gebreke bleven, de werkelijkheid te zien, zooals deze is en waarmede wij rekening hebben te houden. Maar leest men nu de „Daily News," dan hoort men: Grondwettelijk is Chamberlain ongeschikt voor de delicate taak, welke hij zichzelf heeft opgelegd. Zijn woorden waren slecht gekozen, zijn taal uitdagend. Ramsay Macdonald verklaarde in een onderhoud met de „Daily Herald," dat de rede van Chamberain buitengewoon ongelukkig was en de moeilijkheden van Engeland in Europa buitengewoon zouden doen toenemen. --- Advertentie Vgdrifild 8/1 [lBlolllk adres voor Jaeger Flanel yy Baai y, Tricot yy Garen is HILARIDES. --- VAN MENSCHEN EN DINGEN. COCVIIL (Nadruk verboden.) ARME LINDBERGR. Lindbergh is nog niet gelukkig, Na z'n welgeslaagde vlucht; Duizenden van brievenschrijvers Gaven hun gevoelens „lucht." Dit in 't algemeen genomen Is nog niet zoo dom bedoeld, Aangezien de koene luchtheid Enkel voor de lucht wat voelt. Dichters wijdden hem gedichten En de meesten lang niet slecht, Lindbergh sprak: „U ziet ze vliegen!" Da's niet dichterlijk gezegd. Van een dichter is 't begrijplijk, Dat ie hem zijn schepping zond, Die blijzft ook met beide beenen Nooit op den beganen grond! Drie gehaaide handelslieden Boden hem een vliegtuig aan Voor een ondernemend reisje Met z'n vieren naar de maan. Lindbergh had de zaak begrepen: „Als 't dan toch noodzaaklijk moet, „Laat mij er dan liever buiten, „Sla maar liever thuis bankroet!" Duizenden verliefde dames Zonden hoopvol haar portret, Artistiek voluit genomen In een luchtig vlieg-toilet. Dat ze hem als man begeeren Ligt zeer duid'lijk in de lijn, Daar ze in een paar minuten Met hem in de wolken zijn! Maar „de dwaas" bleef ongevoelig, Hoe men hem ook smeekte en prees, Hij bezat, naar hij beweerde, Absoluut geen vrouwenvleeschl „Liever nog eens naar Europa, , „En desnoods ook weer terug, ',Pan een vrouwtje in je armen, „En de schoonma in je rug!" September 1927. KROES. --- Advertentie LUNTER STOOMT BEDDEN, DEKENS, enz., ook bij ziekte en sterfgevallen. Vraagt prijsopgaaf. Tel. 46, Franeker. --- BEKENDMAKING. BURGEMEESTER en WETHOUDERS der gemeente JFRANEKER brengen ter openbare kennis, dat zij voornemens zijn :hunne vergaderingen in den regel te houden elke week des Vrijdagsavonds! aanvangende om 6 uur, Franeker, 9 September 1927, --- Advertentie 61.11. i. W. LUNTER. Wollen Ondergoederen. | --- Advertentie Aan de abonné's in de gemeente Franc ke r, en tevens aan hen, die de toezending er van hebben ver• zocht (aan de laatsten onder afzonderlijken kruisband), wordt als extra bijvoegsel met dit no. verzonden het officieele verslag v. de 26 Aug. gehouden Raadsvergadering dier gemeente. "bRAISrfIA-vANVALKENBURCk'S-' •'JLEVRTRAAni_ • LEEUWARDEN • Overwerkte Zenuwen kalmeeren en worden gesterkt door de Zenuwstillende en Zenuwsterkende Mijnhardt’s Zenuwtabletten Glazen Buisje 75 ct. Bij Apoth. en Drogisten --- HINDERWET. lIM 1 fc.-* V »» » » BURGEMEESTER en WETHOUDERS van FRANEKER brengen ter openbare kennis, dat ler gemeentesecretarie ter inzage ligt teen verzoek met bijlagen van A, BOFSTRA alhier om vergunning tot het oprichten van een molfeloven in het perceel Molensteeg no. 4, kadastraal bekend in sectie A, no. 1327. Op Vrijdag 23 September a.s., des namiddags zes uur, zal ten stadhuize gelegenheid bestaan 'Om bezwaren tegen de inwilliging van dit verzoek in te -brengen en deze mondeling en ischriftelijik toe te lichten. Zoowel de verzoeker, als zij, die bezwaren hebben, kunnen gedurende drie dagen, vóór het bovengemelde tijdstip, ter secretarie der gemeente kennis nemen van de ter zake ingekomen schrifturen, ,De aandacht van belanghebbenden wordt er op gevestigd, -dat volgens de bestaande jurisprudentie niet tot 'beroep gerechtigd zijn zij, die niet overeenkomstig art. 7 der Hinderwet op den bovenbepaalden dag voor het gemeentebestuur zijn verschenen, ten einde hun bezwaren mondeling toe ’te lichten. Franeker, 9 September 1927. Burgemeester en Wethouders voornoemd, De Burgemeester, DE KRUIJFF. De Secretaris, BOSMA. --- Advertentie KOEKGeef m;OtiDaIOS --- FEUILLETON. ZIJN KLEIN MEISJE. Uit het Engelsch van L. G. MOBERLY. Vertaald door P. P. T. (Nadruk verboden.) 14) --- _ X. ZOEK HET JUWEEL. De kamer was klein, vierkant en uiterst eenvoudig gemeubeld. In het midden stond een tafel niet een rood kleed er over; er lag een opengeslagen vloeiboek op, bij een inktpot en wat pennen. Om de tafel heen stonden zes stoelen en tegen het vuile behangsel stonden nog twee leunstoelen, waarvan hier en daar het paardehaar zichtbaar was. Een plankenkast stond naast den kleinen schoorsteenmantel; een klein goedkoop karpetje bedekte een deel van den houten vloer. Verder was er niets in de kamer, behalve een wekker, die op den schoorsteenmantel stond en luid tikte. Geen ander geluid verbrak de stilte in het vertrekje; het was aan den achterkant van het huis gelegen; geluiden van de straat drongen er niet door. De twee menschen in de kamer waren in zoo volkomen stilzwijgen verzonken, dat toen een van hen begon te spreken, het geluid in de zoo intens stille kamer onwezenlijk leek en de vrouw, die geheel in haar •eigen gedachten verdiept was, opschrok en ternauwernood een uitroep onderdrukken kon; „Ik heb je niet hier gebracht om je tijd te verknoeien met droomen," zei haar begeleider op een ruwen toon, die toch wel een beschaafde en aangename bijklank had. „Ik heb je hier laten komen om je betere instructies te geven dan ik totnogtoe kon doen. Waar is Michael?" „Hij heeft me hierheen gebracht en liet mij in deze kamer. Ik weet niet waar hij heengegaan is. Je vergeet dat dit huis vreemd ..... " „Ja, ja, uitleggipgen zijn niet noodig. Het was nu eenmaal noodzakelijk dat je hier kwam. Langzamerhand kon je wel weten, dat ik geen onnoadige dingen doe. Zooals een groot Engelsch dichter zegt: Er is methode in mijn waanzin." „Hebt u me voor een speciaal doel noodig?" De twee spraken vlug en het was duidelijk te zien, dat, hoewel de vrouw een moedige uitdrukking in haar gezicht hart, zij toch een weinig terugdeinsde toen zij haar begeleider in de oogen keek. Het waren oogen, die men, als men ze eens gezien had, niet licht vergeten zou; levendige blauwe oogen met een gebiedenden doordringenden blik. Misschien voelde de vrouw die bij zijn blik eenigszins ontstelde, wat anderen vóór haar ook gevoeld hadden; dat deze heldere blauwe oogen in het binnenste van haar ziel konden kijken en haar intiemste gedachten lezen en zij probeerde aan dien sterken heerscheroblik te ontkomen, door onafgebroken naar de kast naast den schoorsteenmantel te kijken. „Natuurlijk heb ik je voor een speciaal doel noodig," antwoordde de man op drogen toon, terwijl hij van zijn stoel opstond en voor het vuur ging staan. „Ik heb een mooi werkje voor jou." Zooals hij daar stond, scheen zijn domineerende persoonlijkheid het lheele vertrek wel te vullen en de vrouw in den stoel geheel te overheerschen. Haar oogen werden onbewust weer naar de zijne getrokken, haar gehandschoende handen, die stil in haar schoot lagen, begonnen onrustig te bewegen. Eerst trok zij de eene handschoen uit, daarna de andere alsof die begingen haar innerlijk rust kon geven. „Dus ik behoef 'verder niet zoo door te gaan," zei ze; „moet ik nu een andere rol spelen?" „Je bent al dikwijls in Engeland geweest hoor je," kwam het antwoord op scherpen en gebiedenden toon, „maar je hebt altijd_in ',e)els gewoond; dat bracht de aard van je werk mee." „Alleen in ,hótels," herhaalde zij medianisch„en.... 'verder?......„Wel, je hebt altijd gezegd....," er gleed een duivelsch lachje over zijn knap gezicht,.... „dat je graag wat van het Engelsaaie familieleven zou leeren kennen, wat meer dan wat je er in heitels van ziet. Daarom heeft je oom," hij sprak zacht en een tikje sarcastisch, „daarom heeft je oom besloten om een geschikte familie te zoeken, waar je een poosje zou kunnen inwonen, waar je het huiselijk leven in Engeland op zijn best zou kunnen leeren kennen." „Ja," zei ze, „tot zoover kan ik u uitstekend volgen. Ik moet dus ergens en familie gaan, maar waar? En waarom? Of wordt de reden geheim gehouden? U....," ze zweeg een °ogenblik en keek hem glimlachend aan, u.... Mr. Mijner, en ik ben uw nichtje Rosa?" „Ik ben Mr. Milller en jij, bent mijn nichtje Rosa.... precies!" herhaalde hij. En ik ben van plan je mee te deden, waarom je naar Stockley moet gaan." „Stockley? waarom naar Stockley? Dat is een 'voorstad, nietwaar? En ik dacht dat voorsteden...." „Een uitvinding zijn van den booze? Dat zijn De ook. Maar op dit °ogenblik schijnt zoo'n voorstad de plaats te zijn waar een mooi stuk werk kan worden gedaan en het is mijn bedoeling, dit werk aan jou •toe te vertrouwen, Rosa." Een glimlach speelde om zijn goed 'gevormde maar wreede lippen, die onder zijn zwarte snor goed zichtbaar bleven. Hij boog zich een weinig in haar richting, haar met zijn onweerstaanbaren blik diep in de oogen kijkend. Zij bewoog haar handen weer onrustig heen en weer, ze draaide haar hoofd zooals een bevreesd dier doet wanneer een slang het begint te biologeeren; maar na een kort °ogenblik was ze zichzelf weer meester, ging rustig op •haar stoel zitten en liet den langen mantel van haar schouders glijden, zoodat haar kostbaar avondtoilet zichtbaar werd. „Wat is het voor werk?" vroeg ze, na een lange pauze, „toch niet..., het spoor volgen van.... Ze brak plotseling den zin af, terwijl alle kleur uit haar gezicht verdween." „Je bent veel te teerhartig, tbeste kind,” lachte Mr. Milller. „Maak je maar niet ongerust, met wat ik nu van je vraag zul je niemand kwaad doen. Het gaat er alleen maar tam een rechtmatig eigenaar zijn eigendom terug te bezorgen.... en in dit geval ben ik de rechtmatige eigenaar." „Dus het is geen.... werk.... v00r".... „Het is werk voor mij," viel de man haar scherp in de rede. „Het is een particuliere aangelegenheid, dat wil zeggen, voornamelijk particulier, want," voegde hij er aan toe, terwijl hij haar onderzoekend aankeek: ,want deze zaak is niet voor mij alleen van belang." Hij hield de pogen van het meisje vast met zijn scherpen en doorborentden blik, de kleur kwam weer op haar wangen terug en ze draalde haar hoofd weer met die onrustige beweging van een vreesachtig dier, dat zich in de ban van een reptiel gevangen voelt. Ten slotte zei ze aarzelend: „Dan.... denk ik.... dat ik Moet doen.... wat u wenscht." „Natuurlijk moet je doen wat ik wensch." De koude beslistheid waarmede deze woorden door de muzikale stem gesproken werden, scheen hun gebiedende kracht nog te verhoogen. Rosa 'huiverde. Ze trok haar mantel •weer om zich heen en haar stem beefde toen ze zei: „Vertel u me dan ,maar wat ik voor e doen moet. Ik wil het dan maar liefst zoa gauw mogelijk weten." Er klonk een toon van onzekerheid in haar woorden die den man niet ontging; hij keek haar nog scherper aan dan te voren. ,Je wordt het werk toch niet moe?" lets in zijn stem, •een ook haar nog onbekende klank van aneedoogenlooge onverzettelijkheid, deed haar rechtop zitten in haar stoel. Alle teekenen van angst en verwarring waren eensklaps uit haar gezicht verdwenen. Niemand die dezen nieuwen ijver en opgeleefde belangstelling had gezien, zou hebben vermoed, dat een huivering van doodsangst door de diepten van baar ziel voer, dat alleen langdurige oefening in zeltbeheersching het haar mogelijk maakte geen spoor van vrees te laten blijken. „Het welk moe?" zei ze, met een stem even koud en beslist als de zijne, ze voelde zich op dit °ogenblik als een voortreffelijk tooneelspeelster en deed haar woorden van een allerliefst lachje vergezeld gaan...., „het idee alleen: Ik ben vanavond moe, ik ben den heelen dag in touw geweest, ik moet allerlei maatschappelijke verplichtingen uwloopen en ben voortdurend bezig, dan niet het een en dan met het ander. Alleen mijn lichaam is maar moe." Milller haalde de schouders op. „Des te beter," was zijn koel antwoord. Och ja, ik mag er ook wel aan denken, dat je ten slotte maar een vrouw bent, al ben je physiek prachtig in orde en zoolang je alleen maar lichamelijk vermoeid bent.... er kwam weer een vreemd lachje op zijn gezicht is de zaak van geen belang. Maar die het werk zelf moe zijn...." Hij hield plotseling op en keek haar weer recht en • diep in de 'oogen, maar er was ook ditmaal geen spoor van vrees in. „We begrijpen elkaar," zei ze, wéér met •dat allerliefste glimlachje en met een sprekend en humoristisch handgebaar. „U kunt nadere explicaties sparen, Oom Sebastiaan. Vertelt u me nu maar eens precies wat of u met me voor hebt in die schoone voorstad en laat me dan naar huis gaan, want ik verlang naar mijn mandje." „Kijk eens hier. Je bent mijn nichtje en wilt graag wat meer weten van het Engeladie familieleven. Lik, met mijn diplomatieke positie en vooral met mijn drukke bezigheden op het °ogenblik, ben ik niet in staat daarbij je begeleider te zijn zooals ik dat wel graag zou willen. Je wilt een „home" hebben, waar je het stadgeven en het kuitenleven kunt combineeren, daarom zoeken we buiten Londen wat we hebben moeten. Kun je me volgen?" „Uitstekend, Oom Sebastiaan." „lemand met wien ik in de City heb kennis gemaakt, een zekere Mr. Stansdale, de laatste uit een goede, oude familie, woont samen met een zuster in Stockley. Ze zullen blij zijn om jou als betalende logé te hebben. Mijn nichtje..., is blij om die logé te mogen zijn. Ze gaat daar in huis, doet zich zoo lief voor als 't maar kan en steelt het hart van de oudere dame, de zuster van Mr. Standsdale. Ze wordt heel intiem met haar".... hij liet zijn stem dalen en sprak zeer langzaam en met groeten nadruk: „zij, komt op de hoogte van alle bijzonderheden van de familie, van elk lid van de familie." „Zijn •er dan veel familieleden?" vroeg Rosa verwonderd. „Mr. Standsdale en zijn zuster wonen bij elkaar. Een andere zuster is sedert kort in betrekking, erg tegen den zin van haar broer, maar dat is niet van belang. Over die zuster spreken we straks n0g.... Maar er was nog een zuster, ze was een aantal jaren jonger...." hij aarzelde een ondeelbaar °ogenblik en wendde thans zijn oogen' van haar gezicht a 1.... „die is dood, tenminste ik heb goede reden oni te veronderstellen, dat dit het geval is. Onze wegen hebben elkaar vroeger gekruist. Ze had een juweel in haar bezit, dat ik, het koste wat het wil, vinden moet. En ik kan het maar niet op het spoor komen. Omstandigheden.." hij zweeg zeó lang, dat zijn nichtje hem verrast aankeek, „omstandigheden hebben het mij moeilijk gemaakt om me voldoende op de hoogte te stellen waar dat sieraad gebleven is en wat er eigenlijk van de jongste zuster van de Stansdales geworden is. Nu zorg jij, dat ik alles te weten kom omtrent die zuster en over alles wat ze bezeten heeft. Maar je moet die lui zoo aanpakken, dat ze er zelf niet het flauwste besef van hebben, dat ze hun familiegeheimen voor je op een presenteerblaadje leggen. 13egrijp je me?" „Ik begrijp u. Alleen één ding' is me niet duidelijk. Veronderstelt u dat dat sieraad in het (bezit van de Stansdales is?" „Ik weet absoluut niet waar het is," antwoordde hij op 'geprikkelden toon. „Als ik iets met zekerheid wist, dan was ik zoo goed als zeker ook in staat het ding te krijgen. Het eenige wat ik weet is, dat een ellendige bemoeial een spraak in het wiel gestoken heeft." „Wie is dat?" „Sir Giles Tredman. En nu komen we tegelijk aan de tweede zuster. Die is bij hem in betrekking om voor een klein meisje te zongen, dat hij tot zich genomen heeft. Dat meisje was bij de zuster van de Stansdales toen die stierf. Dat wil zoggen: ik weet niet met absolute zekerheid of ze dood IS, in elk geval..., toen ze verongelukte. Die Tredman is er ook bij geweest. Achter bijzonderheden kan ik door allerlei omstandigheden niet komen. Dat werkje moet je ook maar voor me opknappen. Je krijgt de draad aan twee kanten in handen. In Stockley moet je zoo veel mogelijk zien gewaar te worden omtrent die zuster en ontdekken of zij daar iets van dat juweel weten. Het zal je bovendien niet veel moeite kosten om in contact te komen met de zuster die bij Sir Giles in betrekking is en zoo met het kind zelf. Jij bent er geknipt voor om zoo'n onnoozel schaap in te palmen en uit te tooren. Ik weet niet zeker of het haar kind is, maar het lijkt me wel zeer waarschijnlijk en als dat zoo is, is heit ook lang niet onmogelijk, dat het juweel in het bezit van het kind is gekomen en onder de hoede van dien Trectman is. Maar in elk geval..., je hebt nu houvast genoeg om je nasporingen te beginnen. Ik reken op je." „Verlangt u, dat ik het juweel steel?" ,41.9 het niet anders kan, ja," klonk het droog. „Hoe ziet ;het er uit? Is het veel waard?" „Niet zoo verschrikkelijk veel, want de steenen zijn niet echt. Wel prachtige imitatie. Het bestaat uit een hanger met een groote smaragd, een valsche, in het midden. Hij is prachtig van kleur en er zit een rand van diamanten om heen. Daaraan zit een fijn kettinkje van briljanten met een medaillon van smaragden en diamanten en als je het medaillon openmaakt.... Enfin, dat doet niet ter zake, want wie het geheim niet kent, kan het medaillon toch niet open krijgen. Maar zooals ik je zeg, het is niet echt en het is mij meer om het geheim in het medaillon te doen, dan om de waarde vin het heele ding. De beschrijving die ik je gegeven heb, is zeker wel voldoende?" „Dus behalve het juweel zelf interesseeren u ook alle bijzonderheden omtrent die juffrouw Stansdale? Was ze ook onder den naam Stansdale bekend? Of noemde ze zich anders? Was ze eigenlijk getrouwd?" „Zie maar, dat je alles gewaar wordt. Neen, ze noemde zich geen Stansdale meer, ze leefde onder alleriei namen. Het kind noemt zich Burnett. Zoo noemde zij zich ook wel eens, geloof ik. Maar of ze getrouwd was en of dit kind van haar i 5.... ik weet het niet. Laat geen enkele mogelijkheid ongebruikt en zie alles gewaar te worden. Maar vóór alles: Spoor het juweel op en zorg dat ik het in handen krijgt" (Wordt vervolgd). ---