VOOR DE DAMES De gewoonte het eerst op te staan. , Maak dat uw man 's morgens het eerste op is! Deze doodsimpele maar gulden regel is werkelijk een reuze-uitvinding om een goede verstandhouding tusschen diverse echtelieden te bewaren. Laten we de zaak eens even nader bekijken. Als ge uw man 's morgens laat door. slapen tot het uiterste °ogenblikje waarop bij , er uit moet, wat gebeurt er dan? Dan speelt zich het volgende drama af: Een paar minuten voor half 8 renkelt de wekker je wakker. Je laat je je bed uitglijden en stoot je teenen tegen een stoel. Je strompelt naar de badkamer en wascht je haastig. Je schiet in je kleeren en 1 om kwart voor 8 scharrel je in de keuken het. ontbijt bij mekaar. Het theewater wil maar niet aan de kook komen en door de haast mik je het ei te hard in de pan. waardoor het uitkookt, de pap brandt aan, en ten slotte gooi je naar alle waarschijnlijkheid een kopje naar de vlakte of breek je de tuit van de theepot. En wat gebeurt er ondertusschen boven? 10 Minuten over 8 sleept vrind echtgenoot z'n slaapdronken ledematen het bed uit Doordat het al zoo laat is en hij als de duivel zal moeten opschieten als-ie de tram van 10 over half 9 nog wil halen is de stemming waarin hij verkeert dusdanig, dat het beter is hem niet in den weg te komen. Hij is alles kwijt, staat te stampvoeten, kan z'n overhemd- en manchetknoopjes niet dicht krijgen. Z'n scheermesje is bot, en je hebt vergeten een nieuw pakje te koopen, hij snijdt zich, en kan geen pleister vinden. Z'n scheiding wil niet recht zitten; hij kan geen andere das vinden, en z'n veter breekt. Eene minuut voor half 9 komt-ie naar beneden gestormd en eeft een paar minuten om z'n ontbijt op te sl en. Hij cilt propt een paar enorme happen in de richting van z'n maag, verzwelgt een koud geworden halve kop thee, en verdwijnt van het tooneel, j zonder e goedendag te kussen, met een bons van de dicht geslagen voordeur, die het huis op z'n grondvesten doet schudden. Kan eenig huwelijk gelukkig zijn in zulke omstandigheden? Kan een man behoorlijk z'n dagwerk doen na zoo'n begin? Wat zal hij denken van 't voor-'r-taak-berekend-zijn van z'n vrouw? Want, let wèl, jij bent degeen. die verantwoordelijk wordt gesteld voor alles wat niet goed gaat in liuis. Maar wat gebeurt er als hij het eerste op s? Dan gaat hij stellig voor z'n vrouw en voor zichzelf een kop vroege-ochtend-thee zetten. En geloof me er bestaat niets spinnender zelfvoldaans onder Gods blauwen hemel dan -en man, die met succes vroege-ochtend-thee heeft gezet. Het maakt hem opgeruimd, vriendelijk, teeder, hij blijft er kalm door, en het is zoo eenvoudig hem deze gewoonte aan te wennen. Om 7 uur is hij in de badkamer, en gaat op z'n gemak z'n toilet maken. Hij gaat naar beneden, klungelt, na 't thee zetten, nietsdoende, behaaglijk een beetje rond, geniet in de zomer doorwandelend z'n tuintje, frunnekt 'hier en daar wat, heeft het prettige, een vollaan-braaf gevoel gevende idee, dat-ie al zoo vroeg en ijverig aan den gang is voor 't broodje. Om kwart voor 8, na je je door je man op bed ebrachte kopje thee gesavoureerd te hebben fit voor alles, spring jij uit bed, plonst je gezicht ' in de waschkom, en om kwart over 8 zit het echtpaar een uitmuntend-verzorgd ontbijt te verschalken. Om even over half 9 blaast hij den aftocht naar de tram, vol blijde trotsch er over na-peinzend welk 'n pracht-kerel hij is en welk een zeldzame vrouw hij heeft. Werkelijk : die kop ochtend-thee en dat gezellig een beetje rond bungelen, bewerken eiken dag weer opnieuw een wonder: een prettig, kalm, goed-gehumeurd begin heeft invloed op den geheelen dag en de echtgenoot, die het eerste op is, beperkt z'n attenties niet tot ochtend-thee: hij wordt door die ochtend-thee er voortdurend aan herinnerd, dat vrouwen er van houden vertroeteld te worden. --- ONBEKENDE HELDEN De wereld is vol helden, die geen medaille, hebben en er ook geen van noode hebben. De moed van een dezer helden is aan den dag gekomen door het bekend maken van den laatsten wil van een En,gelschen dokter, die, naar in zijn testament te lezen stond, 2000 gulden naliet aan een zekere Alice Rebecca Bryer, als teeken van zijn bewondering voor haar buitengewone plichtsbetrachting. Gedurende den wereldoorlog was deze dokter officier-geneesheer in een ambulance, waar slachtoffers van de gevechten in de lucht werden opgenomen. Juffrouw Bryer werkte voor hem. Als er bommen vielen en schrapnels vlogen, als iedereen naar den kelder van zijn huis vluchtte, stapte deze dappere vrouw door de straten naar haar post. Hoe vreeselijk het gevecht ook was, zij haastte zich van Finsbury Park naar het hoofdkwartier te Southwark om daar kalm haar plicht te doen. Daar noch de Londensche Countv Councel, noch de regeering de groot° verdiensten van deze vrouw hebben erkend en beloond, zoo stond in het testament van den dokter te lezen, zoo grijp ik deze gelegenheid aan om te getuigen hoe hoog ik haar werk en de hulp, die zij mij verleende, aansla. Mejuffrouw Bryer zal de toejuichingen van de menschen allerminst verlangen, daar kan men zeker van zijn, maar het is goed voor de menschen, wanneer zij van heldendaden, als deze vrouw eens verrichtte, hooren en daarom mag men blij wezen, dat de dokter dezen weg gevonden heeft, om haar moedig gedrag algemeen bekend te maken. --- RAADSELS Ik ben in den familiekring Een ongewenschte gast. Men vindt, als ik het goed begrijp, Mijn zorgen ongepast. Toch ben ik niet den heelen dag Luidruchtig aan het woord. Wanneer ik waarschuw, wordt mijn stem Maar eens en kort gehoord. Dan lijkt het wel of ieder bromt: Hij spreekt weer voor zijn beurt. Maar als ik niets zeg wordt dit toch Door iedereen betreurd. Een deel van het lichaam draagt denzeliden naam als een deel van het schip. Ik ben een dier van 7 letters. No. 2,3, 4, 7 treft men in groote winkels aan. 5,6, 7 is de afkorting van een meisjesnaam. 1,2, 3 -E e is de naam van een kleverige vloeistof. --- OPLOSSINGEN VORIGE WEEK Een appel. De 26 letten van kvot De weg. --- Recepten voor de keuken. GEGRILLEERD GROOT VLEESCH. 1 k.g. groot vleesch (roastbeef, ossehaas, entredite, fricandeau, lamsbout, enz.). 10 gr. (1 afgestreken eetlepel) zout, d.L. slaolie. Wasch het vleesch, droog het af, zout hét, en wentel het dan door de in een diep gegoten slaolie. Zorg dat intusschen de 3,grill" (hetzij met behulp van gas of van electriciteit) flink heet is gemaakt; leg het vleesch op de rooster, keer het nu en dan om en bedruip het van tijd tot tijd met de nog overgebleven olie. Laat het vleesch mooi bruin worden, temper dan de hitte eenigszins en laat het stuk voor stuk verder de gewenschte graad van gaarheid aanemen. Reken voor vlegsch, dat van binnen nog rauw mag zijn ongeveer 15 minuten per 500 gr., voor gaardere stukken 20, 25, a 30 minuten, op het zelfde gewicht. Laat, nadat het vleesch met de r :ostet uit de „grill" is genomen, in de onderste verdieping van de „grill" wat boter bruin worden (50 gr. of een half ons per 50 gr. vleesch); voeg er een scheutje water bij en los daarmee goed het aangekleefde bruine bezinksel van den bodem op. Vervang desverkiezende bij gegrilleerd vleesch de jus door een sauskom met gewelde of gesmolten boter. --- HET OUDE, DAT WEER NIEUW GEWORDEN IS De groote, fiere donkere vrouw, op de afbeelding rechts coquet op zij omkijkend, geeft Veen duidelijk denkbeeld van de geweldige in gerimpelde strookjes schuin achteruit staande queue, die de harten onzer ancestors verheugde en zich hier en daar ook bij onze toiletten toont, zich bij ons evenwel tot avondjaponnen beperkend, terwijl onze grootmoeders er ook in hun gewone daagsche „namiddag"-japonnen meeliepen, dus als ze een beetje „netjes" moesten wezen, en onze moeders nog precies weten hoe ze zich door die zware belemmeringen haast niet de bank op school konden inschuiven en er wel is een standje voor krijgen: Maar... dat is nou toch geen dracht 'voor 'n schoolmeisje! De enorm groote • prachtige zwarte mof en het smalle bijbehoorende bont maken er een chique geheel van. De lichtelijk smachtend naar boven blikkende dame, op het bovenste plaatje, laat u een van die moderne Amazone-hoedjes zien, met koddig opgekrulde. kleine struispluim, van achteren in den nek, De opgeklepte rand op zij geeft een „ongezochte" gelegenheid enige uwer meest-representatieve permanent golven en één mooie bel te laten zien. De twee wat verholen lachend naast elkaar ,troonende licht poseerencle juffrouwtjes konden uk; van een paar oude foto's, die uie allemaal nog wel in een la hebben liggen, zijn u;eggeloopen; de kleine schuine hoedjs nog schuiner coquet-joliger boven op d'r haar gezet; lichte, mooi-wuiven7le struisveer— is e- r op gelegd, hangt van achteren op het haar af; handjes stijf in de althans op afbeelingen alweer traditioneel geworden, kleine, moffen; zedig gesloten hooge halzen; een zachtkleurig, kleine bloembouquet je of een groote roos (kan het ouderwetse!, poëtisch romantischer) houdt de om de nek geplooide „halsdoek" van voren bij elkaar, hij eindigt in daar ginder uit hangende slippen. --- VOOR DE JEUGD FEUILLETON MET EEN REUS OP REIS 5.)' „Zijn vijftig jaar zijn juist om. Als hij regeert, krijgen we weer mannenrechten.” „Wie ie het eerste aan de beurt?" vroeg de koningin. „Ja, wiè, o wiè-wiè-wiè komt eerst aan de beurt?" herhaalde het koor. – ~Dat vind ik leelijk; „het lijkt wel uilengekras", zei de Hof Bezwaarmaker. „Niet wéér doen", beval de koningin het koor dat daarna niets meer zei. „Ik ben de eerste, majesteit", kraaide het kleine feetje, dat boven op den kroonluchter zat. „Wat doe je daar?" vroeg ze. „Ik ben een gasfitter van beroep", antwoordde de fee, „en hier voel ik me het beste op mijn gemak". „Nu, maar ik vind het niet goed; kom er af." Het feetje liet zich op den grond vallen. „Ik wou zoo graag uit cle- gevangenis ontslagen worden", vroeg het. Na die woorden keerde bet geheele hof hem den rug toe. ,Wat een onzin l" bulderde de Bezwaarmaker „Waar ben je dan nu?" „Nee, nu ben ik niet in de gevangenis", antwoordde het gasfittertje. „Toen er groots schoon I maak gehouden moest worden, kreeg ik een paar I dagen vrij." „Wat heb je gedaan?" vroeg de koningin. „Als het Uwe Majesteit behaagt " begon de fee. " Dat moet je niet zeggen", bromde de bezwaarmaker, „dat doet het heelemaal niet!" „Nu in ieder geval", zei de fee, die zijn mooie toespraak heelemaal vergeten was, „ik wil uit de gevangenis!" "aarom hebben ze je er in gestopt?" „Omdat ik mijn woord niet hield. Ze hadden me laten beloven een lek in een gasleiding te maken en inplaats van er soldeer in te stoppen, zooale afgesproken was, stopte ik het lek met het eerste, dat ik bij de hand had." „Wat was dat?" vroeg de koningin. „Een opaal." „Tien jaar erbij. Breng hem weg", beval de koningin en twee soldaten duwden den gasfitter het vertrek uit. „Tien jaar, tien jaar! 0, o, tien jaar", zong het koor. „Nu I:en jij aan d,. beurt", fluisterde de kapitein Greetje in. „Het helpt hier niet onderdanig te zijn, wees dus flink. Het spijt me dat Willie niet hier is. Ik denk dat hij, met zijn zware stem, wel indruk zo t maken." „Wie nu?" riep de koningin. ~Antwoord!'! zei de kapitein tegen Greetje, „vooruit, vlug, ik wil mijn baantje niet verliezen." ~Ik! Ik wil u graag even spreken en 'n beetje vlug ook", zei Greetje bevend. „O, het is een menschenkind", riep de koningin verbaasd uit, en alle hoffeeën gingen om Greetje heenstain, om haar goed te kunnen bekijken. frur „Is dat de laatste mode in ceintuurs?" vroeg de koningin. „Zeker, majesteit "! „Laat me je schoenen zien lt: commandeerde de koningin. Verbaasd tilde Greetje 44D van haar voeten omhoog, zoodat ze het allemaal goed konden zien „Zei ik het niet!” riep de Bezwaarmaker triomfantelijk uit. Greetje keek de feeën eens goed aan: zij hadden lange houten kistjes aan hun voeten met handvatsels er aan. „Een menschenkind, dat hier vijftig jaar geleden was, vertelde ons dat dit de laatste mode was, en we droegen het sinds dien tijd hoewel we het verschrikkelijk ongemakkelijk vonden", zei de koningin. Ze trok haar houten kistjes uit en gooide ze in een hoek. Het koor deed hetzelfde. „Hoe vind je het in feeënland?" vroeg de koningin. „Ik heb er nog niet veel van gezien, alleen maar de herberg" antwoordde Greetje. „Want ze hebben me geblinddoekt hierheen gebracht." „Dat is geen verontschuldiging", mopperde de Bezwaarmaker. „En wat wil je eigenlijk?" vroeg de koningin. Greetje vertelde haar geschiedenis en het hof overlegde fluisterend. „Het is de gewoonte, dat iedere sterveling, die een gunst van ons vraagt, iets voor ons doet", zei de koningin. „Omdat het nu al laat is, vind ik het beter dat je morgenochtend terugkomt; dan is er een receptie in de tuinen en dan zullen we besluiten wat we doen zullen." „Mag ik mijn hond meebrengen?" vroeg Greetje. „Jaagt hij op feeën?" vroeg de koningin angstig. „Dat heeft hij nog nooit gedaan", zei Greetje wat natuurlijk waar was. „Dan mag het wel", zei de koningin. „Dus tot morgen dan"; meteen verliet ze de kamer, gevolgd door het koor. Toen ze weer in de herberg terugkwamen, was het al bijna donker en Greetje, die nu al in twee nachten niet echt goed geslapen had, was blij naar bed te kunnen gaan. De menschenkinderenkamer zag er heel aardig uit, hoewel Greetje het een raar idee vond, dat ze geen dak boven haar hoofd had. Op een klein tafeltje stond een broodje met kaas voor haar klaar. Den volgenden morgen wilde Greetje eerst maar naar den Toovenaar. Toen ze bij het hek van de herberg kwam, stond daar een keurig autotje, dat bestuurd werd door een kleine fee, met een platte pet met gouden koorden op en een keurig chauffeurspakje aan. „Taxi, juf?" vroeg hij. „Ik heb u gisteren ook naar het paleis gereden. „Maar zonder Leonardo en den kapitein kan ik niet gaan", zei Greetje opeens. „Daar zijn de heeren al", zei de chauffeur en daar kwamen Leonardo en de kapitein aangewandeld. „Ik moet je nu verlaten", zei de kapitein, „want vandaag heb ik dienst, maar Leonardo weet alles en die zal je wel helpen. Deze chauffeur weet ook waar je heen moet. Hij rijdt voor mijn rekening!" „In orde", zei de chauffeur, terwijl hij tegen zijn pet tikte. Greetje bedankte den kapitein hartelijk voor zijn vriendelijkheid. Met Leonardo stapte ze in de auto en voort ging het. „Waarheen?" vroeg de chauffeur. „Naar den Veranderaar in den Drie-en-dertigsten graad!" zei Greetje. „Hoe vind -je me?" vroeg Leonardo, die er keurig uitzag. Hij had een hoogen zijden hoed op en een gekleede jas met een grijze broek aan en een monocle in zijn linkeroog. „Keurig. Het staat je goed, vond Greetje. „Hoe hou-je dat glas in je oog vast?" „Ik heb gom aan de randen gesmeerd", antwoordde Leonardo. „0, daar is Willie!” riep hij opeens en hij beduidde den chauffeur, dat hij stoppen moest. „Zeg, Willie heb je al werk gekregen?" „Ja", zei Willie en hij grinnikte zoo, dat zijn mond zijn beide °oren. raakte. „Ik heb dadelijk antwoord gehad op mijn advertentie en nu heb ik een baantje in een klokkemakerswinkel. Ik moet nu de stadsklok gaan zetten." „Waar is je ladder?" vroeg Greetje. „Ik heb geen ladder noodig", lachte Willie. > „be wijzerplaat is maar drie meter boven den ' grond." Greetje en Leonardo keken elkander aan en begonnen te lachen. Terwijl zij lachten, verdween de glimlach van ' Willie's gezicht. „Ik vergat dat ik niet gródt ' meer was", zei hij. „Wat zal ik nu- doen?" i„We zijn op weg naar den Toovenaar, misschien kan hij je wel weer groot maken, dan kan je bij de klok komen". „Goed", zei Willie en meteen lachte hij al weer! Willie klom in de auto en Greetje beval den chauffeur nu vlug naar den Toovenaar te rijden, want het was al bijna elf uur. Ze reden door 1 nauwe straatjes, waar aan beide kanten kleine huisjes zonder daken stonden, langs grootere vreemdsoortige gebouwen, waarvan Leonardo ook niet wist, waarvoor ze dienden. Eindelijk bereikten ze het kantoor van den Toovenaar. Een kleine elf in een groen jasje met koperen knoopen maakte de deur open en liet ze in een wachtkamer, waar een troepje feeën zat te Wachten. „Zeg je meester, dat Greetje hem spreken wil", zei Leonardo tot den jongen, die de boodschap dadelijk ging overLrengen. Binnen eenige oogenblikken was hij al weer terug en verzocht hun, hem te volgen. De Toovenaar zat in een klein kantoortje achter een lessenaar. Hij leunde met zijn ellebogen op dat leelijke, houten ding en zijn hoofd leunde op zijn handen. „Ik ben blij jullie te zien", zei hij zonder op te kijken. „Gaat zitten." Greetje keek eens rond en daar ze heelemaal geen stoel zag staan, kon ze natuurlijk niet gaan zitten. Geduldig bleef ze staan wachten, totdat de Toovenaar klaar was met het bekijken van het stuk papier dat voor hen lag. „Dat is prachtig", zei hij eindelijk, terwijl hij Greetje het stuk papier toestak. Het was een zoekplaatje, waarop een man oeteekend was, d,ie tusschen boomen stond en daaronder stond te lezen: „Hier is de jager; vind zijn hond." „Kan je hem vinden?" vroeg de Toovenaar. „Zeker", zei Greetje dadelijk. „Zie je dat takje? Dat is zijn staart, dat blad is een oor en die erebogen, dikke tak is zijn lijf." ~Warempel, je hebt gelijk!" riep de Toovenaar verheugd. „Wat ben jij een knappe meid! Ik heb daar nu al vier-en-twintig uren op zitten turen en ik kon het niet vinden!" Greetje vertelde hem nu, waarvoor ze eigenlijk kwam en hij bracht alles in gereedheid om Knip weer in een hond te veranderen toen het Greetje opeens inviel dat ze haar handtaschje vergeten had mee te brengen! „0, dat hindert niets. Ik kan hem zoo ook wel veranderen, al is hij er niet bij", stelde de Toovenaar haar gerust. Toen maakte hij wat rare bewegingen met zijn handen, sprong eenige malen in de hoogte, duikelde een paar malen over zijn hoofd, maakte wel twintig buigingen achter elkaar en toen zei hij dat het in orde was. Toen hij juist klaar was met de „verandering" hoorden ze iemand roepen „Hallo!" en daar keek Willie om boven het dak van het huis van den Toovenaar uit. Die had hij meteen weer groot gemaakt. „Wilt u me tegen vier uur alsjeblieft weer klein maken?" vroeg de reus met zijn zware stem. „Zeker", beloofde de toovenaar en de reus ging er met reuzenstappen vandoor. „Wil je niet nog wat bij me blijven?" vroeg de toovenaar, toen Greetje aanstalten maakte om ook weg te gaan." „Och, ik houd u maar van u wwerk af, er zitten nog zooveel op u te wachten", zei Greetje beleefd.* „Hindert niet", zei toovenaar kortaf, Dat ie het Ontevreden Dozijn". „Het Ontevreden Dozen ?" vroeg Greetje verbaasd. „Ja. Er zijn een massa ontevreden menschen hier in ons land, al is het het feeënland en d ar dit dozijn toevallig rijk is, kan het zich allerlei grillen veroorloven. Zien ze een van de twaalf, iemand die er bijzonder vroolijk en gelukkig uitziet, dan willen ze direct in dièn persoon veranderd worden. Ze komen vier keer per week om veranderd te worden. Ik heb al advocaten, typisten, werklieden, boekhandelaars, drogisten, schrijvers en sterrekundigen van ze gemaakt. Ms ze even zouden nadenken, zouden ze begrijpen, dat ik, wanneer het mogelijk was, mezelf toch al lang in een volkomen gelukkig mensch veranderd zou hebben, en dat ik dan geen hardwerkende Toovenaar zou blijven! Maar dat begrijpen ze niet." Greetje dacht een oogenblik, dat die toovenaar toch wel heel knap moest zijn, maar toen ze naar het zoekplaatje keek, begreep ze, dat hij toch niet bijzonder knap was! „Nu moet ik gaan", zei ze, „want vanmiddag moet ik weer naar de Koningin toe; ze bedankte hem en met Leonardo stapte ze weer in de taxi. Greetje en Leonardo hoorden onder het rijden een geweldig gebrul, het geschreeuw en gejammer klonk steeds dichterbij. Toen ze een hoek omreden, zagen ze den Reuzenkabouter midden op straat zitten. Hij was het die zoo bulderde en schreeuwde en een opgewonden fee, die om hem heen sprong, deed de rest. „Wat scheelt er aan, Willie?" schreeuwde Leonardo, terwijl de auto stil bleef staan. Greetje zag dat de reus voor een gebouw zat, waar bovenop een groote klok stond. „Kan je er niet bij?" vroeg ze. „Ik kan er wel bij", bulderde Willie, „maar die domme toovenaar heeft me weer in mezelf veranderd en nu ben ik geen klokkemaker meer! Ik weet niet wat ik nu doen moet." „0 hemeltje," zuchtte Greetje, „dat we daar niet aan gedacht hebben." „O0000l" bulderde Willie. „En als die klok vandaag niet in orde gemaakt wordt, stoppen ze me in de gevangenis!" gilde de kleine fee. • „Is dat je baas?" vroeg Greetje, terwijl ze naar de fee wees. „Ja," schreeuwde Willie. „Nu, waarom til je hem dan niet op? Dan kan hij de klok immers maken," zei Greetje. Willie keerde zich tot den kleinen klokkemaker, tilde hem op zijn schouder en vroolijk lachend bulderde hij: „Hoeraaa !" En de taxi reed weer verder. (Wordt vervolgd.) --- 'T VOGELNESTJE Tusschen witte perebloempjes Hangt een nestje, fijn en teer En een vriend 'lijk vogel-vrouwtje, Lei daarin haar eitjes neer Wat was nu haar vriendje blij Vroolijk zat hij aan haar zij: Tiere-liere, spiet, spiet, spiet, Tiere-liere spiet. Zoo, zoo klonk het lied. Nu is 't feest in 't mooie nestje Hoor wat lief en zacht geluid Kleine teere vogel-kind'ren Kwamen gist'ren uit 1 Moedertje is zoo wonderblij Vadertje schikt naderbij, Tiere-liere, spiet, spiet, spiet, – Tiere-liere spiet. Zoo, zoo klonk bet lied. --- HET SCHEMERUURTJE 't Wordt al aardig donker buiten, Maar toch mag de lamp niet aan, Haardvuur glanst en door de ruiten Valt toch ook het licht der maan. In den schemer heeft Catoo'tje Zich op Grootmoe's knie gevleid En zij neuriet nu met Grootje Versjes uit den ouden tijd. Als zij bij het vlammend vuurtje Zoo met Grootmoe zingen mag, Vindt Cate het schemeruurtje 't Prettigste van heel den dag. ---