Advertentie Geschikt om mee te nemen. per bus Andijker Spritskoeken 25 cent Andijker Tafelkoeken 25 „ Urker Kransen 25 , Andijker Wafelkoeken 18 , TROMP, Sneek. Het adres voor Wederverkoopers. --- KORT VERHAAL Hij en de volmaakte dame. Vrij naar het Amerikaansch, bewerkt door JACK MILNE. (Nadruk verboden alle rechten voorbehouden.) George Roberts was feitelijk nog heel erg jong, al was hij een zeer bekwaam ingenieur, belast met één van de grootste waterwerken aan Deep River. Hij dacht, dat, als je eenmaal met het meisje getrouwd was, dat dan alle moeite en strijd achter den rug was. Natuurlijk, er konden wel eens moeilijkheden rijzen, maar hij had zich voorgenomen, een van die sterke, zwijgzame mannen te zijn, die alles verdragen. Madeline, zijn vrouw, was buitengewoon mooi. Nu zijn er mooie vrouwen, die koud zijn en ongenaakbaar, er zijn ook mooie vrouwen, die erg dom zijn, meer erg-mooie poppen, van binnen hol. Maar Madeline was geen van beide: ze was mooi, knap, allerliefst in haar manieren, temperamentvol: kortom, een volmaakte dame. Zoodat het niet behoeft te verwonderen, dat George nog steeds zeer verliefd was. Madeline had een groot huis willen hebben: George had het gegeven. Madeline had een gouvernante natuurlijk een Zwitsersche voor de tweelingen (kleuters van amper zes jaar) willen hebben: de gouvernante was gekomen. Madeline had een kamermeisje en een keukenmeid en een heele staf van personeel. Madeline had bijna eiken dag gasten voor de thee en voor het diner, zoodat George en Madeline bijna geen dag alleen aan tafel zaten. Eh Madeline had gezegd, dat George nu maar eens een jaar vrij moest nemen, om met haar en de kinderen naar Europa te gaan, want anders zouden de kinderen nooit het Fransch met een zuiveren tongval leeren spreken. Over veertien dagen zouden ze vertrekken. En ondertusschen was de president van de maatschappij, waarvoor George Roberts de groote waterwerken aan de Deep River maakte, op het werk gekomen, had gezien, dat alles prachtig marcheerde en had hem een groot werk inderdaad het grootste, dat hij nog ooit ondernomen had aangeboden: het bouwen vaneen complex electriciteitswerken, midden in het Canadeesche oerwoud, 150 K.M. van de eerste spoorlijn af! En George had ja gezegd. Hij pijnigde zijn hersenen, hoe hij het Madeline zou zeggen, dat ze niet naar Europa gingen, ten minste hij niet, zij kon desnoods gaan met de kinderen. Met honderd kilometer vaart joeg hij zijn snelle twee-zitter over den weg, over den 50 K.M.-weg, van Deep River naar huis, het groote huis, dat Madeline had willen hebben. Daarvoor moest hij eiken mor• gen 50 K.M. ver rijden naar zijn werk, en denzelfden afstand weer terug. Toen hij • op huis toereed, zag hij, dat er auto's stonden te wachten. Madeline had zeker , gasten voor de thee. George Roberts haatte dat soort van thee's. Ongemerkt sloop , hij, als een kwajongen, stil een zijdeur • binnen en glipte naar zijn kamer, om zich – te baden en ineen schoon flanellen pak ; te steken. Toen hij klaar was, hoorde hij juist de gasten afscheid nemen. Nu zou – hij naar beneden gaan, misschien met L Madeline spreken. Madeline ontving L hem, in 'de puntjes gekleed, met een ; glimlach: de volmaakte dame. Ze sloeg , een arm om zijn hals en kuste hem, terwijl ze zei: Wat zie je er frisch uit! George kuste haar op den mond. Ze was weer 1 lief en mooi, stralende schoonheid met haar zacht golvende donkerblonde haren. t Neen, ronduit zeggen, dat ze niet naar t Europa gingen, kon hij niet. Maar hij 1 probeerde het zijdelings en aarzelend: a „Hm, Madeline, ik vraag me wel eens af, of het werkelijk wel noodig is, dat wede kleintjes in Frankrijk op school laten gaan, ze zijn nog zoo jong." „Maar George, hoe kom je er bij," zei Madeline en trok zeer verbaasd haar schoone wenkbrauwen op, „ze krijgen anders toch nooit het juiste Fransche accent!" „En wat dan nog, als ze dat niet krijgen?" protesteerde hij zacht. „Heusch, George ....," verder zei ze niets. Maar haar zeer verontwaardigde blik zei alles. George Roberts had nu het contract voor Canada geteekend. Madeline was in New-York om te winkelen voor de Europeesche reis. Dien avond was George alleen thuis en toevallig viel zijn oog op een boek, geschreven dooreen Franschman, dat Madeline apen op haar tafel had laten liggen. Hij las: „In Amerika wordt alles voor de vrouw gedaan. De vrouw is koningin. En toch zijn er meer ongelukkige vrouwen in Amerika dan elders. De Amerikaansche man werkt harder en langer, om zijn vrouw en gezin meer luxe te kunnen geven. Hij is sterk en energiek, maar in zijn eigen huis behandelt hij zijn vrouw, alsof zij een aangebeden en gevreesde moeder ware, waarvoor hij steeds bevreesd is iets te doen, dat haar zou kunnen mishagen. De vrouw maakt daar gebruik van heti zou geen vrouw zijn, als ze dat niet deed en zij behandelt haar man, alsof hij een klein jongetje was, en ze wordt daardoor koud, critisch en heerschzuchtig." Georg Roberts dacht lang na. Hij slingerde het boek tegen den grond. Hij was vastbesloten naar Canada te gaan. En den volgenden morgen vertelde hij het aan Madeline. De maatschappij zou een huis bouwen, midden inde wildernis, 150 K.M. van het spoor. 0, ze zouden het er wel comfortabel hebben. Madeline keek hem met een geamuseerden glimlach aan en zei: „Je wilt toch niet zeggen, dat je het contract geteekend hebt?" „Ja zeker," zei hij kalm, „dat heb ik!" En toen vond hij het maar beter naar zijn werk te gaan. Misschien dat Madeline, als ze alleen was, tot nadenken zou komen, zou inzien, dat ze zijn carrière niet inden weg mocht staan en dat het ineen comfortabel huis inde Canadeesche bosschen voor een enkelen winter nog zoo kwaad niet was. Den volgenden dag werd hij, toen hij op het werk was, opgebeld. Het was Madeline, die zei, dat, als hij de kinderen nog goeden dag wilde zeggen, hij nu meteen thuis moest komen. Hij sprong in zijn tweezitter en rende naar huis. Voor de deur stonden drie taxi's, waarvan twee volgeladen met koffers en tasschen. In de hal stonden de tweelingen gekleed en wel, onder de hoede van de gouvernante. Madeline was inden salon. „Wat is er aan de hand?" vroeg George. „We moeten den trein naar New-York halen, we gaan vanavond met de Transitania naar Europa," antwoordde Madeline. „Zoo," zei George, „is het toch waar?" Dat laatste had hij gebruld. Zoodat Madeline haar wenkbrauwen inderdaad zeer hoog optrok. Hij rende naar buiten, gaf de taxi-chauffeurs elk 5 dollar en zei: „Smijt die koffers er uit en hoe harder je ze neerkwakt des te beter. En als de wagens leeg zijn, kunnen jelui 'm smeren!" Dan stapte hij naar binnen, en brulde de gouvernante toe: „Breng de kinderen naar boven en stop ze in bed. Daar hooren ze om dezen tijd!" De gouvernante, bleek als een doek, gehoorzaamde. Toen stapte George toe op zijn vrouw, die als een volmaakte dame stond rond te kijken niet zeer verontwaardigden blik, pakte haar zonder complimenten op, droeg haar naar haar kamer, draaide de deur achter haar in het slot en zei: „Ziezo°, en jij blijft op je kamer, totdat je wat gekalmeerd bent, goed begrepen?" Beneden gekomen liep hij naar de keuken en gaf de keukenmeid opdracht, het diner klaar te maken, voor mevrouw apart op een blaadje. Hij bracht het zelf naar boven, haar kamer binnen, die hij weer snel achter zich sloot. Beneden gekomen, kwam het kamermeisje hem zeggen, dat zijn diner inde eetkamer klaar stond. Op dat moment klonk er een luide slag en op het terras onder Madeline's raam, vlogen de scherven van schaaltjes en borden in het rond. Zij had haar diner uit het raam gegooid. Even overwoog George dien avond, of hij haar nog wat zou laten brengen; ze zou wel honger hebben. Maar neen, dacht hij, ze heeft het zelf uit het raam gegooid. Laat ze maar honger lijden. En in volmaakte gemoedsrust begaf hij zich ter ruste. Den volgenden morgen was hij vroeg op, baadde en schoor zich en ging naar de keuken. Madeline had altijd thee op bed. Hij bracht een kannetje en een kopje op een blad boven. Madeline zat rechtop in bed, liever dan ooit, haar prachtige lange haar ineen dikke vlecht over haar schouder. George zette het blad naast haar neer, en zei: „Goeie morgen." „Goeie morgen, George," zei ze zacht en blozend. „Heb jij .... al thee gehad?" „Nee." „Waarom haal je dan niet nog een kop?" Hij vloog naar beneden, om nog een kop te halen. Madeline schonk in, George zat op den rand van het bed. Ze was zoo frisch, met haar zachte blos, haar, vochtige oogen. Ze was niet langer bleek en woedend, maar heel zacht en lief. „O, George, ik wist niet, dat je zoo sterk was," zei ze. „Ik hou toch heusch van je," merkte hij op. „Dat weet ik, George," kwam het fluisterend, „ik denk, dat het erg leuk in Canada zal zijn. Ik ben toch zóó beu van al die visites en gasten en diners en dat aankleeden voor bals en diners, en van die gouvernante, ik heb heusch veel te weinig van jou gezien, door al die rompslomp om ons heen...." Ze keek naar hem op, met een blik zóó teeder, zoo schuw-als-een-ondeugendklein-meisje, en zóó allerliefst, dai, George zijn kop liet vallen en haar in zijn armen sloot. --- Internationale Beschouwingen. Britsch-Amerikaansche strubbelingen. Er is de laatste maanden eenige verkoeling gekomen inde verhouding tusschen de Ver. Staten en Engeland. Niet, dat er reeds sprake is van fundamenteele verschillen in beider buitenlandsche politiek, doch sinds het aftreden van Anthony Eden als Britsch Minister van Buitenlandsche Zaken is er een sfeer van formaliteit en gereserveerdheid geslopen inde diplomatieke betrekkingen tusschen Londen en Washington. Het verschil van meening tusschen de Vereenigde Staten en Engeland komt het sterkst tot uiting ten aanzien van het Mexicaansche Petroleumconflict. Terwijl de Vereenigde Staten bereid zijn, zich tevreden te stellen met een bescheiden vergoeding, eischt Engeland volledige restitutie voor dein beslag genomen eigendommen der Britsche Petroleum Maatschappijen. * * * Twee kleine tropische eilanden midden inde Stille Zuidzee dreigen een ander wrijvingspunt te worden. Want zoowel het Kanton- als het Enderbury-eiland zooals beide eilanden geheeten zijn worden door beide landen begeerd als bases voor vloot en luchtvaart. Engeland beroept zich hierbij op de noodzaak van het inrichten vaneen vlieghaven, zonder dewelke het niet mogelijk is, het plan van een ~All-British” luchtlijn rond de wereld te completeeren. Toen twee jaar geleden het vraagstuk van het eigendomsrecht dezer eilanden aan de orde kwam, werd de overeenkomst aangegaan, dat geen der beide partijen één der eilanden in bezit zou nemen, hangende dein deze te nemen beslissing. Doch toen onlangs bij toeval ontdekt werd, dat het Kantoneiland door een partij Nieuw Zeelanders in bezit was genomen, had dit tot resultaat, dat het eiland onmiddellijk door Amerika werd bezet. Beweerd wordt, dat de Nieuw Zeelanders zich naar het eiland hadden begeven niettegenstaande tegenwerpingen uit Londen. Hoe dit ook zij, sindsdien zijn de onderhandelingen traineerend gebleven en deze kwestie moet momenteel aanleiding zijn tot een ernstig meeningsver* * Ook vlootaangelegenheden, welke tot nu toe door beide landen steeds in der minne werden geschikt, geven aanleiding tot ontstemming. In Amerikaanschevlootkringen heerscht het gevoel, dat Engeland hen inden steek laat met betrekking tot de vaststelling van nieuwe limieten, voortvloeiende uit het vlootverdrag van 1936. Engeland wenscht schrapping van alle kwalitatieve beperkingen, terwijl Amerika liever geen beperking in zake de tonnenmaat ziet en zeker niet een limiet van 42000 ton voor slagschepen, zooals Engeland voorstaat, aangezien de Amerikaansche vloot-experts aandringen op een limiet van tenminste 45000 ton. * * * Engelands tegenwoordige politiek ten aanzien van het vasteland van Europa is een bron van meer moeilijkheden. 'Niettegenstaande President Roosevelt waardeerende woorden aan het adres van Chamberlain richtte, ter gelegenheid van de onderteekening van het Britsch-Italiaansche verdrag, wil dit geenszins zeggen, dat Roosevelt, of de Minister van Buitenlandsche Zaken, Cordell Hull, de politiek van Chamberlain goedkeuren. Er bestond inde Ver. Staten zeer groote sympathie voor de politiek van Eden. Thans heerscht groote ontstemming over de politiek van Chamberlain, zooals onder anderen tot uiting is gekomen in redevoeringen van den Minister van Oorlog Harry Woodring, en van den Minister van Binnenlandsche Zaken Harold Ickes. * * * Ten slotte dreigt nog een moeilijkheid met betrekking tot het Verre Oosten. Terwijl de Vereengde Staten zich ten opzichte van Europa tot nu toe afzijdig hielden, hebben President Roosevelt en zijn, adviseurs duidelijk te verstaan gegeven, dat zij bij iedere regeling in het Verre Oosten medezeggingschap, en zelfs in •groote mate, wenschen. En verder is het hun bedoeling, dat een eventueel aan te gane overeenkomst zoo gunstig mogelijk voor China is. Chamberlains standpunt, om de Europeesche problemen te liquideeren op een „realistische" basis, is in Anierika aanvaard. Doch, wanneer de Britsche Premier zou trachten de problemen in het verre Oosten op dezelfde manier op te lossen, als hij dit deed ten aanzien van Ethiopië, dan zou het iets anders zijn. Men ziet het: strubbelingen te over, welke de goede verhouding tusschen de Ver. Staten en Engeland op den duur dreigen te verstoren. --- Geschiedenis van het ontstaan en de oprichting der Bijz. School voor Christ. Onderwijs te Sexbierum NEDERL. HERV. SCHOOL TE SEX BIERUM. Op den 13en November 1862 overleed de Hoofdonderwijzer der openbare lagere school te Sexbierum, de heer S. Kiestra. Daar men zijn eersten hulponderwijzer gaarne in diens plaats zag, deed men pogingen, om dien zonder vergelijkend examen te doen opvolgen, hetgeen mislukte. Omdat men inmiddels tot het besef gekomen was, dat Bijzonder Christelijk Onderwijs noodzakelijk was, bedacht men, dat bedoelde hulponderwijzer (de heer Brunia) dan als hoofd eener Bijzondere school werkzaam zou kunnen zijn en men besloot dientengevolge tot het oprichten van een zoodanige school. Had men dan de fondsen bijeen, dan was men tevens van een onderwijzer voorzien. Ingevolge dien gedachtenloop, en- het genomen besluit, wendden zich de vrienden van een bijzondere school, van wie velen ook floreenplichtigen waren, tot de Kerkvoogden der Hervormde Gemeente, om te zien of de openbare school alhier ook zou kunnen worden hervormd in een bijzondere. Op een vergadering daarover met de Kerkvoogden en Floreenplichtigen, gehouden op 24 Februari 1863, werd besloten om zoodanig voorstel te richten tot den Raad der Gemeente en te kennen te geven, dat de Kerk voortaan voor het onderwijs zou zorgen. Hoewel de Gemeente dan een grooten post op haar budget zou hebben kunnen schrappen, kantte de Raad zich hier met kracht tegen. Hij wilde, dat de toestand bleef bestaan, zooals hij was, n.l. dat de Hervormde Kerk belangrijke subsidie gaf aan het openbaar onderwijs, hetzij door geldelijke bijdragen per jaar, hetzij door den hoofdonderwijzer als koster te laten fungeeren, om daardoor een deel van diens traktement uit te winnen, terwijl men bovendien ging beweren, dat de kosterijgoederen het openbaar onderwijs ten goede moesten komen. Schijnbaar scheen de zaak dus afgedaan, maar de wakkere strijders voor, en de vrienden van het Bijzonder Christelijk Onderwijs zaten niet stil, al hadden Burgemeester en Wethouders gedreigd de Kerkvoogden door hoogere macht te zullen noodzaken het openbaar onderwijs uit de kerkefondsen te steunen. Dientengevolge wisten de vrienden de Kerkvoogden te bewegen andermaal een vergadering met Floreenplichtigen te beleggen. In die bijeenkomst werd een poging gedaan om een som van f 3000 uit de kerkebeurs te bekomen, ten einde een schoolgebouw te kunnen stichten, terwijl men bovendien een jaarlijksche subSidie uit de kerkebeurs vroeg van f 500. Hiervoor zou dan de te benoemen onderwijzer den kerkdienst waarnemen en het kostersambt bekleeden. Dat besluit van die vergadering, welke op 16 April 1863 gehouden werd, lokte niet alleen hevig protest uit van vele floreenplichtigen ter vergadering tegenwoordig, maar ook daar buiten. De storm brak van alle zijden los. Men sprong roekeloos met de kerkefondsen om, zoo werd van de zijde der tegenstanders beweerd. Men was „Kerkroovers" en wat niet al meer. Anderzijds was men er van overtuigd, dat zulks alleen werd beweerd, omdat men tegen den Christus was en daarmee ook tegen de Bijzondere school en het Christelijk onderwijs. In een waardig tegenprotest, dat de vrienden van het Christ. onderwijs bij Burgemeester en Wethouders indienden op 23 April 1863, betoogden zij het tegendeel van een en ander, maar wezen er op, dat de f 3000 slechts voor eenmaal werden gevraagd; dat de kerkefonclsen zulks ruimschoots toelieten, hetgeen door bewijzen gestaafd werd; dat van die f 3000 slechts f 2000 ten laste der Kerk zouden komen, daar de overige f 1000 in het verloopen jaar bij de kerkvoogden van de Burgerlijke gemeente waren ontvangen wegens overname door haar van de open- , bare school, die tot nog toe in het bezit der kerk was geweest; dat men eigenlijk niet f 500 jaarlijks vroeg, doch slechts f 105, daar tot nog toe per jaar f 320 aan den koster en f 75 aan den waarnemenden organist (Brunia) uitbetaald was. Alles was echter vergeefsch. Burgemeester en Wethouders namen het Provinciaal College van Toezicht op de Kerkelijke goederen in den arm om te zien, of men ook de leden van dat College er toe krijgen kon, dat zij kerkvoogden beletten aan het genoemde besluit uitvoering te geven. De vrienden arbeidden echter rustig voort met het oog op den Heer, wetende, dat men niets tegen hen kon verrichten buiten Diens wil. Ja, hun moed en hun veerkracht werd door dien tegenstand vergroot en gestaald, en men besloot voort te gaan, ondanks allen tegenstand en velerlei teleurstelling. En dien ondervond men toch in ruime mate! De persoon in questie, dien men op het oog had, en om wien aanvankelijk de geheele beweging opi touw was gezet, diezelfde persoon veranderde eensklaps van gevoelen en gezind- , heid. Den strijd ziende, zelf niet staande, ' waar hij staan moest, bang gemaakt door zijn voormalige vrienden, en spoken meenende te zien op zijn weg; waar ze niet waren, diezelfde persoon bedankte voor de eer hem aangedaan en gaf te kennen, dat hij niet verder in aanmerking wenschte te komen, om aan het hoofd te staan. eener school voor Christelijk Nationaal Onderwijs te Sexbierum. Dit besluit, door den een gewraakt, door den ander met blijdschap vernomen, door een derde met schouderophalen beantwoord, bracht de vrienden slechts een oogenblik in verwarring, want de wakkere voorvechter in deze zaak, de Weleerwaarde heer ds. Sypkens, schreef den heer Van Lummel te Utrecht, of Z.E. niet een onderwijzer wist, die met vrucht zou kunnen werkzaam zijn als hoofd der Bijzondere school en tevens het kosterambt met den aankleve van dien zou kunnen waarnemen. Dit schrijven had tot gevolg, dat de heer J. C. de Puy te 's-Gravenhage door hem werd aangewezen. Deze werd op 21 Mei 1863 door de vrienden benoemd en aangesteld. Had men aanvankelijk niet meer te rekenen dan op f 320 plus f 75 = f 395 hierboven genoemd, het overige zou wel volgen. God de Heere zou wel zorgen, zoo dachten de vrienden en zoo kwam het ook. De nieuwe titularis werd benoemd als koster en organist en tevens als hoofd der Bijzondere School op een tractement van f7OO en vrije woning in de kosterij. Zoover had men het reeds gebracht, doch van die f 700 werd slechts f 395 door de Kerkvoogdij bijgedragen. Het overige moesten de vrienden bijeen zien te krijgen. Daarin werden zij gesteund door de Vereeniging van Christ. Nat. Onderwijs. Middelerwijl de nieuwe hoofdonderwijzer aanstalten maakte, om zich met ter woon te Sexbierum te vestigen, wisten de vrienden te bewerken, dat hij ook tevens werd benoemd tot Floreenontvanger, dat hem een jaarlijks inkomen van fBO zou aanbrengen. Op 3 Juni 1863 stapte de hoofdonderwijzer te Harlingen aan wal, en werd aldaar verwelkomd door de heeren dr. Knoll en P. Zijlstra, beiden leden van het bestuur. Op 11 Juni d.a.v. werd hij benoemd tot Floreenontvanger, dat veel strijd had gekost, en den tegenstanders stof tot pamfletten gaf. Op den 15en Juni werd de school plechtig ingewijd en den Heer opgedragen. De school werd den volgenden dag met de kinderen begonnen en tot hulplokaal diende de oude school, die daartoe goedgunstig door kerkvoogden was afgestaan. Het nieuwe lokaal, eerst voor 90 leerlingen bestemd, werd reeds bij het leggen der grondslagen vergroot, zóó, dat het voor 120 leerlingen dienst kon doen. Deze nieuwe school werd den 9 November 1863 in alle stilte en zonder eenige feestelijkheid door onderwijzers en leerlingen in gebruik genomen. En hoe was die nieuwe school tot stand gebracht, daar de protesten zoo krachtig tegen de subsidie van f 3000 waren ingekomen? Zie hier het antwoord: Het besluit der vergadering van 16 April 1863 is nimmer uitgevoerd, daar men tot een vergelijk was gekomen. Men wilde geen f 3000 uit de kerkebeurs geven tot stichting van een schoolgebouw, maar in plaats daarvan wilde men wel het tractement van den koster en organist op f 700 brengen. De vrienden namen dit aanbod met beide handen aan. Liever een som voor ééns tot stichting gegeven, dan steeds voor het tnaktement der onderwijzers te moeten bijdragen. Het bestuur der school, bestaande uit de heeren P. J. Knoll, P. J. Zijlstra, P. F. Hilarides, G. J. Koudenburg, N. Nammensma en Y. de Vries, bracht met elkander zooveel bijeen, als voor de stichting, het ameublement der school en de schoolbehoeften noodig was en de school was het privaat-eigendom der schoolcommissie; en het besluit van Kerkvoogden en Floreenplichtigen, waarbij de koster en organist vanaf 10 December 1863 f 700 per jaar werd toegelegd, waarborgde het bestaan der school, die nu niet voor het tractement van haar onderwijzer had te zorgen. (Ds. Sypkens droeg niet bij tot de f 3000, omdat hij slechts president van het bestuur was, zoolang hij hier predikant was.) De school nam steeds toe, zoo, dat het noodig werd geacht een hulponderwijzer aan te stellen, daar de hoofdonderwijzer 6 jaren lang met kweekelingen had gearbeid. De eerste, die als onderwijzer aan deze school werkzaam was, trad den 31en Maart 1869 in functie. Daar het aantal leerlingen nog steeds grooter werd, achtte men het noodzakelijk, dat er een schutting in de school geplaatst werd, hetgeen in Augustus 1875 geschiedde en 3 jaren later was het getal leerlingen zoo toegenomen, dat een derde leerkracht moest worden aangesteld. En het plaatsen van die schutting en den bouw van een nieuw lokaal op den grond, die bij het stichten der school reeds was aangekocht, werd door inschrijvingen van de leden der vereeniging en belangstellenden tot stand gebracht, zoodat het gansche gebouw daar stond als een toonbeeld van offervaardigheld en liefde en belangstelling in het Christelijk onderwijs. In al de jaren van haar bestaan genoot de school in den persoon van het hoofd der school de ondersteuning van de kerk, doordat hij als organist en koster bezoldigd werd en voor dat tractement tevens als onderwijzer werkzaam zijnde, geen afzonderlijke bezoldiging daarvoor genoot en de school aldus belangrijk gebaat werd. Tot het jaar 1871 werd alles, wat benoodigd was voor schoolbehoeften, onderhoud der lokalen enz. door de vrienden bijeen gebracht, maar vanaf 1871 kreeg de school een afzonderlijke subsidie van de kerk. Bedroeg de eerste subsidie in 1871 de som van f 300, deze jaarlijksche bijdrage is telkenmale, naar gelang der behoefte, vergroot, daar bij het stichten van het derde lokaal een tweede hulponderwijzer werd aangesteld en dus de uitgaven belangrijk stegen. Was de jaarlijksche subsidie reeds verleend tijdens het beheer der Kerkelijke goederen door Kerkvoogden en Floreenplichtigen, die subsidie werd met grooter liefde en milder hand toegestaan, toen de kerkegoederen kwamen onder het beheer van kerkvoogden en notabelen, die toonden hun roeping te begrijpen. Van deze roeping gewaagde ds. Sypkens reeds in April 1863, toen hij in de berichten van de vereeniging van Christ. Nat. Onderwijs gewaagde, als hij zegt: Wederrechtelijke ondersteuning van de Staatsschool uit kerkefondsen behoort op te houden en deze fondsen moeten overeenkomstig hun oorspronkelijke bestemming worden aangewend ten nutte van het Christelijk Onderwijs in verbinding met de Kerk. Op 26 December 1896 vergaderde het Bestuur der School met de bestuursleden van het van Gereformeerde zijde opgerichte Schoolfonds tot stichting van een school op Gereformeerden grondslag. De beide besturen konden omtrent verschillende vraagstukken niet tot overeenstemming komen. Het gevolg hiervan was, dat vele ouders, behoorende tot de Gereformeerde Kerk, hun kinderen eind December 1896 van de school afnamen en in begin Januari 1897 naar de openbare lagere school zonden. Het bestaande schoolgebouw voldeed na verloop van jaren niet meer aan de eischen des tijds, vandaar dat 1 Juli 1930 het thans bestaande schoolgebouw door den toenmaligen voorzitter, ds. Nauta, met 4 lokalen opnieuw werd geopend. De school telt momenteel 104 leerlingen. Sedert de oprichting tot heden hebben vier hoofden de school gediend, t.w.: J. C. de Puy vanaf de oprichting tot 1 October 1891; J. de Ridder vanaf 1 October 1891 tot 31 Augustus 1907; C. Grunstra vanaf 1 Januari 1908 tot 30 April 1938 en Jac. de Bruin vanaf 1 Mei 1938 tot heden. Gedurende het tijdvak 31 Augustus 1907 tot 1 Januari 1908 werd het hoofdschap tijdelijk waargenomen door de heeren A. Offringa, thans predikant te Scheveningen en A. Zaal. Voorts hebben 45 onderwijzers en onderwijzeressen in den loop der jaren hun beste krachten aan de school gegeven. S. A. S. Foto Hoekstra. --- Advertentie Gebruik eerst een andere tandpasta en liefst de duurste die er is en daarna Ivorol (volgens nieuw recept, oranje verpakking met blauwe band). U kunt dan zelf waarnemen, hoe Ivorol in kwaliteit, in smaak, in frischheid, in blank- en witmakend en ook in schuimend vermogen, thans alle overtreft. Zeer zuinig in gebruik. Geeft 50 oh besparing. Tube 25 ct. Groote tube 40 ct. Extra groote tube 60 ct. ---