Advertentie c,è,,i‘seert een • • Kwellende hoofdpijn? 1 zoon klein wit Mijnhardtje helpt U er aF. Binnen enkele minuten! Ook verdrijven ze wondersnel kiespijn, zenuw pijnen,griep,gevatte kou. „MIJNWARDIJIS” 1 „Mijnhardtje" 5 ct. – 12 „Mijnhardtjes" 50 ct. --- UIT DEN OMTREK. WINSUM, 13 Dec. De afd. Winsum van de A.R. Kiesvereen. Baarderadeel vergaderde onder leiding van den heer S. Reitsma. Na gebruikelijke opening en het lezen van de notulen, deed de voorzitter eenige mededeelingen en werd de candidaatstelling voor de Prov. Staten besproken, waarna S. Miedema gelegenheid kreeg zijn politieken rondblik te houden, waarbij hij zich bepaalde bij de tafereelen, die zich aan ons oog voordoen in den tegenwoordigen tijd, in ten eerste op internationaal gebied, ten tweede onze tegenwoordige regeeringsperiode, ten derde onze regeering en het onderwijs, ten vierde onze regeering en de maatschappij. Hierop volgde een aangename, leerzame bespreking, waarna de voorzitter deze goed bezochte vergadering sloot. DRONRIJP, 14 Dec. Onder presidium van den heer F. U. van der Zee te Slappeterp hield de afd. Menaldumadeel van de Friesche Agrarische Bond hedenavond een algemeene ledenvergadering in café Plat te Menaldum. Uit het jaarverslag blijkt het ledental 76 te bedragen, terwijl de kas sloot met een batig saldo van f 23.96. Bij de bestuursverkiezing werd opnieuw benoemd de heer D. G. Jensma te Dronrijp, die deze benoeming aanvaardde. Hierna werd door den heer A. Landman van Oosterlittens, propagandist van den Fr. Agr. Bond, een inleiding gehouden over: „de regeling van het prijspeil in den landbouw," waarop een geanimeerde gedachtenwisseling volgde. Besloten werd, zoo mogelijk, dezen winter verschillende propagandavergaderingen te beleggen en wel in 't laatst van Januari begin Februari in de dorpen Dronrijp, Menaldum, Berilkum en Marssum. Hiervoor zullen o.a. worden uitgenoodigd als sprekers de h.h. J. Knollema, landbouwer en hoofdbestuurslid van Landbouw en Maatschappij te Slochteren, en ds. Eggink te Nijega (Sm.) MENALDUMADEEL. Agenda Raadszitting 17 Dec. 1. Verslag van het verhandelde in de vorige vergadering. 2. Mededeelingen en ingekomen stukken. 3. Benoeming van een lid der commissie van toezicht op de verpleging in het armhuis. 4. Benoeming van vier leden der commissie voor het samenstellen van strafverordeningen. 5. Benoeming van drie leden der commissie voor het georganiseerd overleg. 6. Benoeming van twee leden der commissie voor ongebouwde eigendommen. 7. Benoeming van vijf leden der commissie tot wering van schoolverzuim. 8. Voorstel van Burgemeester en ! Wethouders tot aanwijzing van geneeskundigen belast met de armenpraktijk ' voor 1939. 9. Idem omtrent toelating van leerlingen uit deze gemeente tot de school voor uitgebreid openbaar lager onderwijs te Franeker. 10. Idem tot het andermaal Iverleenen van een bijdrage uit de gemeentekas aan de Commissie Streekplan Leeuwarden—Harlingen. 11. Idem tot wijziging der verordening op den keuringsdienst van vee en vleesch. 12. Idem betreffende verioreeding der trottoirs aan weerszijden val de brug over het nieuwe kanaal te Dronrijp. 13. Idem tot wijziging der verordening tot regeling van het vervolgonderwijs. 14. Idem tot wijziging der verordening op het beheer van het electriciteitsbedrijf. 15. Idem tot wijziging der gemeentebegrooting voor 1938. MIDLUIVI—ALMENUM. De A.-R. Kiesvereen. vergaderde voor de tweede maal in dit seizoen. Na gebruikelijke opening door den voorzitter, den heer C. Bosch, werden eerst de huishoudelijke zaken behandeld, waarna het onderwerp werd gehouden, dat handelde over „De Kieswet," inleider was P. Deys. Op dit onderwerp volgde nog een leerzame bespreking. Nadat het bestuursvoorstel tot vereenvoudiging der candidaatstelling voor gemeenteraad was besproken en aangenomen, sloot P. Deys met dank aan God. WIJNALDUM, 15 Dec. De eerste jaarlijksche uitvoering van de tooneelvereeniging O.K.K. was wel eens beter bezocht geweest. Maar zij, die kwamen, hebben geen spijt gehad, 't was een mooie avond en de drie stukjes werden goed naar voren gebracht. Opgevoerd werd: Trammelantsje, blijspel van R Brolsma; Murk Ages, ieiakter van J. Noordenbos; In misse set van Wopke, van D. H. Zijlstra. Een genoegelijk bal besloot den avond. --- Advertentie Telenga's Drukkerij N.V. MODERN DRUKWERK --- VLUCHT UIT DE HEL. Bagno-gevangene Wilde zijn kind zien. ontzettende lijdensweg. Men verneemt slechts zelden iets van een vlucht uit het Bagno en dat moge verklaren, dat de vlucht en de daarop gevolgde gevangenneming van den Bagnogestrafte Raymond Baudé tot de meest avontuurlijke en sensationeele gevallen van de laatste jaren gerekend worden. De liefde voor een kleinen jongen is den uitbreker Raymond Baudé noodlottig geworden. Jaren geleden had zij hem reeds op het misdadige pad gedreven en tenslotte was zij er eveneens de oorzaak van, dat hij na een aanvankelijk geslaagde vlucht en na onbeschrijfelijke ervaringen en moeilijkheden den politie-dienaren letterlijk in de armen liep. Zijn levensgeschiedenis is een ontstellende roman. Diefstallen en inbraken. Baudé's kennismaking met de politie dateert van acht jaar grleclon. ToPri melijk was hij vader geworden van een alleraardigst jongetje. Hij was bijna gek van trots en vreugde, maar naarmate de tijd verstreek verminderde ook de grootste vroolijkheid en verduisterde zijn stemming. Hij was werkloos en hij wist ten slotte niet meer hoe hij het geld voor het dagelijksche brood en de huur van zijn eenvoudige woning bij elkaar moest krijgen; en zoo verging het hem als zoovelen anderen; hij begon te stelen. En op zijn eerste geslaagde poging volgde een onafzienbare reeks diefstallen en inbraken. Op zekeren dag dat was in November van het jaar 1930 werd Raymond Baudé op heeterdaad betrapt en gearresteerd. Zijn vrouw was door die ontdekking zoo verbitterd, dat zij terstond zijn huis verliet en zwoor er geen voetstap meer in te zetten. Het kind werd onder de hoede van Baude's ouders genomen, die in Troyes een klein huisje bewoonden . Intusschen bleef het noodlot dezen man vervolgen. Baudé werd wegens zijn misdaden tot vijf jaar tuchthuisstraf veroordeeld en deze vijf jaar moest hij doorbrengen in de beruchte strafkolonie van Guyana. Hij leed zwaar onder het verlies van zijn vrijheid en het meeste verdriet veroorzaakte hem de scheiding van het kind, waarvan hij zooveel hield. Hij hield zich jarenlang goed, maar in het vierde jaar hield hij het niet langer uit. Samen met 'n anderen gedeporteerde timmerde hij heimelijk een kleine boot en op zekeren nacht namen deze beide mannen de vlucht uit Gyana. Deze tocht werd voor hen beiden een lijdensweg, die nauwelijks te beschrijven is. Wekenlang dreven zij in hun notedop in open zee, gekweld door honger, dorst en de tropische hitte. Raymond's metgezel bleek op den duur tegen deze ontberingen niet opgewassen. Op zekeren dag vertoonde hij verschijnselen van waanzin en hij viel Raymond aan. Het scheelde maar een haar of hij had hem uit de boot geslingerd, nog wel terwijl een haai zich hongerig in de buurt bevond. Er ontstond een wanhopig tweegevecht tusschen beide mannen. Baudé kreeg een messteek in den bovenarm maar slaagde er ten slotte in zijn tegenstander onschadelijk te maken. Niet lang daarna bereikte hij de kus> van Panama. Tweede vlucht. Zoo de ongelukkige vluchteling echter in de meening mocht hebben verkeerd nu in veiligheid te zijn, dan zou het tegendeel spoedig blijken. De autoriteiten van Panama lieten hem arresteeren en ondanks zijn wanhopige protesten werd hij aan de Franschen uitgeleverd, nadat een desbetreffend verzoek binnengekomen was. Opnieuw zag Baudé zich van zijn vrijheid beroofd. Een Fransche stoomboot bracht hem terug naar zijn vaderland en tegelijkertijd naar.... een nieuwe veroordeeling. In Saint-Nazaire zou hij weer aan de rechterlijke autoriteiten worden uitgeleverd. Maar kort voor het binnenloopen van de haven gelukte het Baudé zich in een onbewaakt oogenblik te onttrekken aan de aandacht van zijn bewakers en met een koenen sprong verdween hij in zee. Zwemmend bereikte de vluchteling het land en terwijl hij in de buurt van Nantes ijverig gezocht werd, was hij op weg naar Parijs. Daar slaagde hij er in maandenlang te ontsnappen aan de waakzaamheid van de autoriteiten en op het laatste °ogenblik was hij hen telkens te vlug af. Ja, zelfs bestond hij 't een groot Parijsch dagblad in den arm te nemen en voor te stellen een interessant en sensationeel interview te publiceeren, mits hem beloofd werd, dat hij niet aan de politie zou worden verraden. En op een zonnigen namiddag zat Raymond Baudé in een klein café tegenover een redacteur van het blad en hij vertelde hem de geschiedenis van zijn avontuurlijke vlucht, terwijl buiten een politieagent, die van niets wist, heen en weer wandelde. Maar tenslotte liep de slimme Bagnoveroordeelde de politie in de armen. Men kende zijn zwakke zijde en men rekende er niet ten onrechte op, dat hij vroeger of later probeeren zou zijn kind te zien. De autoriteiten in Troyes kregen tot taak scherp uit te zien naar eenig spoor van den voortvluchtige. En dezer dagen nu meende Baudé het wel te kunnen wagen om zijn jongen op te zoeken. De vader klopte des nachts op een laat uur aan de deur van de woning van zijn ouders aan en het is begrijpelijk, dat de kleine knaap stom verbaasd naar den man keek, die hem zoo stormachtig omhelsde en die hem met liefkoozingen overlaadde, terwijl de tranen hem over de wangen liepen. Toen men Baudé de eerste maal gevangen genomen had, was het kind slechts een paar maarden oud en nu was hij al opgegroeid tot een leuken en sterken jongen. Maar de politie had de reuk gekregen van 't nachtelijk bezoek van Baudé en toen hij het huis van zijn ouders en van zijn kind verliet, hadden de gendarmes zich verdekt opgesteld. In een transportauto, die in de richting Parijs reed, werd hij ontdekt en ofschoon de vluchteling zich vertwijfeld verweerde werd hij natuurlijk overweldigd en opnieuw in de cel gebracht. Baudé's verdediger heeft toen een verzoek om gratie bij den president van Frankrijk ingediend, om het slachtoffer van zijn vaderliefde te bewaren voor een nieuwe veroordeeling, waaraan hij wellicht te gronde zou gaan. --- Gemengd Nieuwe. DUITSCHE DIENSTMEISJES GAAN NEDERLAND VERLATEN. Hun aantal bedraagt 20 â 25000. Het ligt in het voornemen der Duitsche regeering, om alle Duitsche arbeidskrachten in het buitenland, welke niet direct in dienst van het vaderland werkzaam zijn, terug te roepen, teneinde te voorzien in het groote tekort aan werkkrachten aldaar. In de eerste plaats komen hiervoor Duitsche en Oostenrijksche dienstboden in aanmerking. De Tel. verneemt uit Berlijn, dat men nog deze week een verordening verwachten kan, op grond waarvan alle Duitsche (en voormalig Oostenrijksche) dienstboden in Nederland de aanzegging zullen krijgen, naar het vaderland terug te keeren. Of een bepaalde termijn voor opzegging zal worden toegelaten, was daar nog niet bekend. Intusschen vernam het blad bij informatie bij betreffende Nederlandsche instanties, dat Duitsche dienstmeisjes tot den leeftijd van 35 jaar vóór 1 Maart 1939 naar Duitschland moeten zijn teruggekeerd. Voor zoover het Duitsche meisjes betreft in dienst bij Joodsche families, is die leeftijdsgrens gesteld op 40 jaar. Een vrij groot aantal meisjes in Amsterdam heeft reeds van het Duitsche consulaat een aanschrijving ontvangen, dat zij naar hun vaderland moeten terugkeeren. Op het oogenblik schat men ten departemente het aantal in ons land verblijvende Duitsche dienstmeisjes op 20.000 á 25.000. --- EEN COLLECTE VERZOCHT. Vragen aan minister Colijn. De heer De IViarchant et d'Ansembourg heeft aan minister Colijn vragen gesteld in verband met de op 3 Dec. i.l. gehouden inzameling ten bate der Joodsche vluchtelingen. Onder verwijzing naar de resultaten van de jongste Winterhilfe-collecte in Duitschland dringt hij er op aan, dat op 17 December van regeeringswege een Kerstinzameling wordt gehouden „zorg voor eigen volk," welke collecte tenminste één millioen gulden zou behooren op te brengen. De leider der N.S.B. is bereid tienduizend collectanten en collectrices voor het doen slagen van deze Kerstinzameling beschikbaar te stellen. --- KLIMAAT BEINVLOEDT STEMGELUID. Zoowel bij dieren als bij menschen. Tenoren in Italië; bassen in Rusland. Elke zanger en elke geneesheer zullen kunnen bevestigen, dat de weersgesteldheid en het klimaat een grooten invloed hebben op den menschelijken stem; ook vele anderen zullen dit hebben opgemerkt. Waarom zou een dergelijke beïnvloeding ook niet bij dierenstemmen bestaan? Dr. Peinard, een Fransch kynoloog heeft bijvoorbeeld ontdekt, dat de toon van hondengeblaf eveneens afhankelijk is van het klimaat. Dit heeft hij geconcludeerd uit waarnemingen, die men in Europa en ook in Amerika heeft gedaan. Het blaffen van honden van een zelfde ras, klonk in diverse streken zeer verschillend. Het keelgeluid van de Samojeden ('t hondenras dan altijd) klinkt in het Noorden en Noord-Oosten van Europa veel dieper dan in het Zuiden en Zuid-Westen. Hetzelfde onderscheid merkt men ook in Canada en Texas. Wanneer men dus een regel wil instellen, kan men zeggen: een dieper geluid in een koud, droog klimaat en een helderder klank van stemmen in een warm, vochtig klimaat. Hoewel men in Italië uitstekende bassen vindt en in Rusland goede tenoren kan hooren, is toch het eerste land in de muzikale wereld bekend om zijn tc-nors en het laatste om zijn baszangers. --- DE ONTVOERDE GENERAAL. Twintig jaar dwangarbeid voor La Plévitzkaia. In het proces te Parijs inzake de ontvoering van den Wit-Russischen generaal Miller op 22 September 1937, is levenslange dwangarbeid geëischt tegen La Plévitzkaia, de echtgenoote van den eveneens verdwenen' generaal Skoblin, die van medeplichtigheid wordt beschuldigd. Het vonnis van het Hof van Assisin luidde, nadat de jury op alle schuldvragen „ja" had geantwoord, twintig jaar dwangarbeid. Cassatie is echter waarschijnlijk. --- BLANKE INDIANEN. i , Nakomelingen van Australische piraten. lln den nazomer van 1854 verliet de „Madagascar," het schoonste en snelste ? . schip van de Britsche Blackwell-Line, !met een kostbare goudlading en een 1 groot aantal passagiers, de haven van Melbourne in Australië. De „Madagascar" Al_l3Cra- Y lië naar Engeland verscheept; ditmaal zou de Britsche regeering echter vergeefs op de lading wachten. Er vergingen weken en maanden doch de „Madagascar" bleef spoorloos verdwenen. Nooit heeft men kunnen nagaan, wat er met de passagiers, de bemanning, het schip en de kostbare lading is geschied. Er zouden meer dan 80 jaren verloopen, alvorens de wereld weer van het beroemde schip te hooren. zou krijgen. Het geheim van de „Madagascar" werd ontdekt door den geiecrc.e. dr Wilfred, professor aan het Rock.efeller-instituut in de V.S., die alvorens naar Australië af te reizen, een grondige studie hieromtrent maakte. Blond haar en blauwe °ogen. De verbalen omtrent de „blanke Indianen," die in de ontoegankelijke gebieden langs de Amazone zouden leven, zijn reeds dikwijls aanleiding geweest tot onderzoekingen. Reeds eerder zond het Rockef eller-instituut enkele geleerden uit, om naar zulk soort menschen op zoek te gaan, o.a. in de naoorlogsj aren, doch tot een succes leidde deze toch niet. Tot deze expeditie behoorde dezelfde dr. Wilfred, die thans zulke interessante mede! deelingen heeft gedaan omtrent het le/ ven en de zeden der „blanke Indianen," 1 welke menschen hij zelf bezocht en met r wie hij een tijdlang samenleef de. Wekenlang streden de moedige helpers van dr. Wilfred tegen alle moeilijkheden, welke een tocht door het oerwoud kan bieden. Reeds 'had hun leider het voornemen te kennen gegeven den tocht af te 'breken en naar de beschaafde wereld terug te keeren, toen men op een dag een merkwaardige iontdekking deed. Men had een man ontmoet, die, bij het zien der blanken, wilde wegvluchten. Een der inboorlingen, die als gids van dr. Wilfred was meegegaan, riep den vreemneling in Indiaanscb, nialect toe, dat hij niets te vreezen had, waarop de man, nieuwsgierig geworden, naar de blanken terugkeerde. De vreemdeling was 'n prachttype van een „blanke Indiaan." Groot, donkerblond, blauwoogig en een huid als ko'per. – Toen Men den man gerust had gesteld, met de mededeling, dat men niets kwaa,ls , in den z.n had. vertelde hii. I kleinen stam behoorde, die diep in het oerwoud leefde. Het grootste deel der menschen, die tot dezen vreemden stam behooren, zoo zeide hij, hebben blond haar en helblauwe oogen. Europeesche gebruiksvoorwerpen. De leden der Wilfred-expeditie vergaten hun honger en moeheid en urenlang marcheerden zij achter den blanken Indiaan die hen den weg wees naar zijn dorp. De aanblik van dit dorp was zoowel voor dr. Wilfred als voor zijn expeditieleden een verrassing. Het dorp bestond n.l. geenszins uit primitieve tenten en hutten, doch uit kleine, keurig onderhouden ' houten huisjes, waarin ongeveer 200 personen in totaal woonden. Nog meer verwonderd waren de blanken, toen zij be- , merkten, hoeveel Europeesche gewoonten en zeden deze vreemde stam er op na hield. Al spoedig werden de blanken in den kringen de „blanke Indianen" opgenomen wekenlang waren dr. Wilfred en zijn helpers de gasten van het geheele dorp. In den loop van den tijd kon dr. Wilfred bijzonderheden omtrent deze menschen te weten komen. Bij enkele families vond mi zzifs oude, I – voorwerpen uit Europa, Fransche beeldjes, Roemeensch aardewerk, enz. Hieruit kon men afleiden, dat deze menschen in vroeger jaren door blanke zeelieden moeten zijn bezocht, die hen deze voorwerpen ten geschenke gaven. Droevig lot van blanke vrouwen. Niet lang na hun komst vertelde een oude inwoner van het dorp den expeditieleider de geschiedenis van zijn voorvaderen, die even verrassend als interessant is. Vóór ruim 80 jaar verdween spoorloos de „Madagascar," die een kostbare lading goud aan boord had. De passagiers, die op dit schip waren, wisten echter niet, dat zich roovers onder hen bevonden en toen de boot eenmaal in volle zee was en men met zware zeestormen te kampen kreeg, hoorde men midden in den nacht een hevig lawaai op het dek. Verschrikt ijlde men uit de hutten, de trappen op, naar het dek. Bewapende bandieten drongen de verschrikten terug in hun kajuiten en nu begon een ongelijke strijd tusschen bemanning en piraten, waarbij de eerste het natuurlijk moest ontgelden. Hun lijken werden over boord gegooid, terwijl de passagiers werden geboeid. Zoo voer men verder om bij de eerstvolgende haven het schip te verankeren en de kostbare goudlading aan wal te brengen. Opnieuw brak echter een storm uit. Men voer de Amazone op, om zoo spoedig mogelijk te landen, daar de „Madagascar" averij had opgeloopen. Aan de kust van een woeste, onbewoonde streek zette men de blanke vrouwen en meisjes af, terwijl de mannen werden vermoord. Nu begon echter opnieuw een strijd, n.l. om de verdeeling van den goudbuit. Een deel der bandieten vluchtte met de lading, terwijl een ander deel het oerwoud binnendrong, vergezeld van de blanke vrouwen, die men als hun gevangenen had medegenomen. De geroofde vrouwen moeten zich in den loop der jaren met hun noodlot hebben verzoend en hun nakomelingen zijn zich heden ten dage nauwelijks bewust van het feit, dat zij afstammen van piraten en hun slachtoffers. --- Internationale Beschouwingen. De Italiaansche politiek. De afgeloopen dagen is gebleken wat Italië eigenlijk met zijn „Tunis en Corsica" bedoelt. Na aandrang van de zijde van Engeland, bij monde van zijn Gezant te Rome, Lord Perth, heeft Italië's Minister van Buiteplandsche Zaken, Graaf Ciano, verklaard, dat er geen sprake van is, dat Italië zich niet zou willen houden aan de bepalingen van het onlangs van kracht geworden Britsch-Italiaansche Verdrag. En tevens, dat de Italiaansche Regeering niet verantwoordelijk gesteld kan worden voor „spontane" betoogingen. Aangezien nu het Pact tusschen Italië en Engeland o.a. inhoudt, dat Italië en Groot-Brittannië zich hebben verplicht geen veranderingen aan te brengen in den Status Quo der Middellandsche Zee, zou daar dus uit volgen, dat Italië de inlijving noch van Tunis, noch van Corsica kan beoogen. Italië heeft dlus blijkbaar wat hard geschreeuwd, om eenige kleinere eischen ingewilligd te krijgen, o.a. ten aanzien van den Status der in Tunis woonachtige Italianen, het Suez Kanaal, de spoorlijn Djiboeti-Addis Abeba, een grenswijziging in Zuid Libië en erkenning van de oorlogvoerende rechten van Franco. Niet alleen, dat dit Italiaansche spektakel wat opvallend luidruchtig was, met de bedoeling angst aan te jagen, het kwam ook zeer onpas. Er bestaat nog zooiets als diplomatiek fatsoen. Mocht Italië inderdaad grieven tegen Frankrijk hebben, dan had het deze de afgeloopen maanden fair kunnen uitspelen. Nu wachtte Italië, totdat Frankrijk zijn vijandelijke politiek van het volksfront gewijzigd had en de verovering van Abessinië had erkend, om daarna „als dank" met zijn exorbitante eischen voor den dag te komen. Inderdaad, fijngevoelig is deze politiek niet! Intusschen hebben in Tunis en vooral op Corsica betoogingen plaats gevonden. welke de Italiaansche regeering wel geen twijfel zullen hebben gelaten, omtrent de verlangens der bevolking. En Italië heeft dan ook ingebonden door o.a anti-Fransche demonstraties niet alleen te verbieden, doch ook te verijdelen. Frankrijk is nl. mogelijk gedachtig het spreekwoord, dat blaffende honden niet altijd bijten niet zoo geschrokken, als men in Italië had verondersteld. Integendeel, de meerderheid, welke Daladier in de Fransche Kamer wist te verwerven is mogelijk wel voor een deel toe te schrijven aan de Italiaansche dreiging, juist omdat het Fransche volk meermalen getoond heeft één te zijn, wanneer het zich voor gevaar van buitenaf geplaatst ziet. Wat natuurlijk nog niet zeggen wil, dat Italië niet eenige zijner minimum eischen zal weten door te voeren. Men kan nu eenmaal moeilijk aannemen, dat Hitler zijn „eenigen waren vriend," zooals hij Mussolini tijdens de crisis van München noemde, thans zal tegenwerken, nu het een belang betreft, waarmede Duitschland zelf niets uitstaande heeft. * * * Hoe is het intusschen met Sowjet-Rusland gesteld? Na München is Ruslands Politiek onzeker geworden. De Russische bladen beperkten zich tot het leveren van critiek op de buitenlandsche politiek van andere staten, Ruslands internationale politiek zelf is nu evenwel eenmaal min of meer gekoppeld aan die van de communistische internationale. Nu behoeft het geen betoog, dat het accoord van München tevens een ernstigen slag heeft toegebracht aan het prestige van deze laatste. De communistische partij in Tsjecho-Slowakije is geheel opgeheven en vele gedesillusioneerde leden zijn zelfs overgeloopen naar het fascisme, hetgeen begrijpelijk is, nu Sowjet-Rusland zijn verplichting ten aanzien van Tsjecho-Slowakije niet nakwam. Daarnaast is, zooals wij reeds meermalen aantoonden, ook het communisme in Frankrijk sterk ingekrompen en staat deze partij aan gedurige heftige critiek bloot. Natuurlijk weigeren de Sowjetleiders de schuld hiervan op zich te nemen, doch wijten deze aan de gematigde socialisten, die weigeren te gelooven, dat Sowjet-Rusland, ondanks teekenen welke op het tegenovergestelde duiden, in werkelijkheid één groote democratie is. Door de wijziging der politieke verhoudingen, welke het Verdrag van München met zich meebracht, was Rusland nagenoeg geworden, zooals het door de Sowjetpers reeds jarenlang werd voorgesteld, als omringd door vijandige Staten, die voornemens zouden zijn, de Sowjet-Unie aan te vallen, omdat deze de „werkende klasse" vertegenwoordigt. Waarbij de democratische landen nagenoeg gelijk als de fascistische Staten werden uitgekreten. De toenadering van Warschau tot Moskou, in verband met de Poolsche vrees tot de vorming van één groot Oekraïnisch Rijk, heeft Rusland thans •weer teruggebracht in het Europeesch schaakspel. Naar Wij evenwel meenen, zonder veel enthousiasme. En niet alleen, dat ook tusschen Sowjet-Rusland en Polen het „Niemandsland" zich uitstrekt, daarentegen zijn de Russen de Polen kunnen de Tsjechen als voorbeeld nemen ook onbetrouwbare bondgenooten gebleken. ---