Gemengd Nieuws. HOE MOETEN WE NU THEE DRINKEN. Beperk liever het aantal keeren, dan „gootwater" te drinken. Nu de theedistributie een feit is geworden, zullen vele huisvrouwen zich het hoofd breken, hoe ze met de beperkte hoeveelheid moeten omspringen. De directeur van het Theepropagandabureau heeft daarover aan het Hbld. zijn zienswijze te kennen gegeven. Het theeverbruik in Nederland is per hoofd per jaar 2.56 pond. Door de distributie wordt deze hoeveelheid tot 1.1 pond teruggebracht, dus meer dan de helft minder. De raad, die de expert geeft, is nu: Drink vooral goede thee en stel liever eenige theelooze dagen in, dan te gaan „leuten" van op „gootwater" lijkende aftreksels. Volgens hem moet men dus goede thee blijven zetten. Goede thee is een stimuleerende, opwekkende drank, die lang doorwerkt. Daarom doet men het beste bij het ontbijt en 's middags om vier uur een goed kopje thee te drinken. Wie het zoo inricht: goede thee op den eenen, geen thee op den anderen dag, werkt het nuttigst èn het goedkoopst al het water koken voor herhaald opgieten is kostbaar en geeft ten slotte een drank, die nauwelijks aanspraak kan maken op den naam thee! Men moet gaan genieten van de thee en dat bereikt men uitsluitend door goede thee te zetten, die desnoods één keer bescheiden kan worden opgeschonken. Wat deze expert ander goed theezetten verstaat, daarover deelde hij het volgende mede: Een schepje per persoon, gerekend voor een 150 cc kop, gebruik vooral kokend water, gegoten op de droge blaren, doet den aangenamen smaak en de geurige, opwekkende eigenschappen van de thee tot haar recht komen. Laat de thee niet langer dan 5 minuten trekken. Te lang trekken veroorzaakt te veel theelooizuur en dat maakt de thee bitter en wrang. Het devies is dus: beter met mate goede thee dan in de anders gebruikelijke mate thee van slechte qualiteit! INWISSELING PROVINCIAAL NOODGELD. Er wordt aan herinnerd, dat het op 12 Mei jl. uitgegeven noodgeld van de provincie Friesland, met ingang van 1 Junii j.l. is ingetrokken en toen heeft opgehouden geldig betaalmiddel te zijn. Tot 13 Juni a.s. bestaat gelegenheid, dit noodgeld in te wisselen bij de banken en postkantoren in Friesland. De uiterste termijn van inwisseling bij het agentschap van De Nederlandsche Bank te Leeuwarden is 15 Juni a.s. Voorts wordt in herinnering gebracht, dat in het bezette gebied niet in betaling mogen worden gegeven of aangenomen de in Duitschland in omloop zijnde „Reichsbanknoten," ~Rentebankscheine," e.d. Alsi wettige betaalmiddelen gelden slechts het Nederlandsche zilver- en papiergeld en del z.g.n. „Reichskassenkreditscheine." EEN ONDERWIJZERESSENBENOFJVIING MET VERTRAGING. Weinig waentgeldsters beschikbaar, Het Muider gemeentebestuur heeft bij , de benoeming van een wachtgeldster als onderwijzeres nu al eenige malen met ' moeilijkheden te kampen gehad. Ook de laatste benoeming is weer eens mislukt. Op het verzoek van het gemeentebestuur, om na de ondervonden mislukkingen, een keuze te mogen doen buiten het, inmiddels al sterk geslonken lijstje met wachtgeldsters om, heeft het departement geantwoord, dat Muiden nog eenmaal een poging moest doen, om te slagen met een wachtgeldster. Een in Den Haag wonende onderwijzeres op wachtgeld werd aangewezen, om in Muiderberg proefles te komen geven. Aan het einde der vorige week heeft de burgemeester echter telegrafisch bericht gekregen, dat de betrokken wachtgeldster van het opgegeven adres was vertrokken, zonder dat kon worden opgegeven, waar zij thans woonachtig is. Het departement besliste, dat de aangewezen onderwijzeres in elk geval proefles moest komen geven, of het wachtgeld zou haar niet meer warden uitgekeerd. Inmiddels is de Muider vacature van gunstige uitwerking geweest op de rijkskas, want eenige wachtgeldsters zijn reeds van de lijst geschrapt, omdat zij om uiteenloopende redenen de benoeming van den Mulder raad niet aanvaardden. --- INGEZONDEN. (Buiten verantwoordelijkheid der redactie.) --- FEUILLETON De raadselachtige uurder Naar het Engelsch van MARIE GERARD. 19) (Slot.) Lady Alice zweeg en Sir Miles. vervolgde: „Maai- nu kan ik tot mijn onuitsprekelijke blijdschap zeggen, dat ik dat onrecht nooit heb gepleegd. Het blijkt integendeel, dat de man, die mij onrecht wilde aandoen, zijn gerechte straf kreeg, En zijn tweede poging heeft eveneens gefaald.” „Dus U wil zeggen, dat de zoon van dien ouden meneer Sylvester niet dood is?” vroeg Lady Alice gretig. „Weet zijn vader dat?” „Ja, Harkbut heeft het hem verteld.” „Wanneer?" „Een paar dagen geleden, geloof ik.” Toen vertelde Sir Miles haar alles, wat hij tot nu toe van Harkbut had gehoord. Hij was nu op de hoogte, van hetgeen de detectives ontdekt hadden; alleen van zijn plannen van dien avond had de advokaat hem onkundig gehouden. „Dus U zal Sylvester zijn verdiende straf niet laten ondergaan?” vroeg Lady Winstanley. De uitdrukking in Sir Miles’ oogen werd zachter. „Ik heb niet gezegd, dat ik hem straffen zou. Ik heb zóó geleden door de veronderstelling, dat ik een moord op mijn geweten had. en ik voel me zoo ontzettend opgelucht, nu het blijkt, dat ik vrij-uit ga, dat ik het niet goed van me verkrijgen kan, een aanklacht in te dienen. Bovendien heb ik medelijden met dien ouden vader.” „Dat is nobel van U,” prees Lady Winstanley en haar oogen keken met een teederen blik inde zijne. „Maar,” vervolgde ze op zakelijker toon, „is U niet aan U zelf verplicht, dat alles bekend wordt? Daardoor alleen kunt U gerehabiliteerd worden?” „Daarover maak ik mij geen zorgen, Lady Winstanley; de babbelzieke bewoners van Overlee hebben ongetwijfeld hun eigen kanalen om de waarheid te vernemen.” En Sir Miles lachte hartelijk. Lady Alice had hem nog nooit zoo vroolijk en onbezorgd hooren lachen en ze kwam onder de bekoring van het jongensachtige in hem, dat zoolang onder een sluier van kommer verborgen was geweest. Bij den gloed van het haardvuur en het zachte licht viel het niet op, dat hij er nog slecht uitzag. Hij keek naar haar en ving haar blik vol genegenheid op. In verwarring sloeg ze de oogen neer. Sir Miles stond op; hij ging voor het vuur staan en keek op zijn gastvrouw neer. „Als Harkbutt weg is, ben iiki van plan een paar weken naar Brighton te gaan. Dr. Morrison raadt mij verandering van lucht sterk aan,” begon hij, nadat het even stil inde kamer was geweest. „Ik verlang ook erg naar mijn kleine vriendinnetje en, Lady Alice ik moet U nóg iets zeggen, dat mij al dagen op de tong brandt.” Ze had de oogen omlaag gericht, maar er was in haar heele houding iets, dat hem aanmoedigde voort te gaan, iets dat hem zei, dat ze met een willig oor zou luisteren. „Ik hoop, dat U mij niet kwalijk neemt, wat ik U ga zeggen en dat mijn openhartigheid geen einde zal maken aan onze vriendschap..., maar ik kan het niet voor me houden. In die weken van mijn ziekte heeft het mij geen oogenblik losgelaten.. toen ben ik tot het besef gekomen, dat mijn liefde voor Thea vergroeid en verbonden is met de liefde voor een ander, waarmee ze onafscheidenlij k is verbonden . . . " Lady Winstanley bewoog zich niet; zwijgend het hoofd gebogen, bleef ze in het haardvuur staren, maar het feit, dat er geen woord van afwijzing kwam, gaf Miles den moed om te vervolgen: „Ik zou Thea graag iets vertellen, als ik te Brighton k0m.... Toen hief Lady Alice het hoofd op. Haar oogen stonden vol tranen, maar in haar blik las Miles een antwoord, dat aan duidelijkheid niets te wenschen liet. HOOFDSTUK XXX. John Harkbutt aan het woord. John stond in de bibliotheek met den rug naar den haard; zijn vriend Miles was juist teruggekomen. Hij had er geen acht op geslagen, dat een ander dan Merrifield hem had binnengelaten. Zijn gedachten waren heel ergens anders! Hij zou nauwelijks hebben kunnen zeggen of het mooi weer was of dat het regende. Maar toen hij het gezicht van zijn vriend zag, dat vaal was van vermoeidheid en emotie, kwam hij weer tot zichzelf. „Wat is er in vredesnaam, John? Slecht nieuws?" „Er heeft zich heel wat afgespeeld, sedert jij bent weggegaan. Ik ben doodop. Ik heb net een flink glas cognac gedronken om wat te bekomen en ik raad jou aan om hetzelfde te doen." Hij liep naar het buffet, schonk een glas in en gaf het aan zijn vriend. „Denk je, dat ik dit noodig heb?" „Het houdt de kou buiten," antwoordde Harkbutt ontwijkend. Sir Miles dronk het glas leeg. „Ik heb geleerd om geduldig te zijn, maar vertel mij nu alsjeblieft, wat er aan de hand is." „Om te beginnen heb ik Merrifield zijn portie gegeven. Hij is een laffe schurk, hij heeft zijn bondgenoot verraden, toen hij meende, dat hij daarmee zijn huid kon redden. Ik heb hem niet bepaald met zijden handschoenen aangepakt." „Wat heb je met hem gedaan?" „Hem in den vijver gesmeten. Dat was zijn straf, omdat hij geprobeerd heeft, mij mijn armen en beenen te laten breken." Miles liet zich verbaasd in een fauteuil vallen, maar Harkbutt bleef staan. „Juist toen ik met dat heerschap klaar was, kwamen Hawkins en Abbot. Ik droeg Anstey op te zorgen, dat Merrifield weg kwam. Hakwins wilde een van de bedienden mee hebben naar Sylvesters kamer als onpartijdig getuige voor het geval, dat die gentleman wilde vechten. We wilden het Gustave niet vragen, omdat hij geen Engelschman is. Daarom riep ik Mushwell en vertelde hem, wat hij weten moest. Hij had er niet veel zin in, maar durfde toch niet te weigeren. Wij gingen met ons vieren de trap op. Ik voorop, de anderen volgden! Hawkins en ik waren gewapend." „Ik was er graag bij geweest," merkte Sir Miles op. Zijn oogen schitterden. „Ik was blij, dat je hoog en droog op dé Manor zat! Je hebt al zooveel doorgemaakt en het was beter, dat je Sylvester niet weerzag. Hawkins en Abbot zouden hem naar een boot brengen.... maar 't liep anders, dan we dachten.” „Kom, John, vertel nu, wat er gebeurd is," drong Miles aan, toen hij zag, dat de advokaat aarzelde. „Het is zeker wel heel erg dat je er niet mee voor den dag komt." „Het had nog erger gekund, maar het is erg genoeg. Nu dan, we kwamen bij de geheime kamer. Ik drukte op een veer; Abbot had me laten zien, dat op die manier een verborgen deur in de betimmering open ging. Mushwell had een electrische zaklantaarn bij zich. De deur schoof echter niet open; blijkbaar had Andrew ze aan den anderen kant vastgezet. Mushwell hield het licht omhoog en ik zal dat tooneel niet licht vergeten; die lange geheimzinnige gang met zijn nissen en scherpe schaduwen, de opgewonden gezichten van de anderen. En dan de schimmelige lucht van het hout. Ba, ik ruik het nog! Ik wilde juist mijn schouder tegen het paneel zetten, maar Abbot tikte mij op den arm en beduidde ons hem te volgen. Er werd geen woord gesproken. Abbot ging voor; wij slopen geluidloos achter hem aan. Hij bracht ons in een ruimte, die aan Sylvesters kamer grensde en die gewoon van de gang te bereiken was. Abbot heeft herhaaldelijk 's nachts in dat gedeelte van de „Grange" rondgedoold. Er zat verschoten behangsel op den wand; hier en daar hing het los. Abbot lichtte het op; onder het behangsel was een laag pleister en hij legde ons uit, dat dit een boze muur was, die gemakkelijk zou meegeven. Wij duwden op een gegeven oogenblik met onze schouders er allen tegen aan en met een geweldig spektakel vlogen wij door den pleisterwand heen; de stukken kalk vlogen om ons heen. Ik ging het eerst, omdat ik het zwaarst ben. Andrew zat aan tafel te eten. Merrifield scheen hem goed verzorgd te hebben; er stond tenminste een flesch van de 1884 port. Hij sprong op en greep een mes. I „En verder?" riep Miles opgewonden. I „Wat nu volgde, was eigenlijk de schuld van Hawkins. Sylvester was doodsbleek , en zijn oogen waren de Gogen van •een I dolleman. Hawkins hield hem met zijn revolver in bedwang en riep hem toe: „Handen omhoog, Sylvester, je •bent er bij!" Sylvester kende Hawkins maar al te goed. Hij keek naar de deur, die gesloten was en bovendien sneed Abbot hem daar direct den pas af. Toen draaide hij zich bliksemsnel om en rende naar het venster. Hawkins en Abbot vlogen op hem af, maar hij nam een aanloop en sprong pardoes door de ruit van het gesloten venster; de glasscherven vlogen door de kamer." „John! .Die vensters zijn vijftig voet hoog!" Harkbutt knikte. „Hij ligt boven. Hij is niet dood. Zijn vader is bij hem en de dokter komt direct. Een boom brak zijn val, maar hij zag er uit, toen we hem vonden.... ik hoop zooiets nooit weer in mijn leven te zien." Miles liep opgewonden de kamer op en neer. Geen van beiden sprak. Toen werd de stilte verbroken door het luiden van de huisbel. Harkbutt knikte tegen Calliston. Ze begrepen beiden, dat het de dokter was. Sir Miles liep naar de deur, maar Harkbutt hield hem tegen. „Neen, Miles, laat mij gaan. Ik ben mezelf nu weer meester. Blijf jij alsjeblieft hier; ik kom je wel vertellen, wat hij er van denkt." Sir Miles voelde zich te zenuwachtig om zich te verzetten; bovendien zag hij in, dat zijn vriend gelijk had. Na een half uur, dat Calliston een eeuwigheid scheen, kwam Harkbutt terug. „Morgen moet hij geopereerd worden, maar hij zal invalide blijven, als hij 't nog haalt." En zachter, bijna fluisterend voegde hij er bij: „Een dubbele amputatie." Calliston voelde een brok in zijn keel. ,„Ikl moet steeds aan zijn ouden vader denken." „Arme kerel," viel Harkbutt hem bij. „De dokter heeft hem een kalmeerenden drank gegeven." ,Wat een vreeselijke Kerstavond was dat voor je, John! En terwijl jij al die ellende hebt gehad terwille van mij, voelde ik mij zoo gelukkig." Harkbutt las in Miles' oogen, wat hij bedoelde. „Is het heusch waar? Ik heb allang zoo iets zien aankomen. Je weet, ik ben geen slecht menschenkenner. Wat ben ik daar blij om! Dat is nu precies, wat jij noordig hebt, waarde heer, zoo'n schat van een vrouw. Maar.... als Lord Dalston over een paar dagen terug is, hoop i k je ook met een blijde tijding te kunnen verrassen." En als reactie op alle doorstane stormen en gemoedsbewegingen en om hun ontroering te verbergen, klopten de beide vrienden elkaar als een paar groote jongens wederkeerig op den schouder en lachten een beetje onbenullig. HOOFDSTUK XXXI. Thea hoort het nieuws. Het was nu een week na Kerstmis en in die week waren de gebeurtenissen elkaar snel opgevolgd. 'Direct na de Kerstdagen werd Andrew naar het ziekenhuis te Plymouth getranseporteerd en Sir Miles toonde op iedere •denkbare wijze zijn groote hulpvaardigheid. Voor den vader van den ongelukkigen jongeman huurde hij kamers vlak bij het hospitaal, zoodat de oude heer in de nabijheid kon blijven, zoolang er levensgevaar was. Sir Miles had toegezegd, geen aanklacht te zullen indienen, hij was al genoeg gestraft door het vooruitzicht van levenslange invaliditeit. En ten overvloesie had hij tegenover dr. Sylvester laten doorschemeren, dat hij den ongelukkige voor formeel gebrek zou bewaren. De goede dr. Winton, die gehoord had, hoe onhebbelijk zijn vrouw Sir Miles bejegend had, was hierover niet weinig ontstemd en haastte zich nu excuses te komen maken. Trouwens, hij was niet de eenige, die zich geroepen voelde, den bewoner van de „Grange" een bezoek te brengen. Sir Miles, die, doordat hij bijna steeds thuis was geweest, niet veel had gemerkt van de uitwerking van de praatjes van dr. Sylvester, verbaasde zich over zijn plotselinge populariteit. En nu wisten de notabelen van Overlee nog niets van de verrassing, die hen nog wachtte! John Harkbutt had bij Lord Dalston formeel aanzoek gedaan om de hand van zijn dochter en de Generaal was uiterst verbaasd, toen hij de plotselinge ontdekking deed, dat zijn dochter volwassen was. Maar toen hij het stralende gezichtje van May zag, gaf hij grif zijn toestemming. Lady Winstanley en Sir. Miles waren naar Brighton vertrokken. Lady Alice logeerde bij haar broer en Sir Miles had zijn intrek genomen in een hotel. Thea was opgetogen en danste van plezier, toen de auto met haar moeder en haar vriend aankwam. Sir Miles wilde zich het voorrecht niet laten ontnemen haar het groote nieuws te mogen mededeelen en den middag van hun aankomst, toen zij gerust had, nam hij haar mee voor een wandeling langs het strand. Toen ze een poosje geloopen hadden en Thea honderduit gebabbeld had over haar leven in de villa van Oom Ted en Miles haar heel in 't kort had verteld van zijn ziekte, zei hij plotseling: „Thea, nu heb ik nog een verrassing voor je, maar ik weet niet, of je 't leuk zult vinden." Het kind schrok even. „Er is toch niets naars, Oom Miles?" En ze keek hem met groote oogen aan. „Dat is het nu juist, Thea. Ik weet niet, of je het naar of leuk vindt; ik ga over een poosje van de „Grange" weg." „Weg?" echode het kind. „En waar gaat U dan naar toe? Natuurlijk vind ik het vreeselijk naar, als U weggaat. Ik had mij er juist op verheugd voor altijd bij U te blijven, nu we allebei weer beter zijn. Gaat U voor goed weg?" „Ik ga wel voor goed van de „Grange" weg, maar niet van jou, Thea." Een blijde glans lichtte over het kindergezichtj e. „Waar gaat U dan wonen, als 15 niet op de „Grange" blijft?" „Op Winstanley Manor!" ,Komt IJ bij ons wonen? Wat zalig!" En het meisje klapte in de handen van plezier. „Dus je vindt de verrassing wel leuk?" vroeg Miles eerst. „Maar nu moet ik je nog iets zeggen, dat je misschien niet zoo leuk vindt." „Wat dan?" „Weet je wel, dat je eens gezegd hebt, dat je later met me zou trouwen?" Thea knikte ernstig. „Dat kan niet meer." „Waarom niet?" ,Ja, zie je, Thea, ik zou het wel vreeselijk prettig hebben gevonden om met jou te trouwen, maar dan zou ik nog zoo lang hebben moeten wachten, tot jij groot bent. En bovendien is er iemand, met wie ik eigenlijk liever trouw dan met jou." De blik van het kleine meisje verried ernstige teleurstelling. „En wie is dat dan?" „Je mammie!" Een °ogenblik was Thea sprakeloos van verbazing. Toen drong het groote nieuws in zijn volle beteekenis tot haar door. Ze greep zijn arm, klemde zich daaraan vast en drukte haar hoofdje tegen hem aan. Hij boog zich naar haar over en gaf haar een zachten kus. Een poosje wandelde ze zwijgend naast hem voort en keek met groote wijde oogen peinzend voor zich uit. Opeens had ze het gevonden en op `geruststellenden toon verklaarde ze: „Nu, het is eigenlijk niks erg, dat je niet met mij trouwt, want nu wordt je mijn pappie en dat is nog veel leuker." En vertrouwelijk als tegen een kameraad voegde ze er aan toe: „Zeg, vind je mammie geen reuzenschat?" Welke gewetensvraag Sir Miles niet anders dan bevestigend kon beantwoorden. EINDE. --- Het belastingaangifte biljet. DE MOEILIJKHEDEN HIERMEDE NA DE INGRIJPENDE GEBEURTENISSEN. De Telegraaf hebben van vele zijden vragen bereikt omtrent de invulling der aanslagbiljetten voor de inkomsten- en vermogensbelasting, die omstreeks 1 Mei, bij den aanvang van het nieuwe belastingjaar, zijn rondgezonden. Het blad behandelt dit onderwerp daarom in een artikeltje, dat wellicht ook belang voor onze lezers kan hebben, waarom wij het hier laten volgen: De invulbiljetten moeten volgens de wet binnen 20 dagen weer worden ingeleverd. Nu is er na 1 Mei veel gebeurd en door den oorlog heeft menigeen geen tijd en gelegenheid gehad zijn formulier in te vullen. Bovendien zijn er velen, wie het noodlot zoodanig heeft getroffen, dat de toestand van 1 Mei voor hen thans in de verste verte niet meer geldt als grondslag voor vermogen en inkomen. Hoe moet door deze belastingplichtige aangifte worden gedaan? We meenen goed te doen nogmaals af te drukken wat het officieele regeeringsperscommuniqué omtrent deze aangelegenheid heeft vermeld. Daarin is het volgende gezegd: Ten aanzien van de belastingen naar inkomen en vermogen wordt onder de aandacht gebracht, dat in de uitgereikte biljetten op de gewone wijze aangifte moet worden gedaan naar den toestand per 1 Mei 1940. Eventueele wijzigingen in den toestand na dien datum kunnen in een begeleidend schrijven ter kennis van den inspecteur warden gebracht. Vóór 15 Juni 1940 zullen de inspecteurs geen waarschuwingen doen toekomen ter zake van het niet tijdig inleveren van aangiftebiljetten. Dit laatste houdt in, dat de inleveringstermijn practisch is verlengd tot 15 Juni. Zulks is een groot gemak voor hen, die door de oorlogsomstandigheden niet in staat zijn geweest den gewonen termijn in acht te nemen. Overigens moeten zij, voor wie de oorlog geen direct ingrijpende wijzigingen heeft meegebracht, de aangiftebiljetten op de gewone wijze naar den toestand per 1 Mei invullen en inzenden. Dit houdt in, dat de waarde der vermogensbestanddeelen per 1 Mei 1940 voor de vermogensbelasting moet worden ingevuld en dat ten aanzien van de inkomstenbelasting de jaarlijksche opbrengst wordt ver- , meld van de bronnen van inkomsten per 1 Mei 1940 aanwezig. Hetzelfde geldt evenzeer voor degenen, die door den oorlog of de oorlogsomstandigheden zijn getroffen. We denken hierbij aan hen, wier huizen en/of landerijen werden vernield of voor wie een bedrijf, beroep, onderneming of betrekking door den oorlogstoestand verloren ging. Deze kunnen den inspecteur in een afzonderlijk schrijven (bij het aangifteformulier in te sluiten) over die omstandigheden inlichten. Het is te verwachten, dat voor deze personen nadere voorzieningen ook op fiscaal gebied, worden getroffen. Opdat de bevoegde 'instanties wo vroegtijdig mogelijk met hun toestand op de hoogte zijn, zal deze manier van kennisgeving zijn gekozen. leder, die er voor in aanmerking komt, doet er dus verstandig aan, de wijzigingen na 1 Mei met zoo uitvoerig mogelijk cijfermateriaal toe te lichten. Het aangifteformulier wordt naar den toestand per 1 Mei 1940 ingevuld, doch afzonderlijk wordt vermeld, van welke eigendommen de waarde aanmerkelijk is gedaald (onroerend goed, effecten, hypothecaire vorderingen enz.) en welke inkomsten geheel of gedeeltelijk zijn weggevallen. --- B.v.O.L. en andere Plattelandsvrouwen in Friesland. Mijnheer cie Redacteur. Het Bestuur van de B. v. 0. L. e. a. Pl.Vr. in Friesland zou het buitengewoon op prijs stellen, indien U onderstaande oproep, ten bate van dakloze kinderen, zou willen opnemen. In overleg met de Ned. Bond v. Boerinnen e.a. Plattel. Vrouwen en in navolging van „de Groninger Gemeenschap" meent het Bondsbestuur van de B. v. 0. L. e.a. Pl.Vr. in Friesland een beroep op haar leden te moeten doen: Wie uwer stelt huis en hart open voor kinderen van dakloze ouders uit één der geteisterde provincies? Friesland bleef voor grote rampen gespaard. Laten wij, die geen persoonlijke offers brachten, daarom trachten het leed van anderen enigermate te verlichten. Wij kunnen thans woorden in daden omzetten! Aan de afd.secr.essen zijn formulieren verzonden, waarin wordt verzocht zelf de regeling ter hand te nemen en alleen op te geven het aantal jongens en meisjes, dat in hun afdeling kan worden geplaatst, opdat van het totaal aantal beschikbare plaatsen opgaaf kan worden gedaan aan de betreffende instanties. Opgaven van de afd.secr.essen worden vóór 15 Juni verwacht bij de Boncissecr.- esse; mejuffrouw G. Timminga, Oosterend (Henn.) Bedenk: wie spoedig helpt, helpt dubbel! N.B. Ook niet-leden kunnen zich bij de afdelingsbesturen laten inschrijven; van hun medewerking wordt gaarne gebruik gemaakt. U, M. de R., dankende voor uw welwillendheid, Hoogachtend, Het Bondsbestuur van de 8.v.0.L.e.a.P.Vr. in Friesland, J. KOOISTRA, Vice-Pres. --- UIT DEN OMTREK. BERLIKUM, 4 Juni. Coöperatieve Voorschotbank „Berlikum." Hedenavond werd de Algemeene Ledenvergadering van de Coöperatieve Voorschotbank „Berlikum" gehouden in de zaal van de wed. Fokkinga, onder voorzitterschap van den heer J. de Boer. Nadat de notulen van de vorige leden-vergadering waren voorgelezen en onveranderd vastgesteld, volgde het verslag van den Raad van Toezicht, betreffende de Rekening en Verantwoording van het afgeloopen boekjaar. Hieraan ontleenen we het volgende: De vereeniging telt thans 358 leden. Het aantal rekening-couranthouders is gedurende het afgeloopen boekjaar toegenomen met 48 en bedraagt op balansdatum 293, van wie 56 deiteuren en 237 crediteuren. Het aantal uitstaande voorschotten steeg met 10 tot 71. Het saldo spaargelden staat ten name van 460 spaarders. Deze zijn in 1939 met 23 toegenomen. Het aantal deposanten verminderde met 1. Bij het afsluiten der rekening waren er 99 déposanten. De balans geeft onder de bezittingen aan een kagsaldo van f 3820.90;tegoet van banken .f 194.86; waarde 'der effecten f 273151.87; vordering op rekening-courant-debiteuren I 79496.09; uitstaande voorschotten f 32943.50; leeningen f 151137.44; uitzettingen op hypotheek f 338403.96; te vorderen interest f 5769.01 en zegels brandkast en spaarbusjes f 109.10. Onder de schulden kunnen we het volgende vermelden: schuld aan rekeningcourant-crediteuren f 438493.63; schuld spaarders f 98599.72; schuld déposanten f 296140.60; verschuldigde interest f 7006.50; het aandeelen kapitaal f 8673.—; de reserve f 31814.09 en bedrijfsresultaat van het af geloopen boekjaar een winst van f 4299.19. Vastgesteld werd om van het winstsaldo 5 0/0 op de aandeelen uit te keeren, en het resteerende te storten in het Reservefonds. Het voorstel van het Bestuur, betreffende wijziging in den rentevoet voor hypotheken, voorschotten en loopenderekening als volgt: voor hypotheken 4 0/0; voorschotten 4/4 0/0; loopende-rekening debet 41/, 0/0 en loopende-rekening credit 3 0/0, werd aangenomen. Nadat nog enkele bankaangelegenheden bij de rondvraag werden besproken, sloot de voorzitter met een woord van dank tot de aanwezigen de vergadering. ---