Dr. VAN VOORTHUYSEN 75 JAAR GEWORDEN Van huisdokter tot inspecteur van het buitengewoon onderwijs. Deer dagen kregen wij het Utrechts Nieuwsblad toegezonden, waarin een artikel stond over Dr. van Voorthuysen, die Vrijdag 7 Febr. 75 jaar is geworden. De oudere generatie ondex de Franekers zullen hem, die hier als huisdokter een tiental jaren de practijk uitoefende, nog wel herinneren. Wij laten hier het bewuste artikel volgen: Van huisdokter met een groote praktijk in een provinciestadje, die meeleeft met lief en leed van zijn patiënten en hun gezinnen, tot rijksambtenaar, wiens taak in de eerste plaats bestaat uit organiseeren en controleeren; het is een groote stap en een enorme verandering, waarvoor de meeste medici een bedenkelijk gezicht zetten. Dr. A. van Voorthuysen, Raadadviseur van het departement van 0., K. en W. en tot zijn pensioen inspecteur van het buitengewoon onderwijs, heeft dien stap gedaan en hij heeft er geen spijt van gehad. In een van die rustige Utrechtsche straten achter het Wilhelminapark woont hij. Vrijdag 7 Febr. wordt hij 75 jaar, maar wie tegenover hem zit in zijn studeerkamer die niet groot is, want ook hij weet wat evacueeren beteekent zit niet tegenover een ouden man. Wel zijn z'n haren wit, maar onder z'n borstelige wenkbrauwen staan zijn oogen helder in een gebruind gezicht. Hij heeft het contact met het leven niet verloren, al is 't weer tien jaar geleden, dat hij in Utrecht afscheid nam als inspecteur, hij Weet nog precies wat er voor het buitengewone onderwijs gedaan wordt, maar het liefst vertelt hij toch nog over „vroeger". Hoe hij zich in 1899 als jonge dokter in Franeker vestigde, de eerste week niets te doen had en niet al te opgewekte brieven schreef aan zijn meisje in Leiden. Hoe zijn eerste patiënt uit een schoenmakerggeneratie kwam, die nog steeds de nieuwe schoenen maakt voor „den jongen dokter" en hoe zijn praktijk in tien jaren zich uitbreidde. „Het waren mooie jaren", zegt dr. van Voorthuysen peinzend. „Ik was vergroeid met Franeker en ik dacht dat ik èèns daar begraven zou worden aan den Harlingerweg. Schoolarts. Maar het leven stuurde dr. van Voorthuysen anders. Als hij zag hoe oude doktoren vaak voortvegeteerden op de platgetreden banen van de wetenschap en hoe die wetenschap zelf desondanks groeide, voelde bij zich meer en meer aangetrokken tot een beperking van het vak. Omdat kinderziekten steeds zijn belangstelling getrokken hadden, viel zijn oog op de functie van schoolarts. In Groningen werd er een ge-1 zocht in 1910 en daar ging hij heen. Het grensgebied van onderwijs en geneeskunde werd zijn terrein. Hij werkte er niet uitsluitend als lichamelijk dokter, maar ook als geestelijk medicus. Want behalvb dat hij kinderen —en ouders begrip moest bijbrengen voor hygiëne en volksgezondheid, gebruikten de moeders den schoolarts al gauw als adviesbureau voor moeilijke kinderen („Die jongen liegt toch zoo verschrikkelijk, dokter. Hoe komt dat toch?") Zoo brachten de moeders hem er toe een aparte studie te gaan maken van geestelijke afwijkingen en daaruit groeide de gedachte van een school voor buitengewoon onderwijs. Een paar plaatsen in Nederland hadden er een, maar in Groningen stuitte het idee op verzet. „Wij Groningers zijn niet achterlijk. U verstaat de menschen misschien niet," was het tro;sche antwoord van een officieelen functionaris. Een woede-aanval van een hysterisch meisje, dat in de klas haar voorbuurvrouw een bos haal uittrok en het spektakel, dat de verontwaardigde vader daarover maakte, leidde tot de conclusie, dat een aparte school toch wel noodig was. In 1915 werd er een geopend. Organisator. Tot eind 1920 heeft dr. van Voorthuysen daar gewerkt, met liefde en succes. Toen kreeg hij het aanbod Rijksinspecteur van het buitengewoon onderwijs te worden. De grondslag voor die nieuwe functie was gelegd in de nieuwe lager-onderwijswet, die op dien datum in ging. Dr. van Voorthuysen vestigde zich in Utrecht en begon uit te werken wat de wet globaal aangaf: de organisatie van het buitengewoon onderwijs, waarin werd opgenomen het onderwijs' voor doofstommen, blinden en slechthoorenden. „Hoe prettig ik ook van tevoren gewerkt had, toch heb ik nog altijd zoo'n beetje het gevoel alsof toen m'n eigenlijke leven begonnen is", vertelt hij. „Het was een volkomen nieuw terrein. Er was iets van te maken". En dr. van Voorthuysen hèèft er iets van gemaakt. Van het begin af aan stond voor , hem vast, dat het niet ging om „gewoon, maar gemakkelijk onderwijs", maar dat , men bij ieder kind individueel moest uitgaan van den afwijkingsgraad van zijn intelligentie. Niet allèèn bij de debielen zijn zoodoende nog opmerkelijke resultaten bereikt, maar ook bij de imbecielen. Zestien jaren heeft dr. van Voorthuysen met hart en ziel daaraan gewerkt en in dien tijd steeg het aantal scholen voor zwakzinnigen van 31 tot 114. Toen brak voor hem de tijd aan heen te gaan, maar door verschillende banden is hij nog steeds gebonden met het werk, dat nu eenmaal zijn liefde •heeft. En op zijn 75sten verjaardag zal hij op den weg van zijn leven met voldoening kunnen terugzien. --- VELEN ONDER EEN DAK. Evenals tallooze burgers zoeken ook duizenden ondernemers naar onderdak, want er is een even nijpend tekort aan gebouwen voor handel en industrie als aan woonhuizen. Daarom overweegt men thans in ver-- schillende plaatsen van ons land een Amerikaansch systeem van industrie-vestiging te volgen, waarbij men in een groot gebouw tal van kleine industrieën onderbrengt. Dergelijke gebouwen noemt men „nest-fac-. tories" d.w.z. fabrieksnesten. Onmiddellijk daarmee verbonden is de gedachte van de stichting van z.g.n. „trading-estates," die eigenlijk niet anders zijn dan door de gemeente ingerichte terreinen voor industrievestiging. Te IJmuiden bijv. stelt de gemeente de daarvoor benoodigde grond ter] waarde van if 80.000 ter beschikking. Gegadigden kunnen daar dan, hetzij bouwen, I hetzij een gebouw huren. Te Rotterdam is het plan reeds verder uitgewerkt en daar] kan men in de centrale fabriek ruimte huren voor f 13.50 per vierkante meter vloer.- oppervlakte per jaar. Licht, verwarming en electrische kracht zijn daarbij niet Inbegrepen; de huurders moeten een contract afsluiten voor tien jaar. Te Arnhem, waar de schaarschte aan bedrijfsgebouwen natuurlijk zeer groot is, heeft men deze/ dagen soortgelijke plannen ter sprake gebracht, doch het is geenszins zeker, dat el werkelijk iets van zal worden uitgevoerd. Hoe aantrekkelijk het plan ook schijnt, er zijn tal van bezwaren aan verbonden. Ten eerste moet een dergelijk centraal fabrieksgebouw vrij groot zijn en een groot gebouwwerk vergt nu eenmaal langen tijd van voorbereiding en uitvoering, vooral nu de materialen zoo schaarsch zijn. Een groote moeilijkheid is bovendien, dat de bedrijven zich bijna niet meer kunnen uitbreiden, als het geheele gebouw is verhuurd. Ook is de termijn van 10 jaar verplichte huur, zeer bezwaarlijk, omdat men niet weet of de vestigingsplaats zal bevallen en of het bedrijf tien jaar lang met dezelfde ruimte toe kan. In Amerika zijn deze nest-factories dan meestal ontstaan in leegstaande groote fabriekspanden, die men weer gemakkelijk kon verlaten. Voorshands verwachten wij er voor Nederland weinig succes van. --- DENEMARKEN AAN DEN GROND. Als er één land door den vrede teleurgesteld is, dan is het Denemarken. Het was nagenoeg onbeschadigd en onverzwakt uit den oorlog gekomen, had met de Duitschers geen onvoordeelige zaken gedaan en rekende er op, dat na den. oorlog de vraag naar landbouwproducten zeer groot zou zijn. Maar hoe geheel anders is het uitgevallen! Engeland kon voordeeliger koopen in Canada, Australië en Nieuw-Zeeland; Duitschland was verslagen, verweost en uitgeput en kon daardoor in het geheel niets van de Denen betrekken. Het gevolg is dan ook geweest, dat de magere jaren voor Denemarken eerst na den oorlog zijn begonnen. Het boterrantsoen is er thans lager dan het tijdens den oorlog is geweest en zelfs melk is schaars in dit land van melkovervloed, omdat zooveel mogelijk zuivel voor export bestemd moet worden. Hoe snel Denemarken achteruit is gegaan, blijkt wel uit het feit, dat het land op het eind van 1945 nog een vordering op het buitenland had van 200 millioen Kronen, doch een jaar later reeds een schuld aan het buitenland van 500 millioen. In één jaar was dus 700 millioen Kronen /ingeteerd. Door een drastische beperking van het binnenlandsch gebruik hoopt men in 1947 voor 1900 millioen Kronen te kunnen uitvoeren, terwijl er voor 2300 millioen moet worden ingevoerd. Het nog overblijvende tekort van 400 millioen zal gedeeltelijk gedekt worden door inkomstne uit de scheepsvaart, e.d., maar er zal toch nog in het buitenland geleend moeten worden, wat echter niet vlot gaat. Alle niet strikt noodzakelijke producten zijn dan ook van de invoerlijst geschrapt. Geen zuidvruchten meer, alleen een kleine hoeveelheid citroenen; wijn, modeartikelen, zijden stofen, dassen en andere luxe komen het land in het geheel niet in. De handel met Zwede nis reeds zoo moeilijk, dat een dagelijksch artikel als lucifers, die uit Zweden moeten komen, bijna niet te krijgen is. Zwitserland klaagt er over, dat het geen textiel van de fijnere soorten aan de Denen kan verkoopen en van horloges alleen de goedkoopere uitvoeringen. Deze gespannen toestand dwingt Denemarken thans zijn landbouwproducten te ruilen tegen Duitsche kolené Doch dit heeft weer tengevolge, dat de Engelschen wat toeschietelijker zijn geworden, omdat zij vreezen, 'dat de Deensch-Duitsche handel de Deensch-Engelsche zou kunnen verdringen. Daarom hebben de Engelschen er nu in toegestemd voro de Deensche producten betere prijzen te betalen op voorwaarde, dat de Denen daarvoor in de plaats Engelsche goederen zullen invoeren. En de moraal uit het evrhaal is, dat de economische moeilijkheden, die uit de internationale verarming van na den oorlog voortvloeien nog moeilijker te overwinnen zijn dan de regelrechte verwoesting. --- NOTITIES VAN DE WEEK, Meer licht toch zuiniger? De feestverlichting te Den Haag bij de a.s. blijde gebeurtenis zal in verband met de moeilijke kolenpositie slechts branden van 19.15 tot 23 uur en uitsluitend worden beperkt tot de binnenstad. Het Gemeentelßk bureau voor de statistiek heeft echter uitgerekend, dat, als het publiek niet te zeer door de koude wordt afgeschrikt om naar de feestverlichting te gaan kijken, op de liuisverlichting meer energie wordt bespaard dan ten behoeve van de feestverlichting noodig is en waarmede een hoeveelheid kolen van ca. 300 kg. is gemoeid, aldus meldt. Het Parool, maar voegt er dan aan toe: Maar wat als het nu wél te koud is om de deur uitte gaan ? De bisschoppelijke vastenbrief, die Zondag in alle R.K. kerken is voorgelezen was gewijd aan het communistisch gevaar. 2000 knotten wol zijn nog te Soestdijk aangekomen, die verdeeld zullen worden onder de vrouwen die den 2den dag na de Prinses een baby ter wereld brengen. De adressen van die moeders moeten in Friesland opgegeven worden door den Burgerlijken Stand aan het adres van de Secretaresse van de U.V:V. te Leeuwarden, Mej. Paping, Noordersingel 78, te Leeuwarden en toezending volgt spoedigst. Walcheren weer groen: 8 April a.s. zal op Walcheren een begin worden gemaakt met de herbeplanting van het eiland, dat eens de tuin van Zeeland werd genoemd. De persraad wil het papier niet meer verdeelen. De persraad heeft den minister van onderwijs medegedeeld met ingang van 1 Januari niet langer meer de verantwoordelijkheid te dragen voor de papierverdeeling. Zij acht de te verdeelen voorraad onvoldoende, bovendien ontbreken voldoende sancties op overtreding van de voorschriften. Onze cultureele banden: In het kader van het cultureele accoord tusschen Nederland en Frankrijk vindt reeds op kleinen schaal een uitwisseling plaats van hoogleeraren en studenten. Er ontstonden zoo maar brandjes. Op een boerderij te Dinteloord (N.-Br.) was het sinds eenigen tijd een griezelige beweging. Er ontstonden door onverklaarbare oorzaak zoo maar brandjes. Dan was het weer eens het behang, dat vlam had gevat, dan een tafelkleed enz. De bewoners verhuisden naar het dorp, brandwachten hielden dag en nacht wacht in de boerderij; deskundigen kwamen er aan te pas; spookverhalen deden de ronde. Totdat dezer dagen het 14-jarige dochtertje van den boer bekende, dat zij de branden heeft gesticht. Reeds eerder was bij het onderzoek opgevallen, dat in de meeste gevallen dit meisje de ontdek Ster van het vuur was. Zij zou, toegevende aan een vreemden gemoedstoestand onopzettelijk eenige malen brand hebben doen ontstaan. , Een verrassing: De Utrechtsche vrouwelijke studenten maken versnaperingspakketten voor de moeders uit de Domstad klaar, die binnenkort twee blijde gebeurtenissen op één dag vieren. Stemmetjes uit Holland: Het Matrozenkoor van Theo v. Elferen zal te Parijs een gala-concert geven. „Bloemenpracht:" In Mei zal te Amsterdam een bloemententoonstelling worden gehouden, die haar weerga nauwelijks zal kennen. --- ZIJ WORDEN BINNENGeHAALD. Het wordt den oorlogsbruidjes gemakgelijk gemaakt: alle Amerikaansche diplomatieke en consulaire functionarissen is opdracht gegeven, dezen dameg weinig moeilijkheden in den weg te leggen bij het verstrekken van pas-visa. Het departement van .Buitenlandsche Zaken besloot om echtgenooten, kinderen en verloofden van leden van de Amerikaansche gewapende macht in staat te stellen in Amerika aan te komen vr 1 Juli 1947. Na genoemden datum zullen ook voor de oorlogsbruidjes de normale immigratiequota worden toegepast. --- ANNE FEUILLETON. vindt het geluk Een modern sprookje van Maria Sawersky. (Nadruk verboden) 4) Senta Bratt was ongetwijfeld een talent- ' volle kunstenares, maar desondanks niet vrij van een zekere vrouwelijke nieuwsgierigheid en daarbij kwam nog, dat het knappe, stille meisje haar levendig belangstelling inboezemde., Geleidelijk wist zij het vertrouwen van de oude Ursel te winnen en toen het eenmaal zoover was, vernam zij al spoedig, wat zij weten wilde. Mevrouw Staniècki was operettezangeres geweest. Van haar huwelijk met den Poolschen zanger Staniecki maakte zij in het minst geen geheim, integendeel, van tijd tot tijd gewaagde ze zelfs met een zekeren trots van de éclatante successen van ‘haar overleden echtgenoot, die bij een tipoorwegongeluk om het leven was gekomen. Daarentegen sprak zij nooit, zelfs niet met een enkel woord over haar eersten man, jonkheer Falke, het eenige, wat Senta Bratt dienaangaande vernam, was, dat dit huwelijk slechts kort had geduurd en niet bijster gelukkig moest zijn geweest. De schilderes betrad de bescheiden kamer, die zij bewoonde en maakte licht. Daarn4 liep zij naar het raam. Een koele zomeravondlucht stroomde naar binnen. In de verte klonk het gedempte geluid van een viool „dansmuziek op het tuinfeest bij Eschental. 1 Senta Bratt luisterde een oogenblik aandachtig; toen knipte zij plotseling met haar vingers en lachte. Ik zal die madame Staniecki eens een poets bakken, waar zij van opkijkt, mompelde ze, terwijl ze zich omkeerde en naar een wandkast liep. Hieruit haalde ze een groote lederen koffer te voorschijn, waarin ze ijverig begon te woelen. Weldra scheen zij gevonden te hebben, wat zij zocht, want met een goedkeurend knikje keek ze naar een opvallende japon van zilverkleurige stof, welke zij op een armlengte van zich afhield. Ik zal Asschepoester naar het bal sturen. Wat*een geluk, dat ik dit costuum heb meegenomen. Daar ben ik, zei een zachte meisjesstem. Anne stond in de kamer en staarde 114‘r, s,•••;nsterenGe gewaP». — Wat hebt u daar, juffrouw Bratt? In plaats van te antwoorden, wees de aangesprokene met haar hoofd naar het raam. Hoor je die kostelijke dansmuziek, Anne? Schiet je dat niet in je jonge beenen? Zou je niet ook eens naar hartelust willen dansen? Bijna tegen haar wil knikte Anne. Dan ga jij vanavond dansen, mijn kind!! Dat is mijn 'verjaardagsverrassing voor jou. Ik zal je mijn uitnoodiging voor het feest van den consul geven en dan /toet je dit costuum aantrekken. Maar dat gaat immers, niet, juffrouw Bratt! Dat gaat uitstekend, Anne! Wij zullen het sprookje van Asschepoester eenvoudig in een daad omzetten. Hier is je prinsessengewaad. Ik heb het me eens voor een model aangeschaft, maar nooit het juiste type kunnen vinden. Jou zal het voortreffelijk staan. Maar, juffrouw Bratt, ze zullen me toch direct herkennen! Niemand zal je herkennen, om de eenvoudige reden, dat niemand je kent. Je bent voor Elmshorn riu eenmaal het bloempje, dat in het verborgene bloeit. Bovendien is het een gecostumeerd feest. Vooruit, Anne, kleed je gauw om. Ik zal je haar wel in orde maken. Wat er het volgende halfuur gebeurde, had ook later voor Anne nog steeds iets onwezenlijks. Zij stond plotseling voor den spiegel en zag zichzelf gekleed in een kostelijk, zilverkleurig gewaad, dat haat armen en schouders vrij liet. Op het losse haar prijkte een fonkelende diadeem, haar voeten staken in zijden schoentjes en haar armen waren tot de ellebogen in een netwerk van handschoenen gehuld, die met schitterende steenen bezet waren. Ben ik dat heusch? mompelde het meisje, terwijl zij haar stralend spiegelbeeld aanstaarde. Natuurlijk riep Senta Bratt, een en al geestdrift. Anhe, je bent werkelijk een schoonheid; je zult de koningin van het feest zijn. Ze zullen me er uit gooien! Onzin! Ze 'zullen je voor de betooverde prinses houden. Wat heb je daar voor een mooi medaillon, Anne? Dat is een zeldzaam kostbaar kleinood. Echt empire. Ik heb het nog nooit bij je gezien. Ik draag het altijd onder m'n jurk. Het is een erfstuk uit de familie van m'n vader en het bevat zijn portret. Wilt u het eens zien? Senta Bratt knikte bevestigend en Anne o het 1-7opie, 7.7aardoor een miniatuur, op ivoor geschilderd, zichtbaar werd. Het was het knappe, maar wat te weeke gezicht van een man, die veel op Anne geleek. Buitengewoon knap werk, prees de schilderes. Je vader moet een knappe man zijn geweest, Anne. Ik weet het niet. Ik kan hem niet meer herinneren. Ik was nog heel klein, toen hij stierf. Ach, juffrouw Bratt, ik heb toch eigenlijk geen moed om -naar dat bal te gaan. Het idée is al te avontuurlijk. Maar nu scheen Senta Bratt het welletjes te vinden. Ze pakte het jonge meisje bij haar schouders en schudde het door elkaar. En nu geen woord meer, Anne! Denk je, dat ik het sprookje van Asschepoester geënscèneerd heb om je op het laatste oogenblik te laten terug krabbelen? Je zult nu gaan, tot den morgen dansen en je schoen verliezen, zooals dat een behoorlijke Asschepoester betaamt. Ik blijf intusschen wakker om je verslag van het avontuur met den prins te wachten. Minder dan een prins mag het niet zijn, hoor Anne. Goed begrepen? Het meisje, aangestoken door de uitgelaten stemming van de schilderes, lachte. Goed! Ik beloof het u. Maar ik heb geen_ masker ! Dat is waar ook We moeten nog een masker hebben! .Senta Bratt rommelde wat in een lade en diepte daar een kanten doekje uit op. Binnen enkele seconden had zij er een paar ooggaten ingeknipt en Anne het doekje voor gebonden. Zoo, daar heb je een zeer apart masker, kind. En maak nu, dat je wegkomt! Vergeet niet om me straks alles eerlijk op te biechten. Amuseer je! Daarmee duwde Senta Bratt het jonge meisje de deur uit. Anne's satijnen schoentjes met de hooge hakken klapperden op de trap. De schilderes liep naar het raam en boog zich naar buiten. Ze zag een zilverachtig glanzende gestalte haastig de straat oversteken en lachte vergenoegd. Dat meisje zal de koningin van het bal zijn en de Staniecki's, moeder en dochter, zullen zich blauw ergeren over de aanwezigheid van die onbekende stralende schoonheid.. Dat is werkelijk een goed idee %,an me geweest. Op dit oogenblik werd er geklopt; de oude Ursel trad de kamer binnen. . Er is een telegram voor u gekomen, juffrouw Bratt. Haastig scheurde de schilderes het formulier open en vloog den inhoud door, terwijl de oude -gedienstige zoekend om zich heen keek. Senta Bratt legde het telegram .op tafel. Ik moet direct weg, Ursel. Een belangrijke mededeeling roept me naar Kopenhagen terug. Hoe laat gaat de eerstvolgende trein? Om tien uur, antwoordde Ursel, die nog steeds haar blik door het vertrek liet dwalen. Dien trein neem ik. Ach, Ursel, zou jij me even bij het inpakken willen helpen? Natuurlijk, juffrouw Bratt. Jammer, dat u weg moet. Waar is juffrouw Anne? De schilderes lachte. Die heb ik naar het bal gestuurd. Naar het tuinfeest bij den consul, m'n beste Ursel! De oude gedienstige staarde Senta Bratt stom verbaasd aan. Haastig vertelde deze haar streek, maar Ursel schudde bedenkelijk het hoofd. Als dat maar goed afloopt, juffrouw. Ik vind het maar een gek idee! Maak je nu maar geen zorgen, Ursel! Wees liever blij, dat juffrouw Anne nu tenminste ook eens een pretje heeft. Dat is haar hier in huis waarlijk niet te vaak beschoren. En kom nu mee, we moeten pakken! Een uur later stonden de koffers van mevrouw Staniecki's betalende logèe gereed, terwijl de schilderes zichzelf reeds in reiscostuum had gestoken. Uit haar handtaschje nam ze wat geld. Hier is de rest van den pensionprijs voor mevrouw Staniecki. Jij wilt het haar wel ter hand stellen. En hier is nog een kleinigheid voor je zelf. De kleinigheid bleek zoo rijkelijk toegemeten te zijn, dat Ursel haar wilde teruggeven. Geen kwestie van, wees de schilderes het protest energiek van de hand, terwijl :zij een .vluchtigen blik op de klok wierp. Je behoudt dat geld, Ursel. Ik heb nog een bogenblik tijd en wil nog eens een ernstig woordje met je spreken. Hier heb ik voor jou m'n adres opgeschreven. Bewaar dat papiertje goed. Aan juffrouw Anne wil je wel m'n hartelijke groeten overbrengen. Het costuum mag ze als aandenken behouden. En als juffrouw Falke vroeg of laat eens.een toevlucht zoekt, dan moet ze zich maar tot mij wenden. Ze zal steeds van harte welkom zijn. Ik ben niet rijk, maar voor Anne zal er bij mij altijd een plaatsje te vinden zijn. De oude dienstbode had moeite haar tranen te bedwingen. U bent zoo goed, juffrouw Bratt. Nou, daar ben ik zelf niet zoo van overtuigd, maar ik mag Anne nu eenmaal graag. Het kan zijn, dat de omstandigheden hier in huis binnenkort zoo veranderen, dat Anne hier niet meer kan blijven. U bedoelt, dat de consul mevrouw Staniecki zal trouwen? Juist, ja! Ik ken meneer Eschental. Hij is een zeer correct man. Van hem zal Anne niets te vreezen hebben. Maar op den duur zal ze hier toch niet als hulp in de huishouding kunnen fungeeren, zonder dat hij de zaak doorziet. ,Mevrouw Staniecki zal stellig niet de risico willen loopen, dat haar aanstaande haar op een dergelijke grove bedriegerij betrapt. Zoover ik haar ken, zal ze wel probeeren om Anne zoo gauw mogelijk op de een of andere manier kwijt te raken. Dan moet ze maar naar mij toekomen. En nu moet ik gaan, Ursel. Houd je maar flink en beloof me, dat je Anne met raad en daad terzijde zult staan! Grottkau! Grottkau! Een slanke jongeman in een wit marineuniform stond, opgewonden wenkend, in de zaal. Daarop wendde hij zich verlegen tot Vera Staniecki: U wilt me wel excuNseeren, juffrouw Staniecki; ik zie daar mijn vriend Jens Grottkau. Ik moet hem dringend een oogenblik spreken. Vera keek den zich haastig verwijderenden jongeman na. Er lag een hooghart, lachje om haar smalle lippen, terwijl ze kwasi onverschillig met haar zijden masker speelde, dat ze zoo juist had afgenomen. Vera was volkomen over zichzelf tevreden. Ze had het klaar gespeeld zes maal met graaf Grundtvig Baggesen te dansen, hetgeen daarvan was zij stellig overtuigd -- in niet geringe mate de afgunst der andere aanwezige dames had opgewekt en dit te weten schonk haar groote voldoening. Ernst Grundtvig Bagessen haastte zich naar een blonden, zeer vergenoegd uitzienden jongeman, die eveneens een wit marine-uniform droeg. Een zijden masker bengelde op ietwat zonderlinge wijze over zijn schouder. Grottkau! • Grundtvig pakte zijn vriend bij den arm en trok hem met zich mee. Bewaar me, kerel, schreeuw niet zOo. Laat m'n arm toch los! Je stelt je aan als een drenkeling bij een oefening van de reddingsbrigade. Grottkau, wie is dat meisje daar aan die tafel? (Wordt vervolgd.) --- STREVEN NAAR MINDER OVERHEIDSBEMOEIING MET DE VOEDSELVOORZIENING. Echter mede afhankelijk van de internationale voedselpositie. Hoezeer het ook wenschelijk moet worden geacht om waar mogelijk de overheidsbemoeiingen met de voedselvoorziening te beëindigen, in -deze kon niet zoo ver worden gegaan, als oorspronkelijk werd gehoopt. Liet het zich aanvankelijk aanzien, dat de voedselpositie, althans internationaal gezien, binnen niet te langen tijd aanzienlijk zou verbeteren, naderhand bleken deze verwachtingen niet bewaarheid te worden, aldus deelt de minister van Landbouw, Visscherij en Voedselvoorziening, de heer S. L. Mansholt, aan de Eerste Kamer der Staten-Generaal in zijn memorie van ant'woord inzake de begrooting van zijn departement en het Landbouw-Crisisfonds mede. Opnieuw, aldus gaat de memorie voort, moesten verschillende regelingen worden getroffen om de zekerheid te verkrijgen, dat een belangrijk deel van de binnenlandsche productie ter beschikking van de distributie zou komen. Ook het beleid ten aanzien van de bonen en de prijzen bracht in sommige gevallen mede, dat daar, waar uit hoof de van de voorziening een regeling wellicht niet noodig ware geweest, deze toch moest worden getroffen om het prijspeil der betreffende voedingsproducten afdoende te kunnen beheerschen. Eveneens moet met het opheffen van de distributie van bepaalde artikelen, naar de practijk heeft bewezen, groote voorzichtigheid worden betracht. De behoefte, welke bij vrijen verkoop zal blijken, is dikwijls zeer moeilijk te bepalen, daar veeal na opheffing van de distributie de vraag naar het vrije product sterk blijft toe te nemen, doordat men dat gaat gebruiken ter aanvulling of vervanging van nog gerantsoeneerde artikelen. Zou b.v. de brooddistributie worden opgeheven, dan zou er bij de huidige schaarschte aan veevoeder stellig een neiging bestaan om brood, daarvoor bestemd meel of bloem aan het vee te vervoederen, waardoor de vraag op ontoelaatbare wijze zou stijgen en de voedselvoorziening van de bevolking in gevaar zou worden gebracht. De minister kan overigens de verzekering geven, dat zijn streven er steeds op gericht is de Overheidsbemoeiingen met de voedselvoorziening daar, waar zulks eenigs-, zins mogelijk is, te beëindigen. ---