Australië De wonderlijke situatie van de kerken in Australië Midden in het dagelijkse leven en tóch zover daarbuiten (Van onze correspondent in Australië LEO 'T HART) 66 Op 4 October was het „Eight hout Day,- zo iets als 1 Mei-dag in Nederland pleegt te zijn, maar toch zo heel verschillend. Het is een extra-vacantiedag en met de nog jonge lente trekt men naar strand, bos of bergen. In de grote steden als Sydney en Melbourne, vinden optochten plaats, georganiseerd door de Vakbonden, doch eerst wordt een kerkdienst gehouden. Want de kerk staat in Australië in het openbare leven en tóch zo ver daar buiten. Het was dezer dagen tweehonderd jaar geleden, dat de eerste Protestantse kerkdienst werd gehouden in de thans oudste kerk in Australië, in het plaatsje Ebenezer, ongeveer tachtig kilometer van Sydney verwijderd. Ik heb dat oude gebouwtje bezocht en vond het een massaal blok steen, dat indertijd door de „free settlers," een groep pioniers uit Schotland, was opgetrokken. Een gebouw, dat nog wel eeuwen kan verduren! Dergelijk soort kerkgebouwtjes kan men in vele kleine plaatsjes aantreffen, want blijkbaar behoorde kerkbouw ook onder de convicts (de gestraften) tot één van de eerste werken. En nu vertelde ik kort geleden, dat in Australië vrijwel elk huwelijk in een kerk wordt gesloten, omdat deze een soort „verlengstuk" van de gemeentelijke burgerlijke stand kan worden genoemd. Ook daardoor staat de kerk midden in het openbare leven. Doch daarmede houdt de belangrijkheid van de kerk in het algemeen op. Evangelisatie: harde arbeid.... Evangelisatie is in Australië harde arbeid. Neen, men is niet onvriendelijk jegens huisbezoekers, tractaatverspreiders enz. Er is heus wel respect voor de kerk en gelovigen. Maar een Australiër ná zijn trouwen in de kerk brengen, is een moeilijke taak! Er wordt veel op rotsen geploegd in dit land.... Men heeft van kerkelijke zijde het binnen komen van immigranten niet gemengde gevoelens gadegeslagen; hoé zouden deze mensen uit •de „oude wereld" in geestelijk opzicht zijn? Eerlijk gezegd, geloof ik niet, dat aan wel hoog gekoesterde verwachtingen voldoening is geschonken. Inunigranten en hun aandeel in de Australische kerken. Men vindt ook in Australië een vrij grote verscheidenheid in kerkelijke richtingen wat het Protestantisme betreft. Naast de „Church of England," welke niet veel minder dan de helft der Australische bevolking omvat, vindt men als sterkste groepen de Methodisten en Presbytarian. Volgens de laatste census, maakten de Rooms Katholieken bijna 25 procent der bevolking uit. Het aantal werkelijk meelevende lidmaten ener kerk, is evenwel zeer gering. De verwachtingen jegens de immigranten ter versteviging van het kerkelijk leven, waren naar men mij meermalen heeft verteld vrij hoog gespannen. In het algemeen is men daarin teleurgesteld. Niet alleen, omdat ook vele immigranten overweldigd werden door de zo gevreesde „pounden-koorts," waardoor vaak ook de Zondag voor arbeid werd en wordt benut, doch het zo geheel anders geleide leven in Australië, zoog ook hen mee van de kerk vandaan. Door het bouwen aan eigen huis, in andere gevallen door prachtige natuur en heerlijke weersgesteldheid, welke „het dagje uit" zo aantrekkelijk maken, laten ook vele immigranten de klokken van de kerk luiden.... Aan de opbouw binnen eigen kring. Terwijl men van Herv. zijde in Australië tracht binnen de Presb. Church aan de immigranten geestelijke maar ook materiële hulp te verlenen, hebben om principiële redenen de Gereformeerde immigranten de opbouw van eigen kerkelijke gemeenschap ter hand genomen. Dezer dagen zijn de Presb. Churches van Australië in een soort van Synode bijeen geweest, waar ook verschillende Ned. predikanten aanwezig waren. Zij hebben in sterke mate het pleit gevoerd voor meer steun aan onze immigranten. Overigens hebben de Ned. predikanten binnen de Presb. Church officiële erkenning ontvangen in hun arbeid. Ook de Methodisten- en Baptisten kerken trekken immigranten aan, zij het dan ook in meer beperkte mate. Er zijn bovendien verschillende nieuwe kerkelijke richtingen werkzaam, die zich niet kunnen verenigen met de gang van zaken in sommige kerken. Veel rumoer is onlangs veroorzaakt, doordat in Meth kringen het dansen werd toegestaan, terwijl in Presb. kerken men aankondigingen omtrent „balavonden" kan vernemen. De Reformed Churches, waarin vooral immigranten van Geref. huize worden opgenomen, zijn sterk aan de uitbouw; men heeft zelfs plannen voor stichten van eigen Universiteit; scholen enz. Uiteraard betekent dit geen versterking van de bestaande kerken in Australië als zodanig al wordt aan de algemene evangelisatie-arbeid deelgenomen. Begeesterende „revival meetings." Ondanks alles, vindt men toch vaak begeesterende „revival meetings"; bijeenkomsten dus waarin getracht wordt het geestelijk leven tot meer activiteit te brengen. Mannen als dr. Burnside en anderen trekken in de grote steden avond aan avond stampvolle zalen, waarbij in het bijzonder de jeugd aanwezig is. En onder hen zijn ook duizenden jonge en oudere immigranten, die in dit opzicht de gelederen wel zijn komen versterken. Doch helaas moeten predikanten vaak nog „hokus pokus" methoden toepassen teneinde kerkgangers te trekken. Zo bracht een predikant in een klein plaatsje bij Brisbane op een Zondag als „attractie" een ongevaarlijke! slang mee in z'n preekstoel, terwijl in Sydney een kapitein van het Leger des Heils met een sprekende pop op het podium verscheen. Het leven van een geestelijke in Australië is niet zo gemakkelijk! Dit betoogde ook de bisschop van de Church of England in Zuid-Australië, Rev. Richard Thomas, die een oppervlakte van bijna 500.000 kilometer onder zijn geestelijke arbeid heeft! Zeer sterk in de opbouw zijn de Rooms Katholieken, die een krachtige steun ondervinden van de talrijke immigrantengeloofsgenoten niet alleen uit Nederland, doch vooral ook uit Italië; de Balkan en Malta. Zo kan op den duur mogelijk in Austraiië een hechter geestelijk fundament worden aangetroffen dan tot voor enkele jaren terug het geval was. --- Advertentie UW ADVERTENTIE OOR IN DIT BLAD. --- FEUILLETON FEUILLETON OCEAANLIEFDE 23 Het ietwat flauwe verhaal toverde een flauwe glimlach op haar gezicht. Gordon's doel was bereikt. Ze was weer wat afgeleid. „Zullen we dansen?" vroeg hij. Lucia stemde met graagte toe. „Dit is mijn lievelingsmelodie," vertelde ze. „Het is een oud Italiaans volkslied, dat mijn moeder altijd zong." „Leeft uw moeder nog?" vroeg Gordon belangstellend. Hij wilde graag eens iets over haar privé-aangelegenheden weten. „Nee, ze stierf toen ik nog geen zestien was. Overwerkt. Ze moest alleen voor een gezin van vijf kinderen zorgen. Mijn vader sneuvelde in een gevecht met een bende struikrovers." „Sneuvelde in een gevecht met struikrovers?" vroeg Gordon verbaasd. „Wij woonden in het zuiden van Italië. Daar waren destijds nog verscheidene roversbenden," verklaarde het meisje. „Tijdens een gevecht met een van die benden werd mijn vader gedood. Ik kan me het nog heel goed herinneren. Hij werd binnengebracht op een Zondagavond, verschrikkelijk." Het meisje zweeg even en keek in gedachten voor zich uit. Met meegevoel keek Gordon neer op het gebogen hoofdje, dicht bij zijn schouder. „lVlijn moeder kreeg natuurlijk wel een pensioentje, maar het was bij lange na niet voldoende voor een gezin van zes personen. Ze was niet sterk en door het vele werk oververmoeid, verminderde haar weerstand. Toen zij een kou vatte, werd het longontsteking en daaraan..., stierf zij ...." Wat vlugger vertelde zij verder: „Wij moesten dus al vroeg voor ons zelf zorgen. En dat is een harde maar goede leerschool voor het leven." „U hebt geen gemakkelijke jeugd gehad, miss Marino,” merkte Gordon op zachte toon op. „Het moet vaak moeilijk voor u geweest zijn." Lucia ging er niet op in, doch vroeg: „Vertelt u eens wat van vroeger?" „Och," zei Gordon. „Veel bijzonders is dat niet. Het ging bij mij allemaal van een leien dakje. Moeilijkheden heb ik niet ondervonden. Ik ben geboren in Pittsburg, staat Pensylvania, daar ging ik ook de eerste jaren naar school. Daarna verhuisden wij naar New Orleans. Ik ging er naar de Zeevaartschool. That's all." „Dit is toch niet uw eerste reis?" „Oh nee, ik heb er al zes jaar opzitten. De eerste twee jaren met de ,Memphis.” We voeren toen op Hawaii en soms op Buenos Aires. Daarna heb ik een tijdje op een ,tramper" gevaren, in de wilde vaart. Via de „Washington Post" varend op bijna alle grote havenplaatsen van het continent, kwam ik op de „Mary Ellen." Dit is mijn tweede reis met dit schip en tevens de gezelligste," voegde hij er veelbetekenend aan toe. De serie van drie dansen was geëindigd en zij keerden terug naar hun, plaatsen. Het was Gordon's bedoeling om de moordzaak die avond uit zijn gedachten te bannen. De filmster begon er echter zelf weer over. „De kapitein vertelde een paar dagen geleden, dat er iemand gearresteerd was. Was dat maar een praatje voor de vaak of is er werkelijk iemand in verzekerde bewaring gesteld?" Gordon zegende het toeval, dat hen juist die middag de verstekeling in handen gespeeld had. Nu behoefde hij tenminste niet te liegen, „Wij hebben inderdaad iemand gevonden. Een verstekeling. Hij had zich verborgen in het ruim, bij de olietanks. In hoeverre hij iets met de zaak uit te staan heeft, is nu nog niet vast te stellen. Dat vinden we echter wel." Lucia zweeg even en scheen na te denken. Dan vroeg ze plotseling: „Bent u aangesteld als mijn schaduw, mr. Jenkins?" Gordon protesteerde heftig. „Een zot idee, miss Marino. Ik vind het helemaal niet aardig van u, dat u dat van mij denkt. Hebt u misschien liever, dat ik u alleen laat? Dat kan en dan weet u meteen, dat ik hier niet op hoog bevel zit, doch uit vrije verkiezing." „Oh nee, Gordon. Doe dat niet. Ik geloof het wel. Het was niet aardig van me om dat te zeggen. Vergeef het mij?" Gordon keek haar eigenaardig aan. Haar ontkenning ging hem voorbij. Zijn aandacht was op iets anders gevallen. „Hoe noemde je mij, Lu ci a?" vroeg hij met een zonderlinge nadruk op haar voornaam. Het meisje bloosde. Nu pas merkte ze wat ze gezegd had. „Sorry," zei ze. „Het was een vergissing." „Zullen we het zo maar niet laten?" vroeg Gordon. „Waarom zullen we zo zot blijven „Uwen." We kennen elkaar toch al lang genoeg?" Spontaan stak de filmster haar hand uit. Gordon greep die en hield haar even vast. „Okay," zei ze met een glimlach, die Gordon's bloed sneller deed stromen. „We zullen het zo dan laten." Ze dansten vaak samen, die avond. Heel dikwijls zelfs. En Gordon vond, dat de tijd maar vlug voorbij ging. Aan een tafeltje, dat enkele tientallen meters van hen vandaan stond, zaten kapitein Jones en dokter Merryland samen te praten. Het gezellig samenzijn van Gordon en Lucia ging hen niet onopgemerkt voorbij. Dokter Merryland maakte er een opmerking over. „De „Oceaanliefde" ontbreekt ook weer niet op deze reis," zei hij glimlachend, terwijl hij in de richting van de beide jonge mensen keek. Kapitein Jones volgde somber zijn blik. „Ik heb het al gezien," merkte hij op.' ,Ik moet daar eens met Gordon over praten. Dat is niet in de haak. Hij weet, misschien zelfs nog beter dan ik, dat het meisje onder verdenking staat." „Kom kom," kwam dokter Merryland zijn vriend te hulp. „Zoiets gaat gauw genoeg over, Michael. Dat weet je ook wel. Oceaanliefde houdt op als we uit het zoute water zijn." „Daar gaat het niet om," zei Michel Jones hoofdschuddend. „Ik ben bang, dat hij zich laat lijmen door de lieve maniertjes van die filmster. Ten tweede vind ik het jammer voor Gordon. Ik geloof niet, dat hij de mentaliteit van „iedere dag een ander" heeft. Zij speelt met hem." Dokter Merryland keek peinzend voor zich uit. „Daar kon je wel eens gelijk in hebben," zei hij. „Maar Gordon is oud en wijs genoeg om zich dat te realiseren. Ik zou er maar niet veel woorden aan vuil maken. Je kunt hem natuurlijk waarschuwen. Voor de rest zou ik het maar aan hem zelf overlaten." Kapitein Jones antwoordde niet, doch het was hem aan te zien, dat hij het daarmee niet eens was en dat hij zich bovendien aan zijn tweede stuurman ergerde. Zich van niets bewust bleven Gordon en Lucia die avond samen. Er was een gezellige sfeer in de zaal en voor zij het eigenlijk bemerkten begon de zaal leger te worden. Het was laat geworden en de passagiers gingen langzamerhand naar bed. Zij bleven echter tot dat het orkest stopte. Dan constateerde Gordon geheel overbodig dat het voor deze avond afgelopen was. „Ga je nog even mee naar mijn hut? Voor een gezellige drink tot besluit?" vroeg het meisje hem. Met graagte aanvaardde Gordon de uitnodiging. Hij voelde wel, dat het niet helemaal correct was, doch hier zette hij zich overheen. Zij wandelden naar beneden en Gordon bemerkte niet hoe de kapitein hen somber met zijn ogen volgde. In haar hut bleef hij een ogenblik staan voor de twee portretten, die al eerder zijn aandacht getrokken hadden. „Mijn vader en mijn moeder," verklaarde het meisje. „Dat dacht ik wel", zei Gordon. „Je lijkt sprekend op je moeder". Lucia knikte. Ze liep naar de schel om de stewart haar bestelling op te geven. „Doe dat liever niet," zei Gordon rustig. „Het zou je compromitteren". Een ogenblik keek het meisje hem aan. ,Je hebt gelijk," zei ze dan. Ze trok een stoel bij en ook Gordon ging zitten. „Ik vond het erg gezellig van avond," begon hij. „Ik hoop, dat jij je ook geamuseerd hebt?" (Wordt vervolgd). --- INGEZONDEN. N.V. DE FRANEKER GEMEENSCHAP. (Buiten verantwoordelijkheid der redactie) Het zou niet juist zijn om te zwijgen bij het Kerstfeest na een actie gevoerd te hebben voor de zieke en invalide medemens, voor het medelid van onze gemeenschap. Het is opmerkelijk hoe vaak er in die stapels brieven na onze actie steeds weer naar voren komt de opmerking: Voorheen dacht ik niet aan een gemeenschap, maar nu zie ik toch in hoe mooi dit is en dat ook ik hier een taak te vervullen heb. Laten we eerlijk zijn, steeds is er een taak te vervullen in de gemeenschap, niet alleen bij een Sinterklaasactie, maar altijd. En toch is er een tijd, dat op die taak bijzonder de nadruk valt, n.l. de Kersttijd. In een idealistische bui droom je wel eens van plannen, die echter niet onwezenlijk zijn. Op een bepaald uur aan de vooravond van Kerstmis zie je in gedachten alle koren van Franeker, kinder-, mannen-, vrouwen- en gemengde koren van alle richtingen en kleuren zich ver_ spreiden tot in alle hoeken van onze stad voor het zingen van Kerstliederen. Met de koren trekken mee kinderen, die bij zich dragen een eenvoudig schaaltje met wat fruit en een kaarsje. Bij alle zieken wordt dit eenvoudige Kerstgeschenk binnengebracht, terwijl de koren overal de Kerstboodschap zingen. Het uur voor Kerstmis, het uur van de gemeenschap. Zou dit in de toekomst geen werkelijkheid kunnen worden? Wanneer U al die brieven zou lezen dan zou er een licht voor U opgaan, want IJ denkt waarschijnlijk dat alleen de alleenstaande eenzaam is. U moest eens beseffen hoeveel mensen zich eenzaam voelen, ook mensen die midden in het leven, midden in de gemeenschap staan. Een kleine attentie deed hen zo ontzettend goed, deed hen de moeilijkheden lichter dragen. Het uur voor Kerstmis, waarin de groet van de gemeenschap en van het Kerstkind werd gebracht, hoe geweldig zou dit werken tot voordeel van die gemeenschap. Toekomstmuziek? Niet te dekken door de werkelijkheid? Het ligt aan ons-zelf! Aan allen, aan geheel de gemeenschap, niet het minst aan hen die ziek of eenzaam zijn, wensen wij 'n gezegend Kerstfeest. P. DE VRF-JIZE. --- Advertentie * MUTSAERTS KINDERWAGENS * COMPLETE BABY-UITZETTEN „Het bid-4141W JOH. VAN DER MEER NOORD 26. Telefoon 2 7 8 0 --- Myn Frysk Toaniel. TOANIELBILIBBENISSEN troch YME SCHUITMAKER. 12 „DE REIZENDE MAN”. Dit stik is it earst opfierd yn in tinte dy't stie yn it Sjákelán to Frjentsjer. Dat wie by gelegenheit fan it 700 jierrich bistean fan de álde stéd. En yn safier hie it syn bitsjutting, dat it doe spile waerd; de stoffe foar dit stik hie ik yn Frjentsjer opdjippe. „De Reizende Man" wie alear in „lozjys" yn it stedsje, in lozjys foar „de reizende man" in soarte fan folksloazjemint; gjin biddelers-ketier, hwant elkenien koe dér gjin ánderdak knie. Omdat it net sa fier fan ás „ouwe huus" op it West 'Of stie, tichte by de „Nauta's skoal" rekke ik as jonge al gau yn 'e kunde mei de kostgongers fan dit „folkslozjys." Fansels, ik haw de biwenners Gare nammen jown; oare nammen en hjir en dér oare karakters. Dérby haw ik in inkele figuer ynlaske, dy't yn werkelikheit net bistien hat. Sa, om mar immen to neamen, haw ik oarspronkelik in figuer ynlaske dy't nea bistien hat, to witten de man fan de „hospita." It die by de átfieringen yn de tinte bilken, dat dy rol to swier wie foar in gewoane amateur. En bátendat, ik koe yn it léste bidriuw folie mear kleur en klimaks bringe, as ik it hiele bidriuw foroare. Sa kaem dan dy figuer át it stik to forfallen. It is dér folie gever fan wurden en mear bigripelik en makkeliker to spyljen. Dérby is it slot fan it stik troch de foroaringen gáns forbettere. Hwat dus „De Reizende Man" to Frjentsjer sjoen hat, dy soe it winliken noch ris sjen moatte, mar dan nou yn syn nije klean, ek hwat it toaniel oanbilanget. Hwant dat 111 e yn dy tinte yn it Sjiikelán wol better kinnen. Neikaerten jowt neat, mar as ik foaráf witten hie, dat der troch de lieding doe net dat omtinken dëroan jown wie as nedich is om der át to heljen hwat der yn sit, dan hie it al oars kommen as it nou kommen is. Ik wol hjir in wurd fan tank bringe foar hwat doe dien is troch de hear Simon Postma. Dy spile seis ek mei, mar as dy net soarge hie dat der noch hwat rikwisiten en sa op it toaniel kommen wienen en dat der noch hwat skermen en sa plak krigen ik wit net hoe't wy dan ea in átfiering jaen kinnen hienen.... De hear Postma hat op it léste eagenblik murken, dat der neat klear wie en ek net hwat op 'e tijd klear komme koe, as der doe net hurdhurd oanpakt waerd. Hy seis hat doe mei tóge en dien en de kastlein mei syn folkje át „De Bogt" komt hulde ta, foar dat hja doe ek sa mei holpen hawwe om it de hear Postma noch mogelik to meitsjen to'n minsten hwat drageliks op 'e planken to setten, dat men yn elts gef al spylje koe. Nou is in tinte, in seildoeken tinte, wol it alderfingelokkichste plak om der in toanielstik yn op to fieren. It bigj int al mei de grouwe peal dy't midden foar it toaniel stiet om it dak omheech to hálden. Dan hat men it gefaer fan hurde wyn, dat de seilen al mar klapperje. Meastentiids is de akkiistyk (it lûd tige brekkelik, dat it briiken fan in hidsprekker nedich i 5.... Soks kin faeks by in revue of kabaret, mar net by in toanielstik. Mei in stik moat men to folie rekken hálde mei de mikrofoan. Dat hindert de frije earmslach fan de spilers. By in revue of kabaret let dat sa sear net. Om koart to gean, ja it hie better kinnen dy earste kear dat it spile waerd, mar it skynt, dat it greatste part fan de bisikers dochs noch wol genoaten hawwe. Sa kaem nei edrin bgls. de foarsitter fan de Fed. fan Fryske Studinte Forieningen by my oan en sei: „Ik haw yn gjin tiden sa'n moai stik sjoen. Ik tankje jo." Letter haw ik wol ris tocht: ik woe, dat jo it stik noch ris seagen en dan yn syn nije foarm mei it alhiel nije leste bidriuw. Yu dy foarm hat it Huzumer Toaniel Under lieding fan de hear M. van Zurk in rige fan optieringen forsoarge op forskate plakken en op in wize, sa't men it mar bigeare kin. Der waerd spile mei oertsjtiging, mei bisieling. Huzum hat it ek ris spile to Jirnsum foar. de Fryske Jongerein, as ik it goed haw. Der hie dr. Hofstra fan Snits earst in rede oer „De Houn." Dat wie in joun fol fan forrassingen. Hwant de Huzumers stienen om goed acht fire klear, klaeid en smynkt.... mar doe bigong dr. Hofstra earst syn rede. Men seach elkoar ris oan; hwat soe dit \vurde? Hoe lang wol? En sa wachtsje dat is min wurk. Ik wit it by tinderfining: as men smynkt is en klaeid, dan wol men leafst dadelik mar los op 'e planken; spylje. Dat it like net sa m0ai....; men kende dr. Hofstra net. Mar doe't er mar efkes oan 'e praet west wie, doe tocht men om gjin tiid en nei syn rede oer de houn, dy't sa'n foege pear faxen duorre, seinen de spilers as ien man: om üs hied er noch wol langer prate kinnen. Sa iinderháldend en learsum wie dat.... Mar ik wie oer „De Reizende Man" oan 'e gong. Wolnou, dy joech men der ek en nei (sfrin sei dr. Hofstra: ~Ik kende dit stik net, mar dit moat Fryslán troch. Dit moat net lizzen bliuwe. Hjir sit net allinne histoarje yn, mar ek djip minskelik libben." Sokke fitspraken dogge goed. Dochs is it nuver, dat it mar troch in inkeld selskip spile is. Gauris hearde ik: „Wy kenne dy lju to min." Of „dat folksloazjemint yn sa'n lyts stedtsje is foar ns in frjemde wráld." Mar nuver is it, as men it spyljen sjoen hie, en binarnmen sa't Huzum it spile, dan sei men algemien: „Moai" en wie men tige foldien. Hwant dan hie men meilibbe mei dy skipbreukelingen yn de maetskippije, dy't der yn „De Reizende Man" oanspield wienen en it gelok hienen om in feilich thns to krijen. „De Reizende Man".... dér sit hwat wemoedichs yn. Dat wurd, dat ik as jonge al kend haw en dér't ik fan wist, hwat it bar de biwenners bitsjutte. As jonge stie ik der wol by, as ien fan de biwenners it herte ris luchte by ils yn it winkeltsje foar de toanbank. „Moeke” (myn mem) wie gauris harren fortroude riedsfrou. Dy't it harren fingemakkelik sizze koe, as ien fan harren ris bUten de bán sprongen wie of as hja dy krekt by „Regina" it kroechje neist ûs, &kommen sjoen hie; hast altijd yn skimerjoun... As hja dan kamen to kleijen, dat it sa krap om gong, dan krigen hja har fet.... mar hja krigen dochs ek wer in pear stuten of broadsjes mei op 'e p0f.... Under bitingst, dat hja „niet weer supe suden." Och, hwat is der yn dy „Reizende Man" in stil fortriet trochlibbe. „Aide Petrus" dy't om roun mei selsforwyt, omdat hy wiif en bern fingelokkich makke hie troch de drank.... ik soe hast sizze fansels troch de drank! hwant as der ien macht wie, dy't dér in rol spile, dat wie it: de drank. Om soks iepenhertich to erkennen, dérfoar hoeft men gjin drankbistrider to wézen. Dér hoeft men alline mar in holle en in hert foar to hawwen; dan wit men it wol. Sa't wy it doe ek wisten en ik (as in foech jonge noch) it al gau merkbiet. Miskien dat ik om dy reden mei dan ek al gau drankbistrider wurden bin en bleaun bin. Ja, miskien wol, hwant hwat men yn jins jeugd bilibbet, dat kin djip ynslaen en printen neilitte, dy't nea fordwine sille. Dérom ek haw ik dat stik skreaun mei inerlike drang. It wie winliken in „getuigenis." En in op 'e nu bilibjen fan dat stikje jeugd; in op 'e nij yn 'e kinde kommen mei de biwenners fan „De Reizende Man" dér op it West to Frjentsjer. . len, dy't my altyd nei oan it herte lei dat wie de (ingelokkige Abel, de forwoechsene kuorkerinder. Dy't fan jonge Of nea it genot fan soune lea kend hie, altyd efter& staet waerd, dy't Utskeld wie ek troch greate minsken.... stinder dat der sa't skynde ea immen wie, dy't mei Abel fielde hoe sear it die, dat de nauer him sa misdield hie. Sa echt de fortsjittene mei syn teare siele, dy't rymkes makke 10l libbenswé en minskelik leed. Dy't yn dy rymkes dochs krekt de snare trof, dy't syn lotgenoaten oangriep en de triennen yn 'e eagen brocht, lyk as ik dat yn it slot fan it stik biskredun haw. Yn dat slot, dér't Abel, dy't syn eifskie-sankje sjongt, der yn stykjen bliuwt trochdat it moed him 10l wurdt; hy swijt mei in snik.... en hja swije allegearre; en de áld koaloaniael dy keart him om mei in stille flok, omdat er net lyts wurde wol, mar as in bern stiet to skriemen mei de oaren.... As it goed spile wurdt, dan wurdt de seal stil, o sa stil.... en hwer't men dan ek is, men fielt mei en men is allegearre efkes mei, mei yn „De Reizende Man." Ut hwat hjir nou meidield is, kin men opmeitsje, dat ik troch dit stik to skriuwen oan in winsk foldie, dy't al lang by my bistie. Oft men it nou al in bulte of net faek spile hat, is bar my net fan de greatste bitsjutting. Fan wearde is, fyn ik, it feit, dat der in lyts skilderijke kaem fan it libben dat tingemurken syn gong gong yn ûs álde stéd, mar dat dochs wer syn aparte kleur hie. De oare kear mear hjir oer. (Wurdt forfette.) --- Kappie en het drijvende woud 26 Kappie was even sprakeloos toen hij hoorde, dat de hele bevolking van het eiland zich op zijn sleep ging vestigen. Toen sprong hij in de sloep en roeide met driftige slagen naar het drijvende woud. Hier heerste een grote bedrijvigheid. Voedselvoorraden werden aangevoerd, hutten gebouwd en zelfs de verdediging van het drijvende grondgebied bleek reeds georganiseerd te zijn. Want toen Kappie het woud wilde in- gaan, traden plotseling twee krijgers te voorschijn, die hem de weg versperden. Kappie zwaaide twee vuisten boven een paars hoofd. „Mag ik niet eens op mijn eigen sleep lopen?!" bulderde hij. „Ik wil de koning spreken! Dadelijk!" Op dat ogenblik trad juist koning Houmejasvas uit het woud te voorschijn. „Woo," zei hij, „de kapitein! Welkom in mijn opzees gebiedsdeel." „MIJN opzees gebiedsdeel?!" herhaalde Kappie, „man, dit is een sleep waar je helemaal geen recht op hebt, al heb je er honderdmaal je vlag op gezet! En je kunt er beter af gaan want ik vertrek mèt mijn sleep!" „Woo," zei de koning, „hij wordt brutaal! Dit is nieuw gebied waar IK het eerst de vlag heb geplant, dus het is van mij. Maar slepen mag je, dat is juist mijn bedoeling. Ik wil in goed handeLswater liggen!" --- Advertentie Wij verhuren FLITS-CAMERA'S tegen billijk tarief. • FOTOHANDEL ELSINGA. ---