Landbouw D AARDBEIEN. t,Ue teelt van aardbeien heeft in ons vaderb een hooge vlucht genomen. Men verijj "A ze zoowel in bakken en kassen als den vollen grond. En om ze maar vroeg 3°eg aan de markt te kunnen brengen, 5t°rden ze op alle daarvoor ten dienste middelen vervroegd, want hoe eer-isr bien leveren kan, hoe hooger de prijs r ’ en dat maakt vaak voor een paar weken een enorm verschil. Maar zelfs al kan ■O3 deze vrucht niet zoo heel vroeg aanaeh( dan levert deze plant nog een op- welke ruimschoots de moeiten, (j S en en zorgen loont, welke zij vraagt. In 3 vollen grond kan men ze verbouwen etl inden tuin, waar ze den heelen dag bestraald door de brandende zomer-Wjj* rtlaa*‘ ook in niet al te zware schaduw .Ze heel goed groeien. Vandaar dat men 3 k°omkweekerijen vaak ziet aangeplant half- en hoogstammige kroonboodiij ’..en hij de vruchtentelers vindt men ze aanW|'Is de eerste jaren tusschen de nieuwe sch an*'ngen *n de boomgaarden en tusbe:6n Jambozen, en hier ook geven de aardit] , ,een goed beschot. En of men ze teelt 3uc ei’ °P veen of op zand, overal kan men Ze 3 Verwachten, als de grond, waar men h0 rengt slechts los, vruchtbaar en vocht-v6rt ’S‘ *n ,eerb°eken wordt ons \y..eG, dat men ze kan zaaien en scheuren. hUdHVoor ons Sloven, dat zaaien een puik is voor iemand, die zich er op toe legt nieuwe variëteiten te verkrijgen, maar of dit voor den practicus van heel groot belang is, durven wij in twijfel trekken. Die doet o. i. beter door te profiteeren van de resultaten, welke door den theoreticus worden verkregen, en wien het meer te doen is om de eer en den naam dan om de rechtstreeksche winst. Scheuren achten we beter en van meer practisch voordeel, doch de beste resultaten verkrijgt men nog altijd door gebruik te maken van de uiiloopers, welke zich jaarlijks vormen aan haast alle planten. De eerste plantjes, welke aan de uitloopers zijn ontstaan, hebben den langsten groeitijd gehad, zijn het krachtigst ontwikkeld en beloven derhalve het meest voor de toekomst. Daarbij dient men ze te nemen van jeugdige, frissche, nog goeddragende moederplanten. De grond, waar men planten wil, moet los en vochthoudend zijn, zeiden we boven. Otn daarin te voorzien kunnen we een flinke diepe grondbewerking niet genoeg aanbevelen. Den mest mag men evenwel niet te diep onderwerken, want de wortel der aardbei gaat niet zoo heel ver naar beneden, het is een vlakwortelende plant. Is de grond voldoende humushoudend, dan kan men gerust oppervlakkig bemesten met 3 K.G. patentkali en 3 K.G. superphosphaat per A. Zoodra de plantjes weer aan den groei zijn, strooit men nog 2 K.G. chilisalpeter, om ze krachtig te maken vóór den winter. Eenzelfde bemesting mag men ze nog gerust eens geven in ’t voorjaar, en dan kunnen ze den eersten zomer reeds heel veel vruchten leveren. Juist omdat de aardbei zoo vlak wortelt, achten we een bemesting na den oogst met 3 K.G. patentkali en 3 K.G. superphosphaat zeer gewenscht. Bij het afsteken der uitloopers en ’t schoonmaken der bedden, kunnen die een weinig worden ondergeharkt. Hierdoor blijven de planten frisch en gezond en kunnen zeker een drietal jaren groote opbrengsten opleveren. In ’t voorjaar is een overbemesting met chilisalpeter noodig. --- De nieuwe Japon. Hoe hij thuiswas gekomen, wist hy werkelijk niet. Toen hy inde gang was, floot hy zelfs een deuntje. De jonge vrouw, die het hoorde, schudde het hoofd. Maar, Wiili, wat is er toch ? In plaats van te antwoorden, nam de anders zoo stille, ernstige man zijn jonge vrouw inde armen en kuste haar harteiijk. Verheug je, Anne! Ik zal nooit weer wat kwaads van den chef zeggen. Ik klaag nooit weer over het vele werk. Honderd mark heb ik vandaag gekregen; stel ja voor, honderd mark, eenvoudig als cadeau! fommigen kregen meer, anderen miaöer, wy boekhouders allen honderd mark. Het was vandaag op het kantoor louter vreugde! Anne maakte zich uit zijn armen los; ze begreep er niets van. Zoo. .. maar ik begryp niet.... Hij lachte. Hy was hcelemaal veranderd. Heb ik je niet verteld van het jubilenm, van het vijftigjarig bestaan der firma? Niet? Nu, maar het is zoo. Naar aanleiding van dit feit hebben allen een extra-gratificatie gekregen. Royaal, hè? En dat niet alleen, maar we zijn ook allen nog uitgenoodigd. Met de vrouwen, Anne! In het voornaamste hotel. Een feestmaal met bal na. Het wordt koninklijk! Wat zegje nu? Da vrouw begon nu ook een blij gezicht te zetten. Dat is werkelijk kolossaal. En een feest, zeg je? Al je collega’s met hun vrouwen en je superieuren? Zeg, ’tis maar een geluk, dat je er ook geld bij gekregen hebt, want een nieuwe japon moet ik daarvoor bepaald hebben. Hij begon te stotteren. Ja maar zeg, Anneke, je hebt immers je trouwjapon nog! Witte zijde is immers prachtig; wie had er op de bruiloft wel zoo’n mooie japon als jij ? En dan.... Ze viel hem inde rede. Myn trouwjapon, die heelemaal onderwetsch is ? Daar zou ik voor geen geld van de wereld mee heengaan! Laat ze dan veranderen, schat. Dat gaat heel goed. Stel je voor: aan tafel zal ik als eerste boekhouder een toespraak houden. Ik weet al, wat ik zal zeggen: Dames en heeren, zal ik zeggen, uit dankbaarheid jegens onzen chef en vol geestdrift voor de zaak kan ik niet anders dan uit naam van alle aanwezigen.... Anno hield haar mande hand voor den mond. Houd daar nu toch mee op! ze schreide byna ik kan immers ónmogelijk onder de vrouwen van je collega’s verschijnen met een japon, die bijna twee jaar oud is. By de tegenwoordige mode ban ze beslist niet veranderd worden. Tegenwoordig draagt men alleen empire of directoire. Di —ree toire? Hij streek zich na dat lange woord verhit over het voorhoofd. Wat is dat dan? De kleine vrouw hief fier haar hoofd op. Wel, alles aan elkaar, zoo mogelijk met een overrok, alles opgenomen en losj es bij elkaar gehouden.... je zult het wel zien. En ik heb er nog niet eens de honderd mark voor noodig. Voor zestig of zeventig kom ik wel klaar, als ik niet znlke zware zijde neem en de naaister in hnis komt. Dan alleen nog maar handschoenen en een Ze hield op, toen ze het gezicht van haar man zag. _ 1k.... maar je dacht toch misschien niet, dat ik voor een groot feest, hetwelk je chef geeft, een japon zou kunnen aantrekken, welke ik reeds tweemaal op een casino-bal heb aan gehad en tweemaal op een kransje ? Hij zei geen ja en geen neen. Enkele oogenblikken scheen hij het zeer drukte hebben met het opwinden van zyn horloge en toen schudde hij droefgeestig het hoofd. Neen... het gaat zeker niet, waar.... waar zoovele vrouwen van collega’s zyn. Ja, ja, Anne, je komt zelden tot zoo iets, en je bent. jong en mooi, oeh, daaraan had ik niet gedacht! De jonge vrouw kreeg nu toch een kleur, toen ze zag, hoe de uitdrukking van vreugde op het gelaat van haar man voor die van teleurstelling was geweken. Wel, wat had je dan gedacht ? Hij keek haar met eenige weifeling aan. Ik dacht, als men nu eehmaal de toespraak aan tafel moet honden, als men zoo het middelpunt is by de zaak mij n zwart pak is toch eigenlijk reeds heel slecht, Anne. Eu ieder, die zoo’n beetje is, heeft tegenwoordig een smoking, en en dan, als men nu vaker uit moet, omdat de vereeniging weldra haar jaarfeest viert en mijn zuster in Mei gaat trouwen Ze liet hem niet uitspreken. Ze was nu zeer opgewonden en wist niet, waarom het bloed haar zoo gloeiend heet naar de wangen stroomde. Ja, en aan my denk je daarbij niet. Ik moet altijd hetzelfde aantrekken, altijd de trouwjapon, zooals elk klein burgervrouwtje. leder kent ze, ieder hier inde stad heeft mij er reeds in gezien En ieder heeft je er altijd heel mooi in gevonden, wilde de man zeggen, maar hy kwam niet zoover. Toen hij de vochtige oogen zijner vrouw zag, werd hij heelemaal stil. ’tWas ten slotte toch ook de moeite niet waard. Als hij de honderd mark niet had gekregen, zou hij er in ’t geheel niet aan gedacht hebben om zich een nieuw pak te laten maken en bovendien, men kon zwart laken heel goed met geest van salmiak af wrijven, waar het glad was geworden. Daar hij zoo diep in gedachten verzonken was, had by zijn horloge byaa stuk gedraaid. Hy knikte, alsof hij vermoeid was na de groote vreugde van den dag. Ja, het zal wel het best zijn, dat je je zoo’n direc Directoire Zoo’n directoire japon laat maken, Anneke! Maar ’twas zonderling, hy gevoelde zich dezen keer volstrekt niet gelukkig, toen ze hem onstuimig om den hals vloog. II Den volgenden morgen ging mevrouw Anne naar da modiste. Die woonde aan den anderen kant van’t oude markplein, heel in het uiterste hoekje der stad. Ze had veel smaak; de aanzienlijkste dames lieten by haar werken, zelfs de vrouw van den landraad, die uit Berlijn kwam en in de kringen den toon aangaf. Eigenlijk had Anne eerst de zijde willen koopen, eer ze er heenging. Maar ze was er wat huiverig voor en wilde eerst eens hooren, wat de modiste aanraadde, welke kleur wel het best by haar bruin haar paste en welk patroon wel het geschiktst was voor een directoire-costuum. Mevrouw Anne kwam geheel buiten adem van het loopen en van blijde opgewondenheid by de oude juffrouw aan. Deze zat ineen kamer, waarin het volle zonlicht binnendrosg; midden op de glad geworden bonte bekleeding van de canapé lagen lappen en lapjes rouwfloers, zwarte zijde en zwarte wollen stoffen. De vloer was er mee bedekt, evenals de stoelen met de kromme pooten; de glans der zon werd er vrij wat door verduisterd. Mevrouw Anne schrikte werkelijk, toen ze dat zag. Het viel als een rensachtige zwarte sluier over haar vroolyke opgewektheid. Mijn hemel, juffrouw Haberlein, wie is er toch overleden ? Voor wie maakt n toch al die rouwkleeding ? De onde juffrouw keek langzaam van haar naaiwerk op. Weet u dat nog niet? Apotheker Eeichhardt. Heel plotseling. Gistermorgen stond hy nog vroolijk en wel inde apotheek en gistermiddag was hy reeds dood. N.„. neen, dat wist ik niet, stamelde de jonge vrouw. Arme vrouw en de vele kinderen! De modiste haalde de schouders op. Er kwam een bittere trek om haar dunne lippen. Armö vrouw! Ik geloof dat er armer zijn. Ik heb geen medelijden met haar, mevrouw Willmann. Een minuut heeft zo gesnikt, dat men vreesde, dat haar bet hart zou breken, en den overigen tyd heeft ze over niets dan over haar rouwgewaad gesproken zoo wilde ze het hebben, en zoo en de kinderen moesten zwart zijden sjerpen over de japonnetjes hebben, en... neen ik heb geen medelijden met de vrouw. En er zal wel niemand in de stad zijn, die ’t wel heeft! De man heeft zich dag en nacht afgesloofd zonder bediende, alleen maar met een kleinen leerling en zich nooit eens een pretje, een ontspanning gegund. Zeg zelf, mevrouw Willmann, hoe liep de apotheker hier op straat ? Dezelfde overjas winter en zomer; zelfs op ’s keizers verjaardag had hy op het stadhuis een rok aan, die op alle naden en hoeken glad was, terwijl zyn vrouw opgedirkt in fluweel en zijde naast hem liep. Ze heeft hem doodgeplaagd met haar pronkzucht en haar egoisme. Al was het ook een hartaandoening, ik zeg maar: de vrouw, voor wie hy zoo heeft gewerkt, draagt de schuld! En de modiste naaide voort met een haast, alsof ze dien dag nog alle garderobes van alle dames inde stad in orde moest brengen. Toen de jonge vrouw geen enkel woord zei in antwoord op die lange rede en ook niet ging zitten of eender modebladen van de tafel nam, zooals anders, liet de onde juffrouw wederom aan haar tong den vryen loop. Maar ik zeg —ik zeg! Hier moest kant aan en daar crêpe en daar zyde.... O, in zoo’n positie aan directoire te denken! Directoire! Had mevrouw Anne werkelijk dat woord nagefluisterd? De modiste keek verschrikt op en recht in het doodsbleek gelaat der jonge vrouw. Maar wat scheelt u, mevrouw Willmann.... spreek toch, zal ik u een glas water halen ? Och, och, die jonge vrouwen.... ’t Zal wel zoo’n kleine aanval van flauwte zyn; men ziet dat vaker. Hoe kon ik, oude teut, u ook met zulke verhalen aan boord bomen! Denk er maar niet meer aan.... ziet u, nu is ’t reeds over, niet waar ? Ze had haar naaiwerk op den vloer laten glijden, haar bezoekster op een stoel gedrukt en haar de handen gestreeld. Ziet u, nn krijgt u al weer roode wangen! Ik ben altijd zoo recht verheugd, al3 u eens by my bomt, mevrouw Willmann. U bent werkelijk het geluk in persoon: zoo’n besten, vlytigen man en zoo zelden een nieuwe japon; zelfs mevrouw van den landraad zei onlangs, dat de kleine mevrouw Willmann haar zeer imponeerde. Wat ze ook aan heeft, ze draagt het met een bevalligheid, alsof het de hemel weet hoeveel kost. Natuurlijk, het uiterlijk doet het niet, demensch, die in het kleed steekt, die is de hoofdzaak. Och, iemand als ik, weet zooiets alleen van hooren zeggen en toch was ik ook eens jong! De oude juffrouw zuchtte en ging weer op haar plaats bij het venster zitten. Maar nu tot u, mevrouw Willmann, moet ik iets voor u maken, dat u zoo by me komt? Eerst schudde mevrouw Willmann het hoofd, daarna knikte ze. En haar gezicht, dat zoo pas nog zoo wit was geweest als de kalk van het plafond, werd weer heet en rood. Ja, juffrouw Haberlein, ik... ik zou gaarne.... mijn trouwjapon wat veranderd hebben misschien nauwe mouwen misschien.... ik weet het niet, maar ik zou het graag willen dragen op een groot feest, waar de chef, waar alle collega’s van mijn man met hun vrouwen.... De oude juffrouw glimlachte. Wel zeker, brengt u de japon maar hier. Of zal ik bij u aan huis komen ? Zulke mooie zijde kan altyd weer verwerkt worden, dat zult u eens zien, op zijn hoogst zal er wat nieuwe chiffon by moeten, ’t Wordt prachtig! ’t Wordt prachtig! Anne had deze beide woorden reeds weer vergeten, toen ze eindelijk buiten was en naar huis ging. Mevrouw Anne begon plotseling zenuwachtig te snikken, midden op het oude, door de zon beschenen marktplein. Gelukkig had niemand het gehoord. Het jonge volkje was inde school en de ouderen waren op dit vroege uur nog aan hun werk. Voor de apotheek echter verdrongen de menschen elkaar; daar klonk de schel aan de deur onophoudelijk en het klonk zoo schril, zoo leelyk. Dat had men toch moeten voorkomen, nu er een doode in huis is, dacht Anne bevend. En ze sloop ineen groote bocht om de stoep heen en liep naar haar woning, alsof iemand haar achterna zat. Ze kookte en wist nauwelijks wat; ze liep in het eerste uur elk oogenblik naar het venster om de straat langs te kijken, waar Wiili door moest komen. Eindelijk zag ze hem. Hij liep met gebogen hoofd, had de handen inde zakken van zijn overjas en zag er bleek en overwerkt nit. Maar was dat eigenlijk dezelfde overjas, welke hij altyd droeg? Zag die er altijd zoo verkleurd en versleten nit? En de hoed was dat de goede bruine, dien men indertijd op de huwelijksreis samen voor zooveel geld had gekocht? Ja, ’t was waar, ’t was ook al spoedig twee jaar geleden, dat men de huwelijksreis had gedaan! Anne stond inde gang en beefde. Toen Wiili de deur had opengedaan, waren haar vingers als verlamd. Hij kuste haar zooals altyd, hij wilde naar de woonkamer gaan, waar de tafel gedekt was, maar inden donkersten hoek der gang hield ze hem vast. 1k.... jij.... ik geloof, Wiili, dat het myn trouwjapon nog wel gaat, stamelde ze en verborg haar hoofd aan zyn borst. Zijn gezieht klaarde op. Maar, Anneke, zoo op eens? Ik ben werkelijk niet boos op je, als je een nieuwe koopt. Als mijn vrouwtje bewonderd wordt, straalt er immers ook wat van den glans op mij af. Zij schudde het hoofd en drukte zich nog vaster tegen hem aan. Groote, verlichting schenkende droppels rolden heet en zwaar langs haar wangen; dat mocht hij niet zien. Neen de naaister zegt, dat de witte japon nog zeer mooi zal wezeD, als ze veranderd is. Ja, werkelijk, Wiili! Het is veel beter, dat je eerst voor het geld maar eens een nieuw pak koopt, en misschien is ’t ook voldoende voor een overjas en een hoed; men ziet het inde voorjaarszon zoo heel duidelijk, wat er aan mankeert.... Anneke, was alles, wat de man zei, en nog eens Anneke, maar hij moest deze voorjaarszon hier ook wel inde donkere gang zien, want zyn oogen schitterden plotseling, alsof er een vreugdevuur in ontstoken was. (N.v. ’tr N.) --- BEKENDMAKING. Landweer. De Burgemeester der gemeente ’s-Hertogenbosch vestigt de aandacht van de verlofgangers der militie, die op 1 Augustus a.s. naar de landweer overgaan, op hunne verplichting tot inlevering van hun zakboekje der militie, alsmede op de navolgende artikelen der landweerwet. Art. 24. De verlofganger van de landweer meldt zich binnen dertig dagen na den dag van zijn overgang naar de landweer of na dien waarop hem de verlofpas is uitgereikt, bij den burgemeester zijner woonplaats aan, ten einde deze den verlofpas, hem bij de landweer of laatstelijk bij de militie uitgereikt, voor gezien of opnieuw voor gezien teekene. De verlofganger van de landweer, die buiten het Rijk woont of verblijf houdt, of die zich bij zijn vertrek met verlof buiten het Rijk begeeft, kan, ter vervulling van de verplichting in het vorig lid omschreven, binnen den daarin vermelden termijn zijn verlofpas bij aangeteekenden brief ter afteekening toezenden aan den burgemeester zijner laatste woonplaats binnen het Rijk. De verlofpas wordt hem door dien burgemeester bij aangeteekenden brief teruggezonden. Art. 25. De verlofganger van de landweer, die zich in eene andere gemeente gaat vestigen, geeft daarvan kennis aan den burgemeester zijner woonplaats. Binnen dertig dagen na den dag, waarop hij komt inde gemeente, waarin hij zich vestigt, meldt hij zich aan bij den burgemeester dier gemeente, teneinde deze zijn verlofpas voor gezien teekene. Art. 27. De verlofganger van de landweer mag zich zonder toestemming van onzen Minister van oorlog niet langer dan een jaar buitenslands begeven. Aan den verlofganger van de landweer, die niet in verzuim is, wordt deze toestemming, wanneer zij gevraagd wordt en blijkt noodig te zijn ter zake van uitoefening van opleiding tot landbouw, handel of nijverheid, in gewone tijden niet geweigerd. Bij de toestemming kan de verlofganger worden vrijgesteld van de verplichting tot deelneming aan de oefeningen in artikel 11 vermeld, tot het bijwonen van het bijartikel 29 voorgeschreven onderzoek en tot het komen in werkelijken dienst ingeval van oorlog, oorlogsgevaar of andere buitengewone omstandigheden. Aan de toestemming kunnen overigens zoodanige voorwaarden worden verbonden als in het belang van den dienst noodig worden geoordeeld. Art. 28. De verlofganger van de landweer, die art. 24, 25 of 27 niet naleeft, wordt in werkelijken dienst geroepen en daarin gedurende ten hoogste eene maand gehouden. De duur van dezen dienst wordt bepaald door onzen Minister van Oorlog, die tevens het korps van het leger aanwijst, waarbij de weikelijke dienst moet worden vervuld. --- GEMENGD NIEUWS. Dat ’s maar gekheid.... Op hot Plein te ’s-Gravenhage heeft zich dezer dagen het volgende tooneeltje afgespeeld. Een Amerikaansch jongmenseb, zoo pas van overzee in het Haagje aangekomen, was aan ’t fietsen in gezelschap van een Hollandschen vriend. De Amerikaan, van geen verordening wetende, rijdt over het Plein, dwars over en langs de verboden paden. Een agent loopt op hem toe, spreekt hem aan en haalt een boekje te voorschijn om zjjn naam en adres op te schrijven. De jonge man geeft teekenen, dat hij hem niet verstaat. Herhaalde vraag van den agent, hetzelfde antwoord. Inmiddels is de Hollandsche vriend er by gekomen, die het geval doorziet en den agent zegt dat hij te doen heeft met een vreemdeling, die geen Hollandsch kent. „Dat is maar gekheid", zegt de agent, en wijzende naar het bord waar het verbod op staat geschilderd: „hij heeft het toch kunnen lezen!" De Hollander stond paf. Te Beesd ontstond brand bij J. de W., inde zoogenaamde „Zeventien buurt”, meest met riet gedekt. In zeer korten tijd breidde de brand zich uit en te half elf lagen acht woningen inde asch. Slechts enkele bewoners hadden hun goederen kunnen redden. --- Advertentie ADYEHTENTIEN. JOH. HAMERS, HOFLEVERANCIER, – – TILBURG, ■ – VERVAARDIGT ALLE . – KERKWERKEN – – IN Goud, Zilver en Koper. Catalogus en teekening OP AANVRAAG. 0) ---