Allerlei. *— Vrijdag verspreidde zich te Beusichem eensklaps het gerucht, dat een der ingezetenen plotseling was doodgebleven. Toen men echter aan het gewaande klaaghuis gekomen was, zag men bovengenoemden persoon in blakenden welstand en vernam men, dat niet hij, maar zijn paard was doodgebleven. Zaterdag bij een hevigen N. W. wind, bereikte de Maas te Rotterdam eene buitengewone hoogte , ongeveer 3 meter boven Rottepeil. Verschillende lage gedeelten der stad werden onde water gezet. Vrijdag had er op de Grand Central, aan het station Meerssen , eene botsing plaats tusschen een aankomenden trein en 4 aan het station staande wagens. Twee dezer wagens zijn geheel verbrijzeld. Persoonlijke ongelukken zijn niet te betreuren. Voor drie maanden, zoo verhaalt men in Parijs , werd op een soiree de heer Laboulaye aan maarschalk Mac Mahon voorgesteld. »Zijt gij vroeg de president der Fransche republiek familie van een zekeren Laboulaye, die kapitein bij den generalen staf was? Ik heb hem gekend. Hij ving eens op een avond drie zalmen te gelijk." Dit was alles , wat de maarschalk aan den beroemden professor en schrijver van »Parijs in Amerika ," en »prins Poedel" te zeggen had. In België heeft zich eene vereeniging gevormd om scheurpapier te verzamelen en ten behoeve van den paus te verkoopen. De vereen. heeft zich gewend tot alle bezitters van »slechte boeken, zooals de werken van Voltaire, Rousseau, Diderot, Volney en andere verfoeielijke schrijvers" om die boeken als scheurpapier in te zenden. Uit Parijs zijn hoeden verzonden uitgevonden door een Amerikaansche modiste. Als men den hoed opzet, kan men blozen wanneer men verlangt. Aan de banden, bevinden zich een paar stalen kleppen, die, als het hoofd gebogen wordt, op de slagaders aan de slapen drukken en het bloed zoodoende naar de wangen drijven. Dames, die 't blozen verleerd hebben, kunnen het met zoo'n hoed nog eens weer probeeren. In den schouwburg te Patterson, in Nieuw-Jersey, dicht bij Nieuw-York, gaf onlangs een troep Comanchen-Indianen een voorstelling van Indiaansche gezangen, wapendansen en gevechten. Onder het vechten had een der Indianen het ongeluk een ander aan den schouder te wonden. In een oogenblik was het schijngevecht in een ernstigen strijd veranderd. Uit de zijschermen kwamen andere Indianen en vrouwen (squaws) op het tooneel, dat in een oogwenk een verschrikkelijk gezicht opleverde, waarbij vrij wat bloed stroomde. Politie-agenten sprongen met de revolvers in de hand op het tooneel, het publiek schreeuwde vol ontzetting en het duurde eenigen tijd, eer den wilden aan het verstand kon worden gebracht, dat op het tooneel de schijn niet in de werkelijkheid mocht ontaarden. --- Waterhoogte. ' Utrecht , 24 Nov. De peilschaal aan de Weerdsluis alhier, was heden morgen aan de benedenzijde (Vechtkant) 0,02 boven A. P. 0,22 gewassen en aan de bovenzijde Rijnkant , 0,09 onder R. P., 0,02 gevallen. Mannheim, 22 Nov. 5 vt. 1 dm. Gev. 2 dm. Coblenz, 23 Nov. 5 vt. 8 dm. Gev. 0 dm. Keulen , 23 Nov. 1,62 El. Vreenvijk, 23 Nov. 2,10 EL A. P. 4,42 EI. onder N. P. Gew. 46 dm. 24 Nov. 1,93 El. -I- A. P. 4,59 El. onder N. P. Gev. 17 dm. --- Proces Bazaine. Versailles, den 21 November 1873. Mijnheer de Redakteurl De opschorting der zittingen in de Nationale Vergadering te Versailles is van grooten invloed op die te Trianon geweest, daar de zitting van den' krijgsraad heden zeer belangrijk was, zoo zelfs dat ik moeite zal hebben, om er een juist en toch binnen de grenzen van een korrespondentie-artikel blijvend verslag van te geven. Nadat de zitting juist ten 12 ure door den president geopend was, werd als eerste getuige gehoord generaal Boyer, die na den raad gegroet te hebben, dien groet eerbiedig voor maarsch. Bazaine, wiens adjudant hij was, herhaakte. Getuige zeidedat hij belast geweest is met het overbrengen van een brief naar prins Frederik Karel, waarin maarsch. Bazaine verzocht eenige ophelderingen en inlichtingen te mogen ontvangen omtrent den staatkundigen toestand van Frankrijk; dat hij verder Regnier gezien en gehoord heeft, zich voordoende als door de keizerin-regentes afgezonden naar maarschalk Bazaine; dat gemelde Regnier er genoegen in nam, dat generaal Bourbaki maarschalk Canrobert zou vervangen , en zelfs bij die gelegenheid eene uitnoodiging ten disch aan het groote hoofdkwartier geweigerd had, zeggende dat hij beter bij prins Frederik Karel eten zou. Getuige zeide verder, dat hij voor zich overtuigd was, dat generaal Bourbaki eenmaal vertrokken, niet meer binnen Metz terug zou komen. Gemelde generaal moest op stellig aanhouden van Regnier burger kleeding aantrekken, en daar hij er geen te Metz had, werd die hem door maarschalk Bazaine geleend. OP uitnoodiging van den maarschalk verklaarde getuige, dat de komm. Arnous Revière nimmer in bijzondere betrekking tot den opperbevelhebber gestaan had. Nu volgde de, heer Lamey, majoor der genie, die de keizerin op hare vlucht naar Engeland vergezeld , en Regnier te Hastings ontvangen had. De heer Lamey zeide, dat hij de dienst-offerte, hem door Regnier voorgelegd, van de hand wees, zeggende overtuigd te zijn, dat de keizerin, er niets van zou willen weten, om geen aanleiding te geven tot nog grootere staatkundige zwarigheden dan nu reeds den toestand beheerschten. De keizerin billijkte dat antwoord, en Regnier was er 'woedend over, zeggende dat de omgeving der keizerin slechts uit »lam ooren" bestond. Hij deed nog eene poging bij den heer Fillon , zeggende dat als hij bij den keizer kon toegelaten worden, die zeker zou aannemen wat hier van de hand gewezen werd, en zoodoende verkreeg hij de handteekening van den keizerlijken prins op eenige fotografien, die hij bij zich droeg. De keizerin dit vernomen hebbende, was daar zeer misnoegd over en telegrafeerde nog den zelfden dag naar Wilhelms Holte, om den keizer te verwittigen, dat Regnier niet door haar of met haar voorkennis afgezonden was. Eenige dagen later antwoordde de keizer niets van Regnier vernomen te hebben. Den 27. September, zeide getuige verder, zag hij onverwachts geAerfal Bourbaki te Hasting komen, die getuige's uitroep van•verwondering hoorende, verbleekte en zeide: wat, hen ik dan hier niet ontboden en verwacht? Na ophelderingen over de kuiperijen van Regnier gehoord te hebben , was generaal Bourbaki wanhopend en riep onmiddelijk de bemiddeling in van Lord Granville, om hem een vrijgeleide naar Metz te bezorgen , waarop hij een gunstig antwoord ontving, maar intnsschen was de generaal tengevolge van'-eene vroeger bekomen wonde bedlegerig geworden en zijn vertrek daardoor uitgesteld. Regnier kwam te Hastings terug, medebrengende vredes-voorwaarden, betrekkelijk nog al gunstig, maar onder uitdrukkelijke voorwaarde, dat met de keizerin-regentes alleen onderhandeld kon worden en zeggende : »Wij moeten de gebro»ken potten betalen, en Metz kan het niet »lang meer houden. Ik ken den toestand beter »dan Bazaine, van wien ik trouwens ook zijn »toestand vernomen heb. Regnier vroeg gene• raal Bourbaki te spreken, maar deze weiger»de hem te ontvangen. Op zijn aanhouden »verkreeg hij gehoor bij de keizerin." H. M. herhaalde hem in den meest stelligen zin, dat zij zich niet met zijne voorstellen kon of mocht inlaten en hem ook niet vertrouwde. De beer Soulée , bibliothekaris te Versailles, verklaarde dat Regnier hem gezegd had eene zending aan graaf Bismarck te hebben. Twee getuigen, de eene herbergier en de ander schipper, verklaarden, dat de heer Amons Rivière zich uitgaf voor een vertrouweling van maarsch. Bazaine en als kommandant der transporten dikwerf vijandelijke afgevaardigden bij zich ontving met wie hij zich in het geheim en langdurig onderhield. he tweede, Henriot genaamd, zeide dat hij op last van den kommandant Arnous twee malen onbekende personen over de rivier gebracht heeft. Nu volgde de heer Jules Favre, die zeide dat den 19. September te Ferrières. graaf Bismarck hem eene fotografie toonde, waaronder de naam van Eugénie stond, en voorgaf die ontvangen te hebben van een hem onbekenden persoon, die hem uit naam der keizerin om eene vrijgeleide naar WilhelmsHike verzocht, waarop getuige hem aanmerkte, dat zijn vermoeden, als wilde hij met de gewezen keizerl. regeering onderhandelen, niet ongegrond was. Graaf Bismarck antwoordde , dat hij geen ernstig gehoor aan dien persoon verleend en hem afgewezen had. Bij het heengaan vroeg graaf Bismarck aan getuige, of hij wel zeker was van maarschalks ltazaine's gehoorzaamheid, waarop getuige ten antwoord gaf overtuigd te zijn, dat een bevelhebber van een groot leger niet in staat was, zijn plicht te vergeten, door gehoorzaamheid te weigeren aan hen, die hem bevelen konden geven tot verdediging, van het vaderland, Waarop graaf Bismarck hem glimlachend antwoorde: Ik geloof; mijnheer Favre, dat gij niet juist oordeelt, want ik heb redenen om te gelooven, dat uwe regeering niet op den heer Bazaine kan rekenen. De regeering zeide getuige verder, stelde alle mogelijke pogingen in het werk om zich met Metz en den maarschalk in verbinding te stellen, maar vruchteloos. In Maart daarop volgende had hij gelegenheid graaf Bismarck het gebeurde te Ferriéres in herinnering te brengen en deed hem het verwijt aan de waarheid omtrent Regnier zeer te kort gedaan te hebben , hetgeen door Bismarck slechts zeer flaauw verdedigd werd. Maarsch. Bazaine die tot nu toe alles rustig aangehoord had, stond op en verklaarde; met den meesten klem, dat zijne handelingen steeds overeenkomstig zijn militaire plichten en de eer van Frankrijk geweest waren. Generaal Purcet nam nu als openbaar ministerie konklusie tegen den heer Regnier, waarna de president met alle vereischte formaliteiten voorlezing deed doen van een vonnis, waarbij Regnier veroordeeld wordt tot eene boete van 100 frks. en de kosten, als zijnde niet als opgeroepen getuige verschenen. Daarop nam generaal Pourcet nieuwe konklusie tegen dien persoon, als zijnde beschuldigd. 1. van verstandhouding met den vijand; 2. zich dientengevolge arglistig binnen de Fransche legerplaats begeven te hebben; 3. van gewichtige stukken en informatien aan den vijand te hebben geleverd. Akte van deze konklusie werd door den president verleend en het verhoor voortgezet met de getuigenis van generaal LeflO, na den 4. Sept. 1870 minister van oorlog en thans gezant te Petersburg. Hij verscheen in burgerkleeding, waarop door den president aanmerking gemaakt werd. Generaal Lelle antwoordde, dat hij hier verscheen niet als generaal, maar als gezant, dus aan geen dragen van militaire uniform niet gehouden was. Getuige zeide verder, dat hij alle pogingen in liet werk gesteld heeft om tijdingen uit Metz te bekomen, of die aldaar te doen geworden, niet alleen als minister van oorlog, maar ook als vader, daar zijn zoon als kapitein bij het 66. linieregement van het Rijnleger behoorde. Maar alle pogingen, zelfs die door den beruchten sergeant Holl en twee matrozen in het werk gesteld, waren vruchteloos. Een ballon uit Metz, een 6000 tal brieven bevattende, was in het binnenland gevonden, maar daar onder bevond er zich geen aan zijn adres, noch van Bazaine, noch van zijn zoon. De maarschalk verklaarde op getuigen's gezegde, dat hij nimmer iets van hem ontvangen of gehoord heeft, daar hij zich zeker gehaast zou hebben hem zoo spoedig mogelijk te antwoorden. Nu verscheen de heer Léon Gambatta, oud 57 jaren, advokaat en afgevaardigde bij de Nationale Vergadering. Getuige verklaarde, dat hij als lid der regeering alle mogelijke pogingen in het werk gesteld heeft, om met Metz in gemeenschap te komen, maar vruchteloos ; dat hij het grootste vertrouwen had in den opperbevelhebber van het leger, wiens lof hij verkondigd en hein geschreven had, dat de omwenteling van 4 Sept. een nationale behoefte was , gebiedend door Frankrijk geeischt. Zijne pogingen werden ondersteund door den heer Tachard, Fransch gezant te Brussel, wiep opgedragen was, den maarschalk uitdrukkelijk te doen aanbevelen, zich zoo lang mogelijk te Metz staande te houden. Getuige zeide verder, dat de beruchte proklamatie, die hij na het vernemen der kapitulatie tot het Fransche volk richtte, een staatstuk was, dat het meest tot eer van hem en de toenmalige regeering strekte. Getuige had generaal Bourbaki te Tours gezien en getracht hem over de Nationale Verdediging in te boezeroen, en kreeg van hem gedaan, dat hij zich met de samenstelling van het noorder-leger zou belasten, waartoe zijn gevestigde roem, als een der dapperste en schitterendste generaals van het leger, hem uitnemend geschikt maakte. Mr. Lachaud nam nu het woord en zeide heden nog geen aanspraak te hebben eene redevoering te mogen houden, maar wel eene vraag aan getuigen te stellen , wien hij verzoekt wel te willen verklaren , of er tusschen hem , toenmaals minister, en generaal Bourbaki sprake is geweest van eene wapenschorsing of vredesonderhandeling. Getuige antwoordde daarop ontkennend. De gestelde vraag werd hem nogmaals door den president met zijne gewone kalmte herhaald, wel aanduidende of generaal Bourbaki hem, getuige, toenmaals aangespoord had om vrede of althans eene wapenschorsing te sluiten. Neen, antwoordde getuige andermaal, daarvan is tusschen den generaal en mij geen spraka geweest, maar ik vermeen, dat de vraag, mij door den verdediger gesteld, eene listige insinuatie is. Nu stond mr. Lachaud plotselings van zijne plaats op en zeide ernstig, kalm, maar met nadruk, dat het zijne gewoonte niet is insinuatien to doen, maar te zeggen juist dat, wat hij vermeende te moeten verkondigen, en dat de dag nabij is, waarop hij als pleiter vrijheid van spreken zal hebben, en het dan zal doen met heldere stem en duidelijk voor ieder, meer dan velen aangenaam en dienstig zijn zal. Na dit incident werden nog eenige getuigen gehoord , wier verklaringen niets meldingswaardigs bevatten. De zittine, werd p. m. 5% uur opgeheven en verdaagd" tot morgen 12 uur. --- STATEN-GENERAAL. §— De regeering heeft met de provincie Noordbrabant eene dading gesloten over het. eigendomsrecht van den weg van Bergen-op-Zoom naar Putten. De goedkeuring der dading is bij een daartoe strekkend wetsontwerp aan de Tweede Kamer onderworpen. §— Het sektie-onderzoek in de Eerste Kamer van de Indieselte begrooting voor 1874 werd slechts door 27 leden bijgewoond. Politieke beschouwingen werden niet gevoerd. Deze werden gereserveerd tot bij hoofdstuk IX der Staatsbegrooting. De gedachtenwisseling liep vooreerst over het beginsel der wettelijke vaststelling van de Indiesche begrooting, waaraan men wilde vasthouden; over de werking der Indiesche komptabiliteitswet, welke men gewijzigd wilde zien. Nieuwe gezichtspunten werden omtrent een en ander niet geopend. Vrij algemeen werd voorts op nieuw bezorgdheid over de opdrijving der Indiesche uitgaven aan den dag gelegd en tot voorzichtigheid daaromtrent aangespoord, maar vooral op het scheppen van nieuwe bronnen van inkomst, in Indië zelf, aangedrongen. Omtrent de handhaving, de uitbreiding en de regeling van de koffie-kuituur werden onderscheiden bedenkingen en wenschen uitgedrukt. Sommige leden maakten daarbij bezwaar tegen de door den min. voorgestelde uitbetaling van het plantloon à f 14. Verscheiden leden achtten het zeer wenschelijk , dat de aanleg van spoorwegen in Indië zooveel mogelijk bevorderd en de uitvoering daarvan niet athankelijk gesteld woede van de medewerking van bankiers, wier voorwaarden gewoonlijk bezwarend zijn en wier diensten in 't belang van deze ondernemingen schijnen te kunnen worden gemist. Naar het inzien van deze leden zou die aanleg des noods van Staatswege ondernomen kunnen worden. Door een der afdeelingen werd eenparig de losbandigheid der drukpers in Indië en het misbruik betreurd, dat zij van hare toeping maakt om liet gezag aldaar in een ongunstig daglicht te plaatsen, doch sommigen konden de maatregelen tot beteugeling, door de Indiesche regeering toegepast, niet goedkeuren. Het gevolg daarvan moest zijn , dat zij, die door die maatregelen worden getroffen, aldaar als martelaars meer invloed zouden uitoefenen dan hun betaamde, gelijk dit in Europa niet zelden voorkomt. Anderen merkten op, dat Europeanen, die zich in Indie nederzetten, moeten weten dat zij aan een autokratisch bestuur zijn onderworpen. Tegenover de goedkeuring, door zeer velen aan de oprichting der lndiesche brigade gehecht, heeft de minderheid de bekende bezwaren daartegen sterk aangedrongen. Omtrent de heerendiensten keurden sommige leden het af, (lat bij deze begrooting op de definitieve regeling daarvan wordt vooruitgeloopen. Anderen daarentegen hoopten, dat de liet min. besluit van de Tweede Kamer in den zin der voorbereiding van geheele afschaffing zou opvatten en uitvoeren §— Wij ontvingen liet antwoord van den minister van koloniën op het verslag der Eerste Kamer over de Indiesche begrooting v00r,1874. De minister verklaart zich bereid eene herziening van daartoe in aanmerking komende bepalingen van de komptabiliteitswet ter hand te nemen , na ontvangst der gevraagde adviesen uit Indie , maar in elk geval met handhaving van het hoofdbeginsel der wettelijke vaststelling van de begrooting. Meer dan iemand betreurt hij het, dat de toepassing der wet omtrent de kwestie der rekeningen vooral te wenschen heeft overgelaten. Maar de min. vertrouwt, dat, áfgescheiden van eene wetsherziening, die kwestie tot eene bevredigende oplossing zal kunnen gebracht worden. Men overhaaste overigens het bestaande kwaad niet. Al konden de rekeningen niet worden afgesloten, in globale cijfers zijn de overschotten van vroegere dienstjaren zeer goed bekend, zoodat er hoegenaamd geen bezwaar kan bestaan om daarover tot de door de regeering aangewezen bedragen te beschikken. De min. erkent , dat niet het oog op de toenemende uitgaven naar verbetering der middelen van inkomst moet worden gestreefd. Maar zoo er een moeielijke arbeid is, die nauwgezet onderzoekt en aandachtige overweging, dus tijd vordert , dan is het wel de verbetering van het belastingstelsel. De reg. beseft het gewicht der zaak ten volle. De groote winsten, die de verkoop van koffie thans oplevert, zullen haar voor de noodzakelijkheid van voorzieningen het oog niet doen sluiten. Maar bij de beoordeeling der verbinding tusschen inkomsten en uitgaven moet de normale opbrengst, die aan het koffie-monopolie ontleend wordt, in rekening worden .gebracht, zoo goed als ieder ander middel. Bij deze begrooting is een uiterst matige koffieprijs tot grondslag der raming van de interesten uit den verkoop van koffie genomen. De finanicëele gevolgen van eiken nieuwen maatregel worden met de meeste zorg overwogen en zonder volstrekte noodzakelijkheid doet de reg. geen voorstellen tot vermeerdering der uitgaven. Men bedenke echter dat nagenoeg iedere voorgedrao•en maatregel strekt om te lang verzuimde of uitgestelde, maar dringend noodzakelijke voorzieningen te bewerkstelligen. Vrees voor het ontbreken van het noodige personeel behoeft niet te bestaan. De toepassing van nieuwe maatregelen eischt veelal een geruiinen tijd en het personeel is eerst langzamerhand benoodigd, zoodat het niet terstond behoeft vruchtbaar te zijn. Vooral zal dat liet geval zijn wanneer de noodige maatregelen tijdig worden genomen. Wat de koffie-kultuur betreft, de min. meent, dat de goevernements-kultuur zich van lieverlede moet oplossen in een vrije volkskultuur, zoodat alleen de verplichting tot levering blijft bestaan en de dwang bij den aanplant ophoud. Maar dit doel zal niet worden bereikt door een wet, die op eens aan de verplichte kultuur een einde maakt. Werd zoodanige wet uitgevaardigd, er zou reden bestaan voor de vrees, dat de inkomsten, die thans aan de koffiekultuur worden ontleend, zoo ze al niet geheel zouden verdwijnen, dan toch zeer aanzienlijk minder zouden worden. De min. acht het doel bereikbaar door opheffing van bezwaren en vermeerdering der voordeelen, aan de koffiekultuur verbonden, dus langs een zeér eenvoudigen en geleidelijken weg. Men ziet het, dat de bevolking reeds nu, ' wanneer de kultuur geen groote opofferingen vereischt en zekere winsten belooft, geenerlei aansporing behoeft om koffie te planten, maar dit doet uit geheel vrije beweging, wetende dat zij verplicht is het produkt tot den vastgestelden prijs aan het goevernement te leveren' en daarmede volkomen genoegen nemende. Op de verkregen ondervinding kan worden voortgebouwd en naarmate de bevolking uit eigen beweging koffie plant, kan natuurlijk, evenals thans in de Preanger-regentschappen geschiedt, de dwang worden 'opgeheven. De voorgedragen verhooging der betaling voor de koffie zal ongetwijfeld er toe bijdragen om de kultuur bij de bevolking meer gewild te maken. Men moge het afkeuren, dat de betaling overal gelijk is, wanneer er geen middel bestaat om de zaak anders te regelen en niemand heeft nog een bruikbaar middel kunnen aanwijzen dan zal men zich toch wel bij dezen steeds gevolgden regel moeten nederleggen. Trouwens, men zie niet voorbij, dat de ongelijkmatigheid der betaling minder zal worden, naarmate de regeering het doel nadert, hetwelk zij zich gesteld heeft, om de koffiekultuur in te trekken daar, waar zij te bezwarend is en te weinig voordeel voor de bevolking oplevert, om de kultuur dichter bij de dessas te brengen en haar te koncentreeren in de streken, welke werkelijk voor de kultuur geschikt zijn. Met andere woor. den , naarmate de koffie-kultuur eene volkskultuur wordt, zal van zelf de ongelijkmatigheid in de betaling verdwijnen en de gelijke betaling ook eene gelijkmatige worden. De min. blijft volhouden, dat meerdere spoorwegen in Indië, des noods van Staatswege , moeten worden aangelegd. Maar hij blijft overtuigd, dat aan partikulieren aanleg de voorkeur moet worden gegeven, tenzij overtuigend blijke dat op aannemelijke voorwaarden geen koncessiën zijn uit te geven. Tusscheu de reg. en de komm., die haar omtrent de spoorweg-kwestie van advies gediend heeft, is van vergoeding van kosten tot dusver geen sprake geweest. _ Ten opzichte der drukpers is liet in Indië moeielijker dan in Europa om het standpunt der regeering voor alle omstandigheden te bepalen. Bij de beoordeeling van de in den laatsten tijd door het Indieche bestuur genomen maatregelen moet men op de omstandigheden letten, waaronder zij geschied zijn. Evenmin als onthouding. van alle gevallen alleen zou te rechtvaardigen zijn door de, overweging, (hit aan hen, die vervolgd worden, de gelegenheid wordt gegeven zich als martelaars een onbetamelijken invloed te verschaffen, evenmin wordt iedere inmenging gedekt door een beroep op de verplichting der regeering , om liet gezag over millioenen inlandsche onderdanen te handhaven. • Eene belemmering van de bedevaart.en naar Mekka zou in strijd zijn met het regeeringsreglement en in geen geval doel treffen. Men overschat den invloed der bepalingen van voor 1852 , wanneer men alleen aan hare ophef fing noodzakelijk geworden doordien het hoog gerechtshof ze als niet rechtsgeldig verklaarde de vermeerdering van liet aantal Mekkagangers toeschrijft, die geheel andere oorzaken heeft. Het toezicht over de bedevaarten is overigens nauwkeurig geregeld bij de' .ordonnantie van 6 Juli 1859 en bij die van 1872. Omtrent den norm alen sluitpost, groot 10 millioen, heeft de vertegenwoordiging het in,hare hand te kontroleeren, of de :sluitpost op kunstmatige wijz verkregen wordt. Uit de omstandigheid, dat het cijfer der bijdragen in de laatste jaren vrij wat is geweest, is hoogstens af te leiden , dat de reg. zooveel mogelijk tracht een behoorlijke verhouding te bewaren tusschen de gewone uitgaven en de gewone middelen. Van den gewijzigden post omtrent de heerendiensten zal naar de bedoeling waarmede hij aangenomen werd gebruik worden gemaakt. Reeds is de Indiesche regeering aangeschreven om daartoe het noodige voor te bereiden. Voor de behandeling der kwestie van de heerendiensten in haren ganschen omvang zullen de in. te dienen voorstellen omtrent de afschaffing der heerendiensten aan de hoofden eene geschikte gelegenheid aanbieden. s— Eene gewijzigde begrooting van hoofdstuk VII A (nationale schuld) is ingediend, ter juiste opname van het cijfer der rentebesparing, verkregen door de amortisatie tot. een bedrag van f 8,899,951,91 , besteed uit de afkoopsom nvervreemdbare rente van België. Bijeengenomen bedraagt de jaarlijksche rente-besparing f 395 681,50. §— De heer Lenting heeft voorgesteld art. 5 van de begrooting van binnenl. zaken met f 3500 te verhoogen en de heer van den Berch van Heemstede heeft voorgesteld den post van art. 13 (traktementen van de prov. ambtenaren in Zuid-Holland, met f 2670 te verbogen. --- Eerste Kamer. In de zitting van Zaterdag 22 Nov. 1873 worden 'met algemeene stemmen aangenomen de wetsontwerpen tot: 1. onteigening ten behoeve van Groningen ; 2. onteigening voor den bouw van een stoomgemaal bij Arnhem ; 3. wijziging van hoofdstuk V der Staatsbegrooting voor 1872 ; 4. bekrachtiging van provinciale belastingen; 5 , 6 , 7. wijziging der hoofdstukken 11, VII B en VI der Staatsbegrootino• voor 1872; 8. aanvulling van art. 96 wetb."van strafv., en. 9. begrooting wegens den arbeid der gevangenen voor 1874 nadat de beer Schot bij no. 4 aandrong op verbetering der onderwijzerstraktementen in Friesland, waartoe ook de provincie wil medewerken, en de heer Tonckens bij no. 9 klaagde over de leverantie aan het leger, waarop Spr. gaarne de aandacht van den min. van oorlog gevestigd zag. Tegen aanst. Maandag ten 11 ure wordt vervolgens aan de orde gesteld de Indiesche begrooting voor 1874, waarna de vergadering is gescheiden. --- Tweede Kamer. In de zitting van Zaterdag 22 Nov. 1873 is aan de orde het wetsontwerp tot herziening der Indieselae muntwet. De heer van Houten meent, dat dit wetsontwerp evenmin eenvoudig als spoedeischend is; de reg. drong dan ook niet op spoed aan. Spr. konstateert vervolgens, dat bij de invoering der muntwet behoefte bestond aan een vasten koers voor vreemde muntspeciën, maar dat men bijzondere waarborgen zocht door den koers te doen bepalen door het opperbestuur. Waarom verandert men dat nu? Per telegraaf kan men den koers wijzigen. Door een verkeerd gebruik van de bevoegdheid, die men nu den goev.- gen. wil verleenen, kan het muntstelsel worden bedorven. En het Indiesch bestuur is niet voorzichtig genoeg genoeg om haar deze zaak geheel over te laten; het opperbestuur hier is in elk geval beter op de hoogte. Evenzeer komt Spr. op tegen de bevoegdheid om den koers te regelen, onafhankelijk van de innerlijke waarde. Spr. acht dan ook het wetsontwerp onnoodig en schadelijk zelfs, zoo liet Indisch bestuur geen goede ekonomische principes volgt. Spr. brengt ten slotte de waarde-verhouding tusschen den Mexikaanschen dollar en den Nederlandschen gulden ter sprake, en vraagt of deze werkelijk reeds is veranderd. De heer. Bredius antwoordt, als rapporteur, dat de reg. werkelijk spoed had aangevraagd. Het Indisch bestuur is reeds opmerkzaam gemaakt op de noodzakelijkheid' van koersverandering. De bevoegdheid van de Indische re-O.eering tot bepaling van den koers vermiudei t de waarborgen niet, daar het goeverneinent toch steeds zal beslissen op hare voordracht, terwijl, zoo noodig, een wenk van hier tot koersverlaging zal doen overgaan. De innerlijke waarde zal wel steeds tot maatstaf aangenomen blijven ; de Mexik. dollar moet in de schatkist komen, en de koers zal dus zeker nooit te laag worden opgemaakt. Daar echter de dollars steeds moeten worden aangevoerd zullen hier vraag en aanbod de verhouding di r waarde bepalen. Die fluktuatie heeft in Indië plaats en kan dus daar het best woeden beoordeeld, beter dan hier., De dollar is nu eenmaal in Indie steeds wettig betaalmiddel geweest en moet dat, in het belang van den handel blijven. Daarom moet het art. 12 der muntwet blijven bestaan en moet de reg. den koers bepalen. De min. van Kolon. acht art. 12 noodig, omdat in de buitenbezittingen alleen in Mexik. dollars kan worden betaald, en drong op spoed aan omdat de Eerste Kamer nu bijeen is. De telegraaf kan de koersen spoedig veranderen, maar toch houdt dit op; zoo is nu weder de kabel tusschen Pinang en Singapore gebroken. De Indische regering moet dus het tarief kunnen wijzigen; de Indische autoriteiten denken eveneens. Nieuwe aanmunting op dit oogenblik zou de min niet wenschelijk achten. De hr. van Bouten betoogt nader het gevaar der toe te kennen bevoegdheid, daar de G. G. de koers ook zal kunnen verhoogen. Het breken van een kabel is geen afdoend argument voor deze wet. Behoudt men art. 12 en geeft men den G. G. de bevoegdheid tot vermindering van den koers, dan heeft Spr. echter geen bezwaar tegen de wet. Spr. dringt verder nog aan op het aannemen der innerlijke waarde als maatstaf. De min. v. fin. repliceert den vorigen Spr. ten aanzien der innerlijke waarde; weglating der bepaling te dezen aanzien zou gevaarlijk zijn. Na repliek van den heer van Houten en den min. v. kolon. wordt het wetsontwerp met 59, tegen 20 stemmen aangenomen, en komt aan de orde hoofdstuk V binnenlandsche zaken der staatsbegrooting voor 1874. De heer Ileydenryck wenscht eenige inlichting omtrent de leidende gedachte en het tijdstip der geprojekteerde splitsing van liet departement, en maakt verder zijn stem afhankelijk van de houding der reg. ten aanzien der spoorwegen en van de bewijzen, dat zij werkelijk belang stelt in het bijzonder onderwijs. De heer Balfmans is tegen het stelsel, om begrootingen niet af te stemmen, om redenen daarbuiten, en betoogt verder, dat een minister politieken takt, energie en zedelijke ernst moet betoonen. En aan die eischen voldoet deze minister niet geheel. In het verslag over de censuswet wordt gezegd, dat in de noordelijke provinciën meer beschaving en ontwikkeling is dan in Brabant en Limburg; dat is geen bewijs van politieken takt, maar Spr. beweert tevens, dat dit beweren onwaar is. De min. moest niet de echo van een volksvooroordeel zijn, en al dacht de min. ook zoo, dergelijke zaken schrijft men niet in een publiek stuk. Dat verraadt gemis aan takt. Spr. meent ook, dat de min. geen recht heeft zoo laag op Brabant en Limburg neder te zien, daar het verslag de mem. v. toel. onbeteekenend en beneden het peil noemt. Den min. ontbreekt ook energie, gelijk Spr. ziet in het gebeurde te Gennep, waaromtrent de min. bepaalde beloften deed. De zinsnede omtrent het onderwijs in de troonrede wijst. op gemis aan zedelijken ernst. Bij het adresdebat was geen der leden, die over het onderwijs spraken, bevredigd. Zelfs noemde de heer v. Nispen haar een verregaande bespotting van het bijzonder onderwijs en een kolossale onoprechtheid. En dat is niet weersproken. De min. Fock weigerde ten minste bepaald, maar deze min. doet erger. De heer van Eek betoogt, dat men een begrooting alleen om de cijfers mag afstemmen; en dat men in die cijfers de politiek kan afkeuren. Spr. wenscht deze regeering een lang leven toe, maar is onvoldaan over haar en over de laatste 25 jaren in 't algemeen.- Spr. houdt vervolgens tegen den vorio•en Spr. 'vol, dat Limburg en Brabant in beschaving achter staan en tracht dit uit de verkiezingen aan te toonen, waarbij vaak geheel -andere redenen dan het algemeen belang gelden. Vervolgens verdedigt Spr. ook 's min.'s betuiging van belangstelling in ijilt bijzonder onderwijs. De min. waakt, tegen benadeeling daarvan door de openbare school Splitsing van het dep. blijft Spr. noodig achten, daar de ministers van binnenl. zaken te veel administrateur moeten zijn, om ook organisateur te kunnen zijn. Zal deze kwestie weldra worden beslist.? Vermeerdering van uitgaven zal er niet uit voortvloeien. Het eindcijfer dezer begrooting vindt Spr. eer te laag dan te hoog; het is bedroevend, zoo weinig als bier te lande voor de materiëele ontwikkeling wol tit gedaan. Het klerikale Belgie is ons hierin zeer ver vooruit. De lir. Idzerda gelooft niet, dat de regeering meer voor het bijzonder onderwijs kan doen dan nu geschiedt, en toont aan dat. het oordeel over de ontwikkeling, in Brabant en Limburg gegevens berust. Spr. zal echter tegen begrooting stemmen als de reg. niet o meer statistieke e de energie ie in spoorwegzaken betoont. De Min, van binnen!. zaken zal zooveel mogelijk de zaak der splitsing van het departement bevorderen, maar kan nog niet zeggen welke daarbij de leidende gedachte zijn zal. Over het onderwijs zal de Min. bij de betrekkelijke afdeeling spreken , en eveneens over de spoorwegen bij de spoorwegbegrooting. In de rede van den heer Haffmans ziet de Min. het streven om, door blootleggen der tekortkomingen , den Min. te verwijderen. Maar de beschuldigingen behoeven beter bewijs dan de heer H. leverde. Omtrent het oordeel over de mate van beschaving der bevolking merkt de min. op, dat de heer H. de betrokken zinsnede uit haar verband met de overige rukte. De bedoeling was, dat men die streken, waar 't meeste welvaart en aanraking niet andere streken beslaat, als meest ontwikkeld kan beschouwen. In het noorden toch is veel meer belangstelling voor het onderwijs, ofschoon, de min. erkent het, Brabant en Limburg hierin ook vooruit gaan. De brug van Gennep is geen bewijs voor gebrek aan energie, al werd deze zaak ook niet naar den zin der reg. geregeld. Bij het onderzoek, dat de min. beval, is gebleken, dat de brug bij den exceptioneelen toestand van het vorig jaar onvoldoende is, maar in zulk een toestand is daar scheepvaart ook onmogelijk. Evenwel verklaarde de reg. zich bereid de kosten der wijzigingen aan de enkele schepen te dragen, die voor gewone omstandigheden door de brug noodig werden. Men verwijt der reg. gemis aan zedelijken ernst. Maar hoe kan dit gezegd worden naar aanleiding der onderwijsparagraaf door hen, die vroeger klaagden over, gebrek aan belangstelling.? De min. merkt op, dat sommigen geen belangstelling kennen, dan die welke al hun wenschen voldoet. En zulke verwachtingen wekte de min. niet op. De min. erkent, dat velen bekwamer zijn dan hij, maar meent tevens geen gebrek te hebben aan ijver en belangstelling, aan eerbied voor het gevoelen van andersdenkenden. De beer Haffmans gelooft, dat de zinsnede omtrent de ontwikkeling in geen verband met anderen stond en noemde haar alleen onbeleefd, en repliceert voorts ten aanzien van de brug te Gennep. De onderwijsparagraaf was een ironie, omdat Spr. geen woorden wil maar daden. Waarmede toonde de reg hare belangstelling? Spr. betoogt voorts den heer Idzerda, dat de statistiek van lezen en schrijven geen bewijs mindere ontwikkeling is. De heer de Bieberstein gelooft, dat het zuiden bet in ontwikkeling wint als men oordeelen wil naar de houding der miliciens. Na repliek van den heer Heijdenrijck vraagt de heer ldzerda nogmaals het. bewijs, dat de zinsnede omtrent het onderwijs ironie was, en worden de artt. der 1. afd. goedgekeurd. Bij afd. II betoogt de heer Schimine/penninck van der Oije dát lotsverbetering -der ambtenaren van de provinciale griffiën dringend noodig is, tevens er op aandringende dat sommige dier ambtenaren uitsluitend uit de provinciale kas zullen worden bezoldigd. De heer de Bieberstein ondersteunt het betoog van den vorigen Spr., waarmede ook de heer van den Berch van fleemstede instemt. Spr. weet bij ondervinding, dat het in Zuid-Holland zeer noodig is, en stelt voor art. 13 daartoe te verltoogen met f 2670 en voor de andere provinciën den post voor onvoorziene uitgaven te verhoogen. De min. v. binnen[. zaken geeft toe, dat alle ambtenaren lotsverbetering moeten erlangen, maar de regeering moet algemeen regelen en mag geen partiëele regeling toelaten. Het amend. v. d. Berd) zou daarbij ook zijn doel missen. De he. van Auyk wenscht de provinciale wet te wijzigen voor zoover deze zich tegen lotsverbetering verzet. Na re- en duplieken worden de beraadslagingen verdaagd tot Maandag a. s. ten 41 ure, nadat de voorzitter medegedeeld , had dat ook op art. 6 (traktement van Gedeputeerde Staten) een amend. is voorgesteld. ---