Gevonden op den openbaren weg te Utrecht: Gevonden op den openbaren weg te Utrecht : een raavelhordje. Rechthebbenden vervoegen zich ter terugbekoming aan het Hoofd-Commissariaat van politie. --- NATIONALE MILITIE. KEN NlilgGE V 1.51 Burgemeester en Wethouders der gemeente Utrecht, Gezien art. 28 der wet van den 19. Augustus 1861 (Staatsblad no. 72) bepalende dat tweemalen vóór den bepaalden dag der loting openbare kennisgeving zal geschieden. Brengen bij deze ter kennis der belanghebbenden; 10. dat door den heer Commissaris des Konings in deze provincie is bepaald , dat de loting der , in het vorige jaar , voor de militie ingeschrevenen, voor deze gemeente zal plaats hebben op Maandag den 10 Februarij aanstaande, voor hen, wier namen beginnen van A tot G, op Dingsdag den 1t dier maand, voor hen wier namen beginnen met H tot N en op Woensdag den 12 daaraanvolgende, voor de overige lotelingen, telkens aanvangende des morgens ten 9 ure, in een der zalen van het Stadhuis, in te gaan aan het Oud-Kerkhof ; 20. dat op Maandag den 17 daaraanvolgende van des morgens 10 tot des middags 2 ure ter secretarie dezer gemeente (afdeeling nationale militie) aanvraag kan geschieden voor de getuigschriften ter beko ming van vrij stelling wegens broederdienst en als eenige wettige zoon, en 30. dat om vrijstelling wegens eigen militaire dienst of die van broeders te verkrijgen, men moet overleggen een paspoort of ander bewijs van ontslag ol een uittreksel uit het stamboek of een bewijs van werkelijken dienst, welke stokken, naar aanleiding van art. 2 t van het Koninklijk besluit van den 8 Mei 1862 (Staatsblad no. 46) bij den Burgemeester dezer gemeente moeten zijn ingeleverd ten minste tien dagen voor 'den ,dag, waarop de eerste zitting van den militieraad wordt geopend en alzoo uiterlijk op den 28 Februarjj aanstaande. De tweede maal afgekondigd te Utrecht den 4 Februarij 1879. Burgemeester en Wethouders voornoemd, De Secretaris, De Burgemeester, W. H. DE WATTEVILLE. W. R. BOER. --- Kamer- en Persnieuws. UTRECHT, 5 Februari 1879. Kapt. van Tuerenho.ut levert in het laatste no. van de Vragen. des Tijds een uitvoerige beoordeeling van den laatsten arbeid van dr. T. J. Stieltjes, waarin de' overleden afgevaar, digde gine denkbeelden heeft ontwikkeld over de organisatie der levende strijdkrachten , ingericht naar de Nederlandsche behoeften. De schr. is van oordeel, dat de door Stieltjes voorgestelde organisatie ons niet zou geven, wat wij hebben moeten : eene legermacht, aan welke wij, zonder dat zij in vredestijd te groote offers van de natie vergt, in geval van oorlog met gerustheid de verdediging van ons land kunnen toevertrouwen. Toch heeft Stieltjes ons in zijne studie een hoogst belangrijk werk nagelaten. Zij is geschreven met een overtuiging, die den lezer vervullen moet met een onwrikbaar vertrouwen op de mogelijkheid, om de onafhankelijkheid van Nederland te handhaven tegen buitenlandsch geweld. Stelt hij zich ook al partij voor het behoud der dienstvervanging , dan gelijkt hij daarin Thiers, die ook een beslist voorstander van dat stelsel geweest is en toch de invoering van den persoonlijken dienstplicht in Frankrijk niet heeft kunnen beletten. Te dien aanzien ziet de schr. met blijmoedig vertrouwen de toekomst tegemoet. De invoering van den persoonlijken dienst is slechts een kwestie van tijd en komt wellicht reeds spoedig tot stand. nEn is eenmaal, zegt de schr., dit de geheele legerinrichting beheerschend vraagstuk tot een gewenschte oplossing gebracht, laat ons dan nog eens het militaire testament van S. raadplegen, en op elke bladzijde bijkans zullen wij nuttige raadgevingen , wijze lessen vinden. Laat ons, wanneer persoonlijke offers gevraagd worden voor de landsverdediging , overwegen , dat 't ons hoogste belang— de verzekering van ons voortbestaan als natie geldt, Blijmoedig zullen wij dan die offers brengen , als wij ons de woorden ♦oor den geest halen , die S. ons uit het graf nog toeroept: iEen volk als het Nederlandsche van vier millioen inwoners, wonende in een van nature sterk terrein, kan onafhankelijk blijven als het slechts wil!" De Stand. bevat weder een antwoord ♦an mr. A. F. de Savornin Lohman op de repliek, die prof. Buys op zijn eerste schrijven leverde. De schr. geeft daarin eene nadere toelichting van zijne bewering, dat prof. Buys zich van de geschiedenis der christelijke school een uiterst gebrekkige voorstelling maakt. Hij noemt de voorstelling van den hoogleeraar zoo beslist onjuist, omdat hij, door persoon. lijke deelneming aan den strijd, beter dan deze in staat is èn over geheime onderdrukking èn over de gevoelens der onderdrukten te oordeeleri. Tot verkrijging van zoodanige kennis komt het op leeftijd minder aan. De hoogleeraar behandelde in zijn Gidsartikel de eigenlijke schoolkwestie niet; en daarin ligt, naar de meening van den heer Lohman, de onvolledigheid van 's professors verklaring der schoolwetten, in verband met het door dezen zelven gekonstateerde feit, dat onze wetgeving op het schoolwezen meer achterdan voorwaarts gaat. Het verwijt, geen eerbied te hebben voor ons volk, door den heer Lohman tot den hoogleeraar gericht en waarover deze zich beklaagde, wordt door den schr. gehandhaafd , en hij ziet in 's hoogleeraars beschouwing van de feiten zelven het tastbaarst bewijs van diens gebrek van kennis en van geringschatting van 't volk. //Ons volk, ook voor zoover het niet genoegzaam met aardsche goederen bedeeld is om in Nederland stemrecht te mogen hebben, beweegt zich niet op kommando van eeltige mannen, die een beweging op touw zetten. De petitionarissen zijn geen marionetten, met wie men doen kan en mag wat men wil. Zij laten zich niet leiden door een geestelijkheid, die hen drijft als de herder zijn kudde. Zij weten wat zij doen en wat zij willen. Want zij laten zich leiden door Gods Woord. Daarom kunnen zij nederig zijn en toch zelfstandig. En als gij nu ondanks dat alles, herhaalt : de adressanten blijven buiten het debat, dan ligt, dunkt mij, in dat ignoreeren van de adressanten onmiskenbaar groot :gemis aan eerbied van dat volk. Juist om de grieven der adressanten, en alleen daarom, was en is het te doen." -- nEn als gij mij nu vraagt, besluit de heer Lohman, of ik een gunstige beschikking op het adres had durven aanbevelen, dan antwoord',• ik: zoo ik op het standpunt der regeering gestaan had en op dat standpunt heb ik mij, bij de beantwoording dier vraag, te plaatsen neen! Ik had niet durven aanraden om niet te teekenen. Maar wel had ik na het volkspetitionnement, staande op het standpunt der regeering, durven adviseeren : Sire , stel, alvorens te teekenen, een onderzoek in naar de grieven, die inderdaad zwaarwichtiger schijnen, dan ik of de Staten-Generaal vermoed hebben. Mocht het blijken dat de wet een deel uwer onderdanen bezwaart, dan zal ik met de Staten-Generaal, juist omdat ik ze nog altijd als echte volksvertegenwoordigers beschouw, naar middelen tot wegneming van den druk zoeken en die aan U. M. voorstellen. Dat had ik durven adviseeren. En ik had niet anders gedurfd." Het rad. vestigt de aandacht op een asyl voor dronkaards, dat sedert jaren reeds bestaat te Lintorf , een dorpje tusschen Dusseldorf en Duisburg. Niet an-een uit de Rijnprovincien , maar uit geheel Duitschland en ook uit Nederland zijn daarin aan den drank ♦erslaafde lieden opgenomen, die men door eene rationeele behandeling en door volkomen onthouding van alkohol van de ongelukkige drankmanie tracht te genezen. Het resultaat daarvan is bevredigend. Niet allen, die in het asyl opname vinden, worden genezen , maar toch zijn er 20 pct. van de verpleegden, die ook na hun terugkeer in de maatschappij het drinken geheel laten. En dit resultaat is des te opmerkelijker, omdat het asyl geheel gebouwd is op het beginsel van vrijheid. Niemand wordt tegen zijn zin opgenomen, niemand wordt tegen zijn zin gehouden. liet asyl levert dus 't bewijs , dat dwang geen bepaald vereischte is, om den aan den drank verslaafde te genezeri van zijne ongelukkige gtwoorite. De direkteur der inrichting. dr. Hirsch, is zelfs van meerling, dat dwang schadelijk is , omdat zij , die gedwongen komen en blijven, veel eerder weder tot uitspattingen terugkeeren, als zij hunne vrijheid terugbekomen. Zoozeer is hij van de voortreffelijkheid zijner inrichting overtuigd, dat hij plannen heeft beraamd, om haar uit te breiden door de stichting van een nieuw gebouw, dat meer speciaal dienen zal tot toevluchtsoord ♦oor dronkaards uit de meer gegoede klassen. Dit plan zal echter de heer Ifirsch niet kunnen volvoeren zonder financieelen steun van weldenkenden. Zijn beroep op zijne Duitsche medeburgers om door rentelooze voorschotten van minstens 50 mark de zaak te steunen . is wel niet onbeantwoord gebleven . maar toch ruim 10,000 marken ontbreken nog. Zou , vraagt het rad., Nederland, dat het recht behoudt ook zijne zonen te laten opnemen, niet in het ontbrekende kunnen en willen voorzien? Nog liever zou het rad. zien, dat invloedrijke mannen zich de zaak aantrokken en het initiatief namen om hier te lande een dergelijk asyl op te richten. De taak is in elk geval nader onderzoek overwaard. Ligt het niet op den weg van een vereeniging als Multapatiors bond, zich daarlede te belasten ? --- BINNENLAND. Met het oog op eene reorganisatie der komptabiliteit en van het belastingwezen in bied.-Indië, waardoor de Goeverneur-generaal de uitzending gevraagd heeft van ambtenaren, die o. a. meer bijzonder belast zullen worden met de werkzaamheden der kotnptabiliteit. zijn nog. naar wij vernemen, benoemd de heeren Meeter, Bernhard, P abst, Laeks, Lignac en Houtkamp , allen ambtenaren te 's Gravenhage en in hunne verschillende hoedanigheden vertrouwd met de zaken der komptabiliteit. "hitst. Ct. – Betreffende het aigwoord van den minister van Justitie aan de booldkommissarissen van politie op hun ver Loek om de verhouding tusschen den hoofdkommissaris en de kommissarissen van politie te bepalen, deelt het rad. nader het volgende mede: //Bij gelegenheid van de benoemingsvan twee nieuwe hoofdkommissarissen Van politie te Amsterdam, in Juni 11, moeten deze nieuwe titularissen, gezamenlijk met de hoofdkommissarissen te 'e Gravenhage, Rotterdam en Utrecht een adres hebben gericht tot den Koning ter verkrijging van afdoende regeling der verhoudingen tusschen hen en de kommissarissen van politie , in dezelfde geffleenten fungeerende. De hierarchie toch onder deze ambtenaren scheen niet zoo zorgvuldig en ordelijk gere- geld als dit voor de politie , het element bij uitnemendheid geroepen , om voor de alge• meent orde te zorgen, noodig werd geacht. Op het adres moeten gehoord zijn de burgemeesters der genoemde gemeenten en de prokureurs-generaal, als waarnemende direkteurs van rijkspolitie, welke autoriteiten allen het verzoek schijnen te hebben ondersteund. Op het verzoek is echter dezer dagen een afwijzend antwoord gegeven. Tegelijkertijd is intusschen door den minister van justitie eene cirkulaire uitgevaardigd aan de burgemeesters. Daarin moet vermeld zijn het wettelijk bezwaar, dat zou bestaan om deze zaak bij Kon. besluit te regelen, en te kennen zijn gegeven, dat de aanstelling. door den Koning, van hoofd- en afdeelingskommissarissen van politie nauw samenhangt met de autonomie der gemeenten, in de wet gehuldigd; deze ambtenaren toch zijn aangesteld naar plaatselijke behoeften en instellingen, zij nemen een deel waar der werkzaamheden, die in kleinere gemeenten door de burgemeesters zelve gedaan worden en vormen als het ware een deel van het burgemeestersambt. Daarom staan zij, naar de gemeentewet, in de allereerste plaats onder de bevelen der burgemeesters, wier verantwoordelijkheid zij .helpen dragen. De burgemeesters hebben dientengevolge het recht en tevens den plicht de verhoudingen tussehen deze ambtenaren onderling te regelen , en zullen overtredingen hunner bevelen hebben mede te deelen aan de Hooge regeering, die onderzoekt en , zoo noodig, tot schorsing of ontslag overgaat. De hoofdkommissarissen (hun titel wijst hun superioriteit aan) en kom inissarissen zijn tevens dienstbaar aan de rijkspolitie , onder het daarmede belast gezag van den min. van justitie en de distriks-direkteuren van rijkspolitie. Dit gezag heeft de verhoudingen te regelen , voor zoo veel de rijkspolitie aanga a t." Bij een hardrijderij op schaatsen, gister door de Amsterdamsche IJaklub in het Vondelspark gehouden, werd de prijs (f 250) behaald door 011 e van den Berg, te Rijperkerk; de eerste premie (f 80) door Kerst Bottema, te Oldeboorn; en de tweede premie (f 40) door Jouke Schaap, te Kortezwaag. De arrondissementsrechtbank te Amsterdam heeft dezer dagen voor een der twee vakante betrekkingen van rechter-plaatsvervanger, een alfabetisch gesteld drietal opgemaakt , bestaande uit de heeren mrs. J. H. van Goor. Th. Heemskerk en C. M. J. Willeumier, advokaten aldaar. Uit Maastricht wordt aan het BLZ. geschreven : De arrondissementsrechtbank heeft Donderdag jl. vonnis gewezen in de volgende zaak: De eerw. heer K. had een huwelijk tot stand gebracht tuaschen een meisje en een zoon van den heer de V. , en had voor zijne bemiddeling en bemoeiingen van dezen laatste een belooning gevorderd, tegen welke vordering deze een middel van niet-ontvankelijkheid aanvoerde en wel dat de overeenkomst krachteloos was , als zijnde strijdig met de goede zeden. De rechtbank stelde den verweerder in het gelijk door te overwegen . dat het huwelijk een te edele zaak is , om het tot stand brengen daarvan afhankelijk te kunnen stellen van voorwaarden, praestatiën of anderszins ; verder dat het niet opgaat , dat de geestelijke waardigheid zou kunnen gebezigd worden uit baatzucht of winstbejag en om door den invloed, dien een geestelijke natuurlijk heeft bij dergelijke gelegenheden, huwelijken te doen sluiten , met het oog op eene belooning. De rechtbank ontzeide dientengevolge alle rechtskracht aan de beweerde overeenkomst en verklaarde de vordering niet ontvankelijk. --- Van de Veluwe. Mijnheer de Redakteur! De wintertijd is de eigenaardige tijd voor vergaderingen, dat weten wij op de Veluwe ook, ofschoon, wanneer men hier op het land daarvoor wind en weder moet trotseeren, die tijd ook zeer zijne bezwaren medebrengt. Toch houden wij ze ook ; dan eens zijn het landbouwvergaderingen , dan weder zangvereenigingen, ja zelfs een enkelen keer liefhebberijkomedie enz. Maar onder die velen, belooft er geene meer belangrijk te zullen zijn in hare gevolgen, dan die van geërfden van Harskamp, onlangs gehouden. Na zeer lange diskussiën werd eindelijk besloten, om eene koormissie te benoemen ter verdeeling van de in onverdeeld bezit gebruikte gronden dier buurt, zijnde ongeveer 1200 bunders, voor een groot deel zeer gemakkelijk te ontginnen en tot wei- en bouwlanden te maken. Moge het deze koormissie, bestiránde uit twee der grootste, twee der grootere en twee der kleinste grondbezitters, gelukken de verdeeling tot stand te brengen-. Zeker zal dan een betere tijd voor die streek aanbreken, die tot nog toe door weinige ontwikkeling en beschaving uitinuntte, getuige, dat daar tot voor een paar jaren een schooltje heeft kunnen bestaan en werkelijk verscheidene leerlingen had, ofschoon de vrouw, die daar alleen onderwijs gaf, zelve niet schrijven kon en het aloude Haneboek als schoolboek gebruikte. Eene gemeenteschool, die door de bewoners dier buurt na de opheffing van dat gebrekkig onderricht werd geweigerd, zal dan ook niet kunnen uitblijven en Harskamp, onlangs ook met een grintweg verrijkt, zal nog een sieraad kunnen worden van de overigens zoo bloeiende gemeente Ede, zooals het nu daarvan een lastpost is. Ook eene andere verdeeling, lang reeds gewenscht, schijnt aanstaande. Het dorp Bennekom en de gemeente Wageningen bezaten sedert onheugelijke tijden een stuk veen van ongeveer 120 bunders, liggende onder Bennekom. Wageningen's ingezetenen hadden daar minder belang bij , en zoo scheen Bennekom, waaraan het beheer was overgelaten, alleen eigenaar te zijn en gedroeg zich ook als zoodanig. Eindelijk begreep Wageningen, dat dit niet langer zoo mocht blijven maar wie waren in Wageningen de gerechtigden? Er bestond niet, als in Bennekom, eene vereeniging der geërfden. Het gemeentebestuur, dat schoorvoetend optrad, werd door Bennekom niet erkend, ofschoon het de rechten van de Wageningache geërfden geheel erkende, en zoo bleef de zaak slapen , tot dat ten laatste het gemeentebestuur van Wageningen het buurtbestuur van Bennekom dagvaardde voor de rechtbank te Arnhem tot scheiding en deeling. Nu bleek het ernst te zijn en begreep Bennekom, dat schikken toch beter was. Het bood 7 van den grond aan Wageningen, doch onder zulke bezwarende bepalingen, dat de gemeenteraad , die noode tot procedeeren was overgegaan en anders het voorstel wel zoude hebben aangenomen , het met algemeens stemmen verwierp. Zeer is het te hopen, dat deze zaak toch bij schikking zal worden geeindigd. Is het nu al mogelijk goederen te verdeelen nog veel zwaarder is het lasten te verdeelen Dat ondervindt ook de gemeenteraad van Wa, geningen. Tot nog toe werd de hoofdelijke. omslag daar geheven naar den grondslag vanieders vermoedelijk inkomen, zooals het of – ciëel werd* genoemd, en als er geklaagd werd en men vroeg : op hoeveel wordt het inkomen dan geschat, dan was antwoord, dat weten we niet, maar gij moet zooveel betalen. la- ~~ ren was dit goed gegaa i ; klagers waren er niet, het Mis toch vergeefsea. een werkelijke grondslag ontbr.ak tot vergelijking. Nu ino'at echter'i de hoofdelijke omslag van f 11,000 op f 13,000 worden verhoogd. Niets gemakkelijker, iejer betaalt zoo veel percent meer als daartoe noodig is. Maar ziet, daar viel eensklaps een bom in de vergadering van den Raad , een verzoek van Gel. Staten van Gelderland, om de grondslagen van den hoofdelijken omslag zoodanig te wijzigen, dat werd aangegeven het vermoedelijk inkomen in iedere klasse; zonder de bijvoeging van die cijfers zoude bij den korting worden geadviseerd tot niet-goedkeuring von den omslag. Gedeputeerde Staten hebben geen recht daaitoe , zeide de een. De burgerij is tevreden mat de belasting , zooals ze nu is ; waarom iterandering dan komen er eerst ontevredenen, zoo hoorde men in den raad, niettegenstaande de stemmen van anderen, die verklaarden . dat die wijziging volstrekt noodzakelijk was, en dat alleen het ontbreken van eiken grondslag van klagen terug had gehouden en niet het gevoel van de billijkheid, terwijl zelfs bewijzen van het tegendeel werden bijgebracht. Het hielp niet. De meerderheid besliste, dat de tot nu toe gevolgde landsvaderlijke wijze van omslag moest blijven en dat aan Gedep. Staten moest worden bericht, dat de Raad ongenegen was aan het verzoek te voldoen. Tot nog toe is echter de omslag niet door den koning goedgekeurd. En om nu weder met eene vergadering te eindigen: Vrijdag 11. hebben de vennooten van den Wageningschen Berg besloten het Hotel aldaar weder te verhuren aan kastelein no. 4, en wel voor een prijs, die niet alleen geenerlei dividend zal opleveren voor de aandeelhouders;, maar waarschijnlijk zelfs tekorten, en toch vreezen velen, dat ook nu de kastelein het weder niet zal kunnen houden. Een zeer aannemelijk bod, waarbij voor 10 jaar het behoud van dat hotel of minstens eene uitspanningsplaats voor Wageningen werd verzekerd, is, daar 3/4 der aandeelhouders volgeils de statuten daarvoor moesten stemmen , door enkele stemmen meer dan het 1/4 verworpen. En wat zal nu het einde zijn van deze onderneming. die zooveel goeds deed verwachten en tot nog toe niets dan schade en teleurstelling heeft opgeleverd ? --- FEUILLETON Vier Ontmoetingen. Vervolg van gister. Is hij naar een bankier gegaan? vroeg ik. Ja, eerst heelt hij mij naar een hótel gebracht, een oude herberg, zoo pittoresk, zoo vreemd , met een houten gaanderij rond de eerste verdieping en een allervriendelijkste en zeer net gekleede waardin! Een oogenblik later zijn wij uitgegaan. Want ik had geen fransch geld. Maar ik was nog wat duizelig van de beweging der boot, en wilde liever wat gaan zitten. Mijn neef ontdekte dit plekje en ging alleen naar den bankier. Hij moet mij hier komen afhalen. De veronderstelling zal zeer onbillijk schij.nen, omdat niets mij er toe wettigde ; maar de gedachte vloog mij door het hoofd, dat die neef zich wel niet meer zou vertoonem lk schoof mijn stoel nader bij dien van miss Spencer, vastbesloten , de ontknooping af te wachten. Zij bezat de gave van opmerking en er lag iets aandoenlijks in de kinderlijke nieuwsgierigheid , die de beweging op straat, de vorm der voertuigen, de kloeke normandische paarden, het vei schil der kleederdrach. ten , de kleeding der priesters, bij haar opwekte. Alles was nieuw voor haar. En als uw neef terug is, wat denkt gij dan te doen? vroeg ik. Zij aarzelde een oogenblik. Dat weten wij nog niet recht. Wanneer gaat gij naar Parijs? Als gij met den trein van vier uur wilt vertrekken, ,m 1 ik het genoegen hebben, u te vergezellen. Ik vrees dat dit niet gaan zal. Mijn nee raadde mij , hier eenige dagen te blij ven. Die raad verwondert mij ! riep ik uit. Om Hávre te zien, heeft men maar enkele uren noodig. Gedurende een minuut of wat, sprak ik geen woord meer. Ik trachtte te doorgronden wat die neef wel mocht willen. Ik keek rechts en links , maar zag niets opdagen , wat geleek naar een veelbeloovend schilder, die er bijzonder artistiek uitzag. Eindelijk waagde ik mijne landgenoote te herinneren. dat vreemdelingen juist niet te Hávre een esthetisch verblijf zoeken. Hávre is een plaats waar men door trekt, meer niet. Ik raadde haar dus aan . met den namiddagtrein naar Parijs te gaan en zoo lang den tijd te korten, met het bezichtigen van de verdedigingswerken aan den ingang der haven. Ik sprak van het oude gebouw, bekend onder den naam van toren van Frans den Eersten, en dat sedert dien tijd is afgebroken. Miss Spencer scheen met tamelijke belang. stelling naar mijne beschrijving van den toren te luisteren, daarna werd haan gelaat ernstiger, terwijl zij antwoordde : Ik kan nu nog niet beslighen. Mijn neef heeft mij iets van gewicht mede te deden. Als hij terug komt, zal ik hem eerst aanhooren, en dan zullen wij den toren gaan bewonderen. Ik heb zulk een haast niet om Parijs te zien, ik heb mij zelve zes maanden vakantie gegeven! Zij lachte en knikte met zelfvoldoening. Toch meende ik in haar blik een weinig onrust te. bespeuren. Wees openhartia,riep ik uit. Gij vreest dat die ongeluksvogel van een neef u kwade tijding brengt. Welnu, oprecht gesproken, vermoed ik dat zij niet van de beste zal zijn , maar ik hoop ook niet van de slechtste. Hoe dit ook zij, ik heb beloofd, hem te zullen aanhooren. Gij zijt niet in Europa gekomen om te hooren, maar om te zien. Ik was thans overtuigd, dat de neef zou verschijnen; omdat hij iets onaangenaams had mede te deden. Wij zetten het gesprek voort, ik vroeg mise Spencer naar hare reisplannen. Zij kende die van buiten en noemde de halten op met de promptheid van een schoolmeisje, dat zeker eau baar les is ; van Parijs door de Corniche naar naar Dyon en Avignon; van Avignon naar Marseille. van daar Genua , Spezzia , Piza Florence. en Rome. Het was der reizigster nooit in de gedachte gekomen, dat er het minste bezwaar in gelegen kon zijn, om zoo geheel alleen Frankrijk en Italie te doorreizen. Wetende, dat zij niemand had om haar te geleiden , wachtte ik er mij wel voor, haar te verontrusten. Eindelijk kwam neef opdagen. Ik zag hem den hoek van een dwarsstraat omkomen , en zoodra ik hem bespeurde, raadde ik in hem den toekomstiger) Amerikaanschen meester. Hij droeg een slappen vilten hoed, een rossig geworden zwart fluweelen jasje , zoo als men er te Parijs in de straat Bonaparte meer ziet. Zijn laag omgeslagen hemdsboord ontblootte een hals, die op eenigen afstand gezien, geen beeldhouwer tot model scheen te kunnen dienen. Hij was lang en mager, had blond haar en een vlekkerig gezicht. Voor zoo, ver ik er , terwijl hij onder zijn ro het café naderde. bakeek hij van zijn kant ook mij met een g overoten hkooend verscholen,oo dehe 1 el n vrijnatuurlijke verbazing. Toen hij naderbij was gekomen, noemde ik mijn naam en mijn hoedanigheid van oude kennis van miss Spencer. Hij vestigde zijn kleine grijze oogen met een toen met zijn sombrero á la don Cesar de Bazen. onderzoekenden blik op mij groette mij Waart gij niet mede aan boord? vroeg hij. Neen , ik ben reeds drie jaar in Europa. war- Hij zette zijn hoed weder op en noodigde mij niet een handbeweging uit, weder plaats te nemen. Ik ging zitten uitsluitend met het doel, om hem nog eenige minuten gade te slaan. Dan zou het tijd worden, mijne zuster weder op te zoeken. Miss Spencers neef was een raar heer. De natuur had hem niet bestemd om een Raphaels of Byronskostuurn voordeelig te doen uitkomen. Zijn fluweelen buis en naakte hals vormden een vreemd kontrast met zijn alledaagsch uiterlijk; zijn kort gesneden haar deed zijne groote, wijd van het hoofd staande ooren des te meer uitkomen. Hij wendde overigens een langzaamheid van beweging voor, die zonderbaar afstak bij de levendigheid zijner grijze oogen. Misschien was ik al te geneigd hem ongunstig te beoordeelen ; maar in zijn blik lag voor mij iets valsch. Eerst zweeg hij, leunende met beide handen op zijn stok en nu eens rechts, dan weder links, ziende. Eindelijk hief hij zijn stok langzaam op en wees er mede in zekere richting, terwijl hij op slependen toon zeide : Mooie belichting ! Hij liet zijn hoofd op zijde hangen, en sloot de oogen. Ik volgde de richting van zijn stok; het ding waarnaar hij wees, was een roode lap , die uit een zolderraampje hing. Mooi van toon, vervolgde hij en zonder het hoofd op te heffen, richtte hij zijn -half verstolen blik op mij. Zeer harmonisch! zou goed effekt maken in een schilderij. Ik zie, dat gij een kunstenaarsblik hebt, hernam ik. Uwe nicht heeft mij verteld dat gij schildert. Hij bleef mij op dezelfde manier aankijken. Ik voegde er uiterst beleefd bij : Ik veronderstel, dat gij in het atelier van een onzer groote schilders tehuis zijt? Met onafgewenden blik en hangend hoofd zweeg hij een °ogenblik en antwoordde op denzelfden slependen toon : Géróme. – En zijt gij ingenomen met uwe kunst? vroeg ik. Verstaat gij franseh ? Dat hangt af van de wijze, waarop het gesproken wordt. Zijn grijze oogen openden zich een weinig, terwijl hij mompelde: Ik aanbid de schilderkunst. Goed zoo! Uw franach versta ik, antwoordde ik. Miss Spencer legde hare hand op haar neefs arm, alsof 't haar voor hem genoegen deed, dat hij zich zoo gemakkelijk verstaanbaar maakte in eene andere taal dan de zijne. Ik stond op, om afscheid te nemen en vroeg mijne landgenoot, waar ik haar te Parijs kon opzoeken, waar zij haar intrek dacht te nemen? Zij keek haar neef vragend aan. Kent gij het Ihitel des Princes? vroeg hij. Ik weet ten minste, waar het ligt. Daarheen wilde ik haar brengen. Uitmuntend ! zeide ik tot Miss Spencer, gij zoudt niet beter kunnen kiezen. Apropos! misschien zou het mij nog kunnen gelukken, u vóór mijn vertrek uit Hávre een bezoek te brengen. Waar logeert gij anhn O, in een alleraardigste herberg I riep Miss Spencer uit. En zulk een grappige naam! la belle N ormande henToensnhiiikder verliet,tige hoed bewees neef ongewoon mij diep d e voor eer, zijn mij af te nemen. Zoo als ik gevreesd had , was mijne zuster nog niet volkomen in staat, om dien middag de reis voort te zetten. Tegen de schemering was ik daardoor vrij. om de Belle Normand, te gaan opnemen. Ik moet bekennen, dat in dien tusschentijd de vraag mij had bezig gehouden , welk nieuws de neef van mijn onderwijzeresje haar wel zou hebben medegedeeld. Wordt vervolgd, ---