Kennisgevingen. De Gedeputeerde Staten van Utrecht, Doen te weter., dat bij hun besluit van 9 April 1891, no. 48, aan de heeren Bekker en Van Seters, wonende te tklaarssen, aannemers van het gedeelte Merwede kanaal van af den Zeijlweg onder Maarssen tot de schutsluis bewesten Utrecht volgens bestek no. 61 van den Waterstaat, toestemming is verleend tot den aanleg van een werkspoor tot vervoer van grond en andere materialen ter breedte van 1.4 O M. kruisende den openbaren weg, genaamd de Kantonnale Weg, op de grenzen der gemeenten Maarssen en Zuijlen in het perceel, ka lastraat bekend in sectie B, no. 508 der gemeente Zullen, en om dat werkspoor in kruising met dien openbaren weg te mogen houden en bij het gebruik maken van dia spoorbaan stoomvermogen te doen aanwenden, zoolang de uitvoering van het door hem aangenomen werk tot daarstelling van het Merwedekanaal zulks zal vereischen, en de vergunning, hun tot den aanleg van dat werkspoor van wege het Rijk verleend, zal van kracht blijven, en dat dit besluit is opgenomen in het Provinciaal-blaa van 1891, no. 36. Geschiedende deze afkondiging ter voldoening aan het tweede lid van artikel 24 van het Reglement op den aanleg en het gebruik van tramwegen, met openbare rijwegen gemeenliggende ot die kruisende, in de provincie Utr, ebt, vastgesteld bij besluit der Staten van 5 December 1882, goedgekeurd 'f,ij ho'rinkink besluit van 31 Januárij itB3, no 3 (Provinciaal-blad van 1833 no. 15), en gewijzigd, bij besluit der Staten van 18 November 1884, goedgekeurd bij Koninklijk besluit van 2 December 1834, no. 27 (Provinciaal-blad van 1884, no. 110). Utrecht, den 14 April 189 l. De Gedeputeerde Staten voornoemd, SCHIMMELPENNINCK v. n. 0. v. NIJENBEEK, Voorzitter. DE KOCK, Griffier. --- De Gedeputeerde Staten van Utrecht, De Gedeputeerde Staten van Utrecht, Doen te weten, dat bij .hun besluit van 9 April 1891, no. 47, aan de lieeren Bikker en Van Seters, wonende te Maarssen, aannemers van het gedeelte Bierwede-kanaal, van af den Zelilweg onder Maarssen tot de s, hutsluis bewesten Utrecht, volgens bestek no. 61 van den Waterstaat, toestemming is verleend tot den aanleg van een werkspoor tot ver • voer van grond en andere meterialen ter breedte van 1.435 M, kruiende den openbaren weg, genaamd de Vleutensehe weg te Utrecht, in het perceel, kadastraal bekend in Sectie B, no 526 der gemeente Catharij ne, en om dat werkspoor in kruising met dien openbaren weg te mogen houden en bij het gebruik maken van die spoorbaan stoomver-Mogen te doen aanwenden, zoolang de uitvoering "van het door hen aangenomen werk tot daarstelling van het Merwede-Kanaal zulks zal vereischen en de vergunning hun tot den aanleg van dat werkspoor, van wege het Rijk verleend, zal van krac blijven, en dat dit besluit is opgenomen in het ht Provinciaal-blad van 1891, no. 35. Geschieaende deze afkondiging ter voldoening aan het tweede lid van art. 24 van het Reglement op den aanleg en het gebruik van tramwegen, met openbare rijwegen gemeenliggende of die kruisende, in de provincie rtrecil, vastgesteld bij besluit der Staten van 5. December 1882, goedgekeurd bij Koninklijk besluit van 31 J anuarij 188. s, no. 3 (Provinciaal-blad van 18s3, no 15) en gewijzigd bij bestuit der Staten van 18 November 1884, goedgekeurd bij Koninklijk besluit van 2 December 1881, no. 27 (Provinciaal-blad van 1381, no. 110). Utrecht, den 14 April 1891. De Gedeputeerde Staten voornoemd, SCIIIMMELPENNINCK v. D. 0. v. NIJENBEEK, Voorzitter. DE KOCK, Griffier. --- De Burgemeester van Utrecht, De Burgemeestersvan Utrecht, Roept de wettige erfgenamen van den op 5 Februari jl. te Rosendaal overleden gepensionneerden marinier Johan Hendrik Fasse, op, zich vóór den 20sten April 1891 te vervoegen ter Gemeentesecretarie, afdeeling »Algemeene Zaken." Utrecht, 14 April 1891. De Burgemeester voornoemd, W. R. BOER. --- Burgemeester en Wethouders der gemeente Utrecht Burgemeester en Wethouders der gemeente Utrecht brengen ter algemeene kennis, dat ter Secretarie (afdeeling Financiën) en bij de boekhandelaren J. G VAN TEELVEEN EN ZOON, legen betaling van vijftig cents per exemplaar, verkrijgbaar is gesteld : Het rapport van de Raadscommissie in zake Visch‘oarkt en Vischafslag, uitgebracht in de zitting van den Gemeenteraad van 19 Maart 1891, met daarbij beboerende teekening. Utrecht, 11 April 1891. Burgemeester en Wethouders voornoemd, De Secretaris, De Burgemeester, DE WATTEVILLE W. R. BOER. --- Commando van het veldleger. Reeds een vorig jaar gaf het Afdeelingsonderzoek tot vaststelling van het VIII hoofdstuk der Staatsbegrooting aanleiding tot hot uiten van een wensch, waarvan de bevrediging voor ons land van het hoogste gewicht moet worden geacht. Men verlangde namelijk terecht, dat alreeds in tijd van vrede een opper-officier zou worden belast met het bevel over het veldleger. Hiermede werd niet bedoeld , dat er op papier iemand voor dit commando zou worden aangewezen, maar dat een feitelijke benoeming zou geschieden ; zoodat hij , wien deze hoogst gewichtige taak zou worden toevertrouwd, in tijds haar kon bestudeeren en bovenal de maatregelen nemen of uitlokken , die hij in het belang van de onmiddellijke slagvaardigheid der troepen mocht noodig oordeelen. Sedert werd op dit rechtmatig verlangen teruggekomen en ook de regeering blijkt van het noodzakelijke hiervan te zijn doordrongen. Doch waartoe dit afhankelijk gesteld van de wisselvallige kansen der goedkeuring van de Legerwet ? Als onverhoopt deze wet eens niet werd aangenomen ? Daarom moet onafhankelijk daarvan op die benoeming worden aangedrongen. Want heeft het tegenwoordige veldleger soms minder behoefte aan een deugdelijke aanvoering? Wij zouden denken : juist in meerdere mate. Met leedwezen zagen wij een maatregel, die geen uitstel gedoogt, onafscheidelijk verbinden aan de algeheele hervorming onzer levende strijdkrachten. Het gaat niet aan, te elfder ure den een of ander met zulk een belangrijk bevel te belasten ; evenmin om een zoodanig commando te doen samengaan met eene gansch andere functie in tijd van vrede. Het is een publiek geheim , dat het stelsel, tot dusverre gevolgd voor de aanwijzing van oorlogs-betrekkingen , niet gunstig werkt; dit heeft het overwegend nadeel, dat de gestadige wisseling van personeel in vredestijd geregeld van invloed is op de oorlogs-indeeling. Het onderwerp, dat wij behandelen , geeft aanleiding om ook hierbij een oogenblik stil te staan. Die genoegzaam bekende combinatie van vredes- en oorlogsfunctien heeft aanleiding gegeven tot onophoudelijke mutatiën, zeer ten nadeele van de verdedigbaarheid des lands. De doorgaans gemotiveerde, soms grillige overplaatsing van een officier thans heeft tevens onmiddellijk een dikwerf ingrijpende en soms niet gewenschte verandering van functie in oorlogstijd tengevolge ; het vereischt geen betoog, dat door het bestaande stelsel de oorlogsaan de vredesbelangen , de hoofd- aan nevenzaken worden opgeofferd. Waar ernstige voorbereiding onmisbaar en ook alles er aan gelegen is, om in het beslissend oogenblik overal den rechten man op de rechte plaats te hebben, kan men nagaan hoe verkeerd zulk een stelsel, dat eigenlijk weinig meer dan stelselloosheid is , op den duur moet werken. Is het logisch, een hoofdof subaltern officier b. v. te bestemmen voor groeps- of fortcommandant, niet omdat hij voor dien post van vertrouwen zoo bijzonder geschikt is maar Imdat hij in tijd van vrede een zekere die4tbetrekking vervult? Hierdoor immers maakt men de gewichtige oorlogsbelangen geheet ondergeschikt aan de soms zéér alledaagsche eischen van den gewonen dienst en niet onbelangrijke benoemingen voor oorlogstijd zijn dus in den regel afhankelijk van weinig meer dan een bloot toeval. Zoo iets kan alleen verklaarbaar zijn in een vredesleger dat, zooals jaren lang het onze, opging in zaken van meer ondergeschikten aard en soms weinig ernstiger aan den oorlog scheen te denken dan de vreedzame burger, die was ingedut met het gemoedelijk vertrouwen .dat het zoover wel niet komen zou." Toch moet men in de allereerste plaats zich beijveren, om eiken post van vertrouwen aan daartoe bij uitnemendheid geschikte personen op te dragen ; de zoo eigenaardige verdediging onzer linie , waarin veelal ook ondergeschikte officieren veel kunde en een groote mate van zelfstandigheid moeten bezitten, maakt dit tot een gebiedende noodzakelijkheid. Juist dit nu schijnt niet zwaar te wegen en op den grondslag, waarnaar deze aangelegenheid «administratief" geregeld werd, kan er geen sprake zijn van het voldoen aan dien imperatieven eisch ; evenmin van eenige bestendigheid in de bevelvoering, waardoor de opgedane plaatselijke bekendheid telkens weder verloren gaat. Meer nog weegt ons bezwaar voor een klein leger als het onze, waar men in de keuze beperkt is ; trouwens , in menig opzicht blijkt bedoeld systeem met h:t oog op onze bijzondere toestanden onbruikbaar te zijn. In 't algemeen is het een niet geheel onverdiend verwijt, dat ons legerbestuur ten allen tijde te veel nagevolgd , te weinig oorspronkelijk werk geleverd heeft. De tijd van vrede is de voorbereiding tot dien van den oorlog; van deze waarheid kan men niet genoeg overtuigd zijn. Bij alles moet de oorlogstoestand in 't oog gehouden worden, zelfs op den voorgrond staan ; maar niet omgekeerd ! Ons dacht, dat dit aan geen rechtmatigen twijfel onderhevig was. Diep doordrongen van het hooge gewicht eener behoorlijke voorbereiding en een krachtige leiding, wist men te bewerken, dat althans de Commandant der Nieuwe Hollandsche Waterlinie en die der Stelling van Amsterdam werden benoemd en als zoodanig optraden. Wel werden deze commando's vereenigd met het Bevelhebberschap in eene Militaire Afdeeling; doch dit laatste onttrekt genoemde Bevelhebbers niet te zeer aan hun eigenlijk emplooi. Aan het veldleger, dat zulk eene uiterst moeilijke, ja hachelijke taak kan te vervullen hebben, werd in dit opzicht nog maar weinig gedacht. Nochtans, zoo ooit voorbereiding onvermijdelijk, overijlde benoeming in tijd van nood onverantwoordelijk moet worden geacht, dan is dit hier het geval. Daarbij moet het leger weten, wie de man zal zijn, die het in gevaarvolle omstandigheden zal aanvoeren ; het moet vertrouwen stellen in dien aanvoerder. Dit is van overwegenden invloed op het moreel van den troep ; een factor, waaraan vooral door onze Duitsche naburen groote waarde wordt gehecht. Bovenal moet met het oog op het eventueel handhaven van onze onzijdigheid, eene verplichting welke loodzwaar op ons zal drukken, evenzeer bij intredenden oorlogstoestand, alles zijn voorbereid ; niet uitsluitend in de bureelen van den Generaler' Stal , maar intijds behoort de bevelhebber zich vertrouwd te maken met zijn veelomvattenden werkkring. Ook dienen de overige commandanten te weten, wat de inzichten zijn van hem, die de verdediging soms onder omstandigheden, waarop men niet zal zijn verdacht zal leiden. En moet dit alles werkelijk nu wachten op behandeling en twijfelachtige aanneming door beide Kamers, wellicht Oók op de uitvoering van de Legerwet? De vrede kan zoo onverwacht worden verstoord. Men herinnere zich de dagen van '7O; of , om een voorbeeld van jongen datum aan te voeren : wat hadden de gevolgen van het onberaden verblijf der Duitsche keizerinweduwe te Parijs kunnen zijn! En komt de tegenstander, dan komt hij snel... Men zij hiervan toch doordrongen. De Nieuwe Hollandsche Waterlinie is zoo goed mogelijk gereed ; hier vooral heeft het optreden van een commandant uitstekend gewerkt en is het nut van eene benoeming in vredestijd afdoend bewezen. Ook al moge het gevaar, dat de nieuwere projectielen voor de bomvrije gebouwen opleveren, niet worden onderschat, men is er dadelijk op bedacht geweest om dit, zonder kostbare voorzieningen, zooveel doenlijk te neutraliseeren. In dit opzicht mogen wij vrij gerust zijn. Over de Amsterdamsche Stelling zullen we voor 't oogenblik het stilzwijgen bewaren. Hetzelfde wat tot voorbereiding eener krachtige verdediging van onze Nieuwe Hollandsche Waterlinie met zooveel vrucht geschiedde, worde mede buiten de linie in toepassing gebracht ; alleen op deze wijze zal men op alles voorbereid kunnen zijn. Tegen de benoeming van den door ons bedoelden bevelhebber werd al dadelijk het bezwaar ingebracht, dat het aantal opperoffieieren weder met één zou vermeerderd worden 1" Ten krachtigste moet worden geprotesteerd tegen bekrompen opvattingen, waar het zulk een ernstige zaak betreft; neen, hier geen kruideniers-berekening of misplaatste zuinigheid. De maatregel is urgent en men binde zich door niets in eene keuze, waarvan vcor een niet gering deel in de ure des gevaars kan afhangen het lot van ons Vaderland. De staatkundige toestand in Europa wordt niet beheerscht door ons politiek gehaspel; wanneer de vijand voor de poort staat, zal hij wiet eerst met bescheidenheid komen vragen : of we soms al gereed zijn om hem naar behooren te ontvangen? Als de nood aan den man komt, moeten wij ons immers verdedigen ; ook thans. Wij hopen van harte, dat de Legerwet zal worden aangenomen : al dan niet gewijzigd, voor zoover dit zal kunnen mogelijk zijn zonder nadeel voor onze levende strijdkrachten ; we zijn echter zoo geheel gerust niet. Doch in elk geval zal er nog geruimen tijd verloopen, voordat de reorganisatie van ons leger een voldongen feit zal zijn. Moge alsoo niet, om consideratiën welke weinig steekhoudend zijn, langer worden gedraald, waar het eene aangelegenheid van onbetwistbaar belang geldt. Men verbeelde zich bij een onverwacht intredenden oorlogstoestand, wanneer «verwijld met doortastendheid moet gehandeld worden om een overmoedig optreden tegen te gaan.... dat dán nog eerst als St.-Nicolaas-verrassing moet te voorschijn komen een aanvoerder van een leger, dat in de eerste dagen reeds een hevigen schok kan te verduren hebben! En welk vertrouwen kunnen die troepen stellen in eene hun onbekende grootheid, wellicht nog niet eens benoemd; in het gunstigste geval aangewezen met eene geheimzinnigheid, die door niets gewettigd wordt. Men zal beseffen, hoezeer zij gelijk hebben, die er op blijven aandringen dat in deze eemte zal worden voorzien, zonder verder talmen , en alzoo worde gebroken met een aisser-aller, dat veel te lang bestendigd bleef. Daarom scharen wij ons aan de zijde van hen, die ook al komt de legerwet spoedig in behandeling in beginsel het commando van ons veldleger willen zien losgemaakt van de verdere legerhervorming. Door zoo spoedig mogelijk tot eene benoeming over te gaan, gelooven wij dat een bepaald verzuim zal worden hersteld; zijn er budget-bezwaren, dan combineere men mits tijdelijk ook dit commando met eene bestaande vredesbetrekking. De aanstelling van een algemeenen Opperbevelhebber moge evenzeer gewenscht zijn , dit kan o. i. desnoods nog wachten; de algemeene leiding der defensie zoude in het uiterste geval nog door den Chef van den Generalen Staf kunnen geschieden ; ofschoon dit evenmin aanbeveling verdient. Maar de bewegingen van het veldleger van uit 's Hage te willen leiden, is onaannemelijk. Er is periculum in mora; een bliksemschicht uit nauw bewolkten hemel kan het oorlogsvuur doen ontbranden. --- Feuilleton. REINE. Historische roman uit de Honderd dagen. 58 NAAR HET FRANSCH S L E X N A. van JULES 0, mocht dit waarheid blijken ! riep de arme vrouw uit. Ik weet tiet of ik goed of slecht gehandeld heb ; daar wil ik niet over twisten. Maar indien ge wist, hoe ik lijd ... en toch, gij hebt gelijk. Ja ... een oogenblik heb ik ook gedacht, dat de Lorys aan het mij gegeven woord ontrouw was geworden, en ik dacht het verraad niet te zullen overleven. an zou hij een misdaad begaan hebben, zeker een mis daad. En van hetgeen gij mij daar zegt, heb ik ook al iets begrepen, op dien dag Florennes, toen hij mij bijna beleedigd heeft. lk heb het hem spoedig vergeven, maar toen was hij, helaas, reeds vertrokken. Mijn vriend, gij, dien de Lorys dikwijls zijn vader geen noemd niet heeft, ik smeek u, geef uwe nasporing op. Denk eens aan, hij is mogelijk gewond, stervende en roept mij. Ik zou hem nog kunnen redden. Ge zult hem weer vinden, niet waar? En roep mij dan al zou ik erook nog zoover om moeten gaan, komen Tot u, die priester zijt en biechtvader, mag ik wel zeggen, hoezeer ik hem bemin. De heer de Malarvic was haar tot op een gepasten afstand genaderd en zeide met den hoed in de hand : Markieiin, de tijd staat niet stil en de luclit, begint er hoe langer hoe dreigender uit te zien. Er begonnen inderdaad dikke regendruppels te vallen. Reine hield de hand van den abt onder haar mantel vast, en drukte die. krachtig met de woorden : denk aan uwe belofte. Vertrouw op mij, was zijn antwoord. Geef mij nu uwen arm en laat ons naar het rijtuig teruggaan. Een oogenblik later waren de vier personen weer in het rijtuig bijeen, dat in vlugge vaart naar Roquemont reed. Reine bewaarde het stilzwijgen en gaf zich in. stilte aan hare droefheid over. De waarheid was, dat zij in al hare handelingen te goeder trouw geweest was, en dit had zij. bewezen. Zij was het leven begonnen zonder ander richtsnoer dan zekere fambieveeten; zich er niet van bewust vrouw te zijn, meende zij enkel tot strijden geboren te zijn. Zij ging recht op haar doel af, zonder een haarbreed af' te wijken van het ideaal , dat zij zich zelve gesteld had en dat in hare schatting zeer verheven was. Aan dat doel had zij alles opgeofferd ; zij was er heelemail in opgegaan ; zij had evenmin naar de vermaningen van haar verstand geluisterd als naar den aandrang van haar gevoel. George de Lorys had zij op haren weg ontmoet ; hij was even naïef als zij, maar hartstochtelijker van aard. De aantrekkelijkheid, die hij voor haar had , had, naar zij dacht geen andere oorzaak, dan een zekere over, eenstemming in neigingen en verwachtingen, wat bij hem echter meer oppervlakkig da❑ diep gevoeld was. Maar door een van die plotselinge openbaringen , die de natuur in hare schatkamer bewaart voor de meest oningewijden, waren haar de oogen geopend. Daartoe was het voldoende geweest, dat het toeval een andere vrouw op haar weg gebracht had. Waar kwam die jaloerschhetd vandaan, waardoor zij eensklaps gefolterd werd? Was de Lorys voor haar dan meer dan een wapenbroeder, dan een bondgenoot, als bij toeval uit zoovele anderen gekozen? Hij werd nu voor haar een persoon van beteekenis. En zij hoorde nu als in een echo de woorden weder, die zij tot nu toe niet begrepen had, de woorden waarmee hij haar al fluisterend zijne liefde placht te bekennen, en die haar in de ooren klonken als een muziek, waarvoor zij tot nu toe doof was gebleven ! En de eerste maal, dat zij hem hare liefde had bekend, had hij haar teruggestooten, en had zijne stem, anders zoo zoet en welluidend, hard en dreigend geklonken. Zij had hem gesmeekt om te blijven en haar te volgen ; maar hij was toch heengegaan ! ij zelve de haar ; dat voelde zij dieEpn; zij had vooremhabderinde h zich overtuiging van. Wat kon dan die kracht zijn, die zich zoo eensklaps bij hem geopenbaard had, en die machtiger dan zijne liefde scheen te zijn ? Dat vroeg zij zich telkens weder at. Den volgenden dag had iemand in hare tegenwoordigheid gezegd : Mijnheer de Lorys onteert zich : hij vecht voor Bonaparte. Zij sidderde over al hare leden en was er zelve , verwonderd over, dat zij niet kon instemmen met de lieden, dien hun minachting over hem aan den dag legden. Al wat zij wist en wat haar duidelijk voor den geest stond was, dat de Lorys op het slagveld was, dat de kogels hem om de ooren floten en dat zijn leven gevaar liep. Toen de nederlaag bij Waterloo bekend werd eene overwinning van de vijanden van Bonaparte, ten voordeele van. den Koning had Reine te midden der hovelingen, wier hoongelach ch gedahtaearonaangenaam aandeed, slechts gehad: zou hij nog in leven zijn I Toen de verhalen van al die ijselijkheden tot haar kwamen en de namen der dooden bij honderden en duizenden opgeteld werden, was zij zich zelve niet langer meester; ieder oogenblik dacht zij zijn naam te hooren uitspreken en dan zou haar alle hoop voor goed ontnomen zijn. Te Gent, waarheen zij graaf de Bourmont was gevolgd, was zij met eerbewijzen overstelpt geworden. Men had haar denken te vleien, door haar een vrouwelijke Warwik te noemen, en dat woord had onmiddellijk zijn weg gevonden in alle salons. De koning toonde zich niet ondankbaar ; zij klom tot den rang van gunstelinge op van staatkundige gunstelinge namelijk. Hij had haar openlijk voor hare bewezen diensten bedankt en had toen veelbeteekenend den heer de Malawic aangezien. Dat werd in dien kring beschouwd als een beklonken huwelijk ; zoodra het voltrokken was, zou eene aanzienlijke betrekking aan het hol voor baar zijn weggelegd. In bare omgeving sprak men nu overal fluisterend zijne bewondering of afgunst over haar uit. En zij, die met een glimlach op de lippen hare vleiers aanhoorde, voelde tegelijk haar hart van inwendige aandoening bloeden. Er kwamen geen nadere berichten ; geen woord van George de Lorys, zelfs geen boos woord. Men had hem reeds vergeten. Zij was er in geslaagd om den abt Blache een briefje te doen toekomen, waarin zij hem haar geheim toevertrouwde. En de brave man had zich moedig aan het werk begeven om inlichtingen t'e bekomen ; hij had geen moeite ontzien, om toch maar iets omtrent zijn geliefden leerling gewaar te worden. Te Genappe was hij het spoor heelemaal bijster geworden. Reine had toen met alle geweld naar Frankrijk terug willen keeren en de heeren de Malarvic, vader en zoon, hadden haar hun geleide aangeboden. Het was haar tamelijk onverschillig welk geleide zij hebben zou. De abt had zich op den bepaalden tijd op de door haar aangeduide plaats bevonden, ex nu zat de arme vrouw weggedoken in een hoekje van het rijtuig, terwijl zij haar zakdoek tegen den mond gedrukt hield, om niet in snikken uit te barsten. Werda! klonk het op eens, maar uit den mond van een Fransch soldaat. De Malarvics begonnen van angst te beven, Waren er dan Franschen op dezen weg?... En zij hadden hem juist gekozen, omdat hij', volgens de ontvangen berichten, door Pruisen bezet moest zijn. De abt Blache keek door het raampje van 't portier en zeide : Vrienden, wij zijn Franschen. Stijgt allen uit. Postiljon, leg de zweep over de paarden, riep de heer de Malarvic. Neen, volstrekt niet ; men heeft aan des Fransche bevelen te gehoorzamen, zeide abt op een toon van gezag, die den beiden edellieden al heel weinig aanstond. En het woord bij de daad voegende, deed' hij het portier open en stapte uit het rijtuig. Wordt Velvol«, ---