De groote stilte. Ik zie een kind, een meisje, dat den moeielijken weg van het leven begint, reeds vroeg voelt dat die weg moeielijk moet zijn, en door die wetenschap voor velen stug en o,nbeminnelijk lijkt. Den hopgen witglinsterenden top wil zij bereiken en vast besloten zette zij de eerste schreden op het steile pad. De top wenkte blij, moest geluk brengen, het geluk dat liefhebben geeft. Immers zij had •een stem hooren klinken: ~en het hoogste de liefde". De teleur-Iling kwam. Wat zij, al voortgaande, van het leven zag, hoe weinig was het gelijk aan datgene, wat zij zich eenmaal daarvan had voorgesteld. Nergens zag zij wat zij zocht. Maar niet versaagd. Het moest toch bereikt kunnen worden. Als het dal en de berghelling het begeerde niet bracht, zou het daar boven haar blik wel ruimer zijn; zou het haar daar boven wel -worden geopenbaard. Dus gaat zij verder. Meisjes en vrouwen ziet ze naast haar gaan, het leven doordartelen d, enkelen onnadenkend fladderend als ijdele vlinders, vleierij oogstend, anderen welbewust de mannen in hun zwakke zijden tastend, eischend dat men haar viert, die mannen lokkend met al haar kunstengrepen. Dat te zien is pijnlijk en steeds duidelijker wordt het haar, dat zij alleen zal moeten gaan, dat zij anders is, dat dit voor haar vreugde kan zijn. Zoo gaat zij verder, steeds honger, bewarend voor een enkele wat haar 't heiligst is. En die schat draagt ze voorzichtig, als het ware op de hand langs het rotspad, langs ijsvlakte voor zich uit. Tot aan den top. Nu zij het einddoel bereikt. Zij staat op de witglinsterende hoogte met al de i.:.htverspreidende bergreuzen rondom haar. Zonneglans ligt over het gr Gotsche landschap. Voldoening, ja blijdschap groeit. Maar dan komt de twijfel weer. Wat zij voelt, wat zij bereikt heeft – – Is dat nu het geluk? Is dat het verwacht •ontroeren der ziel? Zij had niet gedacht dat de weg zoo eenzaam zou moeten worden. Vooral het laatste eind is zwaar geweest. Zij miste de hand, welke nu •en dan heel even, heel zacht op haar schouder werd gelegd, als om haar aan te moedigen voort te gaan op den moeielijken weg. Die zachte aansporing zou voor velen misschien onbeduidend zijn geweest, voor haar was ze alles. Moest ook die gemist worden? Daar heel, heel vier in het verschiet valt een zonnestraal, lichtend en warm gloeiend op een witglinsterenden ijskegel. Heeft zij haar doel dan toch bereikt? Weet zij nu wanneer „liefde" het hoogste is? Het is een licht, maar anders en meer verwijderd dan zij had gezocht. Toch roept dat verwijderd schitterend stipje het haar toe: het hoogste wat gij hebt gegeven is niet verloren. Al staat gij zelf geheel alleen in het grootscihe landschap, gij hebt warmte en licht gebracht. Warmte en licht, dat wil zeggen geluk aan anderen, ook al weet ge het niet. J. P. W.—v. R. --- Uit den goeden, ouden tijd. 't Was in den goeden, ouden• tijd, 'aarvan de boeken melden. Dien tijd van eenvoud, vroomheid, deugd, van dwinglandij en helden, Van godsdiensthaat, van burgertwist, van vrijheidszin en strijden, Van 't moordtooneel iu Haarlems vest, en vau 't beleg van Leiden. De trekschuit voer ter poorte uit, het jagertje aan 't lijntje, En boer en burger, priester, leek, zelfs 't stemmige begijntje Had plaats gezocht in d' enge roef, waar kloeken en versaagden, Waar Bestevaár, Piet Hein en Tromp zelfs d' overtocht in waagden. Gepakt als haring in een ton, protest noch klacht kon baten, Zat rijk en arm in t klein vertrek, geleerden en soldaten. Met dammen, kaarten, koffie, pijp, kon elk den tijd zich dooden, En stelde er één een liedje voor, geen liet zich tweemaal nooden. Men sprak er over 's lands belang en van de vroede vad'ren, Men overwoog er 't poortersrecht en 't nut van lang vergad'reu; D' een prees er luid Oranjevorst en d' ander de regenten, Zelfs vader Cats kreeg daar een beurt, men roemde er zijn talenten. In 't hoekje, ver van d' open deur, om tocht en kou te mijden, Zat Mr. Janszoon Olivier, bij elk vermaard in Leiden. Zijn brood, zijn koek, zijn Leidsch banket, de weerga was te zoeken, Maar ook zijn schelden was bekend, zijn dwinglandij, zijn vloeken. Hij was berucht als huistiran, als beul voor meid en knechten ; Geen bleef er lang bij Olivier, want ook het volk heeft rechten. Hij eisehte veel, was nooit tevreên, de plaag van zijn bedienden, En telde haters hij de vleet, maar ach, zoo weinig vrienden. Bij d' ingang van de smalle roef, onttrokken aan zijn blikken, Had zich een drietal neergezet, gewoon -wat in te schikken: Drie bakkertjes, nog glad van kin, en dicht bij d' achttien jaren, Den leeftijd, als brooddronkenheid en spotlust vaak zich paren. Ziet Olivier ons drietal niet, ze ontwaren hem ter degen, En een van hen, een slimme snaak, heeft fluks 'n idee gekregen. Hij buigt zich naar zijn makkers toe en fluistert hun in d' ooren, Wat op 't gezicht van d' oud patroon heen 't harte kon bekoren. Dan klinkt er een gesmoord gelach en steelsche blikken spellen, Dat Olivier, de huistiran, gewend om elk te kwellen, Nu weldra zelven ondervindt, hoe steeds de booze maalde, Wat hij, tot schade van 't gemeen, met eigen handen zaaide. Als straks de schuit de biezen schuurt en 't water zacht doet kabb'len Verschijnt de schipper in de roef, om met zijn volk te babblen. Naar 's lands gebruik noemt elk zijn naam, en ziet dien nederschrijven, De schipper strijkt zijn vrachtprijs op, niet één mag achterblijven. De bakkertjes, zoo dicht vooraan, genieten 't eerste beurtje, De slimme gast, als voorste man, zit vlak bij 't lage deurtje. Hij stort zijn geld en zegt dan kalm: „Wel wilt ge weten, ~,Hoe eik mij noemseth?ipPer tI; gauw gezeid, 'k ben Oh e e n ge.heeten", „wie hoorde er ooit zao'n raren naam!" bromt in zijn baard de jekker, „De snaak komt zeker ver van hier, eilacy! 't kan niet gekker". Met richt hij tot den tweeden zich, maar blijft verwonderd staren, Als deze zegt : „'k Heet Oli twee en draag dien naam al jaren." „Haal mij de droes ! dat's nooit gebeurd, dat 'k voer met zulke makkers, „Die Oliéen, deze Olitwee.; beduv'len mij de rakkers ?" Hij kijkt hen aan met donk'ren blik, gereed om uit te varen, Maar voelt, bij 't kalm- gezicht der twee, zijn woede weer bedaren. Zoo komt hij bij den derden man en spreekt: ~'t Is mij om 't even! „De vrachtprijs maat ! Hoe is je naam ? Wil negen stuivers geven": Doodleuk betaalt die een zesthalf, acht duiten en een stooter, En zegt: „Mijn naam is Oli drie en 'k werk niet meel en boter." 't Was goed, dat juist een luid „hallo I" van d' oever zich deed hooren, De schipper steekt zijn money op en spoedt zich ras naar voren, Om op 't gezicht van nieuwe vracht zijn knecht bevel te geven, Het roer wordt spoedig omgegooid en 't vaartuig wendt den steven. Een visseher was 't, die, 't loopen beu, de reis wil 'nedemaken, 't Gekoperd tonnetje op den rug, gevuld met heng'laarszaken. De man zet weldra voet op 't dek, de vaart kan weer beginnen, En schipper Koos hervat zijn werk, gaat andermaal naar binnen. Het drietal snuiters bij de deur zit rustig rond te kijken, Des schippers handen jeuken hem, toch laat hij 't niemand blijken. Zoo komt hij ook in 't hoekje aan, waar, vol van eigenwaarde, De Mr. onder 't luid gesprek, 't stilzwijgen meest bewaarde. „En u ?" zegt Koos met barsche stem, aan grootheid heeft hij maling, „Waarheen de reis ? Hoe is uw naam? Geef spoedig mij betaling." Mèt dwaalt zijn blik in 't roefje rond en op 't gezicht der snaken, Die gichlend in zijn richting zien, voelt hij zijn drift ontwaken. De Mr. richt zich deftig op, spreekt, zelfbewust en waardig : „Je schijnt me niet te kennen man", en zegt dan heel. goedaardig : „'k Vergeef je dus je lompe taal en wil liefst twist vermijden, 'k Ben Mr. Janszoon Oli vier, bij elk bekend in Leiden " Pas heeft hij 't laatste woord gezeid, met onnavolgbre gratie, Of door de roef klinkt slag na slag op 's mans verwaande facie, En luide brult de schipper 't uit : „Wacht, kerel l" 'k zal je leeren ~Das Oliéén I en hier is twee en drie ! en vier 1 meneerent" 't Was in den goeden, ouden tijd, waarvan de boeken melden ; Dien tijd van • eenvoud, vroomheid, deugd, van dwinglandij en helden. Toen standversehil nbch rangentrots het samenzijn bezwaarden, En zich in 't roefje van een schuit voornaam en minder paarden. CORRECTOR. --- Groote Kruimels. Fénélon, die de opvoeder van prinsen wa„ hoorde hoe Zen boerin weeklaagde eter hct verlies van haar koe, die weggeloopeo en verdwaald was. Fénélon zocht uren lang iu het bosch en op de heide, vond de koe en dreef haar zelf naar de hut van de weduwe. „Weldoen eischt inspanning", zeide hij tot een vriend die hem ontmoette, toen hif vermoeid huiswaarts keerde. —O— Harmonie is de draagster van all" wei goed en verheffend is. In tonen heet zij muziek, in de klopping van het hart liefde, in de vlucht ran den geest poëzie, in het oordeel rechtvaardigheid, en in de schikking der gedachte* heet rij wijsheid. —o— Een groote en sterke man draagt met ge, mak een zwaren last en houdt misschien ooit een arm vrij. Een dwerg zou door de helft van dienzeifden last verpletterd worden. Zoo maakt het bekleeden van een zwaar ambt een groot man nog grooter ea een klein man nog veel kleiner. Een reiziger reiziger vroeg aan een knaap ot het moeras vóór hem een vasten bodem had! De jongen antwoordde bevestigend. Maar dadelijk zonk het paard van den reiziger in de modder weg, en boos zei deze toen: „En gij hebt mij gezegd dat dit moeras een vasten bodem hadl" „Dat heeft het ook", antwoordde de knaap, „maar ge zijt daar nog niet half aan toe." Zoo is het ook met de moerasoea ea driftzanden der maatschappij. Thoreae. —o— Lof en blaam zijn den edelen man enversohillig. Maar niet onverschillig is het heze, dat de gedachten, voor welke hij strijdt, de zege behalen. Niet onverschillig laat 't hom of het door zijne hand gestrooide zaad een bodem vindt om vruchten te dragen. En evenmin is 't hem onverschillig, dat de hoogste en edelste goederen, die hij zich heen verworven, ook aan anderen, aaa velen, la aan de ,gansehe menschheid ten deel valies.. Von Hartiaana. Oeh kindje, 't Is zoo vreemd 'n Men,'lehenihart wordt nooit oud. Dat blijft altijd tverlan gen, pijn en, vreugd voelen, zaoals vroeger. J. A. Simons—Mees. Ik Moet kunnen ,gelooven aan iets Groots. rwijiel doodt kracht, maakt slap en klein. >laar geloof brengt leven en licht en maakt Meboeide krachten vrij. Ludwig Finek. —a-- Ik hen er maar één, maar één ben ik ter toch. Ik kan niet alles doen, maar iets 'tdoen kan ik. Wat ik kán doen, moet ik doen, en wat n( doen moet, dát, niet Gods hulp, ,dat zal doen. Bismarek. enn wir kininen die Kinder noch unserem Sinne nicht fonmen; So wie Gokt sie uns gab, so anusz man sle haben und Sie erz",.hen aufs beste und jeglichen lassen gewahren. iDenn Oer eine hat die, die anderen andere Gaben; leder braucht Sic, und ieder eist doch nur auf eigene Walst gut und Goethe. —o--- „Die zorgt en waeckt en slaaft, en ploegkt en zwoeght en zweet, Yen oh-baer van het dant een lastig ampt be- Meet, En waent de menschen aan zyn vroomheyt tje verbinden, Zal zich te jammerlyck in 't eindt bedroghen vinden "Van 't wlapeltuurig volek, dat veel te los van hooft, Oelloatell dienst vergeet, en 't erghste liefst gelooft." Vondel. --- De Zwarte Dood. a- In de Rheinisch Westfalische Zeitung geeft de medische medewerker van dat orgaan een artikel over een ziekte, een „Wurgengel des Menschengeschlechis", die, nadat luist de cholera is geweerd, weer eens is opgetreden. Dat is de pest. In vergelijking met de cholera, die vóór den aanvang van de 19e eeuw niet bekend was, is de pest een oude kwaal. In de tweede eeuw na Christus wordt zij in de historie voor het eerst vermeld; van de 6e tot de 17e eeuw kwam zij in afwisselende mate in Europa 'voor. Het ergst was 't in de 14e eeuw, toen sen vierde der bewoners van ons werelddeel der ziekte ten offer vielen. In de 18e en 19e eeuw nam zij langzamertand af, maar kwam nog voor in kleinere epidemieën, in verschillende streken. Hevig beeft zij gedurende de laatste maanden gewoed in de Chineesche havenplaatsen. Hoe dat komt? In Mongolië, in de Oostelijke landen bij bet Baikalmeer, in Midden-Afrika en in het Noord-Oosten van Duitsch Oost-Afrika wordt de oorsprong gevonden 'van de pest. Daar leven kleine knaagdieren, gelijkend op den In Duitsohland veel voorkomenden hamster. die heeten Tarbaganen, en om de waarde van de pels wordt veel jacht op hen gemaakt. Deze dieren nu worden in tijden van aanhoudende droogte door een ziekte aangetast, die zeer besmettelijk is en op menschen kan overgaan. Evenals de rattenpest schijnt deze ,pest der Tarbaganen in nauw verband te staan met de pest, waaraan de menschen lijden, al is die samenhang (volgens Schottelius) nog niet wetenschappelijk volkomen vastgesteld. Hoe het nu met de verbreiding der pest onder de menschen is gegaan is duidelijk. De enkele besmette personen brachten de, dekte op de handelswegen, die ook naar de Chineesche en Dost-Aziatische havenplaateen leiden. Zoo gebeurde het in October 1910. De veroorzaker van de pest werd tijdens de epidemie in Hongkong (winter 1893-1894) gelijktijdig door een leerling van Koch en sen van Pasteur ontdekt. Een bijzonderheid van den pestbacil is, dat die uitstekend tegen koude is bestand. Komen pestbacillen in een huidwond, dan dringen sij, zich steeds vermeerderend, langs de lymphkanalen door tot de dichtstbijliggende klieren. Natuurlijk biedt het lichaam weerstand. De witte bloedlichaampjes komen in menigte aan, om den vijand onschadelijk te maken. En 't is dan ook aan de hooge lichaamstemueratuur, aan de koorts, aan de zwelling der klieren, aan het sterk afvallen, de versuftheid en slaperigheid van den zieke t•e merken, dat het organisme zwaren arbeid heeft te verrichten. De schier tot bewusteloosheid overgaande versuftheid is voor den kranke een weldaad, een groote verlichting van 't lijden, ks tegenstelling met de onbenevelde helderheid van den lijder aan cholera, die gewoonlijk tot het laatst toe klaar en bij bewustzijn blijft. De sufheid en slaperigheid van den lijder zijn echter ook een beletsel voor het nemen van persoonlijke voorzorgen reeds bij het ontstaan der ziekte, en daardoor is het ook wel verklaarbaar, dat men soms leest van zieken, die op den weg aan de pest zijn bezweken. De onlangs overleden zeer bekende kl;- uische hoogleeraar Von Leyden :gebrr•i:': steeds zijn geliefkoosden paradox: „Da genezing van den zieke hangt er van af, of hij in leven blijft". Dit is natuurlijk in het bijzonder .x>epasselijk op eene ziekte als de pest, waardegen men nog geen zeker werkend specifiek middel bezit, ofschoon er pogingen zijn gedaan met een serumbehandeling -volgens Yerdon en Roux, en er ook een inenting bestaat, waarvan het resultaat helaas slechts een van korten duur is, Leeft de zieke tot de als gunstig beschouwde ettering der kliergezwellen intreedt, dan kan men hem wezenlijke verlichting bezorgen door Chirurgische openhu/ der etterbuilen. Zijn' leven hangt er evenwel van af, dat hij genoeg kracht bezit om de zeer langdurige en door infectieziekten gevaarvolle periode van heling der wondholten te doorstaan. Vele zieken sterven reeds vóór de verettering, als het weerstandsvermogen niet voldoende is en de bacillen, trots alle tegenweer van het organisme, verder doordringen, in het bloed komen en een algemeene bloedvergiftiging doen ontstaan. Veelal komen bloeduitstortingen in de huid voor, en die zijn het die in de Middeleeuwen de pest den bijnaam van ~zwarten dood" hebben doen krijgen. In den -vorm van builenpest komt de ziekte thans, steeds toenemend, in Egypte voor. Bij de thans in China heerschende epidemie komt nog een ander ziektebeeld op den voorgrond: de longenpest, die een zeer ernstige vorm is. Het verloop gelijkt op dat van een longontsteking; het gaat gepaard met' hoesten en bloedopgever. Dat laatste verspreidt natuurlijk gemakkelijker -de ziekte, dan de in zich in de klieren bevindende ziektestof der builenpest, omdat het opgegeven bloed bacillen bevat. Het is daarom duidelijk, dat een lijder aan builenpest veel minder gevaarlijk is voor zijn omgeving dan een choleralijder. Maar ook van de longenpest moet men zich niet de voorstelling maken, dat die in den letterlijken zin van het woord: „de atmosfeer verpest'. De ziekteoorzaak is niet gasvormig, doch gebonden aan de vloeibare, door den zieke uitgehoeste materie, •en voor de inademing daarvan behoeden dokters en verplegers zich door stukjes gaas voor neus en mond vast te binden. Voor zoover mogelijk past men dergelijke middelen ook bij den zieke zelf toe, om besmeli.ing zijner omgeving te voorkomen. Verdere maatregelen tot het beletten der rverbreiding van de ziekte zijn, evenals bij andere besmettelijke ziekten, het ontsmetten van de kleedingstukken en het beddegoed en de isoleering van de zieken, die nog langen tijd na de genezing (naar Gotscheich heeft aangetoond) pestbacillen bij het opgeven te voorschijn brengen. De waarschijnlijkheid van een verbreiding der ziekte door het scheepvaartverkeer ter zee is niet zeer groot. Medische controle der schepen in de havens van vertrek en van aankomst, en het werk der scheepsdokters, die de voor personenvervoer dienende scheren vergezellen en van verdachte gevallen melding maken, hebben tegenwoordig meer resultaat dan de vroeger noodzakelijke quarantaines. Bijzondere maatregelen worden genomen in havens die men verdenkt van pest besmet te zijn, om de komst der ratten op de schepen te beletten, terwijl men die dieren door vergiftiging met strychnine of andere middelen tracht uit te roeien. Moeilijker is de controle te lande, maar we willen hopen dat de internationale bemoeiingen in Siberië succes zullen hebben en de pest tot haar Siberisch terrein zal worden beperkt. Gezonde levensvoorwaarden en een individueel hygiënisch leven vormen een gew•eldig bolwerk tegen het zich uitbreiden van ziekten, voornamelijk van de pest, die vooral de zwakken en ellendigen, de in slechte sanitaire verhoudingen levende menschen overvalt. Niettegenstaande hun fatalisme zullen de Chin•eezen thans inzien, dat z•e moeten handelen evenals de Europeanen, wien het ziektespook der pest voorbijgaat, dank zij hun betere kleeding, voeding en reinheid. Wij willen evenwel niet in ,behagelijke rust op onze gezondheid en hygiënische meerderwaardigheid pochen, maar ieder voor zich moet zorgen voor hetgeen nog geschieden moet tot staling 'van zijn lichaam en tot behoud van zijn lichaamskracht en zich bewust zijn, dat het individu voor het welzijn van het algemeen en in het bijzonder voor de ontwikkeling der volksgezondheid verantwoordelijk is. --- Mijn corsettenmaakster uit het Fransch van COLETTE WILLY. Personen: Mijn corsettenmaakster, een zware vrouw, asthmatisch, die er uitziet, alsof ze nooit een corset gedragen heeft. I k, zwijgende persoon, tot passieven tegenstand veroordeeld. (De plaats der behandeling is een zeer kleine kamer, op den scnoorsteenmantel staan photographieën met handteekeningen. Tegen den muur hangt een kleurendruk, waarop men een vrouwelijk wezen met een wespentaille afgebeeld ziet. Daaronder staat: Het corset „Peri 327" veroorlooft alle houdingen bij zitten of opstaan aan te nemen.) Mijn corsettenmaakster: Zoo, I goeden dag mevrouw. Ik meen inderdaad, dat ik dit jaar niet het genoegen heb gehad u hier te zien. Steeds heb ik me elf afgevraagd: Wat heeft ze toch tegen mij? I k • Mijn corsettenmaakster: Ja zeker, ik weet wel, dat u veel op reis is. Reizen is vergif voor de taille. Men koopt hier of daar een corset, men loopt zelfs een warenhuis in om cors,etten te koopen en ten slotte blijft niets meer van het figuur over dan een recht blok. U komt op een ongunstigen tijd, mevrouw jammer, jammer! Al mijn klanten willen op eens haar zomerreis maken; mijn hoofd loopt om. I k • Mijn corsettenmaakster; U bent zwaarder gev-.)rden, mevrouw... I k • Mijn corsettenmaakster: Zeker, u bent zwaarder! Kijk maar eens hier.., en hier...- Hoe kunt u dat zoo verwaarloozen! En nog wel met de tegenwoordige mode! Dat is een zonde! I k • Mijn corsettenmaakster: Neen, mevrouw, ik ben werkelijk ontevreden over 11. Neen, enfin, kleed u zich maar uit : ik heb hier mijn nieuw model, nummer 327... I k : Mijn c orsettenmaakster: Natuurlijk zal het u passen! Maar wat zie ik daar? Sedert hoelang draagt u alleen maar twee jarretelles? Ik- Mijn corsettenmaakster: Ja zeker, makkelijker is het wel, dat wil ik best gelooven! Als u met gemak aankomt houdt de mode op. Ik zou wel willen weten, wat u doen zou als u nog zwaarder werd, zooals de meeste dames van uw leeftijd? Zoo iets laat zich niet weggoochelen als een vijf francstuk! I k : Mijn corsettenmaakster: O, neen, zegt u dat wel! Je zou er een kleur van krijgen! Ach mevrouw, u bent al net zoo als de dames, die met geweld mager willen worden. Ze moeten mager zijn, omdat de mode het nu eenmaal wil, en ze worden ten slotte ook mager, ik mag zeggen, zooveel als ik wil. Maar als het vet weg is blijft de huid nog over, niet waar? En nu hebben die arme dames te veel huid, en juist daar, waar ze het dikst waren, dat is logisch, niet? Ja dan! Dan komen ze naar me toe. en spreken over mijn kunst en ik moet werken als een beeldhouwer om de lijn er weer in te krijgen. Kent u mevrouw X? Nou, u weet wel, die mooie vrouw met dien p Is van sal-elbont van 225.000 francs. ledereen kent haar toch. Ze is sedert ernigen tijd ook een klant van mij. En ze is nu zoo . 90i geworden, dat geen van haar kennissen haar meer herkent. Prachtig, niet? Een taille! En die heupen-Z00.., ziet u. Ze was dik, gewoonweg dik. Ze heeft nog iets te veel huid, dat spreekt vanzelf, maar niet mijn corset 327 ziet ze er uit als een godin. Ik- Mijn corsettenmaakster: Als ze nummer 327 niet meer draagt? Ja, dat gaat mij niets aan... Voor de d mes zonder corset kan ik niet meer zorgen. Ik • Mijn corsettenmaakster: Dat die modedames dom zijn? Ik kan u vijftig na, men noemen, wat zeg ik, honderd kan le i er u dadelijk noemen, die niet dommer zijn dan u en ik. U zult de tijden toch niet veranderen met uw „eigen" ideeën en uw „natuurlijk" middel, die alleen uw lijn vermoorden. Weet u wat u bent met uw gezond verstand? Excentriek bent u. Ik heb er reeds zooveel gelend als u, die het tegen de mode opnemen wilden. Wat hebben ze het gauw opgegeven! Daar valt niet tegen te vechten! Neen... Pardon, heeft u spataderen? I k • Mijn corsettenmaakster: Niet? Merkwaardig. Zoo veel spataderen als dezen zomer heb ik van mijn leven nog niet gezien. I k • Mijn corsettenmaakster: Ja, wij kunnen daar niets tegen doen! Dat komt heelemaal vanzelf. Soms ook niet. Kent u die arme mevrouw Z? Die moet u zien! Gesprenkeld! Maar spreekt u er niet over als 't u blieft... Och, och, wat bent u dik geworden! I k • Mijn corsettenmaaester: Neen mevrouw, dat is geen grapje, dat is de waarheid. U bent niet energiek genoeg, u laat u maar gaan. Als u een vrouw was als mevrouw P., dan zoudt u wel anders doen, hoor. I k • Mijn corsettenmaakster: Wat ze gedaan heeft? Weggejaagd heeft ze haar heupen, gewoon weggejaagd. Ze was een beetje zwaar, dat moet ik zeggen. Ze kwam naar me toe en zei: Mevrouw Adèle, mijn ieupen moeten weg. Ik verlaat me rp u! Nu wat moest ik doen? Ik maakte eerst voor haar een langer oorset en snoerde het van onder vast toe... Het vet zakte iets verder naar beneden, langzaam, langzaam, en hoe langer ik reeg, des te meer verdween het. Das was heel goed, maar nu ontstonden er plooien in het vleeseh nou, dat kunt u begrijpen! ik heb toen weer het cornet langer g.- maakt en reeg het vaster nog toe! En ten slotte waren de plooien daar waar ze zijn moesten, waar ze niemand hinderden Zeker, Mevrouw P. is tevreden! En zon zijn er veel! I k • Mijn corsettenmaakster: Meer tailleomvang is geen mode meer, dat weet u toch. De robe-nr:nces,Fe, de n.Juwsluitondle rok maken het onmogelijk. U kunt zich niet be.r.,-sen wat de dames al niet geprobeerd heb} om slank te -worden. Maar wat oh de eene plaats verdween, kwam op een andere weer te voorschijn e-- de natuur werd direct onnatuurlijk, mevrouw. Toen kwam ik op een idee... I k • Mijn corsettenmaakster: ik zal het u zeggen. Ik vermannelijkte de taille. Z00... en zee.. en nu mijn elastieke band no. 14 daarover en dan mijn cornet „,Peri no. 327". Z00... Wat zegt u er van? Nu staat u daar met een goddelijke lijn, geen heupen, hier niets en daar niets, als een jongen van zestien jaar. Weet u hee u er uitziet? Ais een rijnwijnflesch, betooverend! Dat moeten we bereiken, mevrouwt Als een jongen van zestien jaar, zoo moet een vrouw er uit zien, als ze mooi wil zijn! Ach, ik heb concurrenten, die alle mo-y-lijke uitvindingen aanprijzen: tricoton derrokken, gordels en banden maar de rijnwijnflesch is toch de eenige aesthetisclie uitvinding voor dames en die heb ik gedaan! Daar heb ik patent op genomen. (Vat) ---