Goed Bedoeld! Naar het Engelsch van L. E. TIDDEMAN. Vrij bewerkt door C. E. de Lille Hogerwaard. Hoofdstuk VI. . Slot. , »Kijkt u maar heel vroolijk, want er is. Aeelerriaal geen reden voor tranen: Rob Wordt beter," zei dokter West, „dat verzeker • ik U. Ik zou het werkelijk niet zeggen, als ik 'net niet eerlijk meende." t, »Maar hij lijkt zoo ziek en herkent mij A'aeelemaal niet. O, dat 'hij zijn eigen moe'ter niet herkent!" liet was mevrouw Boutens, die zoo sprak, terwijl zij voor het bedje van haar lieveling' attand en met betraande oogen naar hem keek. Achter haar stond Robs vader, ernstig arl bleek. Hij wilde zich" flink houden -- ook voor zijn vrouw en had volkomen ver trouwen in dokter West, een heel knap ge neesheer. En hoewel Rob zijn vader en moeder aanstaarde, alsof zij vreemden waren, moesten t2ii toch gelooven, dat er een tijd' zou aan,°reken, waarop hij hen 'herkennen zou. En uit gebeurde werkelijk. • :->p een middag, toen mevrouw Boutens rrustte zij had den geheelen nacht haar kleinen jongen gewaakt zag zij gI!Ila plotseling vóór haar rustbank staan. J sprong op en riep verschrikt uit: »O Mina, hij is toch niet erger?" ',Gelukkig niet, mevrouw," antwoordde Mina. „Hij is juist heel kalm. 't Was alsof hij uit een diepen slaap wakker werd. Hij u„,egde zijn handje op de mijne en zei zacht: 'Waar ben ik en wat is er gebeurd, Mina?' denk wel, dat hij u nu herkennen zal." Mevrouw Boutens ging heer zacht de ka"Ler binnen 'en knielde zonder een woord te Spreken vóór het bedje van haar lieveling. r kon niets zeggen. En Rob zag op zijn naast zich, het lieve gezicht, waar"r hij zoo innig verlangd had. ten zijn koorts had 'hij zoo dikwijls ge-Jicht, dat zijn moeder bij hem was eA ook lltra meende hij, dat hij zich weer vergist t liet was heel stil in de kamer en mevrouw kdens bewoog zich niet. Robs tengere villgers geleden over haar voorhoofd, haar gezicht en haar halS, totdat zij het medail. ,211. voelden, dat zij altijd droeg en waarin 'e Portretten van Vader en hem zaten. Nu wist hij z e k er, dat het zijn moeder as. Zacht zei hij: »Moeder I; E,.11 zijn oogen herkenden haar nu ook. • herhaalde nog eens: hlVloeder!" en zijn stem klonk nu blij. Bh_lo hetzelfde oogenblik sloeg mevrouw l'iltens 'haar armen om zijn hals. Zij kon 'l4r tranen niet langer bedwingen, doch nu ;;ren het tranen van vreugde en niet van verdriet. Als groote menschen heel blij zijn, chreien zij soms van geluk. de" Moeder, bent u teruggekomen ? !" tei 1:;e 'kleine jongen. „Waar is Vader en bent U a°'s up me, omdat ik mijn paard en wagen °S Jansie geoeven heb ? Anna was er wel om, maar Oom Jaap gelukkig niet." Heel zacht, om hem niet op te winden, zei 2 moeder hem, dat zij noch Vader boos r:„ hem waren. Toen glimlachte hij tevreden'o," maar even later verborg hij zijn gezicht uer de lakens. rMevrouw Boutens begreep eerst niet, .dtr°lll hij dit deed. Maar toen hij zei, dat hang voor Anna was, begreep zij het Zij verzekerde Rob, dat Anna niet meer n'huis was en het kleine hoofdje kwam weercier boven de lakens te voorschij w n en door Vader gekust. O • wat waren zijn ouders blij f Hij" was nietkno;: meer liet kleine jongetje, dat in zijn 11„,,''s allerlei vreemde dingen zei, maar Rob, van wien zij zoo heel veel n. eEn hoe,vte straalde ook Mina's gezicht van "ue! Rob verg ijn. at heelemaal, dat zij wel n")l.°mrnkon z. k // ij ig let,mocht nog niet veel zeggen, maar "gzlllerhand, toen hij sterker werd, mocht hij alles vertellen en toonde hij, dat zijn tongetje het praten nog niet verleerd had. Op een middag, toen hij bij zijn moeder op schoot zat, had hij een lang gesprek met haar. Toen pas begreep mevrouw Boutens, hoe haar woorden in het hart van haar jongen bewaard waren gebleven cn hoe hij op kinderlijke wijze getracht had, 7e in toepassing te brengen. „Ik wou zoo graag wat voor een ander doen,- zei Rob. „Ik zei het tegen Anna, maar zij liet mij niet uitspr,Azen. En alles wat ik deed, kwam verkeerd uit. Wilt u mij alsjeblieft Meeren, Moesje, hoe ik doen moet? Zeker lieveling," antwoordde mevrouw Boutens zacht. Rob gaf zijn moeder een zoen en was heel gelukkig. Nu zou alles wel goed komen. En dat deed het ook, want als hij niet wist, wat hij doen moest, had hij altijd zijn moeder, aan wie hij het vragen zou. En hiermee nemen wij afscheid van Rob: Hij is nu al groot en ikdereen houdt van hem, omdat hij nog net als vroeger, 'het heerlijk vindt anderen gelukkig te maken. Eén verschil is er echter en dat is: 't komt nu altijd goed uit, als hij een ander een plezier wil doen. Zelf moet hij nog lachen, als hij bedenkt, wat er allemaal gebeurde in.de dagen, toen Vader en Moeder bij zieke Oma waren. --- Van drie Veldmuisjes en een gierige Hamster. Dichte bij het bos,oh, onder een hoop afgevallen bladeren, losse aarde en wat kleine takjes, woonde moeder Veldmuis met haar drie kinderen, Grijsje, Kraaloogje en Spitssnuitje. Groot en flink waren de drie muizen-kinderen,, donkergrijs waren hun velletjes en heel lang hun staartjes. Moeder Muis was dan ook heel trotsch op haar drietal. 't Was alles, wat ze op de wereld bezat, want haar man wat door de kat van den boer opgegeten, en haartwee oudste kinderen hadden gegeten van dat akelige goed, dat de menschen „muizentarwe" noemen ; daarna werden ze heel ziek en stierven. Moeder Muis schrok dan ook vreeselijk, toen Grijsje, het oudste der muizen-kinderen, op een herfstdag tot haar begon: „Moeder, het is tijd, dat we nu ook eens wat van de wereld gaan zien! 't Wordt ons hier te stil, en 't loopt tegen den winter en dan is 't in de stad beter dan hier. Want als de grond hier hard wordt, dan vinden we niets meer te eten." Moeder Muis veegde met haar rechtervoorpoot een dikken traan uit haar oogjes en zei: „Ach, kinderen, blijft toch hier. Wel wordt het een schrale tijd voor ons, veldmuisjes, maar toch is 't hier beter dan in de stad, waar de menschen al wat muis-heet haten." „En hier, dan ?" vroeg Kraaloogje. „Heeft de kat van den boer dan vader niet opgegeten?" „En dat graan, waztvan onze zusjes aten ?" vroeg Spitssnuitje, „dat hadden toch ook de menschen op den grond gestrooid!" „Ja, 't is alles waar, wat jullie zegt," zei moeder Veldmuis weer, „en toch is het hier beter, dan in de stad." De drie muizen-kinderen waren echter niet van hun plan af te brengen, vooral toen er op de velden niets meer te vinden was, en het iederen dag moeielijker werd om hun buikje gevuld te krijgen, „Moeder, nu gaan we toch heusch," zei op een morgen Grijsje. „Gisteren vonden we niets dan wat grassprietjes, en wat er nog te vinden was, sleepte buurman Hamster weg. ~Ja, Hamster neemt 'wat hij krijgen kan," zuchtte moeder Veldmuis. „Hij gunt zijn armen buren niets. Eens heeft hij mij zelfs uit den molen verjaagd, omdat ik een paar graankorreltjes uit een zak nam. Hij zei toen nijdig: „Dat is mijn graan! Daar mogen geen veldmuizen van eten ..." „Was het graan werkelijk van Tlernster, moeder ?" vroeg Grijsje. „Welveen, kind, 't was van den mole-• naar," antwoordde moeder Veldmuis. „Maar ik was toen nog zoo dom en geloofde wat hij zei." . „Zoo'n leugenaar!" riep Kraaloogje uit. „Maar hij zal nog wel eens gestraft worden, moeder, omdat hij. u uit den molen verjoeg." Juist liep vader Hamster over het omgeploegde veld,, dat. aan het bosch grensde. Hij kwam van den kant, waar de molen stond, en droeg een goed gevulden zak op zijn rug. Even stond hij stil, keek onrustig om zich' heen, want hij had iets gehoord. 't Was een haasje, dat uit een der voren sprong. „Goeden morgen, vader Hamster," zei het Haasje. „Je schijnt daar een zwaar vrachtje mee te dragen." „Ja, je moet toch denken aan den komenden winter," zei de Hamster. „De tijden zijn slecht, en 'k heb voor vrouw en kinderen te zorgen. Já, ja, vriend Haas, 't is tegenwoordig lang niet gemakkelijk om behoorlijk aan den kost te kornen, vooral voor een eerlijke Hamster als ik ben." „Krijg je dan alles van de inensChen?" vroeg 'het Haasje. „d, ja," jokte vader Hamster. „Die zak, dien ik op mijn rug draag, is vol graan, dat kreeg ik van den molenaar, maar zie je, die ellendige veldmuizen, die bedelaars, die kapen je de graankorrels voor je neus weg. O, 't is zulk akelig bedelvolk Dom haasje geloofde alles, dat vader Hamster hem wijsmaakte. Maar de drie veldmuisjes, die juist van moeder Veldmuis afscheid hadden genomen, om de wijde wereld in te gaan, waren Hamster vlug achterna gesprongen; ze liepen nu vlak achter den leugenaar en hadden zijn gesprek met het haasje gehoord. Doch de Hamster was groot en dik, en zij waren drie kleine, magere veldmuisjes; iets leelijks zeggen, durfden zij dUs niet, en bovendien hadden ze grooten honger, en dachten er aan, dat ze met een goed woord meer gedaan kregen, dan met het groote dier' te vertellen, dat zij, eerlijke veldmuizen, geen dieven en geen bedelaars waren. Grijsje, als de dapperste van 'het drietal, liep nu op vader Hamster toe en vroeg heel beleefd: „Mijnheer Hamster, wij zijn op weg naar de stad, maar we hebben alle drie zoo'n vreeselijken honger..." Hamster had zijn kop naar Grijsje omgedraaid en hem aangekeken met zoo'n paar woedende oogen, dat ons veldmuisje geen woord meer kon uitbrengen. Kraaloogje zag Grijsje's. verlegenheid, daardoor voelde hij zich wat moediger, zoodat ook hij naar Hamster toesprong, en nog vriendelijker dan Grijsje, vroeg: „Ach, goede, oude Hamster, geef ons toch een paar korreltjes graan. ~Jij hebt een zak vol, wij hebben geen korreltje, en ach, we hebben zoo'n honger !" 7 Woedend werd nu vader Hamster op Kraaloogje, zeó woedend, dat hij hem uitschold voor „beciehnuis," en „leelijk grauw gedierte." Scheldwoorden, die muisjes zoo vreeselijk vinden. Kraaloogje huilde dan ook van booSheid, toen Hamster zoo schold. Maar hij zei nog niets, keek alleen naar Spitssnuitje, di'e 'het nu eens bij Hamster wilde probeeren, en toen- odk begon met te vragen: „Ach, lieve vader Hamster, jij bent zoo 'heel rijk, jij hebt een molen vol graankorrels en wij ziin zoo heel arm .. „Ja, dat zijn jullie !" barstte Hamster weer los. „Ja, jullie bent arm! Jullie bent van de minste afkomst! Bedelvolk ben jij en alle andere veldmuizen ! En omdat je te lui bent, om zelf je eten te zoeken, wil je van mijn voorraad hebben. Of denken jullie misschien, dat ik het graan uit den molen heb gestolen r' „Ja, dat heb je ook !" piepten nu de drie veldmuisjes tegelijk. Want nu ze begrepen, dat 'de gierige Hamster hun toch niets zou geven, durfden zij rond voor hun meerling uit te komen. -„En dat durven jullie tegen mij zeggen, bedel-muizen!" schreeuwde Hamster weer terug. „Niets, geen korrel krijg jullie van mijn graankorrels'! En ga nu heen, of ik zal er op losslaan!" Terwijl Hamster zoo tegen de veldmuisjes ' te•keer ging, zette hij den zak vol graankorreis van zijn rug op den omgeploegden grond. Tenminste zoo dacht hij. Maar ongelukkig voor hem, zat juist op die plek een `egel met opgestoken pennen. Hij had het gekibbel gehoord en dacht: „Dat loopt op • vechten uit! Ik zal me maar bijtijds wapenen, want men kan nooit weten, wat er gebeuren kan..." Egel zat doodstil en hij had er geen flauw begrip van, dat zijn pennen den zak doorboorden; dit bemerkte hij pas,'toen een poosje later vader Hamster den zak weer op zijn rug nam. • Doch eerst gebeurden er met vader Hams:er en de drie veldmuisjes vreemde dingen! Hamster schold en raasde nog woedend tegen de drie kleine dieren. En toen nu de muisjes, die echte rakkers waren, hem ten slotte uitlachten en riepen: „Gierigaard, gierigaard, 't haasje zal je jagen, 't vosje zal je bijten ...' want dat was een bekend muizen-liedje, toen zagen zij werkelijk eerst het haasje, dat ook uit nieuwsgierigheid was teruggekomen, om naar de ruzie te luiste« ren, en heel in de verte kwam ... vosje ! „Gierigaard, gierigaard, daar is vosje al !" schreeuwde nu resg harder Grijsje. „Daár, daar komt hij aan!" riep Kraaloogje. „Hij komt op je af, gierigaard!" piepte Spitssnuitje. Ja, nu zag Hamster vosje ook. „Lieve help I" dacht hij met angst, „daar gaat mijn' kostelijke winterprovisie, en straks .... ga ik....!" Zoo vlug hij kon, liep Hamster nu naar den zak, en zonder te letten op den egel, die daar onder zat, nèch op de graankorrels, die uit de vele gaatjes rolden, door Egels pennen in den zak gemaakt, nam hij hem op zijn rug en holde langs een omweg naar zijn nest terug. „Een zak vol graan op mijn rug, en toch kan ik zoo heerlijk vlug doorloopen," juichte hij. „Dat graan scheen me toch straks veel zwaarder toe. Maar 't komt ook, omdat ik er nu wat aan gewend ben ..." Zoo denkende over den zak op zijn rug, die steeds minder zwaar werd, bereikte vader Hamster zijn nest. Moeder Hamster stond reeds uit te kijken, waar haar man toch zoo lang bleef, en nauwelijks zag ze hem aankomen, of ze riep hem toe: „Nou, man, je schijnt vandaag niet veel mee te brengen! De zak schijnt heel licht te zijn! Want je loopt als en haas zoo vlug I" „Wat, breng ik niets mee ?" riep vader Hamster terug. „Een zak vol graan breng ik mee ! Met levensgevaar heb ik het verzameld in den molen! Bijna was ik gesnapt door den knecht, maar 't liep gelukkig nog best af." Terwijl vader Hamster dit aan zijn vrouw vertelde, nam hij den zak van zijn rug en .... „Hé, wat is dát nu ? !" riep hij verschrikt uit. „De, zak is heelemaal leeg ! Hoe kan dat nu?" „Er was misschien heelemaal niets in, toen je uit den molen ging," zei moeder Hamster. „Er was' misschien geen korrel graan in." „Vol, heelemaal vol graan was de zak !" verzekerde vader Hamster. Hij keek, en keek nog eens, want hij begreep er niets I, van, en toen zag hij op eens de vele gaatjes ! „O I" riep hij nijdig. „Dat hebben die ellendige veldmuizen gedaan! Daar zullen ze voor boeten!" Met één sprong was vader Hamster nu weer buiten zijn nest, liep terug naar het omgeploegde veld en daar zag hij de drie veldmuisjes zich te goed doen aan de graankorrels, die over het veld één lange, smalle gele streep vormden. Woedend wilde hij nu op de muisjes toespringen, maar vóórdat hij dit kon doen, sloop van achter een aardhoop Reintje, het slimme vosje, en die greep vadhr Hamster bij zijn nek, „Ach, lieve Reintje, neem toch liever die drie leelijkè bedel-muizen," smeekte vader Hamster. „Wat heb je aan mij?" „Een lekker hapje," antwoordde slimme Reintje. „Jij bent heerlijk dik en vet! Jij bent smakelijker dan die drie broodmagere veldmuizen! Neen, laat die eerst maar wat vetter worden!" Vader Hamster had al spoedig niets meer te vertellen, daar zorgde slimme Reintje wel voor. Maar moeder Hamster leefde een poos lang in groote ongerustheid, omdat haar man zoo lang weg bleef, totdat het haasje Haar op een dag kwam vertellen, dat vader Hamster nooit meer thuis zou komen. En wat gebeurde er nu verder met de drie veldmuisjes ? Wel, die gingen dien dag nog niet de wijde wereld in! Ze hadden nu weer hun buikjes vol gegeten, en dan had. den ze dien dag zeo-,,eel beleefd, dat ze dit eerst aan moeder moesten vertellen. Nu, en M moeder Veldrn.u.ls toen blij was! Maar later gingen de drie muisjes toch eens naar de stad. Dat vertel ik jullie echter op een anderen keer. TANTE JOH., --- Van alles wat. Het Horloge als middel om de Hemelstreek te bepalen. Ik denk, dat jullie d i e wandelingen het prettigst vindt, waarbij je niet precies weet, waar je eigenlijk zult uitkomen en dat de grooteren onder jullie het heerlijk vinden „op de kaart" te wandelen. Dat is ook werkeliik een genot, als men een goede kaart heeft, doch het kan gebeuren, dat men door allerlei zijwegen in te slaan niet goed meer weet, op welk punt je je eigenlijk bzvindt en wat nog erger is, dat je zelfs niet eens weet, in welke richting je moet logpen om je doel te'bereiken of weer thuis te komen. Dat is lang geen aangename gewaarwording, maar als je zoo gelukkig bent een kompas 'bij je te hebben, weet je gauw genoeg, in welke richting je gaan moet. Het kan echter heel goed voorkomen, dat je geen kompas bij je hebt en dan sta je raar te kijken. Weet je, wat dan redding ken brengen? Een horloge. Ja zeker, een gewoon horloge, hoewel je daarmee je waarneming niet 7,66 juist kunt doen als met een kompas. Je kunt echter met behulp van je horloge heel gemakkelijk cie hemelstreken bepalen 'uit den stand der zon. Je houdt n.l. het-horloge zóó, dat-de uurwijzer zoo precies mogelijk in de richting van de zon wijst, hetgeen je door de schaduw van den wijzer op de wijzerplaat ge›- makkelijk gedaan kunt krijgen. Dan tel je de minuten tusschen het cijfer XII en den dan bestaanden stand van het uurwijzer. Je neemt de helft van dit aantal minuten en denkt je een rechte lijn, welke dat deelpunt verbindt met het midden van de wijzerplaat en met de tegenoverliggende zijde daarvan. Deze lijn wijst dan het Noorden en het Zuiden aan. Natuurlijk is het hetzelfde, of je de minuten van den grooteren of den kleineren boog telt. Voor de eenvoudigheid neem je den kleineren. Hierbij valt nog op te merken, dat gedurende den dag; d. i. van 6 uur 's morgens tot 6 uur 's avonds het Zuiden steeds in het midden van den kleineren boog tusschen XII en den uurwijzer ligt, het Noorden daarentegen in de richting van het deelpunt van den grooteren boog. Doe je de. -waarneming vóór 6 uur rs morgens of na 6 uur 's avonds, dan wijst het deelpunt van den kleineren ,boog naar het Noorden. Wanneer je de proef met deze methode neemt, zul je haar juistheid en bruikbaarheid leeren waardeeren en moeten erkennen, dat zij g;oot gemak kan opleveren. --- Uitvindingen. De meeste uitvindingen hebben wij aan toevallige omstandigheden te danken, hoewel het lang niet aan iederen bekend is, wat er aanleiding toe heeft gegeven. Van de uitvinding van het glas lezen wij, dat .eenige Phoeniciërs aan het strand, waar keel fijn zand lag, wilden koken. Zij zetten de ketels op stukken salpeter, maar door 'het vuur smolt salpeter, zand en asch door elkander en toen het bekoeld was, verkregen zij het eerste glas. Over de ontdekking van het purper,lezen we het volgende. Bén Phoenicisch herder weidde zijn scha-. pen aan den oever der zee. Plotseling, komt zijn hond met een schijnbaar bebloeden kop naar hem toe. Bij nader onderzoek bleek het echter, •dat het .geen bloed was, maar het sap van de 'purperslak, waarvan de hond de schelp met zijn tanden verbrijzeld had. Hierdoor werd het purper ontdekt en leerde men het kleurend vermogen van dit sap kennen, waarvan men zich te Tyrus zoo meesterlijk bediende. ---