FEUILLETON. De wederwaardigheden van drie Studenten te New-York. Verhaald door een „UTRECRTENAAR", die daar veel gezien heeft. 12) Het binnentreden van Harry bleef onopgemerkt ; doch toen hij voor de tweede maal op de deur tikte, sprong de man op en keek hem aan met een blik waaruit zooveel zielesmart , zooveel onbeschrijfelijke wilde wanhoop sprak dat Harry onwillekeurig terugdeinsde. „Wat scheelt er aan?" vraagde Harry zich vermannende ; hoewel hij duidelijk zag dat armoede en gebrek hun werk voltooiden aan die menschelijke gedaante die dien man dierbaar was, ja, die hij wellicht om hunne geemenschappelijke armoede des te trouwer had bemind. „Wat scheelt er aan? Kan ik iets voor u doen?" herhaalde Harry. „Niets 1" antwoordde de man met schorre stem en op somberen toon. „Niets ! Het is te laat ! Zij sterft , sterft van gebrek, van honger, van koude, van naaktheid ! Het is te laat!" En hij nam de hand der vrouw in de zijne en drukte ze zacht. „Maar ik kan wellicht iets voor u doen , zeide Harry, naderbij komende. ~-Er is misschien nog eenige hoop." De man schudde het hoofd en zuchtte. Plotseling richtte de vrouw zich op tot eene zittende houding , de man wendde zich naar haar toe en steunde ze tegen zijne borst. Zij stak de armen omhoog, haar oogen rolden wild in de diep ingevallen kassen, terwijl zij trachtte enkele woorden uit te spreken , spreken kon zij niet meer, een hevige stuiptrekking schudde het geheele uitgemergelde lichaam en met een snik zonk het hoofd op de borst. De man hield een lijk in zijne armen. Hij liet de hand der vrouw los, luisterde of het hart nog sloeg, sprong toen op en plaatste zich recht tegenover Harry. „Ga heen!' schreeuwde hij. „Zij is dood! Hoort ge 1 Mary is dood! Mijne Mary , die ik uit haar gelukkig en stil ouderlijk huis op 't land mee voerde naar hier om van gebrek om te komen , om te sterven als een beest in dit hol 1 „Zij werd ziek," ging hij voort op een toon waaruit droefheid en zelfverwijt spraken , „en ik kon haar niet alleen laten om naar werk te zoeken. Ik moest haar toch oppassen. lk trachtte geldik te leenen. Niemand wilde het mij geven. Stuk voor stuk verkocht onze meubelen , toen onze kleeren, alles wat wij hadden en toen zette de huisbaas ons op straat ! Ik bedelde ; men keerde zich van mij af en zei dat ik maar werk moest zoeken. Zij dreven mij tot diefstal en hier heb ik mij verborgen uit vrees , dat ze mij van mijn lieve Mary weg zouden halen en in de gevangenis zetten ! Zij hebben haar verynoord! Ja. Als ze mij geholpen hadden zou zij nog in leven zijn, nog gezond en schoon zijn 1" Hier barstte de man in een hartroerend geschrei los. „Geef u niet over aan zulke gedachten," zeide Harry. „Laat mij." ..... „Ga weg ;" schreeuwde de man. „a weg ! Het is te laat om te helpen! Ik wil niet hebben dat ge hier blijft kijken naar mijne ellende! Laat me alleen Laat me bij mijne lieve doode of ik word gek !" Het hart zat Harry in de keel, hij zeide niets meer en ging heen. „Hier zou geen hulp meer baten," zeide hij bij zijne makkers teruggekeerd zijnde en met korte woorden verhalende wat hij had gezien. „Daar komt juist een agent van politie aan ," zeide Winstone kalm. „Het best wat ge doen kunt is , het hem te vertellen. Hij zal er wel voor zorgen en het lijk zal wel van gemeentewege worden begraven. Harry riep den agent en verhaalde hem het geheele zege. eval. Zoo iets is „All right Sir zeide deze. „Ik weet nu van de zaa hier niets vreemds. Ik zal er wel voor zorgen." „Goede God 1" zeide Harry ; terwijl hij met zijn vrienden heenging , „kan zoo iets in eene stad als deze bestaan?" En gelooven mijne Hollandsche lezers wel , dat zulke gebeurtenissen dagelijks voorvallen, en wanneer zij in al haar naaktheid verhaald worden en de rijken en gelukkigen lezen ze in hunne dagbladen dan slaan zij de oogen op en de dagbladen dicht, zeggende „Bah ! Al weer een sensatie berichtje ! Het kan immers niet waar 'fijn. (Wordt vervolgd.) --- GEMENGD NIEUWS. Al w eer één! — Te Oestersund in Noorwegen is de nieuwe schouwburg 's nachts na de gastvoorstelling, door het tooneelgezelschap uit Drontbeim aldaar gegeven , afgebrand. Het gezelschap dacht er eenigen tijd te verblijven en heeft nu zijn geheele garderobe, al de partituren en de bibliotheek verloren. De costumes, ter waarde van 45,000 kronen, waren niet verzekerd. Te Luik is eene werkstaking uitgebroken onder — koorknapen der groote opera. Toen Woensdagavond de opera Mephisto van Boïto zoude worden opgevoerd ' weigerden zij ten getale van 50 a 60 tegen het gewone loon van 50 centimes in de kooren mede te zingen en vorderden zij eene verhooging van 25 centimes. De directeur was wel genoodzaakt hun eisch dien avond in te willigen, doch zorgde, dat de jeugdige werkstakers den volgenden avond door anderen werden vervangen. Een verschrikkelijk barbiersbaantje. — Haar isbijden koning van Ashantee iets verfoeilijks, waarom hij zich om de 3 dagen hoofd en kin laat scheren. Een barbier , die rechts is, mag dit werk niet verrichten, daar een zoodanige zijne tronie met de linkerhand aanraken en Zijner Majesteits geheiligden persoon daardoor ontwijden zou, waarom zijne barbiers dan ook noodzakelijk links zijn moeten. Zoo vaak nu de Koning geschoren wordt , staan twee dienaren met geladen geweren ieder aan een zijde van zijn zetel. Zoodra de barbier hem snijdt, wordt hij op de plaats doodgeschoten; als hij zijne dingen goed doet, krijgt hij telkens een zeer ruime belooning. Onder het scheren staan twee andere dienaren met blaasbalgen klaar, om de afgeschoten haartjes van hoofd en nek weg te blazen, want de barbiers moeten zonder zeep cheren. 's Konings persoon is zoo sheilig , dat zelfs zijn speeksel als heilig wordt beschouwd. Is die rechtsspraak goed? Dezer dagen werd door het gerechts- hof der Seine een jeugdig doch gevaarlijk vrouwelijk ',wezen de vrijheid hergeven. De beschuldigde, Louise Charlot, was namelijk voor eenigen tijd bij den jeugdigen dotter, Gromolard in dienst getreden. Al spoedig werd zij de minnares haars meesters die ongehuwd was. Na verloop van jaar ontving de dotter bezoek van zijn broeder, die er op aandrong een meisje van zulke slechte zeden, te ontslaan. Aarzelend ging de geneesheer daartoe _ . Aarzelend ging de geneesneer uaar LUC over en Louise zwoer wraak. Verschillende aanvallen , door haar tegen het leven van haren vroegeren minnaar ondernomen , waaronder een met vitriool mislukten. Plotseling kwam zij echter op een nieuwe gedachte. Zij huurde onder een valschen naam een kamer , ging voorgewend ziek te bed liggen en ontbood Dr. Gromolard. Nauwelijks had deze echter een voet in de kamer gezet of hij werd getroffen door een pistoolschot, dat hem echter slechts licht verwondde. Hij riep de hulp der buren in , die de schuldigde aan de politie overleverden. • , aan de politie overleverden. Na alles volledig bekend te hebben, werd deze gevaarlijke deerne vrijgesproken, op grond dat de vroeger tusschen haar en haren meester onderhouden betrekkingen , de misdaad verschoonbaar maakten. Zoo als de oude zongen, zoo piepen de jongen. —De schooljeugd te Brooklyn heeft het werk gestaakt. Zij eischen in den namiddag een half uur vrij en des Vrijdags den geheelen namiddag. De werkstakende knapen verzamelden zich voor het schoolgebouw en ranselden hun kameraden af, die aán het werk wilden gaan. De werkstaking duurde echter niet lang, want de respectieve ouders verschenen op hun beurt met stokken gewapend en ranselden de werkstakers af. Dit voelbaar argument maakte een einde aan de werkstaking. Acht dagen geleden werd een keukenmeid, Maria Hartens, te Parijs eensklaps ziek, zij had eene verschrikkelijke pijn in de maag. Haar toestand was zoo gevaarlijk , dat zij onmiddelijk naar het ziekenhuis werd overgebracht. Ondanks de goede zorgen, die aan haar gewijd werden, werd zij bij den dag nog ernstiger ziek, zonder dat de geneesheeren de oorzaak der ziekte konden ontdekken. Het geval kwam hun zoo buitengewoon voor , dat zij veronderstelden , dat de vrouw vergiftigd was. Een onderzoek werd ingesteld , en de commissaris van politie kwam bij de zieke, doch hij was niet in staat iets uit haar te krijgen. Woensdagnacht echter, toen haar einde nabij was , besloot Marie aan de oppasseres de waarheid te zeggen. Zij had een valsch gebit en dit had zij in haar slaap ingeslikt. De lijkschouwing heeft de juistheid dezer bekentenis aan het licht gebracht. Het gebit werd in de maag gevonden , waar het eene ontsteking had veroorzaakt, waarvan de dood het gevolg was. Dat liep nog gelukkig af. Zooals iedereen weet, maken de suikerbakkers met Paschen altijd eieren, hetzij van suiker, hetzij van chocolade. Dit geschiedde ook verleden week bij den bakker Paterneau, te Bordeaux, en hij had er reeds duizenden gereed liggen om te verzenden. In een der laatste dagen werd plotseling zijn meesterknecht Morreau waanzinnig, en moest natuurlijk naar een krankzinnigengesticht gebracht worden. Op weg daarheen riep hij onophoudelijk : „Borikau zal door mij dezen keer een merkwaardige Paschen hebben !" Dit maakte den suikerbakker ongerust, hij liet de eieren onderzoeken, en nu bleek, dat ze een groote hoeveelheid rattenkruid bevatten. Deze daad van den krankzinnige had ontzettende gevolgen kunnen hebben, te meer daar zulk soort van eieren meest in -handen van kinderen komen, die ze dadelijk opeten. Jl. Woensdagochtend ten drie ure brak in Regentstreet te Londen een hevige brand uit. Drie commensalen , die boven sliepen, werden gewekt en ijlden half gekleed naar beneden, maar toen zij bespeurden, dat de trap nog ongeschonden was , spoedden zij zich weer naar boven, om hun kleederen te halen. Dat was evenwel hun dood ; wee hunner werden niet meer gezien ; de derde stond aan een venster te vergeefs te roepen om hulp, maar juist toen eindelijk de brandladder kwam en aangezet werdt , tuimelde hij , bedwelmd door den rook, naar beneden en de val was doodelijk. De lijken der beide anderen werden later gevonden; zij waren blijkbaar gestikt. Er ingeloopen. Een heer kocht des avonds in een sigarenwinkel voor f 2.50 een pakje sigaren. Hij verzocht den winkelier hem een bankje van f 25 te wisselen en nam daartoe een bankje uit zijn portefeuille, waarvoor deze hem negen rijksdaalders teruggaf. Den anderen morgen bemerkte de heer, dat hij bij vergissing een bankbiljet van f 100 gegeven had. Daar men hem in zijn logement de ongunstigste informatiën gaf nopens de eer' lijkheid van den winkelier, wendde de vreemdeling zich rechtstreeks tot de politie maar ook deze kon hem weinig hoop geven , dat bij de teveel betaalde f 75 ooit zou terugkrijgen. De politie wilde intusschen een proef wagen en daar men wist, welk vleesch men in de kuip had , werd besloten tot list zijn toevlucht te nemen. Dientengevolge begaf zich een inspecteur van politie , naar den winkel van den tabakshandelaar en ontspon zich aldaar het navolgende gesprek: Lispecteur : „Mijnheer, hebt gij gisteravond niet een bankbiljet van f 100 ontvangen van een heer die sigaren bij u gekocht heeft ?" Winkelier : „Ik? Dankje van honderd gulden ? Volstrekt niet !" Inspecteur : „Niet ? Dat is toch zeer vreemd! Verbeeld u, dat wij heden morgen een behendigen gauwdief in handen gekregen hebben, die ons door de Nederlandsche Bank was gesignaleerd als de verspreider van valsche bankbiljetten. De snuiter heeft alles bekend en toen hij rekenschap moest geven van 9 rijksdaalders , die hij in den zak had , verhaalde hij, dat hij bij u vijf en twintig Havana-sigaren voor een rijksdaalder had gekocht, met het doel om eea zijner valsche bankjes van f 25 te wisselen, maar dat hij zich vergist had door u er een van f 100 te geven , hetgeen hij eerst later gemerkt had, zonder aan de zaak eenig gevolg te durven geven. Nu kwam ik u de 9 rijksdaalders terugbrengen, met verzoek mij in het belang der justitie het valsche bankbiljet te geven .... Winkelier : „Wacht, wacht ! Na herinner ik het mij perfect! Hier ... hier hebt gij het bankje van f 100. Hoe is 't mogelijk! Men zou zweren dat het echt was ! Geef mij nu als het je blieft de negen rijksdaalders terug !" Men kan zich verbeelden welke oogen de winkelier opzette , toen de inspecteur hem duidelijk maakte , dat hij in , den strik geloopen was. Een zonderling avontuur is in de gemeente Creuzille, in Frankrijk , voorgevallen. In den nacht van 19 op 20 April werden tegen twee uur de echtgenooten B. J., die rustig sliepen, gewekt door een gerucht, dat aan de deur werd gemaakt en zij hoorden een onbekende stem roepen: „Neem wat ik u hier laat .... het is een kind, laat het doopen.... Binnen acht dagen komen wij het wederzien." Verbaasd stonden de echtelieden op en vonden op den drempel een pak linnen. Zij maakten het pak bevende open en waren zeer verrast er een lief jongetje in .te vinden. Naast het pak stond nog een luiermand, welke geheel compleet was. Den volgenden morgen lieten zij het kind doopen en hielden het bij zich. Tot dusverre is nog geen spoor van de ouders ontdekt. --- Ingezonden. Mijnheer de Redacteur! Beleefd verzoeken wij, geabonneerden op uw Advertentieblaadje, bewoners van Tromstraat en bijgelegen straten of door uwe tusschenkomst ook eene Brievenbus zoude kunnen geplaatst worden , bijv. bij den afgebranden Molen ~de Kat" ,bf daar in de nabijheid ; gij zult daarmede ten zeerste verplichten. Eenige bewoners van Tromstraat en omliggende straten. ---