De iasten, die we dragen- Een meisje zag eens een voorstelling van Atlas, die de wereld op zijn schouders droeg. Ze zag hoe de sterke man haast bezweek onder zijn zwaren last, hoe gebogen zijn hoofd was, hoe zijn schouders zich kromden, iedere zenuw gespannen was en hoe zijn gelaat en houding spraken van zijn pijnlijke, haast onmogelijke pogingen en haar 'eeder hart, van medelijden voor hem vol, weende. „Papa”, vroeg ze in allen ernst, „waarom legt die man dat ding niet neer?" En het antwoord luidde: nOmdat hij meent, dat hij de geheele Wereld op zijn schouders behoort te dragen.” En dezelfde vergissing die hij 'naakt, maken ook velen onzer. Hoeveel lasten die ons drukken, zijn lasten die we eigenlijk niet geroepen zijn om te dragen ? We maken ons druk over dingen, die in ’t geheel niet op onzen weg liggen en haast zijn we geneigd te verzinken onder het gewicht Van zorgen en moeilijkheden, die we Veel beter konden overlaten aan Hem, the ze alleen dragen kan. Welken last We ook dragen moeten, de Heer zal wel kracht geven om hem te dragen; doch daar is menige last, die we veel beter deden op den Heer te werpen, omdat het Zijn last is voor ons en niet de onze voor Hem. --- Ter verjaring van onze Koningin, op 31 AUGUSTUS 1905. Mogen gouden zonnestralen, Van den hemel nederdalen Op deez’ Koninginne-dag! En met rijke schitterglanzen, Over onze stroomen dansen, Met een frisschen, blijden lach. Balsemende bloemengeuren, Wasemend uit duizend kleuren, Rijp gestoofd in zonnegloed: Mogen Haar een offer plengen, Wie wij juichend hulde brengen, Heden, met een blij gemoed. Doet op zeeën en rivieren Vroolijk onze Driekleur zwieren, Met cf Oranje-kleur gekroond: Zinnebeeld, hoe wij lrehouën Aan ons Vorstenhuis de trouwe, Waarin Recht en Wijsheid troont. Op den dag van Uw verjaren, Koningin! ziet G’ om U scharen Heel het Volk van Nederland; Zie, liet komt U blij begroeten, Strooiend bloemen voor Uw voeten, Schat en schut van ’t Vaderland! En tot U, den Heer der Heeren, Stijgt de bede, hel begeeren Van een Volk, vereend van zin: „Deel Haar en Haar Huis, Uw vrede „Met Uw beste gaven mede, „Zegen onze Koningin!” Van wijlen Ds. Vermeer. --- DE BEKEERING VAN EEN SOLDAAT. Een Duitsch soldaat, die den Ileere Jezus liefhad, vertelde eens, hoe hij tot het geloof gekomen was. „Ik ben” zeide hij, „nu tien jaar soldaat geweest ; ik ben het geheele vaderland doorgereisd en ook meer dan eens over de grenzen getrokken. Ik ben in groote en kleine steden en dorpen ingekwartierd geweest, en heb de menschen leeren ken nen; ik heb overvloed gehad en gebrek geleden, ben te voet gereisd en met den spoortrein; ik heb kerken en schouwburgen bezocht; ik was vroolijk in dans huizen en ik leed smart in hospitalc. Mijn meerderen waren over mij tevreden en mijn kameraden hadden achting voor mij, omdat ’k doorging voor ’n ontwikkeld man. En toch — zoudt ge het kunnen gelooven ? — van het Christendom wist ik niet het minste. In de kerk was ik alleen geweest op commando, maar had er nooit iets van Christus gehoord. Misschien kwam dit daar van daan, dat onze officieren altijd voor de deur bleven staan als wij er in moes ten; zoodat wij dan ook geen lust hadden om te luisteren; misschien ook lag het aan de predikers; hoe het zij, nooit heb ik iets van het Christendom vernomen. „Een bijbel had ik niet, bidden kon ik niet; ik had het ook nooit hooren doen, en geestelijke liederen had ik ook nooit hooren zingen, dan alleen die enkele malen in de kerk, maar daar had ik niet meegebeden en niet meege zongen, omdat ik er toch niets van be- greep. Niemand van mijn kameraden had een Bijbel; ja ik wist nauwelijks, dat het boek bestond, en ik had er nooit iemand in zien lezen. „Ik was er nog al trotsch op, dat ik een rechtschapen man was, wien niemand iets ten laste kon leggen. Dat ik een goddeloos mensch was, besefte W niet, want ik begreep niet, hoe een mensch, die zonder God leeft, inderdaad een goddelooze is, hoe braaf hij overigens voor de menschen ook is. En braaf was ik, want zoogenaamde kleinigheden, als vloeken, dansen, kaartspelen, een enkele maal dronken wezen dat hield ik voor zonde. En toch gevoel de ik steeds, dat mij iets ontbrak, maar ik wist niet wat. „Het is inderdaad verschrikkelijk, dat men in een christelijk land kan wo nen, dienen in het leger van een christelijk vorst, in christelijke steden en dorpen kan verkeeren, in christelijke huizen ingekwartierd worden, in christelijke kerken kan gaan, zonder iets van het Christendom te zien of te hooren, zonder van Jezus te weten en zonder God te leeren kennen. Het moet ver met ons land gekomen zijn! „Zoo kwam ik op zekeren dag in een dorp, waar we acht dagen zouden blijven en ik werd ingekwartierd bij een boer, die mij vriendelijk ontving, Hij wees mij mijn kamer aan, en vroeg mij of ik alleen vvenschte te eten, of m het huisgezin. Ik antwoordde vriendelijk, dat ik aan het laatste de voorkeur gaf, en daar het juist middag was, bracht hij mij in de huiskamer, waar cle huis genooten, ook de knechts en de meiden samen aan één tafel zaten. „Het eten werd opgedragen en mij wachtte een groote verrassing. Al en stonden namelijk eerbiedig op en de huisvader sprak met ernstige stem; „Aller oogen wachten op U, Heere! en Gij geeft hun hunne spijze te zijner tijd. Gij doet uw milde hand open er verzadigt al wat er leeft, naar mv wei behagen”. Daarop volgde het „Onzr Vader” en Luthers tafelgebed, terwijl hij eindigde met de woorden: „Deze spijze zij gezegend van God den Vader, van God den Zoon en van God den Heiligen Geest, Amen!" „Allen, ook de kleine kinderen, ston den daarbij eerbiedig en met gevouwen handen en ’t was aan hen te zien, dat ze mee baden. Zelfs het kleinste knaap je van vier jaar was zoo stil, a.lsol hij in de kerk was. Alleen ’t laatste woord: Amen! sprak hij hardop mee, zeker om dat hij blij was, dat hij nu moer.' gaan eten. Ik was uit natuurlijke beleefdheid mee opgestaan, maar de becnen beefden mij van aandoening. Bij den maaltijd heerschte een opgewekte prettige stemming, en toen ’t eten gedaan was, stonden allen weer even eerbiedig op als bij ’t begin, vouwden de banden en de huisvader sprak: „Dankt den Heer, want Hij is vriendelijk, en Zijne goedertierenheid is tot in eeuwig heid, enz.” — cle geheele dankzegging van Luther. Daarna reikten allen elkander hartelijk en vriendelijk de hand en iedereen ging naar zijn werk en de kinderen naar school. „Stil en in mijzelven gekeerd ging ik na het eten in een hoekje zitten. Daar kwam het kleine knaapje bij mij, ging met kinderlijke vertrouwelijkheid aan mijn knieën staan en zei: „Toe, vertel mij een beetje van den Heere Jezus. In mijn verlegenheid begon ik te vertellen van lammetjes en schapen, van paarden, ossen en ezels, want van den Pleere Jeus wist ik niets. Maar de klei- ne man stond er vast op, dat ik van den lieven Heiland vertellen moest en hij drong zóólang bij mij aan, dat ik hem heimelijk wel moest antwoorden: „Daar weet ïïc niets van.” -— „En jij bent al zoo groot”, zei de kleine, „weet jij niets van den Heiland? Dan kom je ook niet m den hemel”. Nu, aan den he mei had ik nog nooit gedacht, maar het was mij toch pijnlijk, uit den mond van het kind mijn vonnis te hooren, dat ik niet in den hemel kon komen. „Ik ging de deur uit en zoent mijn kameraden op in het dorp, doch ik werd mijn onrust niet kwijt. Ik besloot maar den tijd van het avondeten te laten voorbijgaan, eer ik naar mijn kwartier ging. Eerst tegen negen uur keerde ik terug. Het eten was gedaan, maar men had mijn deel voor mij bewaard. Ik begon te eten, doch de kleine man, die juist naar zijn bedje ging, kwam op mij toeloopen, keek mij ernstig aan en zei: „Eerst bidden en dan eten". Die stoot raakte mij nog harder. „Ik kon niet bidden. Toen kwam het ventje bij mij staan, vouwde zijn handjes en zei: „Kom, Heer Jezus! wees Gij onze gast en zegen, wat Gij ons geschon ken hebt! — Zóó moet je bidden”, en daarmee ging hij naar bed. Jk was claar door zóó geroerd, dat het eten mij in de keel bleef steken. „Straks kwam weer het geheele huisgezin bijeen, om den avonddienst te houden. Eerst zongen ze, dat het mij door de ziel drong. Daarop las de huis vader ’n hoofdstuk en gaf hier en daar een eenvoudige toelichting. Toen knielden allen neder, ik ook, en daar werd gebeden tot God om vele dingen, en zóó hartelijk en gemeenzaam, doch nochtans zóo eerbiedig, dat ik er diep door getroffen werd. Ik duizelde bijna en ik schaamde mij zóó, dat ik de oogen niet durfde opslaan, en toch was het mij wèl om het hart. Eindelijk reikten allen elkander weer vriendelijk de hand, wenschten goeden nacht en zochten hun slaapplaatsen op. Alleen de boer en zijn vrouw bleven nog zitten, om nog een hoofdstuk te lezen en de vriendelijke man gaf mij ook een Bijbel, als ik misschien ook nog iets in ds Woord wilde lezen. Ik sloeg den Bijbel op en las, maar ik begreep niet veel van wat er stond. Mijn hart was te vol. Voor de eerste maal in mijn leven zat ik daar met een geópenden Bijbel vóór mij. „Eindelijk ging ook ik naar mijn kamertje, en daar heb ik voor ’t eerst van mijn leven gebeden. „O God", bad ik, „God van dil huis, wees ook mijn God!” „De volgende dagen ging het evenzoo, en de goede lieden, die mijn aandoening hadden opgemerkt, spraken veel met mij en vertelden mij, dat er zoo groote vrede in hun huis l\eersehle, omdat zij vrede met God hadden door het geloof in Jezus Christus en Zijn volbracht werk. Beslissend werd voor mij de volgende Zondag, toen allen naar de kerk gingen, en ik een prediking hoorde over liet werk van Christus, zooals ik nooit gehoord had en die ik nimmer vergeten zal. Van dien dag af heb ik den Heere Jezus lief en nu weet ik ook, dat ik in den hemel komen zal”. Lezer! Tien jaren lang reisde een soldaat in het christelijke Duitschland rond in steden en dorpen, zonder iets van Christus te vernemen, totdat hij eindelijk in een boerenhuis Christus vond. Zou het hem in het christelijke Nederland beter zijn gegaan? En als hij bij u in huis ingekwartierd was geworden, zou hij dan het Christendom hebben gezien?1 .'staat bij u het licht op een kandelaar of onder de korenmaat? Of hebi gij misschien slechts den naam van Christen, zonder een Christen te zijn? Hebt gij vrede met God door het geloof in Jezus Christus, en is dat in uw huis te zien? --- Teekenen der tijden. Onder den indruk der Japansche overwinningen heeft zich liet. gevoel van eigenwaarde hij de Mongolen sterk ontwikkeld. Daarvoor is geen beter bewijs dan liet energiek© Cliineesche protest tegen de doorvoering van de Koellte-uitslui t.uigswet in de Vereenigde Staten. De Chineeschie Koelie was voor den blanken arbeider in de Westelijke Staten der Unie een groot gevaar geworden, wijl bij deze, dank zij zijne ongelooflijk geringe behoeften, uit tal van beroepen verdringt Door radicale maatregelen is liet nu ger iukkig gelukt, de landverhuizing van Cbineezen tot een zoo gering cijfer terug te brengen, dat. deze niet meer tot ernstige vrees aanleiding geeft. Nu hebben echter de Amerikaanse he beambten de koelieuiitsluiitingswet in de laatste jaren niet alleen ten opzicht© van koelie’s toegepast, maar ook Cliineesche handelaars, die slechts met kleine geldsommen naar de Vereenigde Staten kwamen, on, daar zaken van allerlei soort te drijven, werden als koelies teruggewezen. Van het. stand pont der Amerikanen, moge dit juist, zijn, wijl wat voor den Chinees een aardig kapitaaltje is, de Amerikaan .slechts aanziet voor een bescheiden spaarduitje van eten ij vorigen werkman, de Cbineezen beschouwden deze handeling der Amerikaansche ambtenaren altijd als een schreiende onrecht vaardigheid. Tot dusver hadden ze daartegen niet geprotesteerd, nu evenwel heeft zich in China een vereeniging van Chineescbe kooplieden en handelaars gevormd, die de bedreiging heeft uitgesproken Amerikaanse!)© artikelen te boycotten, zoolang de Vereenigde Staten geen mildere opvatting toepasseu ten opzichte, van de koel ie wet. Dit. protest heeft bereids krachtig gewerkt en zooals uit Washington gemeld werd heeft president Rooseveldt de bevoegde personen onder bedreiging met direct ontslag aangezegd om Chineeseho kóóp lieden en reizende personen zeer beleefd te behandelen evenals personen van andere nationaliteit. liet is. merkwaardig hoe in het. Oosten alls in beweging komt. Niet slechts de Mongolen, maar ook de Arabieren, die sedert eeuwen liet. Turkse he juk gedragen hebben, maken zich op. Zij spannen hunne krachten ün om hetzelve af te wer pen en een eigen rijk te grondvesten, liet wil namelijk den Turken maar niet gelukken de opstand in Jeemen te dempen, terwijl de troepen die de Sultan uit Syrië en Me.sopotanië tot. onderwerping der opstandelingen zond, tot dezen zijn overge loopen. Ook andere volksstammen, die de Halve Maan aanbidden, zooals de Koerden en Alhaneezen, roeren zich. Hun doel is de verdeeling van het Turksch? rijk in een aantal kleinere Stalen. Misschien is deze beweging de vervulling van Jesa.ja 11 vs. 15 voorbereiden, dat de Heere Zijn© hand over de rivier Euphrat bewegen zal en haar tot zeven beeken slaan, dat men met schoenen daardoor zal gaan door welke Israël een gebaande weg gemaakt zal worden tot terugkeer in liet be-loofde land. De rivier kan zeer wel het beeld der Macht zijn, die aan hare oevers legert. Deze macht, het rijk der Turken staat zooals bekend is de terugkeer van Israël in den weg ; wordt, zij verdedd, dan kan dit, gemakkelijk voor de Joden in Rusland bijv. den weg naar Palesiiua lianen daar liuh verblijf in Rusland ook wel niet lang meer zal kunnen duren en het profetisch woord spoedig aan hen vervuld staal te worden : „Vlucht uit het middemachtsland.” Rusland is dit land, want het ligt van uit. Palestina gerekend juist in ’t. Noorden. (Brosamén). --- Wolken met zilveren randen. Iedne wolk, hoe zwart ook, Heeft een zilvren rand; Echter zien onze oogen, Meest den zwarten kant.. Want. de donkre zijde Is naar d'aard gekeerd, En de heldre lichtglans Wordt door ’t. zwart, geweerd. Maar wanneer die lichtglans Naast de wolk gaat staan, Biedt zij ons deez’ boodschap Uit zijn woonplaats aan. „Achter ’s levens wolken „Schijnt, het licht altijd ; „’t Is het licht des hemels, ,,U tot troost bereid ? „Ja hoe zwarter wolken, „Des te heldrer rand ; „Kracht en kruis, zij wandelen „Immer hand aan hand. „Wilt gij hier gelooven, „Zonder ooit te zien ; „Eens zal voor Gods kind ren „Elke nevel vliên!” Zoo doen zilvren randen Uitzien naar een tijd, Dat geen donkre wolk ons Ooit van ’t licht meer scheldt. --- Slangen tusschen boeken. Een Indisch heer ging in zijn boekerij en nam een boek van een der planken. Terwijl hij dat deed, gevoelde hij een hevigen prik in zijn vinger, mj dacht dat iemand toevallig een speiu tusschen de bladen van het boek had laten vallen en dat die de oorzaak van de pijn was geweest; spoedig echter begon zijn vinger te zwellen, daarna het geheele lichaam en binnen eenige dagen was hij dood. ’t Was niet een speld, die tusschen de boeken had gezeten, maar een venijnige, kleine slang. In den tijd en in de wereld waarin wij leven, zijn er veel slangen tusschen de boeken. Zij liggen verborgen in de betooverendste en aangenaamste vertellingen, vooral ook in de tallooze zoo genaamde komieke bladen, die verspreid worden. Jonge Heilssoldaten moeten zeer voorzichtig zijn wat zij lezen. De meeste menschen zijn zoo le vangen op de verhalen van gevaarlijke avonturen, sterk overdreven karakters, die tot de uitzonderingen beliooren, en zoo belust op teekeningen, die op zijn zachtst uitgedrukt, verkeerde gedachten en gevoelens opwekken, zoo zij het kwaad niet ronduit aanprijzen. Zulke lezers geven zich geen rekenschap, dat. die boeken doortrokken zijn van vergif, maar de angel is daar en de steek is doodelijk. Die slang wordt veelvuldig aangetroffen in den vorm van nieuwsbladen, hare afzichtelijkheid verborgen en opgesmukt door behendig aangebrachte versierseltjes en grapjes. Wanneer het boek des levens eenmaal zal geopend worden, dan zal het van menige verloren ziel luiden: „Vergiftigd door slangen, die in boeken en nieuwsbladen verborgen waren.” Wees voorzichtig wat gij leest en tevens hoe gij leest. --- Advertentie Door legers fe werven voor de „ST1CHTSCHE COURANT" wordt de regelmatige verbreiding der Antirevolutionaire beginselen meer gediend dan door de verspreiding van duigenden strooibiljetten in verkiegingstijd. ---