Het Christelijk leven. Werpt dan uwe vrijmoedigheid niet weg, welke eene groote vergelding des loens heeft; want gij hebt • lijdzaamheid van noode; opdat gij, den wil van God gedaan hebbende. de beloftenis moogt wegdragen. Hebt.. 10 : 35, 36. Er zijn drie hoofdzaken in het Christelijke leven, waarop wij te allen tijde moeten letten. Het zijn de vrijmoedigheid, de lijdzaamheid en de hoop. De eerste is: vertrouwen op de barmhartigheid dieS Hoeren, het niet wegwerpen van de vrijmoedigheid. Hier is mede bedoeld de vrijmoedigheid, om den Heere te belijden, te belijden met vertrouwen, met overgave des harten aan Hem, en als het wezen moet, ook aan 'het gevaar, om vervolgd en verdrukt te worden om der waarheid wil:e.. Als -we dat gevaar willen on:t-Komen, het zoeken te ontgaan, als we de menschen naar de oogen zien in plaats van G-od; ons leven liefhebben, rust en gemak en de genietingen des levens zoeken, dan verliezen we onze "P^O,enover God worden vr noedi hgere – onvrijmoedig. We gaan pf we zijne kinderen wel zijn, of ons g loot wel het ware geloof is, of we Jezus wel in opechteeid liefhebben. of we niet tot het getal dergenen behoo ren, die torst and • getirgerd worden, als er vervolging en verdrukking komt oni' fles Woords wille. Daarom moeten wij de vrijmoedigheid niet weg:werpen. Niet doen, eili Ezan, die om één schotel het recht en de zegeningen van de eerstgeboorte wegwierp en daarna geen plaatse des berouws vond. Vooral zWakke; twijfelende ka., rakters moeten hierop letten. Zij kune nen zoo weinig verdragen; er is zoo – weinig noodig, cm hen onvrilmoodig be maken. AIS zij niets gevoelen van Gods liefde, green vertroostingen genieten, als de dag daalt, dan worden zij bang, gaan vreezen, -en in hun onvTijtmoedigheid lonen zij gevaar, zich aan alles te stootgin, overal vijanden te zien, uit te roepen: „De Heeie heeft mij begeven en verlaten." En erger wordt dit nog, als daar vrees voor de menschen bijkomt. Als we lenze afhankelijkheid van menschen alleen zien, en daardoor niet zien, dat ook de machtigste mensa afhankelijk is van God, en geen schepsel tegen den wil van God z:ch roeren of bewegen kan. Of als eene steke zucht tot navolging ons drijft en we er niet toe besluiten kunnen, om als een zonderling beschouwd en behandeld te worden. Eer wij het weten, volgen • We dan de de wereld na. Wij verligzen tegenover haar de kracht, om te getuigen; 't recht, om te bestraffen; wijl wij zelven Mede i.nm aan hetgeen veroordeeld moet werden. Dan is onze vrijmoedigheid weggeworpen. Het zaad 'des geloots, zoo het waarlijk in onze harten is, blijft, daar wel in, maar het kan pene vruchten dragen, het kan door de harde steenachtige kern van wer:l.isgezindhe:d en weredgelijk vermigheid niet deorschieben; het kan niet groeien en bloeien ter eere Gods en tot verheeLlifKing van Zijn Naam. De tweede hobfdza.ak in het Christelijke leven is lijdzaamheid. God zandt, als de eerste oorzaak, het lijden ons toe, lijden ,dat zwaar valt en wanneer wij het einde niet kunnen zien. Want wij zijn ,eO.:spronkeInk niet geschapen om te lijlen en daar- om valt het lijden, zoo zwaar aan onze natuur. We zijn te dwaas, om te begrijpen, dat dij ren envermij&lii1 en iomnsbaar is; te kortzichtig,' om de wijze en heiligen bedoelingen Gods te zien. Daarom hebben we altijd haast, om van het lijden af te komen; hel; duurt pos speouig te lang. Vandaar dat b.v. • bij lichaams:ijden de kwakzalvers en de bestudemie doctoren -zoo vlijili,g werdan gezocht. Wie beweert ons van de pijn te kunnen verlossen, is onze man. En zoo is het enk met het lijden in honger zin. Vooral wanneer wij zoo beneveld zijn ,dat we de eerste Oorzaak voorbijzien en alleen acht slaan op de tweede oorzaken, op de mensche, die Middelen zijn, om ons te doen lijden. Komt hier dan nog bij het toe– ven Gods, om ons te helpen en uit te redden, het niet dadelijk verhoeren van onze gebeden en smeekingen het schijn haar handclm Gods tegen zijre eig,ene 'beloften in; tegenover alles, wat tegen ,ons is, de donkerheden van de toekomst en de bezwaren van den tegenwoordigen tijd, dan worden wij zoo licht geprikkeld tot ongeduld. Voeg hier nu bij den heTgen, onafwijsbaren eisch des Heergin, am in alles zijn wil te doen, om kinderlijk te volgen, om het juk, het zachte juk van Ch istus, te dragen en van Hem te 1,-e,ea zachnme zijn en .""'"`1". r "e klemt dan onder dat alles de vernianning, lijdzaam te zijn, om in het-lijden vaardigheid te krijgen, geduld te oefewn en op' het einue des Hoeren te wachten. Hoe groot is deze zaak, als we bedenken, dat het niet lijdzaam zijn de goo,s le gevaren medebreng •ai aas ongeschikt maakt voor den dienst des Heeren.- Gebrek aan lijdzaamheid verdubbelt de zwaarte van het lijden, geeft schrijnende wonden in de ziel, maakt ons zwak in het gebed en geeft aan de .menschen een gansch Verkeer-. de:n inruk van het groote onderscheid tussehen•dien, die. Gord vreest, en dien, die .Hem niet vreest. Het maakt, dat wij God niet eeren in ons spreken of in ons zwijgen, dat God niet geëerd wordt in ons, en dat Zijn Naam niet geloofd wordt noch verheerlijkt. Juist • omdat het l en zwaar is en lang duurt, hebben wij lijdzaamheid van naode. Daar is een lijden, dat wij met de gewone natuurkrach:en kunnen door staan, en er zijn menschen, die eene bijzonder lijdzame, inschikkelijke en tevredene natuur hebben, ook onder het lijden. llaar gewoonlijk krijgen zij, die gelooven, een lijden, dat geheel hunne natuur in beweging en in 'opstand brengt. En daarom moeten wij nooit vergeten, dat lijdzaam te zijn. cene hoofdzaak is in hot Christelijke leven. Ten laatste komt de hoop. De hoop, dia zien doet op de vergelding, op de groote vergelding des Loons, die verbonden is aan het niet – wegwerpen. der vrijmoadighe.id. Ja, eene groote vergAling des loens. Want het lijden dezes tegenwoordigen tijds is niet te waardeeren tegen de heerlijkheid, die aan ons zal geopenbaard wonden. Wan, neer de 'vergelding -des Loons gelijk stond met 't onvolmaakte work- der lijdzaamheid, dan zou' waarlijk de zaligheid niet uit genade, maar uit verdienste zijn. Doch nu er eene groote vergelding des loens is, is het genade, louter genade, een genadeloon, dat alle bedenking, alle versland te boven gaat. Dat is onze hoop, onze verwachting van het toekomende goerd, het wegdragen van de beloftonis. De inhoud van alles wat God ons : heeft toegezegd, in de eeuwige zaligheid en heerlijkheid. Die weg te dragen is: haar deelachtig te worden, in bezit te krijgen, er geheel mede vervuld. te wezen. Dat moeien al en, die den.. Heere Jezus hAijien en Hem in onvenlerfe-Iijkheid wenschen lief te hebben, Wel ter harte nemen, en dat moet hen troosten en s.eiekn onder alles lijden en beproeving. Deze drie hoofdzaken in het Chriselijk leven te verstaan, te betrachten en tot het einde toe vast te houden, zal kracht geven, om te leven, en moed om te siervan, en de drieëenige God zal, in leven en ira sterven ,door ons verheerlijkt worden. Zoo ik • niet had geleefd,. dat in dit ldven Mijn ziel ^Gods gunst- en hulp genie-, ten zou; Mijn God! waar was mijn hoop, mijn moed gelle;en? Ik was vergaan in al raijn smart en rauw. Wacht op den Heer, godvruchle schaar! houd Moed: Hij is getrouw,-de bron van Me goed; Zoo daalt Zijn kracht op u in zwakheid neer; Wacht dan, ja wacht; verlaat u op den Heer. --- Stil in God! _0_ Wees stil in Grad! Wie op Hein bouwt, -0-.1,..rt Al iiI e chedon moed. Hij treedt langs 't ruws.. Met vasten, fieren voet. Wees stil •geloarig! Niet gevorschl, Naar Gods geheimenis, Maar dank Hein vurig, wijl ge :voelt, Dat hij uw Vader is. Heb lief in ootmoed! Wees a's 'tlauW, Die stil op 't aardrijk zinkt En 's morgens op hot bloeiend.- veld. In • duizend panden En valt in duizend vormen. Der zonde macht mij aast Toch lokt mij nooit haar- stemma, Doe 'vleiend, op hou baan. Hoe kon 'k ooit vrede s„mn, Indien 'k niet,. MOM. gezind,. Aan 's Vaders liefde vasthield. Als gijn gehoorzaam kind?. Mijn hart wil 'k rein b,eiwarein Voor Hem, wiens liefde en. treil,* 3,14 tot zijn kind wil vormen In blijdschap en in rouw, Mijn kracht, uit Hein gevtoden, Vermeort Hij te i.edron sioncl, Opdat 'k meet woord en werken Den roem zijns naams verkond't --- Strijd en overwinning. • In heit jaar 1549 kwam de eerste Christen-zendeling naar Japan. Het was de• Jezuïet Xaverias, Tic er echter weinig invloed kreeg, zoodat hij reeds drie jaren later naar China vertrok. Andere zendelingen volgden evenwel, en er ontstonden in. Japan Roomsche Christengemeenten. In. den- eersten tijd werd dat door de regeering .goedgevonden, ook wijl de Boeddhisten door den toematigen keizer gehaat wenden. In later tijd echter stond een keizer op, wier' het niet aanstond, dat het Christendom de overhand bel!aalde op het Boeddhisme, teineer toen hij zag, dat ook de Roomsclw priesters zien met de regeeiing van 't land wilden bemoeien. Toen begon de vervolging. In 1587 werden de priesters verbannen, honderd en twintig in goal. Intusschen waren er reeds 600.000 Christenen Neten waren gekomen tot een leVend ge'eo.of 'in Christus, en ze lieten zich door geen bedreigingen lot afval' verieluen. In 16(Y.3 weed de uitoefening van den Christelijke godsdienst verboden acht jaar lier werden -IA zendelingen het land uitgedreven, en de iniansche Chrisenen \ver.(7:en gedwo g n ;o.o.ee,a g naai het Lee' d hisme. 1!;en piijs weiei gesteld op de ontdekking van een Chris.eo. De vervolgi. g bieer aanhouden. Neg in 1637 wer,..een 30.O0d Christenen ter dood gemarteld. En dat er toch nog steeds waren,. die getrouw bleven, bleek wel, toen neg in 1829 zes Christen:Japanners gekruisigd werden. In den tijrl van. de grootste vervolgingen leefde in een der Japansche hoofdsteden een edelman, die bij zijn doop, naar de gewoonte van vele Christenen, een nieuwen, Bijbelschen naam had aangenomen, en zich Titus had genoemd. Zijn vrouw, Maria, was eveneens een .Christin. Titus s end in hoog aanzien als buiger van zijn stad wegens zijn rechtschapen lgvenswandel, en onder de Christenen was hij de Lidsman en de voorganger, wat hij zooveel to beter kon doen ,daar hij met de Schriften goed bekend was geworden. Toen kwam het keizerlijk bevel tot de vervetging, en de onderkoning bereidde zich voor, om dat bevel uit te voeren. Hij wenschie echter het Chiisentiofn uit zijn gebied uit te DO.sions_zqm,,:er veel h' weiva gicien. Daar rwe.„ en na3n hij Zin VW.:, !I hij persoo,.1..)c kende te beginnen. Wanneer' deze, zon oordeelde de koning, zijn geloof verlonchence, zouden de andere Christenen bet koorbeeld volgen, en dan was hij terstond klaar; moeit. .Tins ech er halss a rig zij i dan zon hij dozen man op wroeie manier ter dood brengen, en dan zou hij bij di anderen den schrik er inbrengen. In beide gevaLen zou, hij dus, naar zijn .meering, met weinig moeite zijn do, I bereiken en hij hoo2,e.. a: T tes bz?,, reid zou zijn, van overtuiging te wisselen als van kleed.. Daarom liet hij den edelman veer zich roepen. Met groote welsprekendheid trachtte de koning Titus over te halen tot verloochening van Jezus, waarbij hij hem rijke beloften van eer en voorspoed deed. Tot zijn teleurstelling was Titus echter wet tot afval te bewegen, en toen dreigde de koning hem met den dood. Doch ook daarmee kwam hij niet verder. „Ik wil gaarne mijn leven voor u offeren," zei de Christen, „ma.ar mijn God verloochenen kan ik niet. Dat ik Ipeni getrouw wil blijven, moest voor u en voor den keizer mijn leven zou willen geren.- Maar nog meer ben ik bereid, het te geven voor mijn Heiland. die mij zoo liefheeft. Ik vrees den dood niet, want sterven is voor ons, Christenen, het ingaan in het eeuwige leven." Bij die woorden werd de koning toornig. „Wel zoo," zei hij, .„zij.t gij voor den dood niet bang? Dan heb ik wel krachtiger middelen oom u te dwingen tot gehoorzaamheid." En de koning gaf bevel, Titus terug te voeren, en zijn huis te bewaken. Titus had drie kinderen. Simon, de oudste, was een knaap van zestien jaar. Dan volgde een dochter, Martina, aio veertien jaar end was, en voorts Matthias, een knaapje van negen jaar oud. De ouders hadden hun kinderen opgevoed in de vreeze des floeren, en het zaad had goede vruchten gedingen. Den volgenden morgen, toen Titus en de zijnen hun meigesebe‹.1 deden, bemerkten he, dat een ge sol `aten het huis binnendrongen. De bevelhebber van de manschappen trad op Titus toe, en zei: „Ik heb bevel om uw jongsten zoon be halen. Als hij zijn, geloaf niet verloochent, zal hij verbiand woden." De vader oatsbelde; dat was dus het middel, krachtiger dan de dood, waarmede de koning hem wilde dwingen tot verzaking van zijn Heiland. Maar het geloof gaf hen en zijn _vrouw kracht, en, hoezeer hot hun smartte, dat han kind in do vlarnirim zou omkomen, nog veel meer vreesden ze, dat hij afvallig zou warden. ,0 mijn jongen," zei de vader, „denk aan de martelaren, van wie ik je verteld heb, dal zij hun leven gaven voor den Herre Jezus. Wat zij deden, zult gij reeds als kind moeten doen. Maar de He-ere Jezus is het waardig, Hijg die ons zoo liefhad, dat Ilij Zijn 1, n vaar ons heeft gegeven." En Maria voegde er weenende bij: ,;Ilatthia,s, -mijd lieveling, heb medelij, den mot mij, en doe mij het verdriet niet aan, dat je den lieven Heiland zoudt verloochenen." Maar de jongen riep uit: „0 moeder, ween toch niet. Ik wil sterven. lk ben niet bang voor den dood. Voor den Herre Jezus zal ik gewillig mijn leven geven." Broeder en zuster zagen hem met betraande wogen aan. Alen wilden hem vergezellen ,doch de krjjg,sman beval: „Terug. Niemand van u mag het huis certwocm. . Vader en moeder omarmden nun lieveling. Simon en Martina konden, hem niet loslaten, doch Matthias zei: „Laat mij nu gaan; ik ga. naar den hemel en daar zullen wij elkander wel dra terugzien." „Hardvochtige vader," barstte nu de officier uit; „onbarmhartige moeder. Doet wat do koning zegt, dan is de jongen gered. 't Is uw eigen schuld, als hij verbrand wordt." „Meent gij, dat het -ons niet zwaar valt, van het kind te scheiden ?" vroeg Titus. En tot den jongen vervolgde hij: „Vaarwel, mijn kind. God make je getrouw. De kortstondige smart zal je grootra vreugde- geven; de dood brengt je tot Jezus." Dan ging de knaap aan de hand van den krijgsman weg. Zijn oogel stonden vol tranen, maar met een -glim lach keek hij om, als zag hij reeds door de duisternis van den nacht het licht van den morgen dagen. De zijnen zagen hem na tot aan den ingang van het paleis dat van uit huurhuis te zien was. De voorhof van het pal.i3 was omringd door een muur, en na oenigen tijd zagen ze boven dien muur rook opstijgen. „Ach, nu wondt hij verbrand," riep do moeder wennend uit, maar de vader dacht aan Abraham, die zijn zaan offerde, en zei: „Heere God, neem hem aan als een brandoffer." En at,en knielden neer en aanbaden. Hun hrds werd hun een tempel lies Hoeren. Niet lang duurde het den volgenden morgen, of de krijgsman trad opnieuw de woning van Titus binnen. „Uw zoon is tot asch verbrand," zei .hij, ,,en ik ben nu gezonden om uw dochter te halen. — Maar jij zult toch wel wijder wezen dan je broer," vervolgde hij tot Martina. „De koning wil met goud en parelen tooien, als je maar doet wat hij zegt." Doch Martina antwoordde: „Wat heb ik, aan goud en parelen? De beproeving van- het geloof is veel kostelijker dan van het goud. Voor den Heem Jezus wil ik ook -mijn leven geven evenals Matthias. Wat zou het mij ba ten, zoo ik de geheele wereld gewon en schade leed aan mijn ziel?' De krijgsman blikte op het bloeien de jonge meisje en kreeg medelijden. „Moet dan zulk een schoonti bloem als gras worden afgemaaid?" vroeg hij. „Het gras is verdord, en zijn bloem is afgevallen," antwoordde Martina, „maar die de wil des Hoeren doet, blijft in der eeuwigheid." „Maar ik wil je toch zeggen," zei de krijgsman „op welke wijze je ster, ven zult. De koning heeft besloten, je voor de wille dieren te werpen. Huiver je daarvoor niet terug?" „Dan zullen de wilde dieren mij tot Jezus brengen," zei Martina. „Neen, ik vrees den dood niet; ik ben bereid niet u te gaan. Maar mijn He lasmi kan ik niet verloochenen." Dat antwoord vervulde den vader met Goddelijken troost, en rij riep uit: „Wees. gezegend, mijn kind; dat de liefde des Hollands in je hart is uit, gestort en je zulk een moed geeft« Houd vast aan Hem, en veees getrouw tot in den dooi aan Hem, die in den dood is gegaan om onze zielen te verlossen. Moge God je Wijven sierken." En de moeder, die heele tranen stort. te over het lijden, dat haar geliefd kind wachttte, werd zelf gesterkt door Mar' tina's kracht. ,Ga," zei ze, „Gods 1 ef de zal je verder' geleiden-en- je krach! geven tot den strip." !Slarlina maakte zich los uit de ar men v4r, knar moeder ea ui: „Vader, moeder ,broer, weent iuQ, ouder 2111 zie de poorten des hemels openstaan, Daar komen we allen weer samen, en daar zullen we allen voor altijd bij den lieven Heiland zijn. Vaartwel! God zij met u." De krijgsman voerde hier weg. En den volgenden morgen kwam hij terug met de woorden: „Met uw doch-. ter is het afgeloopen. Thans kom ik om uw oudsten zoon te halen. Maar de koning geeft u nog gelegenheid on* u be bedenken. Ziet uw zoon aan. Die waldrere jongeling zal do steun van uwi ouden dag zijn. Wilt ge hem ook opofferen aan uw halsstarigheid? Over' reed hem toch, dat hij zich aan des konings wil onderwerpt; waarom zoudt gij allen sterven? Het staat in uw macht, uw zoon nog te redden." Maar -Simon antwoordde: „De koning kan mij geen kwaad doen, dan 'wat God hem toelaat. En zou ik dan niet gewillig den beker drinken ,dien Hij mij te drinken geeft? Zijn Zoon, Jezus Christus, heeft voor mij den beker des lijdens gedronken. 0, het is heerlijk voor Hem te mogen sterven, dia ons liefhad tot den dood." „Weet dan,.halsstarrige knaap," riep de officier uit, „dat de koning je zal laten kruisigen. 0, dat zal je niet zoo, heerlijk voorkomen, als je daar dagen lang aan het kruis hangt met doorboor, hoorde handen en voeten, en onder voortdurende pijnen langzaam wegsterft." Doch met onwrikbaren moed ani.- w•coordde de jongeling: „0, welk een. troost en welk een vreugde, dat ik denzelfden dood zal mogen sterven als mijn Heiland en Verlosser. Met Zijn hulp zal ik voor de eer ZijnS naams lijden en bloeden, tot het oogenblik, dat ik mijn geest in' Zijn handen mag geven." ',Wel nu, mijn geliefde zoon," zei daarop de vader. ,Moge God je ster, ken om vol te houden' tot het einde. Zijn genade zal je nabij zijn, en je zult na het lijden de kroon des levens Ontvangen, die God hrreid heeft dengenen, die Hein liefhebben." Zwijgend vouwde Simon de handen, en zag op naar den hemel. Daarop omhelsde hij zijn vader en moeder, en met vaste schreden ging hij heen, geyeig,:l door den krijgsman. li-csterkt dzIgr de hoop op een spoedig wederzien voor den troon van het Lam, waar geen scheiding, geen -lijnen, geen smart meer zal zijn, doorwaakten. de ouders den nacht in gebeden, ei; kander opwekkende tot moed en kracht. Bij het aanbreken van den dag verwachtten ze elk oogenblik den bode, di4gook hen zou voeren tot een geweldaaffigen dood. Daar gang de deur open, en de krijg-si:aan traa weer binnen. „Mevrouw," zei hij, ,ik kom u tot den koning brengen. Gijrhebt geen entfe/ming gehad voor uw kándeien; heb dan nu ten minste medelijden met nzAl. Inde daad, het spijt mij, dat uw edel boord -onder de bij,. van den leut zal vallen, zonals de koning heeft voorgenomen. Gij glim.'„acht? Telt gij het dan in het geheet niet, dat gij -uw leven zult verliezen?" Doch met een blijen blik naar den hemd antwoordde zij: „Ik zal slechts het vergankelijke leven verliezen em het eeuwige leven te winnen. Ik verheug me, dat ik weldra mijn geliefde kinderen zal weerzien. Dat ik mijn man achterlaat, kost mIj geen smart, want vandaag of modgen komt hij ook. 0 ,als ik aan den hemel denk, hoe ijdel en nietig schijnt mij dan de aarde. Hoe zalig zullen wij daarboven zijn. Wat geen oog heeft gezien, en geen Dor gehoord, wat in geen menschenhart is opgekomen, dat heeft God bereid deegenen, die item liefhebben. Waarom zou ik dan vrcezen voor de bijl van den bent?" En toen vervolgde ze tot haar man: „Nu ga ik van je weg, maar afscheid nemen doe ik niet. Het is me, alsof ik sleehts even de straat heb over te gaan naar een ander huis , ja enkel naar een andere kamer, waar jij mijweldra volgen zult. De dood scheidt ons slechts voor een korte pauze, maar hij vereeni.gt ons en onze kinderen daar, waar Christus woont, en waar allen zijn, die standvastig zijn gebleven in de verdrukkingen. Zouden we dan klagen? We hebben alle reden om ons te verblijden; we zijn reeds zalig in hope" Ze haastte zich de kamer uit, en de officier volgde haan. Binnen een uur kwam hij niet snelle schreden terug, en zei tot Titus: „Kom mee naar den koning." Titus volgde, en de officier bracht hem in des konings kamer. Daar stond de vorst bij een tafel, die bedekt was met aLerhande kos,eiijke kledineediën, die voor Titus niet do minste waarde hadden. Beleefd boog hij zich voor den koning. „Ik zie," zei deze, „dat die schatten. geen waarde voor u hebben. Ook uw kinderen hebben ze versmaad. Volg glij, en ik zal u beter schatten Wonen." Maar Titus ontwoordde: „Doe geen verv.,elsche moeite, o koning. Breng me liever naar de plaats, waar mijn vrouw en kinderen ter dood gebracht zijn. Wat de werell kan yeven trekt mij niet aan. Alle heerlijkheid, die gij mij tonnen kunt, acht ik voor niets." ,Kom dan eens zien'„ 'zei de koning. Bt opende een – deur, en liet Titus binnentreden. Titus kwam in een prachtige zaal, en van ontroering bleef hij staan, roerloos ,als een standbeeld. Daar zag hij zijn vrouw zitten, omringd door haar drie kinderen, gezond en wel, en ze waren in zO6 druk gesprek, dat ze hem niet eens ~eken. Lang bigef TituS machteloos staan, bleek van ontsteltenis en verbazing. 2tt polsen jaagden het ademen viel hem, zwaar; de spraak weigerde haar dienst. Eindelijk vond hij de kracht om hen te naderen en uit te roepen: „O, geprezen zij God in den hemel. Leeft gij allen nog? Zijt_ gij niet ter, dood gernartekl? 't Is mij, alsof ik u. uit de dooden terugzie." ten sprongen. op,: en snelden op hi d toe. Zijn vrouw omhetsde hem, en bevochtigde zijn gelaat me, haar tranen; de kinderen hingen aan zijn armen, kusten zijn handen en omvatten zijn knieën, overgelukkig. Met tranen in de oogen stond de koning het treffend tooneel aan te staren. Eindelijk maakte Titus zich les uit de armen van de zijnen en zeide: „Maar mag ik nu nok weten, o koning, waarom gij ons ,eerst zoo bedreigd hebt met een verschrikkelijk-en dood, en ons nu daarentegen zulk een groote genade bewijst?" „Zeker zal- ik u dat zeggen," zei de koning, ,,dat ben ik u schuldig. Laat me -1.aia eerst vertellen, dat ik het Christendom vijandig was, en daarom zeer gewillig om het uit • te roeien, nu de keizer het bevel daartoe geb – 'een had. Met u, die voor den voornaamste geldt onder de Christenen wilde ik een begin maken. En toen gij geweigerd hebt, uw geloof te verloochenen, dacht ik door uw kinderen. den weg te vinden tot uw vaderhart, en er u toe te brengen, liever al_ ~3~11 CrerT/ -TIM' —gemmen te verliezen. Wat daarna met uw kinderen en met uw vrouw hier in het paleis gebeurd is, weet gij nog niet. Het zal u. verblijden ,het te hoeren. „Toen de officier het jongste kind haalde, had hij in opdracht u te vertellen, wat het kind wachtte. De oude krijgsman heeft mij bij zijn terugkomst alles verteld, wat gij en de jongen gezegd hebt. Toen de knaap kwam, streelle ik hem de wangen en de lokken en ik toonde hem alles wat een kinderoog behaagt. Dat zou het zïine, zijn, zoo hij slechts wilde ver- loochenen. Doch hij schudde het hoofd en zag ernstig naar boven. Toen liet ik hem naar den' brandstapel brengen, maar daar stond ik verbaasd over zijn bereidwilligheid om in Ie vlammen geworpen te worden. Ik had deernis met hem, en ik gaf bevel hem in een kamer te brengen, en hem wel te verzorgen, zoodat het hem aan niets ontbrak. „Daarna zond ik den officier weder tol u, om u in het geloof te brengen, dat uw kind dood was, en ook uw dochter le halen, om gedood te werden. Ook thans vernam iK ales, wal tusschen u gesproken werd. Toen uw dochter kwam, bood ik haar de schoon ste en uitgezochtste sieraden aan, waarmee meisjes van haar leeftijd zooveel op hebben. Doch haar konden ze niet bekoren. Toen liet ik haar booze tijgers zien, die achter traliën haar aanstaarden ;Doch ook dal schokte haar standvastigheid niet. Ik liet haar toen midden in de arena plaats ne- • men; de bewakers trokken zich terug. Met eengen van mijn hof nam ik waar wat ze doen zou. Daar stand ze ais een heldin. op het zandveld en wachtte onvervaard op het teeken, dat de valdeur zou worden opgehaald. Hoe kon ik het hart hebben, baar jonge lichaam door do wilde beesten te laten verscheuren. Ik kon het niet, en ik liet haar naar haar broeder brengen. „Even 'standvastig was uw oudste zoon. Al is hij nog een jongeling, hij stond vefór mij als een man. Ik liet hem naar de gerichtsplaats brengen, waar het kruis gereed lag, en de hamer en de spijkers voor zijn voeten lag: n. Zonde- vrees zag hij dat en zonder het oogenblik af te wachten, dat de dienaars hem aangrepen, legde hij zich op het kru:s en zeide: „Loet wal u bevolen is. ZooaS mijn HIeila.nd stierf wil ik ook s:erven' Toen heb ik hein naar de beide anderen( laten brengen. „Inderdaad," vervolgde de koning, „in uw kinderen woont een Goddelijke kracht, sterker dan alle machten der aarde. ik verklaar mij overwonnen. „Uw vrouw toonde de waardige moe,' der van zulke kinderen te zijn. Toen . ook zij de proef doorstaan had, bracht ik haar zelf naar de kinderen, en liet ik u halen om u ze ade terug te geven." lle• • En de koning tcrea det om tus heen ,en zei: „Een geloof, dat zulke vruchten draagt, dat zulk een kracht geeft in den dood, en zulk een vaste hoop op een eeuwig leven, — zulk een geloof moet van den hemel zijn. Gij en uw kinderen hebben mij laten zien, welk een groote gave van den hemel het Christendom is. „Titus laat mij uw vriend zijn. Gud-c.rw ijs Tnij ; ik ben, vast bseinblan • een • Christen te woeden. Ik weet zeer wel dat do vervolging tegen de Chrisenen niet zul:en ophouden. Ik weet ook, dat ik mijn kroon zal moeten neerleggen, als ik niet mede vervolgen wil .Maar wat zijn atle vorstenkronen vergeleken met de zekerheid van de hoop en met den onwrikbaren moed in den dood, die ik bij u en de uwen gezien heb? Ik kan niet anders; laat mij in den kring van uw vrienden, worden opgenomen. Gij hebt mij overwonnen." --- FEUILLETON. In boeien geklonken. EEN RUSSISCH VERHAAL. Naar het Fiwnsch. —O-O— Voorts sprak vader Wassili over den moed der Montenegrijnen en de volharding, waarmede deze bergbewoners streden voor de vrijheid. lle geestdrift werd algemeen; het was alsof Iwan de gewone terughoudendheid had afgelegd. Er was slechts eerre stem voor den oorlog. Laat in den nacht ging men uiteen, na een luid hoerah, te hebben iaën klinken voor den Keizer, alsdediger der .• Yellitukte Chriátenen, en voorts dio verlossing voor de eUele óo _• 011(le.n uitvoeren. Brt was of ïie ni(koinst reeds am feit was, en alsof de Mussert zich kceis lefonstantinonet bevonden. Vader ,Wassili was tratsch 74 no overreding. De landlieden verwijderden zich met hem en het gezin bleef alleen. .Marpha verzamelde het oversch.ot van den maaltijd, en legde het kind dat pp haar schoot sliep. ter rust. ]oen sliepen allen behalve zij-zelve. De ,kleine Macha. sluimerde in met het hoofdje tegen de tafel leunende. Voorzichtig zonder haar te wekken had 413. moeder haar opgenomen, en haar pp da planken achter de kachel nedergelegd Pavloucha had om niet kinderachtig te schijnen den slaap overwonnen maar was nu blijde naast haar zus je te rusten. Ook Iwan sliep in. Marpha bleef op; de arme bad 'gem slaap. Zij had niet mede gepraat, maar te meer •overdacht. Kwam de Oorlog, zooi zou. haar man worden opgeroepen en dan... zou zij hem dan ooit terugzien? Droeve Marpha. Ziji trachtte moedig te, zijn in wille haa,r man niet hi.Stig _vanen ,zozo min door tranen als door – – in diepe ,rustlag klacht: ;_tneri -zinn lílics Zij het licht uit eh: 1;co'r het b6-oltl 'der whe.deritland. Een ,kleine lamp aan de zoldering bevestigd verlichtte de grove teekening en het bleeke gelaat van Marpha. Lang bkref zij daar bidden en weenen. Er waren reeds vier weken verhopen sedert de oorlog verk:aard was, len nog had Iwan 't b,rvelnie gek ejeakm uit te trekken. Hij besloot dus in de stad inlichtingen le gaan vragen, en vernam daar dat de soldaten van zijne afekeling zich te Moscnu bij hun .egercorps mfredet aansluiten. Tehuis ge komen renetje hij dit rustig aan zijne vrouw. Zij 'werd bleek, maar weende niet. Iwan gevoelde eenige aan doening bij het zien van hare droefheid; hij nam zijn- dochtertje in de armen, en terwijl hij het kind liefkoosde. vielen er een paar tranen op het blonde hoofdje. Maar dit alles duurde slechts een oog,enblik. Hij zette de kleine neder en ging weer aan het werk. Den dag voordat hij moest uittrekken werden de laatste toebereidselen gemaakt. Do soldaat maakte zijn geweer schoon, poetste zijn hooge laarzen en borstelde zijn jas af. Vol gemoed voorzag Marpha den ransel van hiMr• zip va.n het noodigste, en vergat niet er een beeldje van den heiligen Nicolaas, den won derdoener ,bij te voegen. „Mogelijk zal de heilige ook een wonderder verlichten om mijn Iwan ie helpen, zei:de de arme VTOUW tot zich zelve. ',Misschien zal dit beeld, hem beschermen tegen de kogels van den Vijand." Do dag van vertrek was aangebroken. Bei was een heerlijke lentemorgen; een schitterende zonneschijn verlichtte het landschap, en vormde een pijnlijke tc:enstelling mat hetgeen er op het plein plaatsgreep. • Vader Wassik had zweven cone mis gevierd voor de uittrekkende soldaten. Men kwam uit de keek, en het afscheid nemen was begonnen met de droefheid en die tranen, die daarbij behoeron. Daar stonden zes • of zeven- jonge mannen in de kracht des levens met de wapenen in de hand en den ransel op don rug. Hunne bejaarde ouders, hunne vrouwen en kinderen verdrongen zich-om hen heen. Aan are kanton hoerde men zuchten, en snikken, en daartusschen kinderlijke ontboezemingen. • ”Wat £s. valer mooi," zeiden de klei- nen, terwijl zij in de handen klapten; en dan snikben de moeders nog luider dan tevoren. Arme kinderen, wat wisten zij van den oorlog? Iwan stond op den drempel van de kerk. Hij droeg het jongste kind in de armen; Marpha had er de kracht niet toe. Bleek en bevende leunde zij tegen haar man, en zag hem treurig aan, Joch zonder tranen in do oogen. De kleine Macha trippelde om' vader en l'avlaucha keek hem met een soort van krats aan. ,,0 was ik Maar wool," riep hij, „dan ZOU. tC 'Git; „En ;zouden wij Clan geheel alleen achter moeten blijven, `moeder en ik en het kindje?" zeide de kleine ga cha huileinde. „Ncen"," zeide de vader, „Bier kunt gij nuttiger wazen Gij zult een. brave jongen zijn, niet waar? en mijne plaats bij moeder en de kleinen vervullen". De Soldaat wischte zich de oogen al met de achterzijde van zijne mouw. Hij omhelsde de drie kinderen, en maakte met hovende hand op ieder van hen het toeken des krnise$. Daarop drukte hij zijne vrouw in de ar men, ;inidat hij haar den zuigeling had teruggeven. „Weest niet bedroefd, vrouw," sprak hij tot haar, ,;induw 't God behaagt kom ik terug, en zoo niet... dan zal de Heere voor u zon gen; Hij is de Vader van weduwen en weezen, Hij behoede en zegent u.' „Voorwaarts, parsch," zeide hij m flink als hij kon, terwijl hij zici zachtjes losrukte uit de omhelzing zijner vrouw. Iwan y;as de oudste der soldaten cn in zijne kwaliteit van korporaal 1,stale hij zich aan het hoofd der af deeling. „Voorwaarts nl arsc h" zeide hij Lu zo". 0nel-1bl ikkel ijk zette zich de klein. troep -in br:Weging, en de verzamel-34 menigte volgde. Bij de laatste hnizer van het dolt) bleef men stilstaan. „I)e Heere hts:ier:ne de dapperen die ten strij!e trekken' voor het recht., zinnig getoet," – riep vader Wassili., terwijl hij zegenende de hand ophief