Door de diepte naar boven. Aangaande de dagen onzer jaren, daarin zijn zeventig jaren; of, zoo wij zeer sterk zijn, tachtig jaren; en het uitnemendste van die is moeite en verdriet, want het wordt snellijk afgesneden, en wij vliegen daarheen. Ps. 90 vs. 10. De mensch komt schreiende in de Wereld. Dit is de profetie van de onrust des levens. Hij is tot moeite \geboren. Zijne dagen zijn weinig en kwaad. Het uitnemendste zijns levens is moeite en verdriet. Ook de lieden dezer wereld hebben hun lijden. Van de goddeloozen Wordt gezegd, dat zij vele smarten hebben. Zij zijn er meestal de oorzaak van. Lijden als kwaaddoeners. Ach, hun leed is aankondiging van Wat hun wacht, zoo zij onbekeerd dit leven verlaten. Gods kinderen hebben bijzonder deel aan het lijden onder de zon. De Christenen zijn kruisdragers. Zij gaan door vele verdrukkingen in het Koninkrijk des hemelen, en worden gewaar, dat de tegenspoeden der rechtvaardigen vele zijn. Jezus heeft gezegd tot zijne discipelen en in hem de vertegenwoordigers van heel Gods kerk, tot alle die ooit of te ooit het hart aan Hem zullen geven in de wereld zult gij verdrukking hebben. Geen vrome, of hij ontmoet op den weg naar den hemel zwarigheden en tegenstand, 'beproevingen, en verzoekingen van Satan, wereld en zijn eigen hart. Zoodra de zondaar door den Heere bekeerd wordt, komt hij in een weg van strijd. Dan leert hij strijden om in te gaan door de enge poort. Het kruis, heeft iemand gezegd, is een oude belasting, alleen waren ihuisgenooten opgelegd. Alle vromen, door allen tijden heen, hebben hunne moeilijke uren gehad, 411 e patriarchen, alle profeten, alle apostelen, alle heiligen hebben uit den liidensbeker moeten drinken. Het boek der martelaren doet ons in nadruk zien, dat de kerk van Christus een kruiskerk is, trouwens het lijden om Christus wil kan eigenlijk alleen „Kruis" Worden genoemd. Elk kind van God kan uitroepen, wat word ik door onver-Wachte onheilen vergezeld. Zelfs mijne Zomerdagen zijn dikwerf bewolkt. En schijnt de zon al eens aan een onbewolkten hemel, dan ging een donkere dag vooraf en volgt niet zelden een nacht, bezwangerd met stormen en gevaren. Hoe word ik gewaar, dat dit land het land der ruste niet is. Mijn weg zal wel tot mijn jongsten snik een weg van strijd zijn. De weg naar den hemel is, ik bemerk het dagelijks, met doornen omringd! Niet alle vromen hebben echter dezelfde beproevingen. Deze verschillen in soort, in zwaarte, in duur. De Heer handelt als een wijs vader, hij weet wat zijne kinderen van noode 'hebben. Sommige hebben meer inwendige, anderen meer uitwendige kruisen. De een draagt een zwak lichaan met zich, den ander loopt het in zijn beroep tegen, en hij heeft met zorgen des levens •te worstelen. De een heeft een huiskruis als Job, die geplaagd werd door zijn eigen vrouw, of als Abigail, die verdriet had van haar man, of als David, die door zijn zoon verdreven werd, de anderen worden meer geplaagd door de wereld, die verdrukking, bespotting en lastering tot hare wapenen heeft. De een wordt bijzonder gekweld door allerlei aanvechtingen des duivels, de ander moet zeer worstelen met zijn zondig hart, met karakterzonden. De een leeft meer dan de ander onder gemis van de gevoelige nabijheid des Heeren. Elk Christen heeft zijn eigen kruis, dat hem nederdrukt en de wereld voor hem een tranendal maakt. Er zijn vromen, die van hun jeugd af aan op kruiswegen hebben gewandeld, als Eleman, zij zijn uit den eenen oven in den anderen gebracht, komen eens in nadruk: „uit groote verdrukking", te huis. Denk b.v. aan Job, die het eene zware kruis na het andere kreeg, en aan het veelbewogen leven van David, door Doëgh valsch beschuldigd door Simeï gevloekt, door Saul vervolgd, door Absalom verstooten, door Anonon bedroefd, door Achtitophel verraden, door allerlei vijanden bestookt. Of herinner u wat Paulus van zichzelven getuigt. Zijn leven was een strijd tot hij inging in het Vaderhuis. Maar ook beproeft de Heere menigmaal. Petrus zegt, dat God verdrukkingen zendt tot verzoeking. Met het oog daarop zei Job. Hij beproeve mij, als goud. Zal ik uitkomen. De kerk riep uit, Gij hebt ons beproefd, o God! Zoo beproefde de Heere Abraham, toen Hij hem toeriep: neem uw zoon, uwen eenigen, dien gij liefhebt. Izak, en ga heen, naar het land Moria, en offer hem daar tot een brandoffer, op een der bergen, dien Ik u zeggen zal. Toen Abraham aan dit bevel gehoorzaam was, riep God, nu weet Ik, dat gij Godvreezende zijt en uwen zoon, uwen eenige van Mij niet hebt onthouden. En nu vraagt deze of gene, wat al zoo door •den Heere door verdrukkingen in Zijn volk beproefd wordt, dan antwoorden wij: Hun geloof. Petrus zegt dit met zooveel woorden. Hij noemt de verdrukkingen een beproeving des geloofs. De mate des geloofs, of het groot of klein zij, wordt in dien weg openbaar. Toen het geloof van Petrus wankelde, als de storm opstak, riep Jezus hem toe, Gij, kleingeloovige, waarom hebt gij gewankeld? Hunne liefde. In de ure des lijdens wordt het al of niet Igewortelde der liefde tot God openbaar. 0, indien het meer geloofd werd, dat God zijn eigen tijd tot redding heeft, men zou meer met David tot God zeggen, Mijne tijden zijn in Uw hand. Men zou meer met lijdzaamheid wachten op een genadiger uitkomst. Men zou meer I onderworpen den Heer verbeiden indien Hij vertoeft. Zoo verbeidt Hem. Hij zal gewisselijk komen. Lezers. Wie in stilheid en geloovig wachten sterkte, zal zijn als een boom, die aan waterbeken geplant is, en zijne wortelen uitsohiet aan een rivier, wanneer de hitte komt, blijft zijn loof groen, 'en in een jaar van droogte, houdt hij niet op vrucht te dragen. Den lieere gewillig en gemoedigd te volgen in den weg van lijden, geeft rust en vrede aan het gemoed. --- Wat U blijft, Als g' alles, wat u d' aard' kan 'bieden, Al wat u 't leven lieflijks gaf, U ziet verzinken, 'ziet ontvlieden In wuften damp of somber graf; Als vriend en magen u vergeten, Of zelfs hun smaad u distels vlecht, En dan nog, •knaging van 't geweten U doornen om de slapen hecht. O wanhoop niet! schoon neergebogen Door droefheid, wroeging, wreed verwijt, Eén slaat op u genadig d' oogen, Op 't vuur, dat in uw wonden bijt. Hij heeft de tranen, die er vloeien Om d'allerdroefste smart, geteld; Hij heeft den sleutel van de boeien, Waarmee de smart uw leén omknelt. 't Zij g' eenzaam oer d'aard moet dolen Of krank op 't stroobed ligt gestrekt, 't Zij gij versmacht in kerkerholen, Niets, dat u aan Zijn hoede onttrekt. Geen ramp, hoe zwaar haar druk moog' wezen, Waarvoor Hij geen verlichting heeft; Geen wond, die Hij niet kan genezen, Als g' aan Zijn zorg u overgeeft. O wanhoop niet! Schoon diep gebogen Door lijden, wroeging, zonde of nood, Eén houdt op u genadig d' oogen! Uw leed of schuld zij maatloos groot, Verlaat u alles om u henen, Ontzink' u 't hout, waarop gij drijft, Schijn' alle hoop op hulp verdwenen, Eén is er God is 't die u blijft! Chr. GEWIN. --- NANNETTE. —:D-e-- In een bovenkamertje van een net huisje in eene der buitenwijken van Parijs, zat een jong meisje voor het venster, hare oogen bedervende, door tusschen licht en donker in een klein hoekje te lezen, dat zij in de hand hield. „Nannette! Nannette!" riep een schelle stem onder aan de trap, en het jonge meisje sprong fluks met een schaamrood gezicht op, terwijl zij het boek onder haar bed verborg, en aan de roepstem gehoorzaamde. „Ik kom, tante," riep zij uit, en vóór dat zij dit had uitgesproken, was zij reeds beneden gekomen. Hetgeen hare tante van haar vorderde, was spoedig volbracht, en zij was weldra weder boven en zat met gebogen hoofd over haar boek, schoon het reeds zóó donker was geworden, dat zij nauwelijks de letters kon onderscheiden. Zij was zoodanig in haar boek verdiept, dát zij de voetstappen niet hoorde, die zachtjes de trap op gingen, en zij sloeg de oogen niet op vóór en aleer zij de statrge figuur harer tante in de nauwe deur zag staan. Een luide uitroep van schrik ontsnapte haar, en zij trachtte het boekje in de plooien van haar schoot te verbergen, maar het was te laat. „Welk boek hebt ge daar?" vroeg hare tante verstoord, toen zij den schrik van het meisje bemerkte; en naar haar toekomende, strekte zij de hand er naar Inplaats van het boek af te staan, hield Nannette het nog steviger vast en barstte in tranen los. „0 tantelief, neem het mij niet af," smeekte zij. „Het is een goed boek, niettegenstaande alles wat priester Froissard ervan zegt, en ik houd er zooveel van, dat ik er niet van kan scheiden." „Welk boek is het?" vroeg hare tante. „Het kan geen goed boek zijn, indien priester Froissard het veroordeelt. Geef het mij terstond." „Ik kan niet," riep Nannette uit, „want ik weet, dat gij het mij niet zult teruggeven. Het is een Nieuw Testament." Maria Lamberts aangezicht gloeide van toorn. Waar haalt gij dat vandaan?" vroeg zij. • „Gij herinnert u den marskramer, die op zekeren avond hier kwam," antwoordde Nannette. „Hij gaf het mij en verzocht mij het te lezen en zelve te oordeelen, of het waarheid is, wat de priesters ons leeren, en ik heb het gelezen, tante, en hij zeide de waarheid. De priesters zeggen ons niet, wat er in den Bijbel staat. „Ondeugend, ellendig kind!" riep de tante uit. „Welk een ketterij is dit! Zijt gij niet bang, dat de hemel op u zal neervallen voor zulk een lastertaal? Is het mogelijk, dat Zuil( een onwetend kind als gij zijt, u vermeet mij om wijzer te willen zijn dan de priesters en onze heilige moeder, de Kerk? Ik zal het aan priester Froissard vertellen, en gij zult hedenavond nog ondervinden, op welke wijze hij u uwe dwaasheid zal leeren inzien en doen berouwen." „Ik lees hierin niets van boetedoeningen voor de zonde," antwoordde Nannette, die hare kalmte herkreeg, naarmate hare tante hare zelfbeheersching verloor. ~Zwijg stil!" schreeuwde hare tante. „Geef nu terstond het boek om het op het vuur te werpen, opdat het geen ketter make van haar, die in de ware Kerk is opgevoed. Ik gebied u, het mij te geven." „Ik kan niet," antwoordde Nannette beslist, terwijl zij het nog vaster klemde. „Ik zal nooit mijn geliefd boek afstaan om in het vuur te worden gegooid." „Dan zult gij met dat boek mijn huis verlaten," riep de vertoornde vrouw uit. „Ik wil geen uur langer eene koppige kettersche in mijn huis houden, al ware zij twintigmaal mijne nicht. Nu hebt gij slechts te kiezen. Gij geeft mij het boek, en belijdt uwe zonde aan priester Froissard, of gij verlaat mijn huis." „Tante Maria, dat • meent gij toch niet," smeekte Nannette. „Gij weet, dat ik geen ander tehuis heb, en heb ik niet altijd mijn plicht getrouw gedaan, behalve nu?" „Laat dit kwaad varen, en dan is mijn huis weder het uwe," klonk het barsche antwoord. „Dan heb ik gekozen," antwoordde het longe meisje, na een °ogenblik stilzwiigens, en haren hoed opnemende, ging zij naar de deur. Toen stond zij even stil, die van verbazing en verontwaardiging 'beefde. „Laat mij u, voor mijn vertrek, goeden dag zoggen, lieve tante," begon zij, daar zij zich al de vriendelijkheid herinnerde, die zij van hare goedhartige, maar zeer deftige tante had ondervonden. „Raak mij niet aan, stoute meid," riep Maria Lambert uit, terwijl zij terugtrad. „Neen, spreek ook zelfs geen woord meer met Lisette", zeide zij, toen een meisje binnentrad, dat eenige jaren jonger was dan Nannette, en dat verbaasd opkeek bij het zien van dit tooneel. „Lisette," vervolgde zij verstoord, „uwe nicht is eene kettersche, en heeft de leer der goede priesters gelasterd. Raak haar niet aan, mijn kind, zij is te slecht." Nannette wierp een smeekenden blik op haar nichtje. Zij wilde gewis voor haar in de bres springen, maar zij trok zich, zonder een woord te zeggen, terug. „Ik zal dan heengaan, zooals gij mij' gebiedt," zeide Nannette langzaam, en de trap afgaande, ging zij de deur uit, langs de rozen, die in deze Junimaand den heerlijksten geur in de schemering verspreidden. Wat zoude zij doen? Waar zoude zij een tehuis vinden, nu zij de schuilplaats had verlaten, waar zij zoo vele jaren had vertoefd? Zij liep doelloos gedurende eenige oogenblikken voort, toen eensklaps eene gedachte haar gelaat verhelderde. Zij herinnerde zich, dat zij eeltige dorpsmeisjes van eene familie had hooren spreken, die onlangs in de buurt was komen wonen, en die in de onmogelijkheid was om hulp te kunnen verleenen, omdat zij liugenooten waren, en de priesters hadden verboden om iets met die ketters te doen te hebben. „Ik zal naar hen toegaan," riep Nannette uit. „Zij zullen mij niet wegzenden, omdat ik het boek heb gelezen, dat ook zij liefhebben." Het was eene lange wandeling naar het kasteel, dat men dikwerf aan Nannette had gewezen, en het was pikdonker, toen zij de dame vroeg te spreken. Zoodra zij met bewogen stem haar verhaal •had medegedeeld, terwijl hare oogen vol tranen stonden, niettegenstaande de moeite, die zij deed om die te verbergen, heette de dame haar van harte welkom, en verzekerde haar, dat het haar veel genoegen zoude doen, als zij haar behulpzaam wilde zijn in de huishouding en dat zij haar gaarne bij zich in huis wilde nemen. Wij moeten echter Maria Lambert recht laten wedervaren, daar zij werkelijk de bedoeling niet had gehad haar nichtje buitenshuis te zetten. Nadat Nannette het huis had verlaten, dacht zij, dat zij wel weder gedwee en vol berouw terug zoude keeren. Toen de nacht voorbij was en zij nog niet terugkeerde, werd zij zeer beangst, niettegenstaande haar hoop, dat zij bij een der buren eene schuilplaats had gezocht. Zij dacht het meisje door angst tot onderwerping te dwingen, maar toen zij vernam, dat zij eene wijkplaats bij de gehate ketters had gevonden, en zich bij hen had aangesloten, zonder eenig plan om zich te onderwerpen, kende haar toorn geen grenzen. Haar grootste spijt was, dat Nannette buiten het bereik harer woede was. Alles wat zij doen kon, was om de haren tegen haar op te zetten, en Lisette te verbieden een woord tegen haar te spreken, als zij haar ontmoette. Hoe gelukkig Nannette ook in hare nieuwe woning te midden harer vrien- den was, die geen moeite spaarden om haar in het ware geloof te onderrichten, in plaats van de verminkte leeringen der priesters, zoo gevoelde zij somtijds een sterk heimwee naar de kleine met wijngaard beplante woning, en hare tante en haar nichtje. Zij zond een woord van verzoening, maar het werd met verachting ontvangen, en toen zij eens Lisette ontmoette en met uitgestrekte armen naar haar toe wilde loopen, schudde het jonge meisje haar hoofd, en keerde terug, zoodat Nannette begreep, dat zij de oude woning voor altijd had verlaten. Er verliep een jaar en de zomer kwam weder aan. Nannette hoorde zelden iets van huis, want de priester had verboden eenige gemeenschap meer met haar te hebben, zoodat zij niets vernomen had van de ziekte harer tante, noch dat haar nichtje aan dezelfde ziekte leed. Op zekeren dag, dat zij de geit in de weide bracht, ontmoette zij ' haar nichtje, die zeer langzaam liep, en zoo bleek zag, dat zij terstond bespeurde, dat zij ziek was geweest. „Lisette!" riep zij vroolijk uit, en nu liep haar nichtje niet weg, maar terwijl de tranen haar langs de wangen biggelden, riep zij uit: „Nannette, moeder is zoo ziek. Zij heeft de koorts, en geen van de buren wil bij haar komen, omdat het zoo besmettelijk is. Ik zelf ben nog ziek, en zij zal sterven, indien zij niemand heeft om haar op te passen. Wilt gij mede komen, lieve Nannette?" Geen enkele gedachte aan de onheusche behandeling, die zij ondervonden had, om haar op den laten avond uit het huis te zetten, noch dat zij door kwaadsprekendheid van hare oude vrienden vervreemd was geworden, kwam in het liefhebbend hart van Nannette op. Zij had door haar Bijbel iets beters geleerd, dan kwaad met kwaad te vergelden. Wees niet bedroefd, lieve Lisette", antwoordde zij. „Ik zal naar huis gaan en alles aan mijne mevrouw vertellen, en dan kom ik om mijne arme tante op te passen. En gij ziet er ook uit, alsof gij wel wat verzorgd mocht worden". De goedhartige mevrouw liet Nannette volgaarne vertrekken, toen zij vernam, hoezeer zij daar noodig zonde [zijn, en spoedig was zij ijverig bezig om de zieke vrouw te verplegen. Maria Lambert meende te droomen, toen haar z66 beleedigd nichtje zich over haar heenboog en haar met hefde verzorgde, en zij begreep niet, hoe zij 'haar de slechte behandeling kon vergeven, die zij haar had aangedaan, en dat zij nu juist kwam, dat zij hare vrienden zoozeer behoefde. Zij vroeg haar eindelijk de oorzaak ervan, en Nannette zeide glimlachend: „liet goede boek heeft mij geleerd anderen te vergeven, gelijk God mij vergeven heeft, lieve tante. Wilt gij het niet zelve lezen, als gij beter zijt?" Maria Lambert wilde deze belofte niet zoo spoedig afleggen, maar zij berispte Nannette nooit, wanneer zij haar eenige bladzijden hardop wilde voorlezen uit het boek, dat haar zoo dierbaar was geworden, en somtijds zag haar nichtje haar eenige bladen van het boek omslaan, wanneer zij alleen was. Allengs drong het licht door de schemering van het bijgeloof, dat haar omhulde, en zij leerde zich tot God te wenden, zonder tusschenkomst van priester of aardschen middelaar. Nannette's moed om tot haar te komen, terwijl alle anderen haar hadden verlaten, en de bereidwilligheid, waarmede zij haar de beleediging had vergeven, had meer uitgewerkt om hare tante voor het geloof, dat zij liefhad, te winnen, dan de grootste welsprekendheid ooit bad kunnen doen. Op deze wijze werd het gelukkig gezin wederom in de lieve woning hereenigd, door liefde met elkander verbonden, in het geloof dat zij had leeren kennen- en liefhebben. --- FEUILLETON. Niet bezweken in de verzoeking. A-D . 32 Ik heb alle mogelijke voorzorgsmaatregelen genomen, dat mijne vlucht gedurende eenige dagen te Riga onbekend blijft', maar,' zooals ik u reeds zeide, zeker is het niet, en gelijk gij weet, is ons 'leven, als leden van de Broederschap, altijd in gevaar. Simeon zal zich echter eene week lang vermomd in ,Riga verborgen honden, en ik twijfel er niet aan, of 'Gaudaroff en hij zullen mijne belangen wel behartigen". Op den avond van dien dag, toen John en Zijne zuster op eene eenzame plaats van het schip bij Latinsky waren, deelde hij haar mede, wat Latinsky hem verzocht had te zeggen; en vroeg haar ook, of zij het aan hunne grootmoeder duidelijk wilde maken. Dit deed Ella reeds den volgenden ,dag, en het duurde niet lang, of de vrouw was geheel in het kleine komplot ingewijd: zij ging gemeenzaam en als ,eene moeder met Pamphil om en gedroeg zich tegenover hem, alsof hij jarenlang hun vriend geweest was. Den volgenden dag kwamen zij te Helsingfors; Latinsky en John stonden nevens elkander op het dek en spraken over de vorig-en reis, toen mijnheer en mevrouw Latinsky zou bijna te laat kwamen voor de boot, en toen John, die kale, zwarte Teistasch uit het water weer te voorschijn bracht. „Heb ik u nooit verteld, wat er in die tasch was John?" „Neen, nooit", antwoordde de knaap. „Weet dan, dat hier in Helsingfars een handig en vernuftig werktuigkundige woont die levens Iklokkenmaker is iemand, die vroeger reeds goede diensten aan de Broederschap bewezen heeft. Hetgeen ik toen was wezen halen en in mijn tasch medebracht, was een fijn bewerkt gedeelte van een z.g. helsche machine. Het is niet noodig, u eene beschrijving te geven van de samenstelling en werking van die machine, of u te zeggen, tot welk bijzonder doel zij bestemd was. Eet zij u genoeg te weten, dat zij gebruikt werd kort na mijne aankomst te Riga, en nog vóór gij lid van ,de Broederschap waart geworden". John antwoordde niet, en Latinsky ging voort: „Misschien, indien gij, John den inhoud van de tasch gekend had en geweten, tot , welk doel die was bestemd, ,dat gij geene duikeling had willen doen om ze naar boven te halen. John glimlachte. „Gij hebt gelijk Pamphil, nooit!" Op vrij aangename wijze werd de reis voortgezet. Er bevonden zich slechts weinige reizigers aan boord, en deze reisden groatenideels voorkajuit, zoodat zij zich niet John en zijn gezelschap niet ophielden. Oe gezondheid der oude Maria 'begon merkbaar gunstiger te werden, terwijl ook haar geest 'helderder werd, Latinsky was zeer vroolijk en spraakzaam, terwijl John en 'Elia zich opgeruimd en gelukkig gevoelden bij •de gedachte, dat zij weldra weer thuis zouden zijn. Te Abo echter wachtte hen eene 'onaangename verrassing. Zoodra het schip zich daar voor anker ge;egd had, om eene vracht te lossen en eene andere in te laden, werd aan Latinsky een telegram overhandigd, geadresseerd aan Pamphil Isakovitch Strogroff. Bet was van Simeon, en behelsde ;slechts cijfersehrift, dat alleen aan de leden ,van de Broederschap bekend was. De inhoud was echter deze: „Op eene .of andere wijze, aan ons 'bekend, is uwe vlucht ontdekt geworden. Men is op het spoor gekomen, dat gij u op de Stavanger 'boot bevindt. Door middel wan Gandaroff verne@nen 'wij, dat de politie naar Stavanger getelegrafeerd heeft om de aankomst van de illango af te wachten en u jbij het afstappen te arresteeren. Ga te Abo niet aan wal; het mocht eens onveilig zijn. Wees dus gewaarschuwd en neem uwe maatregelen". „Kom eens hier, John, zeide Latinsky, terwijl hij den knaap met zich ter zijde voerde; en hij las daarop de vertaling van de tijding in 'cijferschrift voor. Met ontstelde blikken zag John op. „Wat kan ik doen?" vroeg Pavyl Petroviteh, terwij: hij den knaap in het bedrukte gelaat zag. „Ik kan natuurlijk hier niet aan land gaan dat staat vast; maar als ik op de boot blijf en te Stavanger aan wal ga, loop ik ;11 de geopende kaken van den leeuw. Wat kan ik doen?" Toen in .den daaropyolgenden nacht de boot van Abo afgevaren was en niet Nolle kracht weder voortstoomde, zaten Latinsky n zijne jonge reisgezel ernstig in een druk gesprek gewlkkeld, en beraamden een plan, hetwelk, gewaagd als het was, toch de eenige weg scheen te zijn om aan een veel 'grooter en sehnikkelijker gevaar te ontkomen. HOOFDSTUK XIV. Over boord. De zon ging reeds vroeg onder op dien tijd van het jaar, en als ,de maan niet scheen waren de nachten zoo donker, dat, als de stoomboot tussehen de duizend eilanden in de .golf van Finland kwam, zij verplicht was het anker te werpen, indien ,cle ,duisternis inviel. Reeds verscheidene malen had men hier en 'daar een 'klein oponthoud gehad onderweg. Het was nu reeds de avond van den vierden ,dag, en nog was de Hango op eeni.gen afstand van Stavanger, met het vooruitzieht om des nadlits weder voor anker te moeten liggen. Toen de reizigers der voorkajuit naar beneden gingen om hun avondeten te gebruiken, kon men twee personen geleund zien ever de borstweringen van 'het achterschip. Oplettend keken zij naar de eilanden, die hen in de steeds ,duisterder wordende schemering voorbij 'schenen te vliegen, alsof zij naar een grenspaal of baken zochten, dat bij 'hen bekend was. „Ilier moet het 'dichtbij zijn", zeide Lathisky. „Wat denkt gij er van, John? het schijnt mij toe, dat wij dtit rotsig eiland die vooruitstekende punt 'sinds korten tijd onopgemerkt hebben, voordat wij bij de dichte groep kwamen, die wij hier zien-. „het is al zoo lang geleden, om zich zoo iets nauwkeurig te 'herinneren", hernam John, „want onze reis naar Rusland was in liet begin van Juni, en nu zijn wij reeds in het midden van September. Maar toch ben ik het met u eens, dat het eiland, hetwelk wij zoo in het bijzonder opmerkten niet 'ver meer hiervandaan zijn kan, alleen denk ik, nog eenige mijlen m`isschien maar zeer weinige dichter bij Stavanger. 0, mijnheer, hoe staat mij nu de reis althans ,dat gedeelte ervan levendig voor iden geest! Toen Elia en ik bij het zien van die plaats in het voorbijvaren de opmerking maakten, dat het zulk eene veilige schuilplaats ZOU !Zijn". "Ja, dat is zoo; ook is het gemakkelijk, dat 'MOT middel van die bakens de onzen ons gemakkelijk vinden kunnen en bovendien zijn wij er niet zoover van Stavanger verwijderd, 'welke slad wij met een zeilvaartuig of roeiboot bereiken kunnen. Ik wenschte maar", ging John voort, „dat wij er haast waren". (Wordt vervolgd). ---