Nederland en de Oorlog. DE GRAANUITVOER UIT AMERIKA. Naar aanleiding van de berichten uit Washington over weigering van graanuitvoer naar Nederland, hebben wij ons tot het ministerie van Buitenlandsche Zaken gewend, alwaar men ons omtrent deze zaak het navolgende mededeelde: Op het oogenblik dat In de Vereenigde Staten uitvoerverboden op graan werden toegepast, lagen in Amerikaansche havens een veertigtal beladen Nederlandsche stoomschepen. De heer floover, regelaar" der voeding in Amerika en tevens president van de „Commission for Relief in Belgium", deelde aan onzen gezant te Washington mede, dat de ladingen zouden worden vrijgegeven op .voorwaarde, dat % daarvan aan de Rellef Commissie zou komen en '4 voor Nederland beschikbaar zoude zijn. De regeering was In beginsel bereid op dit voorstel in te gaan, doch bij overleg met de directie der Relief Commissie te Rotterdam bleek, dat men der ladingen voor België niet kon gebruiken. Deze commissie toch is door de Duitsche overheid niet gemachtigd veevoeder In België in te voeren en bij onderzoek bleek de bevrachting der beladen schepen aldus te zijn verdeeld: 18.500 ton tarwe, 64.900 ton mais, 16.600 ton gerst, 42.100 ton haver, 52.400 ton lijnkoeken. Van deze artikelen kon de Relief Commissie slechts de 18.500 ton, dus ongeveer op 135.000 ton. Zij kon gebruiken. Vasthoudende aan het "door den heer !leover aangegeven beginsel werd daarom het navolgende tegenvoorstel gedaan. De Relief Commissie zou recht hebben op % van de geheele beladen vrachtruimte van 195.000 ton, dus ongeveer p 135.000 ton. Zij kon gebruiken 18.500 ton tarwe en 30.000 ton mats, totaal 48.500 ton. Net deficit van ongeveer 85.000 ton zou de Nederlandsche regeering inscheepsruhnte beschikbaar stellen. Waar voor Nederland dan ongeveer 145.000 ton zou overblijven, verklaarde de regeering zich bereid ook de tonnage voor de Relief Commissie op 145.000 ton te brengen. De „American Export Council", het lichaam, dat in de Vereenigde Staten over uitvoer beschikt, – aanvaardde dit voorstel niet, doch besliste, dat de Relief Commissie de beschikking zou krijgen over 185.000 ton tarwe en 40.000 ton mais, terwijl voor Nederland zou worden vrijgegeven 135.000 ton gerst en ongeveer 37.000 ton mais. Ofschoon deze beslissing verre van bevredigend was, moest zij ten slotte worden aangenomen als het uiterste, dat verkreg :n kon wor den. Aan den gezant te Washington werd volmacht gegeven in overleg met de inkoopagenten der regeering de noodige oorzleningen te treffen om tot eene verdeeling der vrijgegeven ladingen te geraken. Daarbij deden zich moeilijkheden voor, ter zake in de goedkeuring der ladingen voor de Rellef Commissie. Door het lange liggen toch, en de in Amerika heerschende hitte, waren vele ladingen tot bederf overgegaan. Deze onderhandelingen werden door den gezant met den heer lioover tot een goed einde gebracht en schriftelijk bevestigd. lie „American Export Council" evenwel, hechtte aan de getroffen schikking zijne goedkeuring niet, op grond, dat zij geen bindende kracht had, omdat de heer lioover haar zou hebben getroffen in zijn qualiteit van president der „Commissie for Relief in Belgium" en niet in die van regelaar der voeding. Intusschen tracht de gezant nog wijziging te verkrijgen van de gevallen beslissing. Raap- en Patent-olie. De Minister van Landbouw heeft bepaald, dat: I. de aflevering van raap- en patentolie door ,oliefabriJkanten en Jolichandelaren is verboden, tenzij met schriftelijke toestemming van den Minister. In geval van twijfel of iemand 'gerangschikt moet wonden onder de oliefabrikanten en oliehandelaren, wordt door hem beslist; 11. Aanvragen voor het verleenen van toestemming, behooren te worden gericht tot ide Commissie Nan Advies in zake het gebruik Nan eetbare vetten voor technische doeleinden, Van Speyikstraat 4, te 's-Gravenhage. Brandspiritus. De Minister van Financiën heeft bepaald: met ingang van 21 September 1917 zal voor de vermenging van gedistilleerd tot brandspiritus, daaraan voor lederen hectoliter zuiveren alcohol dien het gedistilleerd bij 15 gr. C. ibevat, worden toegevoegd een halven liter petroleumdistillaat, benevens 5 centiliter eener kleurstofoplossing; de prijs van dit mengmiddel wordt gesteld op dertig cent voor de hoeveelheid benoodigd voor de vermenging van een hectoliter gedistilleerd ad 100 pct., blijvende die van den blanken houtgeest, bepaald op vijf en tachtig cent per liter. Uitvoer van vee naar Engeland. De Veehandel schrijft: liet Landbouw Export-Bureau heeft den laatsten tijd ,druk telegramimen gewisseld met de Central meat [nranket. liet resultaat is, dat de makelaars (Salesmen) gaarne bereid zijn tegen een ,prontisie van 1 pct. van de bruto opbrengst het •nundvleesch in consignatie-commissie te verkoopen ook de schapen van 't L. E. B. Agenten voor de Smithfield markt zijn niet geraadpleegd, hoewel deze goed op de hoogte zijn van, den toestand van de markt. De consignatiesi zullen ook niet geadresseerd worden aan de makelaars, doch ide theele partij zal gedi-i rigeerd wonden aan een marktcommissie, die onderling zal ,verdeelen, naar gelang van prestaties van voorheen. --- Binnenland Hofbericht. H. M. de Koningin zal zich bij de opening van de nieuwe Nederlandsche Zendingsschool te Oegstgeest, die Woensdag 19 dezer zal geopend worden, doen vertegenwoordigen door Mr. W. P. Graaf van Bijland, Opperhofmaarsohalk. Eerste Kamer. Benoemd tot voorzitter der Eerste Kamer: J. J. G. baron van Voorst tot VOorst, lid der Eerste Kamer. Sluiting Staten-Generaal. De Koningin heeft bepaald, dat de tegenwoordige buitengewone zitting der Staten-Generaal zal wonden gesloten op Zaterdag 15 September 1917, des namiddags te drie uren. De Minister van Binnenlandsche Zaken wondt gemachtigd de vereenlgde vergadering der beide Kamers in haar naam te Mr. H. L. Drucker t Op 'aqtig-liarigen leeftijd is te 's -Gravenpage overleden Mr. H. L. Drucker, lid der Eerste Kamer. Hendrik Lodewijk Druaker werd den llen Augustus 1857 te Amsterdam geboren, bezocht de Hoogere Burgersohool te Leiden, studeerde aldaar 'en promoveerde dén 28en October 1879 op een te voren als beantwoording eener prijsvraag bekroond proefschrift getiteld: „Bezitsverkrijging en bezitsverlies door derden". Hij studeerde daarna te Leipzlg en was vervolgens tot zijn bt.- noeming als hoogleeraar te Groningen, in 1882, •advocaat te Amsterdam. Hij aanvaardde het hoogleeraarsambt met een redevoering, getiteld: ,Reohtswetenschap en Wetgeving". In 1889 benoemd tot hoogleeraar te Leiden, aanvaardde hij dit ambt met een rede: „Begrip en dogma in de rechtswetenschap". In 1897 kreeg hij op zijn verzoek als zoodanig eervol ontslag. Van 1899 tot 1905 was hij privaat-docent aan dezelfde ihoogeschool. In 1894 werd hij afgevaardigde der Tweede Kamer voor de stad Groningen. Sinds 1913 had hij niet meer zitting in de Tweede, doch in de Eerste Kamer. •1-lij was redacteur van het „Rechtsgeleerd Magazijn". 'Mr. Drucker •maakte deel uit van de in 1910 ingestelde Staatscommissie voor de Grondwetsherziening. Hij was de vader van de wet op het Arbeidscontract. Laatstelijk bekleedde hij nog de betrekking van: raadsheer-plaatsvervanger in het Gerechtshof te 's-Gravenhage, buitengewoon lid van den Centralen Gezondheidsraad, buitengewoon lid van den Octrooiraad, voorzitter der commissie van advies volgens art. 50 der Auteurswet, woonzitter der gezondheidscommissie te 's-Gravenhage; lid der commissie van toezicht op de scholen van middelbaar onderwijs te 's-Gravenhage, voorzitter vare Curatoren der Nederlandsche Handelsboogeschool te Rotterdam. In de Koninklijke Academie van Wetenschappen had hij zitting in de Afdeeling voor de taal-, letter-, geschiedkundige en wijsgeerige wetenschappen. Voorts was de overledene voorzitter van de Intendance-conimisste, van welke onlangs 'het 'verslag is verschenen en had hij zitting in den Raad wan Bestunr van de Volkstiniversiteit te 's-Gravenhage. 7 Zijne verdiensten werden door de Regeering o.a. erkend door zijne benoeming tot Commandeur in de orde van den Nederlandschen Leeuw. Vereeniging tot Chr. Verzorging van Krankzinnigen. Uit het 33ste jaarverslag van de vereeniging tot christelijke verzorging van krankzinnigen blijkt, dat 'in 'de verschillende stichtingen der vereeniging ruim 2200 patiënten verpleegd zijn. De vereeniging heeft 12.700 contribuanten, 548 correspondenten, 60 akleelingen en corporatiën. De )begrootingen der verschillende stichtingen over 1916 gaven een totaal tekort van f 96.000, zoodat de verpleeggelden met 10 pct. moesten worden verhoogd. In de 3e klas bedroeg de totale stijging van de uitgaven per patiënt 12 pct. Het personeel in dienst der stichtingen ontving een duurtebijslag. De exploitatierekening beliep voor Veldwijk f 510.411, voor Bloemendaal f 270.851, voor iDennenoord f 266.244, voor Wolfheze f 249.833 en voor de kliniek te Amsterdam f 168.106. Eet eindcijfer van de balans wijst aan het bedrag van f 3.600.096. Conclusies. In de dezer dalgen te Groningen gehouden vergadering van den Middenstandsbond te Groningen zijn o. m. deze conclusies, de distributie-maatregelen betreffende, aangenomen: De vergadering enz. dringt er bij den Minister sterk op aan, voortaan steeds rekening te houden met den georganiseerden middenstand bij de te nemen crisis-maatregelen, waarbij de middenstand betrokken is; in de verschillende commissies, die de belangen van den middenstand rakende zaken te behandelen hebben, ter zake kundige personen te benoemen, daar gebleken is gedurende deze crisisjaren, dat de middenstanid onontbeerlijk is in het raderwerk der economische samenleving; dat het noodzakelijk 'is gebleken, 'de vaststelling van de prijzen niet te doen plaats hebben dan na overleg met de vakorganisaties; aan de burgemeesters op te dragen overleg te plegen met aangrenzende gemeenten, die voor 'gezamenlijke •distributie in aanmerking komen, opdat de economische verhoudingen van vóór 'den oorlog zooveel mogelijk behouden blijven. Deze conclusies zullen ter kennis van den Minister worden gebracht. Gemeenschappelijk Congres A.-R. en Chr.-lllst. Raadsleden. Gisteren werd het gemeenschappelijk congres der Anti-Revolutionaire en Chr.-Historische raadsleden in „Parkzicht" te Amsterdam hervat; voorzitter was thans Mr. A. van der Hoeven, Chr. Hist., lid der Eerste Kamer, oud-wethouder van Rotterdam. Thans was aan de orde de inleiding over de financieele verhouding tusschen rijk en gemeente, door het Kamerlid Jhr. Dr. J. D. De Geer. De inleider wees er op, dat sedert de nota-Heemskerk van tien jaren geleden over het onderwerp, niets was veranderd. Wel is in 1907 een wetsontwerp-Heemskerk ingediend om verruiming van het gemeentelijk belastinggebied, daarvan is later een verbeterd ontwerp verschenen. En in 1915 verscheen een ontwerp-Cort v. d. Linden, bedoelende herziening, der belastingwetgeving, met het oog op de verhouding tusschen rijk en gemeente. Zoowel de ontwerpen-lieernskerk als -Cort hebben veel tegenstand van de zijde der belanghebbenden ondervonden. Aan den oorlogstoestand wijt spr. het dat deze moeilijke kwestie zoolang op den achtergrond is gebleven. Dat thans nog wondt voortgeleefd in een toestand, in 1907 reeds onhoudbaar genoemd, bewijst dat de menschen veel kunnen verdragen. De slechte finantieele toestand der gemeenten ontstond in 1865 bij het uitvaardigen van het verbod van gemeentelijke accijnsheffing. In die heffing zat accrès. Vanaf 1885 kregen de gemeenten een uitkeering gefi§ceerd naar de laatste 3 jaren der personeefe opbrengst. Daarin zat geen accrès. Daarna. kwam in 1888 tijdens 't ministerie-Mackay een herzieningsontwerp Godin Dé Beaufort-Lohman, dat werd echter niet behandeld. Eerst in 1897, onder 't kabinet Roëll 'kwam er verbetering. De wet-Sprenger van Eijk regelde een nieuwe Rijksuitkeering.en gaf o.a. door de forenzen. belasting, uitbreiding aan de gemeentelijke belasting bevoegdheid. Doch bij die wet bleef het bedrag per hoofd der bevolking vaststaan en werd eenig accrès gemist. Deze regeling gaf, vooral aan plattelandsgemeenten, vooral in Friesland, tijdelijke verlichting. Maar het duurde niet lang en in 1902 drong de toenmalige wethouder van Amsterdam, Mr. Th. Heemskerk, bij minister Kuyper aan om leniging van den noodstand der gemeenten. De staatscommissie ter bestudeering der financieele verhouding tussohen rijk en gemeenten, wist geen eenstemmigheid te verkrijgen omtrent een regeling, en het ontwerp-Cort van 1915 wend vrij algemeen afgekeurd. De regeling der materie is dan ook zeer 'moeilijk. Men wenscht, dat de regeering de gemeenten naar de behoeften dier gemeenten steunt, doch wie zal die behoeften bepalen? Dit is te moeilijker, omdat de zelfstandigheid der gemeente, als de regeering de behoeften bepaalt, wordt gekortwiekt. Het standpunt van een van rechtswege aan de gemeenten uit te koeren toelage, acht spr. het meest rationeele. In 1897 trachtte men die moeilijkheid te omzeilen door fixatie der behoeften van het te verrekenen bedrag. De gestie der gemeenten als factor voor de bepaling der behoeften, werd terzijde gesteld. En die wet bestrafte eigenlijk de bezuiniging omdat de bepaling gegrond was op de drie voorafgegane jaren. De gemeenten, die zich zware uitgaven hadden getroost, kregen meer, wat niet altijd billijk was. Het thans aanhangige ontwerp breekt met de fixatie, de vorm wordt niet stuk geslagen nadat het beeld, gelijk in '97 gegoten is. De berekening, die jaarlijks geschiedt Is vrij ingewikkeld, doch veel billijker dan de wet van 1897. Nu een Rijksinkomstenbelasting is gekomen heeft de Regeering getracht de gemeenten tegemoet te komen naar draagkracht. De fixatie is in het ontwerp verdwenen. Dat zit er in het oprichten van gen gemeentefonds, gevonden uit een kwart van de opbrengst van de rijksaccijns niet uitzondering van de suikeraccijns en met de in uitzicht ge-stelde tabaksaccijns totaal geraamd op 131% millioen d. i. 1 millioen meer dan de wet-Sprenger van Eijk en, tenzij de Rijksaccijnzen dalen, kunnen de gemeenten in uitkeering niet verminderen ook al krijgen andere gemeenten in den loop van den tijd meer van het fonds. De rijksschatkist, d. i. de practijk, zal weer bijspringen die gemeenten, welke geen gepaste zuinigheid betrachten ten nadeele der uitkeering van zustergemeenten, die dan ook weer door het rijk moeten worden bijgesprongen. Deze regeling werkt speculatieve belastingheffing in de hand, althans voor een enkel jaar, om op die wijze voorgoed een flink bedrag in de wacht te sleepen. Want het volgend jaar kan de belasting In die gemeenten weer worden verlaagd, de hooge rijksuitkeering blijft. Spr. kan zich noch met het ontwerp-Heemskerk, noch met dat van Minister Cort v. d. Linden vereenigen. Hij meent dat op andere wijze moet worden getracht de gemeenten te helpen, beveelt daarin aan het i doen betalen door het rijk van de geheele onderwijzerssalarissen, niet de minima, ook de kosten van het middelbaar onderwijs neme het rijk geheel voor zijn rekening. Hetzelfde waren te overwegen voor de' kosten der politie, van het onderwijs in zijn geheel. Thans zijn nog eenige bepaalde plannen in voorbereiding: de opcenten op de dividend- en tantièmebelasting en de verruiming van het gemeentelijk belastinggebied. Spr. raadt aan niet te zeer aan te dringen op de tot standkoning der uitkeeringswet, die, naar de regeering zegt, in hoofdzaak het platteland ten goede zal komen. Beter is het dus eerst de verruiming van het plaatselijk belastinggebied af te wachten. 't Is toch beter in eigen kring de middelen te vinden voor eigen, huishouding dan dat daarvoor geld komt van builen. Bij de invoering der rijksinkomstenbelasting is een goed ding gebleken, dat de gemeentebesturen bij de gemeente-heffing, inzage mochten nemen van de rijkscohieren. Dat heeft vooral op het platteland tot -hoogere belastingopbrengst geleid. Zoo ziet men, dat vaak kleine middelen, groote gevolgen kunnen hebben. Spr. raadt dus aan in de eerste plaats aan te dringen op verruiming van het gemeentelijk belasting-gebied. (Applaus). Op de inleiding volgde gedachtenwisseling. De heer Dam, wethouder van Hilversum, is toch bevreesd dat de gemeenten, die uit eigen middelen de buitengewone stijging der uitgaven, veroorzaakt door de buitengewone omstandigheden en de sociale taak der gemeenten, bekostigen, op steun van regeeringswege weinig zouden kunnen rekenen. Zulks ten nadeele van de Inwoners. De uitkeering van het rijk zij dus geen bedeeling doch een recht. Laat het rijk de uitgaven, geheel liggende op het rijksgebied bekostigen: onderwijs, armenzorg, politie wellicht. Voorts moet het voor de groote gemeenten worden gevonden in uitbreiding van het belastinggebied, want daar is bezuiniging niet altijd mogelijk en nemen de inkomsten niet In die mate toe. --- Kerknieuws. D. ItERV. QEI K. Beroepen. Te Nijland: Ds. P. H. Heimens Visser te 'Velg. Afscheid. Ds. G. Grootjans Jr. te Otterloo hoopt Zondag den 2.3 sten September 1917 afseheld te nemen van de Ned. Herv. Gemeente te Otterloo-d-larskamp en Zondag den 30en September 1917 ,zijn intrede te doen bij de Ned. Herv. Gemeente te Oormeren' na bevestigd te zijn door Ds. G. Grootfans van Driel (bij Arnhem). Evangelisatie. (Benoemd tot evangelist te Houtingebage t(Fr.) de heer J. Maris te Oude Pekela ((Gr.) Legaat. De heer J. B. Bruins, Zondag i.l. te Drieborg (Gr.> overleden, heeft zijn nalatenschap met huis en erf vermaakt aan de .Geref. Kerk te Drieborg. Generale Synode der Geref. Kerken. Tiende zitting. Woensdag, 5 September 1917. Nam. 1 uur. Praeses opent de vergadering. Gezongen wordt Psalm 84 : 4. De deputaten voor de behartiging van de zaken der militairen de Predikanten Van Minnen en Vonkenberg worden als praeadviseerende leden toegelaten. Behandeld wordt uit het Rapport-Zending punt 16, betreffende het bijwonen van conferenties en in verband daarmee het bezwaarschrift van den kerkeraad van. Amsterdam ten opzichte der uitvoering van het besluit der Generale Synode van Utrecht (1905) Acta art. 42 (voorloopig agendunt dezer Synode D 4). Rapporteur Prof. Hoekstra. De Synode besluit: 1. De te benoemen Deputaten voor de Zending te machtigen, deel te nemen aan conferenties onder inachtneming van de regelen door de Synode van 1905, Acta art. 42, vastgesteld, en onder het beding dat, gelijk tot dusver, in dezen de noodige zuinigheid worde betracht;, 2e. het aan de wijsheid der Deputaten over te laten in elk afzonderlijk geval te beslissen of zij een conferentie zullen bijwonen; 3. het bezwaarschrift van den kerkeraad van de Geref. Kerk te. Amsterdam, voorzoover het betrekking heeft op handelingen der Generale Deputaten voor de Zending, als ongegrond ter zijde te leggen; 4. evenwel te verklaren, dat in het algemeen ernstig rekening dient gehouden te worden met het bezwaar gelijk het In het rapport der commissie is omschreven; 5. het rapport der commissie met de conclusies ter kennis te brengen van den kerkeraad van de Geref. Kerk te Amsterdam. Voorts wordt aan de orde gesteld punt 19 sub. 10 en bijlage I van het Zendingsrapport: „over het rapport inzake de op Java en Soemba gehouden visitatie". Rapporteur: Ds. K. van Dijk. De Synode besluit: I. De rapporten der visitatie op Java en Soemba te aanvaarden met dank aan de broeders voor den in dezen verrichten arbeid en ook voor de uitnemende wijze, waaroP daarvan aan de Gen. Synode verslag is uitgebracht. 11. Uit te spreken, dat het haar wenschelijk voorkomt, dat in 't vervolg ook van de visitatie op Soemba aan de Gen, Depp. één rapport wordt gezonden, waarin de rapporten der visitatie op de verschillende posten zijn verwerkt (volgens art. 4 der betreffende Regeling). 111. Met dank aan God hare blijdschap uit te spreken over den gezegenden voortgang van den arbeid, zoowel op Java als op Soemba, inzonderheid over het feit, dat zoowel door rechtstreeksche als indirecte evangelieprediking de Naam des Heeren In steeds wijder kring wordt bekend gemaakt, en dat er ook ontwikkeling van Kerkelijk leven Is; en zulks met de bede, dat de broeders in Indië tot hunnen arbeid bij den voortduur mogen worden gesterkt, en mogen worden verblijd door des Heeren daden. IV. Dat evenals het visitatierapport van Java, ook het verslag der visitatie op Soemba alsnog als bijlage worde opgenomen lu het Zendingsrapport. Ds. Smitt rapporteert over D. 6 van het Agendum: (liet zendingsexamen). De Synode besluit: 1. Hare goedkeuring te hechten aan het rapport van Deputaten naar Art. 4 der zendingsorde. 2. Onder betuiging van dank voor den door hen verrichten arbeid en voor het Ingediende rapport, Deputaten te déchargeeren• 3. Opnieuw Deputaten met hunne secundi voor den arbeid naar Art. 4 der zendingsorde te benoemen. Prof. Honig rapporteert over punt D. 1 sub. 5 van het zendingsrapport (over financieelen steun aan de kerk van Amsterdam ten behoeve van haar „medlschen dienst" te Jocja. De Synode besluit: 1. Aan de kerk te Amsterdam en de kerken van Noord-Holland dank te brengen voor de uitgebreide en gezegende bemoeiingen In het belang der Medische Zending. 2. Aan deze kerken een jaarlijksche bijdrage, groot f 1200, uit de Generale Kas tot de eerstvolgende Generale Synode te verleenen. Vervolgens brengt Ds. Meijering rappori uit over punt J 2 van het agendum: Missive van Deputaten der Classis 's Gravenha ge ter begeleiding van een verzoek van de Gereformeerde Kerk van Batavia, In overleg met, andere ingezonden, dat de Generale Synode hare hulp verleene tot de vorming op Java van eene eigene Classis van Gereformeerde Kerken. (Duplicaat van dit verzoek werd door de Kerk van Batavia ook gezonden aan de Gen. Synode). De Synode besluit: le. dat het verzoek der Kerk te Batavia behoort onderworpen te worden aan het oordeel van de Classis 's Gravenhage en derhalve naar deze Classis wordt gezond,, opdat deze zaak met het advies des Classis en van de Part. Synode kome op de eerstvolgende Generale Synode ter definitieve beslissing. 2e. dat het wel gewenscht zal zijn, dat de Classis 's Gravenhage aan de door den kerkeraad van Batavia genoemde bezwaren tegemoet kome door hare buitenkerken Java te machtigen, in spoedeischende zaken gezamenlijk te beslissen onder nadere mededeeling aan de Classis; 3e. van deze beslissing kennis te geven aan den kerkeraad van Batavia en aan de Classis 's Gravenhage. Ds. Meyering rapporteert voorts over Dunt 230 van het Zendingsrapport: over het regelen van „de loopende zaken der Zending" totdat de nieuw te benoemen Deputaten hebben vergaderd; ook omtrent het afdoen van noodzakelijke dingen, die nu niet kunnen worden behandeld en waarover toch vóór de e,v. Generale Synode moet Worden beslist. De Synode besluit: 'le. voor het regelen van de „loopende zaken" der Zending totdat de nieuw te benoemen Deputaten hebben vergaderd, worden benoemd de Broeders: Ds. H. Dijkstra, Ds. J. D. van der Munnik, Dr. J. Hania en Ds. -W. Breukelaar, en 2e. voor het afdoen van missionaire zaken, die na het sluiten van deze Synode niet kunnen wochten tot de e.v. Synode worden de nieuw te benoemen Deputaten voor de Zending onder Heidenen en Mohammedanen benoemd, mits: a. deze zaken betrekking hebben op de -Zending onder Heidenen en Mohammedanen; b. deze zaken niet behooren te worden afgedaan door eenige zendende Kerk; en c. onder nadere goedkeuring der volgende Generale Synode. Ds. Breukelaar rapporteert over D 1-12 van het Zendingsrapport: de Zending onder de Chineezen. De Synode besluit: • 1. Goed te keuren den arbeid van de deputaten voor de Zending. 2. Te dezer zake aan de te Irnoemen de-Putaten voor de Zending dezelfde opdracht te geven als de Synode van Den Haag heeft gedaan. ACta art. 130. 3. De te benoemen deputaten voJr .le. Zending te machtigen het maximu van den door de Generale Kas voor den arbeid te verlee.- nen steun, zoo zij dit noodig keuren, te mogen verhoogen met een bedrag van ten hopgste f 1000 per jaar. Nog rapporteert Ds. Breukelaar over het Zendingsrapport 19-11 (de geestelijke verzorging van „de verstrooide Gereformeerd,n In Ned.-Indië"). De Synode besluit: 1. Dè deputaten voor de Zending met dankzegging voor hun rapport te déchargeeren. 2. Uit te spreken: a. dat de geestelijke oearbeiding van de verstrooide Gereformeerden in Ned.-Indië zooveel mogelijk behoort te geschieden door de Gereformeerde Kerken in Indië, daarbij zooveel als 'noodig en mogelijk is, gesteund door de Gereformeerde Kerken in Nederland; b. dat op voorstel van de daarbij betrokken Kerken in Indië, de grenzen van eiks terrein van bearbeiding behooren te worden vastgesteld door de classe Den Haag en zulks gehoord het advies van de deputaten der Generale Synode voor de geestelijke bearbeiding van de verstrooide Gereformeerden in Indië en van de Afzonderlijke Vergadering van Missionaire Dienaren op Java en zoo mogelijk van de Missionaire Diena- ren op Soemba; c. dat elke Kerk zelf dezen arbeid heeft te regelen, doch, indien zij voor dezen aibeid van de gezamenlijke Kerken in Nederland steun ontvangt, deze 'regeling behoort te onderwerpen aan het oordeel van de deputaten der Generale Synode ad hoc en \, an dien arbeid geregeld en ten minste eenmaal per jaar aan deze deputaten rapport heeft uit te brengen. 3. Te voldoen aan .het verzoek van de Gereformeerde Kerk te Medan en aan deze Kerk voor de geestelijke bearbeiding der verstrooide Gereformeerden toe te kennen voor het jaar 191',7-1918 een subsidie van f 4000 en voor de eerstvolgende twee jaren een subsidie toe te kennen tot een maximum van gelijk bedrag per jaar, indien uit de over te leggen bescheiden de noodzakelijkheid daarvan blijkt. 4. Op daartoe strekkend gemotiveerd verzoek ook aan andere Gereformeerde Kerken In Ned.-Indië voor de geestelijke bearbeiding van de verstrooide Gereformeerden steun te verleenen voor elke Kerk tot een bedrag als naar liet oordeel der depu taten ad hoc noodig zal zijn en de staat der Kas zal toelaten. 5. De Gereformeerde Kerken in Nederland uit te noodigen eenmaal per jaar een collecte te houden voor de geestelijke bearbeiding van de verstrooide Gereformeerden in Ned.-Indië en deze collecte te zenden aan de deputaten ad hoc. 6. Te benoemen vijf deputaten voor de geestelijke bearbeiding van de verstrooide Gereformeerden in Ned.-Indië en aan deze deptaten op te dragen: a. voor dezen arbeid gelden te verzamelen en namens de Gen. Synode aan de Gereformeerde Kerken in Nederland één collecte per jaar voor dit doel te vragen en de inkomende gelden te beheeren: b. uit te voeren de besluiten 3-4 genoemd; c. ter uitvoering van het besluit in zake het verzoek van de Kerk te Medan ter voorkoming van stagnatie en bij volstrekte noodzakelijkheid voor rekening van de gezamenlijke Kerken een bedrag op te nemen tot een maximum van f 3000; d. in gebondenheid aan de besluiten van de Generale Synode en onder verantwoordelijkheid aan de e.v. Synode te doen wat in het belang van dezen arbeid zal noodig blijken; e. de kosten hunner huishoudelijke uitgaven te betalen uit de door hen beheerde kas; f. van al hunnen arbeid te,rapporteeren en hun beheer te verantwoorden aan de Generale Synode; g. en van het besluit sub. 3 telegrafisch bericht te zenden aan de Kerk te Medan in forma als door de Kerk is verzocht. De Synode gaat over in comité-generaal. Nadat gezongen is Ps. 66 het laatste vers, gaat Praeses voor in dankzegging en sluit de vergadering. --- Feuilleton MUITEMAKERS. Een historisch verhaal van T. P. RIKSEN. 37 „Wat zouden die menschen daar staan te lezen, Dominé?" „Ik weet het niet! Maar laten wij eens even gaan zien." Beschenen door het licht eener lantaarn, welke er boven hing, was een plakkaat zichtbaar, voorzien van het wapen van Rotterdam. „Stil Dominé! Ik geloof, dat juist een der boeren het zal voorlezen", meende de Notaris. En hij had goed geraden. In het donker was hei lezen verre van gemakkelijk,- maar woord voor voord spellend kwam hij er toch eindelijk: „Eerzame zeer discreeter „Wij vinden goed u bij deese bekent te maken, dat wij geresolveert hebben, de huisluiden onder Kralingen resorteerende op te ontbieden, ten einde dezelve aan de Fortificatien buiten de Oostpoort deser Steede koomen werken, en zullen de voorzegde huisluiden, het voorzegde werk geperfectioneerd zijnde, als dan vrij wezen vooraan de verdere te doen Fortificatien dezer stad te arbeiden, waartoe ons verlaatende, zullen wij UEd. in de bescherming van God Almagtig beveelen, geschreeven in Rotterdam den 7 Julij en was onderteekend W. VROESEN." „Dat zal de Kralingenaars wel niet erg naar den zin zijn", zeide van der Brugge, toen zij weder op den Odijk liepen. „liet zal mij tenminste benieuwen, wat men er op antwoorden zal", antwoordde Ds. Ursinus. Dat antwoord was evenwel reeds verzonden. Kapitein Kleyweg had aan de Vroedschap geschreven: „De Luiden of onze Ingezeetene van Kralingen zeggen, dat zij gereet staan om na mij te hooren, als ik haar van doen hebbe, om het geweer te defendeeren tegens den Vijand, en dat voor den Prins van Oranje, maar niet voor de stad Rotterdam, om met de schop of spade te werken, maar mij dunkt volgens het schrijven van de Burgemeesters dat u met u Gerecht haar werk is". „En Kralingen ligt reeds over hoop met Rotterdam; Dominé!" „Zoo, waarover?" „De Vroedschap wil de overblijfselen van het kasteel Koningen met den grond doen gelijk maken. Zooals u weet is het kasteel alhoewel zeer vervallen toch nog bijna in zijn geheel blijven staan, en die zware muren met hun talrijke Schietgaten acht dc Regeering een gevaar bij de nadering der rranschen. Vandaar uit zouden zij immers qle geheele stad kunnen bestrijken, terwijl zij veilig achter de zware muren zitten. Bovendien is men er van overtuigd, dat het voor de Fransehe genie slechts een kleinigheid Is de grachten en torens weer te herstellen, zoodat ze dan meester zouden zijn van een bijna onneembare vesting. Maar nu zijn de huisluiden van Kralingen zeer aan hun kasteel gehecht en zij verzetten zich hevig tegen dit besluit „Dat vind ik toch glad verkéérd, Mijnheer van der Brugge. Ik zie niets onbiliijks in den eisch der Vroedschap. Wij zijn slechts leeken op dat gebied, doch je hoeft er geen hoogere krijgskunst voor te hebben gestudeerd om het gevaar in te zien, dat het kasteel voor onze stad oplevert. Het heeft mij integendeel verwonderd, dat men niet eerder er toe is overgegaan. Neen hoor! wat dat betreft, moet ik de Vroedschap volkèmen gelijk geven; ik vind het een maatregel, welke beslist nóódig is." „Dat is ook zoo! Maar toch zal de Regeering er nog veel last van ondervinden, vóór de overblijfselen der oude veste met den grond gelijk zijn geworden. De Kralingenaars zijn aan hun kasteel gehecht en dat doet hen voorbij zien het belang, dat ook het dorp zelf heeft bij de slechting. Ja, vraagt u mij persoonlijk of ik het niet diep lammer vind, dat men tot een dergelijke handeling moet overgaan. Natuurlijk vind ik dat! Doch algemeen belang gaat bóven persoonlijke gevoelens." ~'t Is zeker een monumentaal gebouw en te betreuren valt het, dat zulk een dergelijk stuk werk, dat spreekt over den ondernemingsgeest onzer voorvaderen zal verdwijnen. Ons predikt het intusschen weer, als zooveel rondom ons, het vergankelijke van al het áárdsche, zelfs dergelijke Kolosussen zijn onderworpen aan den tand des tijds en aan den invloed van omstandigheden. Werkelijk het spreekwoord der ouden is waar: Sic transit gloria mundi 1) !" „Kent u de geschiedenis van het kasteel, Dominé?" „Ik weet er wel heel wat van, maar als ge een juiste beschrijving wilt hooren, dan moet ge eens aankloppen bij den oudheidkenner, die heeft een schat van aanteekena:l,eli betreffende kasteel en dorp. Ik meer., dat zijn gegevens zelfs tot de tiende eeuw terug gaan." „Juist iets voor Tykmaker. 't Is goed, dat ik het weet, want ik kom nogal eens bij hem! Wat verandert die man den laatsten tijd, Dominé!" „Ja, hij wordt spraakzamer, en zijn hou-' ding is welwillender; hebt u ook opgemerkt, Mijnheer van der Brugge?" „Als ik goed zie, zou ik zeggen: God is bezig in zijn hart te werken! 'k Zou het liéérlijk vinden, als het zoo was. Tykmaker heeft een goed karakter en ik ben er van 1) Z'oó vergaat de roem der wereld. J overtuigd, dat hij zich weleens anders voordoet, dan hij Is." r,Goed te praten is het natuurlijk niet, doch als u nagaat hoe hem daar, kort na elkaar al zijn dierbaren ontvielen, dan Is het mij dunkt wel te begrijpen, hoe hij zoo eenzelvig en verhard is geworden. Wat een ellende is er dan toch al, als je zoo rondom je ziet." „Ellende, Mijnheer van der Brugge? Wilt u gelooven, dat ik er weleens door van streek raak, wanneer ik op huisbezoek ben? Daar heb je nu Westerhoff en zijn vrouw. Je kunt gerust zeggen, dat ze door die ge-Hchiedenis met hun jongen totaal gebroken zijn. En daar heeft het verdriet hen In een goede richting gestuurd: het vertrouwen op den Almachtige. Doch zooals ik het eergisteren heb beleefd, was het nog veel verschrikkelijker. 's Morgens om zeven uur werd ik reeds geroepen, of ik dadelijk bij vrouw Berghart wilde komen. En wat ik daar zag, neen, dat was ontzettend, in één woord. Een lief meisje van twintig jaar was er overleden: als een geknakte lelie, welke de schoonheid harer bloei nog toonde, lag zij daar op haar slaapstede. Dat was het nègende kind, hetwelk haar in twee jaren tijds ontviel. Negen kinderen in twee jaren en zij, weduwe. Nog geen drie weken geleden was ik er geweest, toen was haar jongste zoontje overleden: een ventje van tien jaar. En het verschrikkelijkste van alles Was de moeder wilde niet gel 66-1 ven, dat haar laatste kind eletbd was. De chirurgijn en ik trachten haar vruchteloos te overtuigen, doch ze kiki het niet gelooven. Geen traan vloeide er langs hare wangen; akelig klonk haar lach door de kleine kamer. „Gij zijt in de war", zeide zij „Lier is niet dood!" En of wij er haar al op wezen, dat het kind geheel koud was, het báátte niet! „Wilt ge dan zien, dat ze niet dood is; kijk dan maar!" Dan ging ze naar achter, en haalde een bekertje melk en hield het aan het kind voor. „Drink maar eens" noodde ze het. „Booze menschen zeggen, dat je dood bent, maar I k weet wel beter. Kom jij maar bij je moeder, hoor!"• En dan drukte ze het kind krampachtig tegen zich aan. 0! het ging je door alles heen! Wil je gelooven, dat Ik den heelen morgen er niet van heb kunnen werken. Aldoor kwam mij dat tooneel weer voor oogen." „'k Kan het best begrijpen, Dominé. Dat moet wel lets ontzettende geweest zijn. Hoe Is het verder afgeloopen?" „Het is beter gegaan dan ik eerst gedacht had. Na een paar dagen begon de moeder eindelijk den toestand te begrijpen. Maar het °ogenblik, dat het kind het huis uit werd gedragen, om begraven te worden, moet hartverscheurend zijn ~eest Wordt vervotga.l ---