De Noord-Ooster van Zaterdag 15 April. 1922. No. 45 Derde Blad. Kroniek en Critiek. XXXIII. Er is een tijü geweest, dat 'de belir.gsfël Ung in binnenlandsche politieke aangelegenheden ten onzent nagenoeg alleen ;ge vonden werd bij wie men toentertijd „libe ralen" noemde. En dat hoeft ons geenszins te verwonderen, wanneer we bedenken, dat zij het zijn geweest, die den weg tot staat kundige mondigheid voor heel het Neder tandsche volk geopend hebben, „1848 is" — gelijk dr. Te Lintum zegt In „Een eeuw van vooruitgang 1813—1913 „!S48 is vóór Nederland het jaar der „Roemrijke Revolutie" geweest, gelijk 1688 voor Engeland. Moge 1813 terecht in blijde herinnering blijven als het jaar, dat aan ' Nederlandsche volk zijn zelfstandigheid te rug gaf, 1848 heeft pas aan dat volk de gelegenheid gegeven zich vrij te ontwikkelen. Al wat later geschied is tot uitbreiding van kiesrecht en verkiesbaarheid, het zou weinig beieekend hebben, indien in 1848 niet de gansche inrichting der regeering veran derd was, zoodat het overwicht kwam aan het parlement. 1848 heeft behalve den groo ten invloed van Volksvertegenwoordiging, Provinciale Staten en Gemeenteraden, die alleen den kiezer ten goede komt, ook de groote vrijheid gebracht van drukpers, ver eeniging en vergadering, die een wapen is voor allen. Reeds lang hadden de moedigsten en meest vrijzinnigen onder liet volk begrepen, dat de macht, aan den Koning toegekend onder den invloed der Napoleontische denkbeelden van een Van Manen, op den duur geen waarborg aanbood voor een goede regeering. Ook al was die koning een knap en ijverig man als Willem I of een bemind volksheid als Willem II". En de man, die deze gedachte heeft weten om te zetten in een daad, de personificatie van het Nederlandsche liberalisme, Thorbecke, „destijds in de kracht zijner jaren, was voortgekomen uit de kleine burgerij. Zijn vader, kleinhandelaar te Zwolle, stamde af uit een Duitsche familie van Osnabrtick, die daar den echt Nederlandsohen naam van Ter Becke (Ter Beek) moet gedragen hebben. De jeugd van Jan Rudolf was moeilijk geweest, daar zijns vaders zaken in den Revolutie-tijd nog minder gebloeid hadden dan te voren. Toch is die tijd den zoon ten goede gekomen; voorfieen zou 't in een stad als Zwolle niet licht gebeurd zijn, dat een jongen van zijn stand voor hoogere studiën bestemd werd, tenzij om predikant te worden; nu, onder de nieuwe ideeën, ging dat gemakkelijker. Zoo is Thorbecke een der vele zonen van de 19e eeuw geworden, die langs de ladder van 't onderwijs zijn opgeklommen tot hoogere plaatsen in de maatschappij. Geen eigenlijke self-made man, maar wèl een man, die door de opofferingen zijner ouders en door zijn eigen kracht de genoemde ladder uitstekend heeft weten te gebruiken. Geen won der, dat hij zijn leven lang niet heeft vergeten, wat groote waarde goed en gemakkelijk bruikbaar onderwijs hebben kan; tot r.ijn dood toe heeft hij gewerkt om de geleïgenheid daartoe te verbreiden tot in de uiterste hoeken des lands. „Scholen als doorgangshuizen tot hoogere kringen der maatschappij en niet als kunstmatig Ingerichte kweekplaatsen van standsverschil", zijn steeds zijn ideaal gebleven. Na de plotselinge bekeering van koning Willem II yan de reactie tot de beginselen van de vooruitgang, was het Thorbeeke's geest, die, ook al werd hij zelf niet dadelijk rechtstreeks tot de regeering geroepen, de leiding bleef behouden bij de invoering in de grondwet en de toepassing in de daarop steunende organische wetten," waarin, gelijk Te Lintum het uitdrukt, „de groote beginselen van verantwoordelijkheid der ministers en van directe verkiezing voor Tweede Kamer, Provinciale Staten en Gemeenteraden werden in de Grondwet belichaamd volgens zijn inzichten. Ze zijn tot op heden de grondslagen onzer Staatsinstellingen gebleven en behoeven hier niet nader te worden uiteengezet; ieder kent ze. „Alleen," voegt de schrijver der „Eeuw van vooruitgang" daar nog aan toe: „alleen willen we nog met den meesten nadruk wijzen op de openbaarheid, die ook pas sinds 1848 in ons politieke leven tot werkelijkheid geworden is. Voor haar zijn we misschien aan Thorbecke en de zijnen wel den meesten dank verschuldigd. De historieschrijver Fruin heeft eens de vraag gesteld, waarom de ontzettende kuiperijen en knoeierijen van vroeger eeuwen In onzen tijd zoo zelden meer voorkomen. Zijn de menschen zooveel beter geworden? „Geenszins", antwoordt de beroemde historicus, met een pessimisme, zegt Te Lintum, dat ons wel wat heel groot lijkt, — „maar ze durven in 't bestuur van Gemeente, Provincie en Rijk niet meer knoeien en konkelen als voorheen, omdat ze onder controle staan van iedereen. Zon der die controle van ledereen zijn ook de beste staatsvormen van weinig waarde. Alleen Is die controle niet overal dadelijk met voldoende kracht toegepast, daar de pers nog niet zoo ontwikkeld was en nog onbegrijpelijk lang (tot 1869) zuchtte onder den druk der zegelbelasting, terwijl de belangstelling In de publieke zaak in vele streken te wensehen overliet. Ook is bij de regeerders steeds de neiging blijven bestaan, om aan de „potkijkers" niet te veel te laten zien vooral in de oude Hollandsche steden, waar de kuiperij vroeger 't weligst getierd had, is steeds door commlssiën en vóórvergaderingen veel aan de openbaarheid onttrokken. En er zijn kleinere gemeenten geweest in Nederland, waar vele ingezetenen dertig aar na de grondwet van 1848 nog niet wisten, dat de gemeenteraadszittingen openbaar waren t Er is veel tijd en veei politieke opvoeding noodig, vóór dat een volk het goede gebruik kan maken van den Invloed, dien 't gekregen heeft door den strijd zijner voormannen, dat heeft bij ons de geschiedenis na '48 overtuigend aangetoond. Maar de openbaarheid, die de gelegenheid voor dien Invloed voortdurend open hield, gaf tevens iet middel tot d® poütioiie opvoeding, vreemd blijft het Intusschen toch, dat ten onzent, waar de vrijheid van spreken en schrijven, van vereenigen en vergaderen uitgebreider dan in eenig ander land van het Europeesche continent was (behalve Zwitserland I) de belangstelling in de publieke zaak betrekkelijk zoo klein is gebleven. Voor Thorbeeke's principe, dat de publieke zaak ook pubHek behandeld wil worden, is men hem nooit dankbaar genoeg geweest." Merkwaardig en diep betreurenswaardig evens, mag het worden genoemd, dat de belangstelling In de publieke zaak, deze al 'ereerste voorwaarde in den democratlschen staat voor een richtige werking der staatsmachine, het eerst tot uiting gekomen onder de liberale middenstanders van het midden der vorige eeuw en waardoor het aan Thorbecke en de zijnen mogelijk werd gemaakt hun denkbeelden in practijk te zien gebracht — merkwaardig mag het worden genoemd, dat die belangstelling in den loop der jaren met de uitbreiding van het kiesrecht tot aan de uiterste grens voortdurend verschoven is naar den kant, waar ze oorspronkelijk zoo goed als geheel ontbroken heeft. Terwijl zij toch langzamerhand is ontstaan en toegenomen bij de „kleine iuyden" zoowei van links als van rechts, is zij onder de klasse der menschen wier vaders en grootvaders eenmaal met den grooten staatshervormer Thorbecke hebben gedweept^ meer en meer aan het tanen geraakt, in die mate zelfs, dat 2ij bij zeer velen zoo goed als geheel verdween. „Van de politiek", dat wil in dezen zeggen van de publieke zaak, „neen, daar moet ik niets van hebben: ik bemoei mij niet met de politiek; daar is een luchtje aan, dat ik niet uitstaan kan". Een kwart-eeuw lang heeft men exclamaties als deze om de haverklap kunnen hooren zoo goed als uitsluitend in de kringen der meest ontwikkelde liberale middenstanders. De Groninger Veenkoloniën leveren er de sprekendste voorbeelden van, hoezeer in burgerkringen de politiek geminacht wordt. Ge ontmoet een vriend of goede kennis op straat, die u uitnoodigt vanwege het mooie weer, wat met hem op te wandelen. Vertel hem, dat ge het gaarne zoudt doen, maar verhinderd zijt, wijl uw kiesvereeniging vergadert en de tijd dringt om nog tijdig aanwezig te zijn. Let dan, als 't u belieft, eens op den smalenden, den medelijdenden blik, waarmee je vriend je beschouwt, terwijl hi; aan zijn gevoelens lucht geeft door het uiten van de vraag; „Naar een kiesvereeniging en zulks met dit mooie weer? Man, hoe kom je er bij? Een kiesvereeniging!!.. Ge komt in de entrée van het café, waar de" aanwezigen, allen uit respectabelen burgerkring, een partij biljarten, een kaartje leggen, domineeren of om de praattafel zitten. Let eens op de gezichten der aanwezigen, zoo vaak een der weinige belangstellenden in wat er op de klesvergadering te behandelen valt door diezelfde entrée zich naar het vergaderlokaal begeeft. Wat zie je? Precies weer dezelfde uitdrukking als bij den vriend-wandelaar op straat: weer de vraag op het gelaat geschreven, hoe het toch mogelijk is, dat er nog menschen wezen kunnen met eenig fatsoen, die zich warm gaan maken voor zulke vuiligheden als de hedendaagsche verklezerij. Aldus is de mentaliteit, die •— we mogen het gerust constateeren! — domineert onder de ontwikkelde klasse van burgerlijke zakenmenschen. En bij degenen, die de „geleerde" groep van zoogenaamde „intellectueelen" vormen, is het daar zooveel beter gesteld? Onder de geschriften van het Genootschap voor Zedelijke VolkspoHtlek is opgenomen: „De ontwikkelden en de polilek", door prof. dr. D. van Emdcn, lid der Eerste Kamer. Deze betoogt daarin, dat voor de beteren, de onzelfzuchtigen, de politiek is een actie, waarin men dient zijn evennaaste, en dat het bovenal de ontwikkelden zijn, van wie de hulp komen moet, om de voortgaande verheffing van het staatsleven op dit hoogere plan te volbrengen. „Het moet" — zegt hij — omdat het ot en de gedragingen van uw staatsgemeenschap, ontwikkelden! vo - medemcu«bji r ruui urtü ujicn, v/o."den tot een vraag van lijden, dan wel van levensvreugde. Het moet — omdat hier beslist wordt over de verkommering, dan wel de kans op redding van de menschelljke ziel. Het moet •— omdat eenmaal, als uw levenszon ter kimme is gedaald, u rekenschap zal worden gevraagd van de besteding van uw gaven, die uw staatsgemeenschap van noode had. Het moet, omdat reeds thans God u dagelijks rekenschap vraagt, indien gij ooren hebt om die stem te hooren." De heer van Embden deelt o.a. mede, dat hij hoogleeraren kent, die tot 1918 zich er op beroemden, nog nimmer ter stembus te zijn gegaan; sindsdien gedwongen, namen zij zich voor, blanko te stemmen. „Voor hen had — zegt schr. — Kaïn's uitvlucht niet langer den vragenden vorm. Zij verklaarden blijkbaar uitdrukkelijk, dat zij „hun broeders hoeder niet waren". Of er reden voor is, vraagt de N. R. Ct., de ontwikkelden tot de politiek te roepen? De Amsterdamsche hoogleeraar stelt daarover het volgende periculum In mora: „Nog is ons politieke leven redelijk gezond te noemen in vergelijking met de droe vig verwarde verhoudingen van zoo menig ander land. Moeten wit onze belangstelling opschorten tot het oogenblik, dat dit niet langer gezegd kan worden? In de Nieuwe Wereld is de terugkeer tot „clean politics" reeds een Hercules-taak; in eenige Europeesche landen is de bevrijding uit baatzucht en corruptie schier hopeloos; in Rusland Moeten wij tot zoolang wachten?" V. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. prma Q e 5j r . de Leve Zaak boven Wlïdervaak Zaak beneden Tel. 836. Tel. 817. HLtnB-ntamkMtyiJHl De nieuwste Stoffen. Prima Coupe. --- FEUILLETON. In Bloei Geknakt. Oorspronkelijke Roman. door VERA. 47) „Mijnheer!" viel Von Sehnwitz den spreker in de rede; „u voegt mij woorden toe, die ik niet ongestraft Iaat zeggen. U zult ®ij daarvoor voldoening dienen te geven!" „Lees eerst dezen brief!" zeide de graaf Von Stenwerck op ijskouden toon; „en zeg mij dan welke voldoening gij eischt!" Von Sehnwitz nam den brief aan. Reeds °ij den aanvang van het lezen daarvan werd !iij doodsbleek. Zijn handen beefden en zijn geheele gestalte 6chokte. Toen hij hem geëindigd had, zeide de graaf Von Stenwerck: „Nu, welke voldoening eischt ge?" 1 „Wie is de laaghartige, die u dit schrijven ter hand gesteld heeft?" vroeg Von Sehnwitz met bevende stem. „Het toeval wilde dat deze brief in handen van uw onschuldige vrouw kwam; vandaar haar bezwijming, toen zij u zag binnentreden." „U denkt toch niet, dat ik zulk een schurk ten, als men u wil doen gelooven?" zeide bij; „ik ben het slachtoffer geworden van e en verleidster." „Een slachtoffer, dat zich maar al ,te gewillig naar de slachtbank liet leiden, ge•oof ik," zeide graaf Von Stenwerck op spot benden toon. „Geloof mij, vader; ik heb gestredenI Ik "eb waarlijk gestreden!" , „Met wapens van tin, in plaats van met { !ie van ijzer of staal. Ja, ik ken dat strijden!" ..Maar!" riep Von Sehnwitz wanhopend; wat moet Ik doen? Mijn God, wat moet ik doen? Zal Laura mij ooit weer willen aanzien? En toch, ik heb haar zoo lief!" „Woorden van liefde in uw mond zijn spotternij. Laura kent haar wereld; zij zal voor het uiterlijk den schijn bewaren. Maar ge begrijpt, dat zij van nu af alleen voor de wereld uw echtgenoot is," zeide de graaf op strengen toon. „O, mijn God, welk een straf!" riep Von Sehnwitz. „Niet grooter dan de misdaad geweest is. Gij kunt, als ge wilt naar de houtvesterswoning gaan, en uw vriendin als burchtvrouw op het slot brengen. Mijn kind za! an bij haar vader een onderkomen vinden. Maar wat er gebeure, denk er aan: Laura zal u misschien ter eeniger tijd willen vergeven, vergeten doet zij nooit!" Is dat uw laatste woord?" zeide Von Sehnwitz. „Is er geen verzoening mogelijk?" „Zoowaar er een God als rechtvaardig Rechter hierboven troont," zeide de graaf plechtig, terwijl hij de twee voorste vingers van de rechterhand omhoog stak, „zweer ik dat, wanneer gij het waagt eenig recht als echtgenoot op Laura te laten gelden, Ik niet alleen haar van hier zal komen weghalen, maar dat ik u tevens vervloeken zal." Von Sehnwitz stond als een manneren beeld voor zijn schoonvader. Hij kon zich niet begrijpen, dat het voorgevallene werkelijkheid was. Graaf Von Stenwerck had de bibliotheek verlaten en de schuldige bleef, als in een droom verzonken, zitten, totdat de bediende kwam zeggen, dat de tafel gedekt was. Het schemerde hem voor de oogen, toen hij, na met langzame schreden de trap afgegaan te zijn, de eetzaal binnentrad en Laura aan tafel zag zitten. Zijn schoonvader trad op hem toe en zeide: „Von Sehnwitz, vertel mij eens, was er nieuws ia de residentie?" . De aangesprokene begreep zeer goed, dat alleen de tegenwoordigheid van den bediende, zijn schoonvader noopte, deze woorden te spreken. Hij antwoordde den graaf met bevende stem. Laura zag doodsbleek. Het was een verschrikkelijk uur voor al de aanwezigen. Niemand gebruikte bijna iets van de opgedragen spijzen, en hoewel leder op zijn beurt trachtte, den bediende, die achter de tafel stond, niets te laten merken, zoo was deze poging een onmogelijk iets. Na afloop van het dessert, dat, voor den vorm, even lang geduurd had als anders, ging graaf Von Stenwerck met Laura naar haar boudoir. Toen zij niet meer behoefde te vreezen, dat onbescheiden blikken haar zouden gadeslaan, vlei zij neer en barstte in snikken los. Ach, mijn God, hoe houd Ik het uit!" riep z{j wanhopig. „Gij zult gesterkt worden, lieveling!" zeide haar vader. „Tracht vol tö houden en gij zult overwinnen." „Maar, ik heb hem, ondanks alles wat er gebeurd is, nog zoo lief, zoo innig liefi" „Liefde zonder achting!" antwoordde de graaf op Btrengen toon, „dat ls onmogelijk; achting kunt ge niet voor hein hebben, dus zal de liefde ook langzamerhand wel verdwijnen. Hij heeft getoond uw bezit onwaardig te zijn; gij zoudt dwaas zijn, als ge hem na het gebeurde bleefi liefhebben. Stamt gij van het trotsche geslacht der Von Stenwercken af? Zij hebben tot devies: „De deugd adelt". Gij zoudt, als gij de inspraak van uw hart volgdet, de ondeugd adelen in ilaats van de deugd! Neen, vóór alles moet ge trachten, de liefde voor een onwaardige met wortel en tak uit te roeien.' Laura had snikkend de woorden, die haar vader sprak, aangehoord. Toen zij niets zeide, stond hij éenlgszlns ongeduldig op, ging naar haar toe en legde zijn band op haar hoofd, „lieveling," zeide hij, „wilt ge mij beloven wat ik u gevraagd heb?" Nog aarzelde zij. „Laura, zijt gij een dochter van mij? Is dat het fiere karakter, hetwelk ik altijd bewonderd heb? Zoudt ge waarlijk uw ontrouwen echtgenoot weer in genade hebben aangenomen, als ik, uw vader, u niet voor zulk een groote dwaasheid behoed had?' Laura sloeg de oogen naar haar vader op. Dien trouwen vriend wilde zij toch niet gaarne missen; zij streed een zwaren strijd, maar de uitslag er van was, dat zij haar vader met een door tranen verstikte stem beloofde, nimmer vergeving aan Von Sehnwitz te zullen schenken voor de beleediglng. haar aangedaan. „Gij hebt het gezegd!" zeide de graaf ernstig, „nu -laat ik alles, wat komen zal, gerust aan u over. Gij zult de opvoeding leiden van den kleinen Adelbert, en wanneer Von Sehnwitz u in het een of ander zal willen bemoeilijken, dan hebt ge mij, om u met raad en daad bij te staan. Wanneer hij tot u zal spreken, sta hem dan kalm en op koele wijze te woord. Als ge u geheel naar mijn voorschrift gedragen wilt, dan zal uw liefde voor hem langzamerhand wel uit uw hart verdwijnen. Laura, vertrouwt ge mij?" „Mijn goede, beste vader," antwoordde zij, -terwijl zij hem haar hand toestak, en een kus op de Ingevallen wangen drukte; tl weet immers wel, dat Laura u liefheeft?" „Nu, dan is het goed," zeide de graaf. Hij drukte haar de hand en verliet het boudoir. Toen Laura alleen was, wierp zij zich wanhopig op de sofa neer. Ach, wat had zij nog van het leven te wachten? Immers niets dan leed! Zij was zóó verzonken in haar smart, dat zij niet bemerkte, dat er aarzelend aan haar deur geklopt werd. „Laura, mag ik binnenkomen?" Het geluid van die welbekende stem deed ïaac bijna van schrik verstijven. Maar i herstelde zich en zeide: „Ik heb het recht niet, u te beletten, hlc» binnen te treden." Laura had niet opgezien, toen Von Sehnwitz binnentrad, maar toen hij haar hand wilde grijpen, trok zij met een woesten ruk haar arm terug. j „Raak mij niet aanl" riep zij driftig; „als ige het nog eens waagt, dit te doen, dap zoek Ik een toevlucht bij mijn vader, en gt ziet mij nimmer terug." ! „Laura," zeide Von Sehnwitz op zachten toon; „wanneer ik u beloof, om nimmer een voet te zetten op de plaats, waar ik weet, dat " s „Nu, -waarom spreekt ge niet verder?" ^spotte Laura, „durft ge den naam van uw geliefde niet noemen; dat toont ten minste dat ge nog niet alle eergevoel hebt uitge schud 1" j „Laura, wees niet zoo wreed!" zeide Von iSehnwitz; „ik ben zwak geweest, maar Ik ben niet slechtl Ik ben in haar netten verstrikt geraakt, maar mijn hart heeft zij I nooit bezeten." I „Ga het haar dan nu aanbieden; ik bejdank voor zulk een trouweloos hart!" zeide i Laura, met een lach, die den toegesproken6 als een smartkreet in de ooren klonk. Von Sehnwitz ontstelde, toen hij Laura'? minachtenden blik op zich zag rusten. Hij trachtte haar te kalmeeren en trad op haar toe, maar zij weerde hem toornig af. „Wat, ge wilt mij kussen! Ga heen en kus die andere; ik verbied u nogmaals mij oo't weer aan te raken!" en zij stond daar als een furie, met opgeheven hand cn glinsterende oogen. Wat was zij prachtig in haar toorn! Hel lange blonde haar was door haar heftige bewegingen losgeraakt en viel haar als een gouden sluier om de trillende leden. * ' *' (Wordt vervolgd.); --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEÊUNGÊNT™" H. BEUKER SCHOENHANDEL, WILDERVANK. RUIME KEUZE. - - _ LAQE PRIJZEN, --- Gemengde Berichten. ——;jonge h^i ? Jl i f' . . rpin-irif\ S c s ® en traject van Miami -avana op Cuba. De rijke h '!' ' p, cc £' van " [ in vUia'c in P-I, ' r bebben hun ■ i a . i 1 • ea ? a ', . !ami ' am P a en ^p|l'u a P ,aats J es die !an f? s d e ! . ' V ' ! §gen. ^jami is een milhennairsoord. Het ligt zoo dicht bij Havana, dat er een regelmatige vliegdiensi georganiseerd is tusschen cue twee plaatsen Iedereen gaat gaarne naar het „natte Havana, waar bovendien, gedurende het winterseizoen, wedrennen plaats vinden en vee vertier Is plelzier met een Spaanseh tintje en veel champagne j - vm U ^ n Z S t v . an Floridas zuidelijkste spits naar het keurige vliegveld n Havana, ^ommige Amerikanen ontbijten n liarni, lunchen in Havana en zijn weer voor het diner in hun prachtige „mansions". Niemand denkt eigenlijk aan gevaar, omdat de zeestraat tusschen dit deel van Florida en Cuba zeer druk bevaren wordt. Het weer is gewoonlijk prachtig en er zijn er op dezen tijd van het jaar betrekkelijk weinig zware stormen. Een der'vhêgmachines die reeds ontelbare malen het korte zee-traject had afgelegd, was plotseling over tijd. Onmiddellijk werd er door vliegmachines en bewaklngsvaartuigen een onderzoek ingesteld, dat echter door mistig weer sterk bemoeilijkt werd. Het duurde ongeveer 56 uur, voor de vliegmachine ontdekt werd, die onderst boven in zee dreef, met slechts den bestuurder aan boord '' Deze, genaamd Robert Moore, ligt op dit oogenblik In het hospitaal te Miami, uitgeput van de ontzettende vermoeienissen en den strijd tegen de golven, honger, dorst en 56-urige slapeloosheid. DE DOCHTER DER SAHARA". VAN DEN „KONING Op aanraden van een geneesheer uit een instituut voor physio-therapie te Saint Cloud, hadden twee dames, een moeder en een dochter, zich eenigen tijd geleden — naar de Parijsche bladen melden — doen inschrijven voor een tijdelijk verblijf in deze inrichting. Zij trokken noch door haar ulterlijk, noch door haar gedragingen, de bijzondere opmerkzaamheid. Aan het Instituut verschenen op zekeren dag evenwel drie goed gekleede jonge mannen, die aan de jongste der beide vrouwen een bezoek wenschten te brengen. Toevallig verscheen deze op dat oogenblik juist in de gang. De drie bezoekers snelden op haar toe en trachtten haar te ontvoeren. De jonge vrouw schreeuwde om hulp en op haar geroep kwamen haar moeder en een aantal verpleegsters toeloopen. De aanvallers, die zich in hun plannen gedwarsboomd zagen, bliezen den aftocht en redden zich in een gereedstaanden auto. Nog geheel onder den indruk van het gebeurde besloot dé moeder van het meisjgy bij den commissaris van politie een aan« klacht in te dienen tegen de onbekende aanivallers. Op het politiebureau gaf zij als haar naam op: Mme Marguerite Belliére, weduwe van „den eersten keizer van de) Sahara". Zij zeide, dat zij met haar dochter Jacqueiino Lebaudy, oud 17 jaar, weef in Frankrijk was komen wonen. Deze doch' ter moet een kapitaal van millioenen erven, men zegt van 600 millioen, zijnde haar vaderlijk erfdeel, hetwelk zij eerst bij haar meerderjarigheid of bij een eventueel huwelijk voor dien tijd in haar bezit zou krijgen. Het laatste geval heeft zicii nu inderdaad voorgedaan. Zij was namelijk in het huwelijk getreden met den heer Roger Sudreau, den zoon van een detective, met wien zij te New York kennis had gemaakt. Wat er eigenlijk na het sluiten van dat huwelijk is gebeurd, is niet met zekerheid bekend, "f" f" ^ is h ?' . dat mevrouw de weduwe Lebaudy met haar pas-getrouwda dochter onder den naam Rowe haar intrek nam In een pension. ! R°g er Sudreau trachtte daarop het adres 'der beide dames, of tenminste dat van zijn vrouw te weten te komen. Het gelukte hem inderdaad, doch toen bevonden de dames zich reeds in genoemd sanatorium Alen vermoedt nu, dat de jonge man ook tot het drietal personen heeft gehoord, dat ; n sanatorium een poging deed, de jonge vrouw te schaken. De aanklacht, door haar moeder bi j de po i itie ingediend, richtte zich dus voornamelijk tegen den echtgenoot harer docllter en h «/ t is wellicht om die reden> dat de beide dam es het verstandiger hebben gevonden, uit het sanatorium te vertrekken en de aanUlacht in fe trekken. p e twintigjarige verlaten echtgenoot verklaarde; da f hlj in dit zonderlinge gedrag zijner jonge vrouw het res ultaat van een lastercampagne ziet. Een Egyptische kaarti e g S t e r, een oude vertrouwde der jonge vr o UW /m 0 et daarbij betrokken zijn. Er was n00 ^ ^^ge oneenigheid tusschen ons, totdat 0 p zekeren da g d e dames waren verdwen( T zeide hij> * --- Van alles en nog wat. EEN RECORD. Een Zweedsch oplichter, die dezer dagen voorde rechtbankteOstersund terechtstond * eeft op zijn geb ed een record gemaakt, Hem we , r Q d f gelegd 69 verdiuste" n p n : 183 °P »jJtenjen en 89 valsche hana tekeningen. In 't geheel kreeg h.j de nog a! j" I,de *traf van 6 jaren gevangenis en 6 | aren eerverlies. De president van de rw\itbank kon " iet nalaten ?? 4 f ™f ken * dat ' wa f e " ^ ver « r ^ Wonderlijk zou zijn gestraft, dit voor den man zou beteekenen totaal van3 ^ f ren gevangenisstraf en ]aren De beklaagde merkte op, dat hij geen bezwaar had tegen de aldu3 uitgerekende strafeeuwen. ADTLK i cm IAKS, Uit een Duitsch blad ï Jonge baron, 25 jaar oud, ongehuwd blond, slank, elegante verschijning, wiena loopbaan door de revolutie is vernietigd, zoekt betrekking als particulier secretaris, reisgenoot, leeraar en opvoeder (academisch gevormd), turf-vakman, koopman en orga nisator, sportsman (paardrijden, zeilen, roeien, schermen, tennis etc). Ervaren zie kenverpleger (medische opleiding), kan koken, bakken en braden. Baccarat, roulette, Ecarté, Trente et Quarante. Op elke plaats ter wereld. Bij voorkeur echter in Duitsch" land. PAPIERGELD BIJ HET POND. Eenige dagen geleden verkocht een boer te Greifswald in Noordduitschland een paar d voor 20.000 mark. De koopcr wild. de koopsom in bankbiljetten van 50 marl betalen. Toen de verkooper dat dikke pat papiergeld zag, barstte hij in woede uit, terw jj| hij den verbaasden kooper bij de kraag pak t e; „Wat solt ik bloot mit dat vèèle papiergeld maken; tou hoes hèw ik sèèben p 0 end davon." ---