De Noord-Ooster van Zaterdag 7 Jan 1978. No. 3. Derde Blad. TWEIERLEI SOORT GôLD. Gold, wat de beurs betreft, dat bringt ain vèr in 't leevm, Dat geft aanzain en macht hoast zunder ainig streevm ; Dat geft 'n noam, dei klinkt bie iederain. Dat moakt ain groot, al is 'e nog zoo klain. Moar gold, wat 't haart betreft, doar kin inin niks veur koopm ; Dat gold bringt ain nait vèr ; dut ain gain deurn oopm, Het blinkt nait; doarom tèlt de weerld het nait; Moar God is 't, Dei de weerde der van wait. T. H. --- UIT DE STAD VAN KOEK EN MOLLEBOONEN. XVI. Ongeveer elke Duitsche stad van beteekenis heeft haar Stadstheater. Terwijl wij overigens nogal schijnen te gevoelen voor het adjectief „stedelijk" — zooals kan blijken uit de termen : stedelijk muziekcorps en stedelijke muziekschool — hebben we hier niet een stedelijken schouwburg, maar een stadsschouwburg. Dat klinkt trouwens niet kwaad en doet eenigszins denken aan Amsterdam. Waarom zouden we dan niet ook, net als in de hoofdstad, op den avond van den Nieuwjaarsdag in den schouwburg de vroolijke bruiloft van Kloris en Roosje ten tooneele voeren ? Inderdaad is dit dan ook al sedert eenige jaren gebruikelijk geworden. Wel hebben we hier niet een eigen beroepstooneelgezelschap, maar toch wel een voortreffelijke rederijkerskamer, genaamd Groningen, en die volkomen in staat is gebleken, de bruiloft in kleuren en fleuren op de planken te brengen. Men mag niet van haar verwachten, dat zij ook Vondel's Gijsbreght van Amstel gaat spelen en daartoe bestaat hier ook niet zoozeer aanleiding omdat Groningen geen Amsterdam is. Aan de bruiloft is, zooals men weet, sinds meer dan twee eeuwen de traditie verbonden van een berijmden Nieuwjaarswensch, welke wordt voorgedragen door de beide oudjes Thomasvaer en Pieternel. De allerlaatste jaren heeft men hier de bruiloftdrukte- gansch en al achterwege gelaten en zich bepaald tot dezen-heilwensch, die gemeenlijk een critische beschouwing bevat van het wel en wee der stad. Het publiek is telken jare weer nieuwsgierig naar dezen wensch, zoodat de schouwburg eiken Nieuwjaarsavond volstroomt. Het is een avond met een ietwat officieel karakter. De bewindslieden van stad en gewest zijn in den regel ook van de partij. De burgemeester was er ditmaal niet bij. Eerst was men nog in dubio of hij zou komen. Hij woont immers ook een voetbalwedstrijd op Zondag bij. Zij, die vermoedden dat de burgemeester zou wegblijven, hebben gelijk gekregen, zoodat de wensch, waarin Thomasvaer er zijn genoegen over uitsprak, dat hij persoonlijk den burgervader rroeht gelukwenschen te elfder ure nog in de gauwigheid iets gewijzigd moest worden. Den tweeden avond dat de Nieuwjaarswensch werd uitgesproken, op 2 Januari, kon de burgemeester nog juist na de raadsvergadering den wensch aanhooren. In de raadsvergadering, welke ditmaal met een Nieuwjaarswensch door den burgemees ter werd geopend, is niet onvermakelijk ge oebatteerd over de v.'ijze waarop de Kunst over de wethouders is verdeeld. De afdeeling Kunsten en Wetenschappen is in 't algemeen toebedeeld aan den wethouder voor Onderwijs, zoodat men mocht verwachten, dat de heer Reinink het bouwen van een nieuwen muziektempel in het Sterrebosch, voor de niet geringe som van f 6000, zou verdedigen. Het liep echter anders. Wethouder Catz — bestuurslid van de Groninger Orkestvereniging — sprak namens het college. Deze werd verrast door een woord van sympathie voor het orkest van een nieuw raadslid van rechts. Totnutoe heeft men ter rechterzijde weinig blijk van warme belangstelling voor het orkest gegeven en steeds betoogd, dat dit vooral zou zijn aangewezen op het particulier initiatief. Het nieuwe raadslid De Vries sprak echter van groote sympathie. De heer Catz, die gaarne in het debat gebruik maakt van handigheidjes, knoopte daaraan onmiddellijk een beschouwing vast over dit nieuwe geluid en hij hoopte, dat dit namens de geheele rechterzijde mocht zijn geuit. Toen werd het den leider der anti rev., den heer Zijlstra, te machtig en vroeg hij, waarom eigenlijk wethouder Catz en niet wethouder Reinink de voordracht verdedigde. Hij begreep uit de argumentatie van den wethouder, dat de heer Catz dezen avond de wethouder voor de kunsten was. De burgemeester merkte daartegen op, dat de heer Catz totnogtoe altijd de voordrachten betreffende de muziek had verdedigd. Inderdaad is dit een vreemde combinatie. Waarom wordt de muziek gekoppeld aan gemeentebedrijven of aan gemeentereiniging, mocht men zich afvragen. De zaak is echter voor ingewijden nogal duidelijk. In dergelijke zaken is het van belang, dat de verdediging krachtig zij en de heer Catz pleegt nogal krachtig uit den hoek te komen. Maar de heer Zijlstra heeft zonder dat erg toe te spitsen, toch wel laten gevoelen, dat het niet aanging, juist dengene, die geïnteresseerd is in de Groninger Orkestvereniging een gemeentelijke voordracht voor het doen van uitgaven ten behoeve van dat orkest, namens het gemeentebestuur te laten spreken. Van kunst gesproken, Groningen heeft de eer en het genoegen gehad, de wereldberoemde Russische balletdanseres, Anna Pawlovna te bewonderen. Voor de somma van f 6.40 mocht men op den eersten rang zitten. Toch was de schouwburg uitverkocht. Er waren zelfs bezoekers uit Assen. En ook de beide operavoorstellingen — eveneens tegen hooge prijzen — gaan door. De Groningers zijn toch wel bereid, wat af te schuiven voor de kunst. Al zijn ze dan ook niet zoo royaal als de menschen in Amsterdam of Den Haag, waar men voor het kunstzinnig dansen en springen van Palovna vijftien gulden per plaats — eerste rang — betaalde. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. w oB C Coa o gpa pp c x jg Fa. Wejj er Si: Wil dervank. «f Boazoekft onare H jg OPRUIMING. Q Alle JAPONSTOFFEN met15—50% korting. --- FEUILLETON. DE DRIE GEZUSTERS RANDOIF van H. COURTHS—MAHLER. Met autorisatie vertaald door Mevr. J. P. WESSELINK—VAN ROSSUM. 5) De majoor en zijn dames werden beleéfd en vriendelijk gegroet. Zij wenschten de ouders geluk met den terugkeer en het herstel van hun zoon en de majoor keek zoekend rond. „Mijn zoon is door de reeds aanwezige jongeHeden in den tuin geroepen. Hij zal u buiten begroeten. U, mijnheer Randolf, en uw vrouw zullen zich hem nog wel herinneren. Aan uw dochters zal ik hem wel eerst moeten voorstellen, want toen hij het vaderland verliet, waren de jongedames nog in kinderkleeren," zei mevrouw Vallentin vriendelijk, maar op de wat koele en sleepende manier van spreken, die haar eigen was. Zij sprak en bewoog zich heel langzaam, wat vooral opviel in tegenstelling met de levendige, vlugge manier van haar man. Dit echtpaar scheen sjechts uit tegenstellingen te zijn samengesteld. De beide menschen, door uiterlijke omstandigheden aan elkaar geketend, hadden zich innerlijk nooit bij elkander kunnen aanpassen. Pas in de laatste jaren van gemeenschappelijke zorg over den eenigen zoon en den gemeenschappelijken rouw over hun in de bloeiende jeugd weggenomen dochter, Waren zii elkaar iets nader gekomen. Toen Sandra en Liselotte met haar ouders, vergezeld van den gastheer, op het terras kwamen, zagen zij een levendig, kleurig too"eel. Een groepje jonge mannen en meisjes stonden lachend en pratend onder een groote, rood en wit gestreepte linnen tent. Andere heeren en dames zaten en stonden in kleinere groepjes vereenigd, op het terras of op het groote grasveld er voor, waar nog verscheidene tenten in verschillende grootte waren opgeslagen. In de teere, wazige tinten der damestoiletten brachten de in grooten getale aanwezige uniformen der officieren een krachtige kleur en de zwarte rokken hadden de uitwerking van sterke schaduwen in het mooie beeld, dat het diepe groen van het in heerlijke voorjaarspracht prijkende park afstak. Knechts droegen bedrijvig bladen met verfrisschingen rond en uit een tent op den achtergrond hoorde men . het stemmen van muziekinstrumenten. Daar was de regimentskapel ondergebracht, die muziek zou maken en die later den dans zou begeleiden. Tegen de borstwering van het terras, naast de trap, die naar het gazon leidde, leunde een slanke, lange officier, met scherp geteekende, door de zon gebruinde trekken. Zijn donkere oogen straalden, toen hij het gezelschap zag aankomen. Het scheen, alsof hij hen met vurig verlangen had verwacht. Dadelijk ontmoetten de oogen van Sandra die van den officier en zij wisselden een heimelijken groet. Het was Heinz Rottmann. Hij trad hen snel tegemoet en groette hen. Voor den majoor boog hij en op de hand van mevrouw Randolf drukte hij een kus. Liselotte groette hij met een ietwat onzekeren blik en tamelijk haastig. Pas daarna wendde hij zich met een blij herademen tot Sandra. Haar oogen straalden. hem een oogenblik toe, als ging haar hart hem in jubelende vreugde tegemoet. Rottman haalde bevend adem onder dezen blik, die hem betooverde en beantwoordde hem vurig. Niemand dan Liselotte had dezen blik der twee opgemerkt. Zij werd bleek en haar hart trilde in wilde, brandende smart. Maar schijnbaar rustig wendde zij zich af en volgde haar ouders, terwijl Heinz Rottmann naast Sandra bleef. Sandra en Rottmann vertraagden hun schreden en bleven wat achter. Zoo konden zij ongemerkt eenige woorden wisselen. „Gelukkig, dat ik je eindelijk terugzie, lieveling. Ik kon het verlangen naar je nauwelijks meer verdragen," fluisterde hij opgewondeh. „Wij hebben elkaar in lang niet gezien, Heinz." „Het leek mij een eeuwigheid toe. En ik heb je zooveel te zeggen — veel van belang. Wij moeten vandaag beslist een ongestoord uurtje vinden. Dit tuinfeest lijkt mij een beschikking van den hemel. Er moet een gelegenheid gevonden worden. Misschien kunnen wij elkaar ongemerkt in het park ontmoeten." Sandra keek voorzichtig om. „Ja, ja, Heinz — laat mij overleggen. Maar wees in 's hemelswil voorzichtig en blijf niet te veel naast mij." Hij zuchtte. „ Deze geheimzinnigheden zijn bijna ondraaglijk, lieve, dierbare Sandra." Zij keek hem met vurige oogen aan en glimlachte verleidelijk. „Je deelt ze toch met mij — zijn ze niet heerlijk ?" Hij haalde diep adem. „Lieveling — kijk mij zoo niet aan — ik ben bovendien nauwelijks in staat, mij te beheerschen." „Je moet het toch doen — evenals ik. Dus —ik zeg je nog, wanneer en waar wij elkaar kunnen ontmoeten." „Hartelijk dank, mijn lieve Sandra." Daarna spraken zij op koelen conversatietoon verder. Intusschen had de zoon des huizes den majoor en zijn vrouw begroet en zich aan Liselotte laten voorstellen. Met vriendelijke, warme deelneming keek Liselotte naar het smalle door de zon gebruinde gelaat van Robert Vallentin. Ook heden maakte hij niet den indruk sterk en gezond te zijn. Zijn middelmatig lange, magere gestalte was een weinig gebogen en in zijn bewegingen lag iets vermoeids. Hij leek beslist op zijn moeder. Hij had hetzelfde lange gelaat met de ietwat spitse vooruitspringende kin.Ook had hij de langzame manier van spreken zijner moeder, maar hij had de oogen van zijn vader geerfd. In deze staalblauwe oogen vlamde het nu en dan op als in vurigen levensdorst, als in een bedwongen verlangen naar iets tot nu toe onbereikbaars. Zij hadden ook denzelfden verstandigen, doordringenden blik als die van zijn vader.' Deze oogen pasten in 't geheel niet bij zijn anders langzame, vermoeide manier van doen. Liselotte moest er aan denken, hoe beklagenswaard deze arme rijke jongeman was, die nu reeds sedert vijf jaren alleen voor zijn gezondheid had moeten leven en zich van alle genoegens der jeugd had moeten onthouden. Warmer dan zij zich anders tegenover jonge mannen gedroeg, praatte zij een poosje met hem. Haar kalme, hartelijke manier voelde hij als een verkwikking na het gesprek met de andere jonge meisjes, die reeds aanwezig waren en den jongen millionnairszoon ijverig met allerlei coquette kunstjes hadden omringd. Hij voelde den wensch in zich opkomen, zich met het sympathieke jonge meisje een poosje terug te trekken uit het algemeen gewoel en zei smeekend : „Ik zou nog graag een poosje met u praten, juffrouw Randolf, indien het niet onbescheiden van me is, uw gezelschap voor mij alleen in beslag te nemen. Mag ik u naar een stoel brengen ?" Liselotte gaf vriendelijk haar toestemming. Op dit oogenblik kwam de handelsraad met Sandra naar zijn zoon toe. Robert wendde zich om en keek in een verblindend mooi vrouwengelaat, dat zich met een betooverend lief lachje naar hém toe wendde. Een oogenblik keek Robert Vallentin naar Sandra. Toen was het hem, alsof het bloed hem als een vurige golf naar het hart stroomde. Zijn adem stokte en in zijn oogen verscheen de plotseling opvlammende uitdrukking van hevigen levensdorst. Zijn pupillen werden grooter, alsof hij deze betooverende schoonheid in zich moest opnemen. Sandra zag en voelde, dat zij weer eens bij den eersten blik een mannenhart had veroverd. Tegelijk bedacht zij, dat dit hart den eenigen zoon van den millionnair toebehoorde en in haar hoofd werkte het koortsachtig, terwijl zij met lieve aanvalligheid het hoofd voor Robert Vallentin boog. Air, naar steun zoekend, sloeg zij haar arm om Liselotte en vleide zich tegen haar schouder. Dat zag er buitengewoon aandoenlijk en aanvallig uit. Het scheen bijna, alsof zij de jongste was, die bij de oudere zuster steun zocht tegen iets onbestemds, dat op haar aandrong. Als in hulpelooze verwarring keek ze naar hem op. Robert Vallentin kon zijn oogen niet van haar afwenden. Indien zij trotsch en van de overwinning zeker hem had ontmoet, dan zou zij niet dezen diepen indruk op hem hebben gemaakt. Haar schijnbare hulpeloosheid wekte een blij gevoel van kracht in hem. „Juffrouw Randolf, het verheugt mij zeer, de eer te hebben, u te leeren kennen," zei hij, met nauwelijks te onderdrukken opwinding. Lieftallig blozend keek zij hem aan. De overweging, dat hier de vurig verlangde rijke hofmaker voor haar kon staan, dreef haar werkelijk het bloed naar de wangen. Al haar zinnen waren gescherpt en een onbelangrijke episode viel haar in uit het verleden, die zij misschien voordeelig zou kunnen gebruiken' Een poosje aarzelde zij als verlegen en besluiteloos, toen zei zij zacht : „Eigenlijk zijn wij reeds oude bekenden, mijnheer Vallentin." Hij keek haar vragend en verrukt aan. „Ik bid u, help mijn geheugen — ik herinner het mij helaas niet," smeekte hij vol be­ langstelling. Zij haalde diep adem en glimlachte hem lief toe. „Toen ik nog naar school ging, hebben wij eens samen schaatsen gereden. U herinnert het zich natuurlijk niet meer, daar u in de wereld zoovéél nieuwe indrukken heeft opgedaan. Maar ik ben het niet vergeten. „En ik zou mij zelf kunnen haten, dat ik het vergeten ben. Ik kan echter tot mijn verontschuldiging aanvoeren, dat ik, jaren lang, ver van mijn geboorteplaats, een vreugdeloos leven heb geleid," antwoordde hij, alles om zich heen vergetend. Zij keek hem aan, alsof zij groot medelijder» met hem had. „Ach, daar moogt u nu niet meer aan denken. U bent nu weer thuis en gezond en wij willen u helpen, om nu weer vroolijk en gelukkig te zijn." Hij greep haar hand en drukte zijn lippen er op. „Goddank — dat ik gezond ben," stiet hij opgèwonden uit en zich snel oprichtend, vervolgde hij levendig: • „Ik houd u aan uw woord, deze hulp wijs ik niet af." • Sandra's óogen keken met een hypnotisectende uitdrukking in de zijne, zoodat zijn hart in het snelste tempo klopte. Liselotte had hij reeds lang vergeten. Het was zooals altijd, zoodra Sandra verscheen, verbleekten haar edele, stille bekoorlijkheden. Dat was Liselotte gewoon. Zij had zich kalm vrij gemaakt van Sandra's armen en trad terug, omdat zij zich overbodig voelde. Zij wierp echter een medelijdenden, angstigen blik op het opgewonden gelaat van Robert Valentin. En zij dacht huiverend : „Als Sandra ook met dezen man haar spel speelt — dan is zij harteloozer dan ik had gedacht, zij mag het niet." Zij nam zich voor, haar zuster te smeeken in het hart van Robert Vallentin geen onvervulbare hoop te wekken, want zij vermoedde, dat Sandra reeds Heinz Rottmanri beloften voor de toekomst had gedaan. Hoever Sandra in haar gewetenloosheid in staat was te gaan, wist zij niet. 't Was haar echter eigenaardig zwaar en droevig te moede, toen Robert Vallentin Sandra zijn arm bood en haar wegleidde. De "handelsraad had zich intusschen levendig met Rottmann.onderhouden en trok nu Liselotte ook in het gesprek. Dadelijk daarop werd hij echter weggeroepen, daar er nieuwe gasten kwamen. Met een verontschuldiging snelde hij in huis. Rottmann en Liselotte stonden plotseling alleen tegenover, elkaar. Het was de eerste keer, sedert Sandra tusschen hen was gekomen, dat ze 300. tegenover elkaar stonden. Liselotte zou het liefst weg zijn gesneld. ■ Dat ging ech'er niet en zoo streed zij dapper om de opkomende verlegenheid te onderdrukken en speelde het klaar eenige woorden over het feest en het mooie weer te zeggen. - Haastig greep hij het onderwerp aan, maar bemerkte toch, dat de oogen van Liselotte eigenaardig droef keken en dat haar gelaat zeer bleek scheen. En toen zag hij plotseling een smartelijk trillen om den mooi gevormden bleek-rooden mond. Hij dacht er aan, hoe lief hij dit bleeke meisje eens had gehad. De gedachte kwelde hem plotseling weer, of hij haar leed had kunnen dqen met zijn ontrouw. Raeds wilde hij aan zijn onrust en aarzelende woorden uiting geven. Liselotte. was zich intusschen weer volkomen meester geworden. Haar grijze oogen keken weet met hun koelen, metaalachtigen glans naar hem op, wat den schijn gaf, alsof zij kalm was. „We hebben in, lang niet met elkaar gesproken, juffrouw Randolf," zei Rottmann, die zich door deze kalmte weer als zoo dikwijls liet misleiden. „Er was nooit gelegenheid voor, mijnheer Rottmann i men wordt in gezelschap altijd zoo in beslag genomen," antwoordde zij rustig. „Stellig, dat is zoo. Toen ik hier pas was, heb ik.uw prettig gezelschap dikwijls onbescheiden in beslag genomen en u was altijd zoo vriendelijk voor. mij," vervolgde hij, pogende aan. zijn latere ontrouw een onschuldige verklaring te geven. Zij bloosde even en keek naar hem op. Zij zei echter koel en kalm : „Men moet zich altijd eerst in nieuwe omstandigheden inleven. Nu voelt u zich meer thuis in onzen kring en aan gezelschap ontbreekt het, u nu niet meer. Naar ik hoop, bevalt het u hier nu beter, dan in het begin." Daarmede ging zij schijnbaar onschuldig op zijn verklaring in. Hij boog. „Ik heb mij hier geheel ingeleefd en toch — zou ik uw vriendelijke gezindheid niet graag missen. U heeft mij zulk een groote sympathie ingeboezemd, dadelijk reeds bij de eerste kennismaking, dat ik u altijd graag tot mijn vrienden zou rekenen." Zijn stem klonk warm en smeekend. Haar hart klopte van bittere pijn en zij drukte haar vingers vast in de palmen van haar hand. Het viel haar zwaar, haar kalmte te bewaren en er lag een diepe klank in haar stem, toen zij antwoordde : „ik zal u zeker niet verhinderen, dat te doen." Hij keek haar verheugd aan. „Werkelijk, wilt u mij uw vriendschap schenken ?" Zij keek hem vast aan. De koude glans week uit haar oogen, zij keken warmer en vriendelijker. „U kunt altijd en onder alle omstandigheden op mijn vriendschap rekenen," zei zij vasten warm en.het was haar, alsof een harde druk van haar hart werd weggenomen. Hij greep haar hand en drukte er teer zijn lippen op. „Ik dank u, dank u van ganscher harte en wil beproeven uw vriendschap altijd waardig te zijn,. . „Daarvoor zult u geen moeite behoeven te doen," zei zij met een flauw lachje. „Maar Liselotte Randolf zal vanaf heden mijn beste vriendin zijrt, want ik weet dat zij een mooi, edel karakter heeft," zei hij vast en warm. H.iar lippen trilden en haar hart deed pijn, zoodat zij hef luid had kunnen uitschreien van smart — maar zij gliml&ehte. „Dus goede vrienden voor altijd." „Vóór altijd, mijn trouwe juffrouw Randolf. Nu zal mijn beste vriendin Liselotte ook de eerste zjjn, die een, voor mij gewichtige aangelegenheid hoort." Zij schrok en keek, terwijl zij bleek werd, naar hem op. In haar oogen verscheen een uitdrukking, die hem plotseling weer een blik in haar binnenste zou hebben kunnen geven. Maar zij herstelde zich snel. „U wenscht verplaatsing ?" vroeg zij haastig. „Neen, ik ben iets anders van plan, maar daarover kan ik heden nog niet met u spreken. Ik denk,, dat ik een der eerstvolgende dagen — misschien reeds morgen — een bezoek bij gw ouders zal maken — en dan hoop ik ook gelegenheid te vinden, u alles te zeggen." Een .vermoeden kwa 1 schemerachtig bij haar op en vervulde haar met onrust. Zij dacht daarbij echter niet aan zich zelf maar slechts aan hem, aan zijn wel en wee. „Waf U ook van plan bent — ik wensch er u geluk bij," zei zij ernstig en met nadruk. Een poosje keek hij haar zwijgend aan, daarna antwoordde hij eveneens zeer ernstig: „Ik dank u, dat u zooveel vriendelijke belangstelling voor mij koestert." Zij glimlachte — maéir dit glimlachen deed hem eigenaardig pijn. „Wij zijn toch goede vrienden," zei zij een weinig onzeke^.. Daarna gingen zij over het gazon naar het terras terug, over onverschillige zakeri sprekend. Daarbij kwamen zij langs een kleine tent, waarin niemand zat als Sandra Randolf en Robert Vallentin. Zij waren in zulk een levendig gesprek gewikkeld, dat zij geen acht gaven op hun omgeving. Op Sandra's gelaat lag haar betooverend lachje en de oogen van Robert Vallentin waren alles om zich heen vergetend, op haar mooi gelaat gericht. Onwillekeurig keek Liselotte met angstige oogen naar Rottmann en zij zag, dat hij het tweetal had opgemerkt. Zijn schreden stokten en hij keek met brandende, verlangende oogen naar Sandra. Deze hief nu vluchtig de oogen op en glimlachte hem toe. Nu ontsnapte een diepe zucht aan de borsf van Rottman. Het hart van Liselotte kromp ineen. „Zii speelt met Robert Vallentin, zooals zé met Heinz Rottmann speelt — ik moet haar zeggen, hoe gevaarlijk het is, dezen ternauwernood herstelde in zwaren hartestrijd te storten. Zoo slecht kan zij niet zijn, dat zij opzettelijk verderf over de menschen brengt, die onder haar betoovering komen." Zoo dacht zij in angstige onrust. Haar hart was zwaar, alsof zij op het punt was een groot onrecht te doen. Intusschen waren de gasten voltallig vereenigd en nu begon de regimentskapel met een vroolijken marsch het concert. Daarna volgde de ouverture uit „de vroolijke vrouwen van Windsor". De gezichten werden levendig en toen daarna een Potpourri uit de „Fledermaus" klonk, was het jonge volkje, dat voot het grootste deel het gezelschap uitmaakte, als geëlectriseerd. Het liefst zou men dadelijk zijn begonnen te dansen, maar daaraan viel voorloopig niet te denken. Opgewekt en vroolijk leven heerschte in het anders zoo stil en eenzaafn liggende park. De knechts dienden verfrisschingen rond en men zag slechts lachende en vroolijke gezichten. » v * -' (Wordt yervolgd.)! --- Buitenland. Weekoverzicht. Het oude jaar is niet onder bijzonder gunstige voorteekenen geëindigd. De tegenstellingen bleken nog overal sterk op den voorgrond te treden en z ; ch voortdurend scherper te accentueeren. En óe onrust openbaarde zich in het internationale politieke leven soms op verontrustende wijze en manifesteerde zich tevens in allerhande plaatselijke stcornissen. De studentenuitspattingen in Zevenbergen in het einde van het jaar, waren een ernstig symptoon van den rassenstrijd en de nationale tegenstellingen. En ook in de autonomistische beweging in den Elzas kwam die tegenstelling tot uiting. Die beweging schijnt ernstiger dan de Fransche berichtgeving het wil doen voorkomen. Tal van arrestaties hebben plaats gehad, waaronder van den geestelijke Fosshauer, den directeur en den hoofdredacteur van de Zukunft, enz. Te Straatsburg zijn opnieuw huiszoekingen ge daan en het Journal de 1' Est meldt, cM in beslag genomen documenten aanleiding zullen geven tot de aanhouding van den geestelijke Hirtzel, een bekend autonomist, die te Erndsheim bij Saverne v oont Het schijnt vast te staan, dat de menschen van de Zukunft en de autonomistische leiders door bemiddeling van Hirtzel groote sommen uit het buitenland hebben ontvangen. Hirtzel zal nu on dervraagd worden naar de herkomst van de dui zenden franken, d'e hij in de kas der autonomisten heeft gestort. Tot gc inbeslag genomen documenten moet ook een lijvige correspondentie behooren, gewisseld tusschen de progressistische en de autonomis tische partij over de bij de aanstaande verkiezingen te volgen taktiek. Volgens de Matin zouden de autonomisten het plan hebben gehad van de drie van Duitschland afgenomen departementen een onafhankelijke republiek te maken. Het ministerie zou zelfs al in elkaar gezeten hebben. Ongetwijfeld zal men in Duitschland deze beweging met stijgende belangstelling gadeslaan. Vooral de rechtsche partijen, die tegenwoordig veel invloed hebben, willen de afscheiding van Elzas-Lotharingen nog niet erkennen. Met dien invloed schijnt het intusschen wel wat minder te worden. Het Centrum begint tegen het voortbestaan der coalitie in verzet te komen. En dezer dagen meldden geruchten al, dat een nieuwe coalitie voor het Duitsche rijk in de maak was en er onderhandelingen gaande waren tusschen rijksdagafgevaardigden van centrum, democraten en sociaal-democraten. De afgevaardigde van het centrum Guerard zou aanraking met sociaal-democraten en democraten gezocht hebben omtrent de vorming van een kabinet onder hem als kanselier. Verdere leden van het kabinet zouden zijn de vroegere minister van financiën Hermes als minister van de levensmiddelenvoorziening en de socialist Keil, vroeger minister van financiën van Wurtemburg, als minister van financiën. De socialisten zouden nog het ministerie van binnenlandsche zaken en van arbeid krijgen; de ministeries van verkeerswezen, oorlog en justitie zouden eventueel tusschen democraten, Beiersche volkspartij en economische partij verdeeld kunnen worden. Van officieele zijde is dit beslist tegengesproken. Maar het gerucht bevestigt toch wel het vermoeden, dat het tusschen centrum en Duitsch-nationalen momenteel heel slecht botert. De nieuwe groepeering zou zeker in Frankrijk en elders graag gezien worden, omdat men juist van de Düitschnationalen versterking van de revanche-gedachte vreest. Maar het is duidelijk, dat die gedachte ook in andere partijen en volksgroepen wel leeft en dat Frankrijk's houding tegenover Duitschland haar sterker maakt. Daarom ook, maar daarom toch niet alleen en zelfs niet in de eerste plaats is het bericht van de New-York Herald van zooveel betéekenis, als zou het plan van een nieuwe regeling van de Duitsche herstelbetalingen en Europa's schulden aan Amerika overwogen worden. Is dat bericht juist, dan heeft het nieuwe jaar een uitzicht geopend, dat na de sQmberhe.id van het einde v? 1927, weer nieuwen nioed geeft. Dé Fransche politiek is consequent opgekomen voor een erkenning van het verband tusschen de Duitsche herstelbetalingen en de on derlinge schulden van de geallieerden, maar had tot dusver voor dit standpunt geen aanmoediging van Coolidge's regeering gekregen. Nog kort geleden heeft Mellon, de Amerikaansche secretaris van de Schatkist, weer openlijk te verstaan ge geven dat Amerika op betaling van hetgeen het van Europa te vorderen heeft, stond, onverschillig welke nadere regeling men met Duitschland over de herstelbetalingen wilde treffen. Het geheele bedrag van wat Amerika van de Europeesche geallieerden te vorderen heeft, wordt op ongeveer 57.5 milliard gulden gesteld, dat van de Duitsche herstelbetalingen op ongeveer 82.5 milliard gulden. Wanneer deze twee „astronomische" getallen verkleind en gelijk aan elkaar gemaakt werden, zou men gekomen zijn tot de duidelijke erkenning van het practische feit dat de Europeesche geallieerden de termijnen van de Duitsche herstelbetalingen voornamelijk noodig hebben om hun schuld aan Amerika af te doen en al de goudstroomen, die nu van Berlijn naar Europeesche hoofdsteden vloeien,zich weer vereenigen tot één grooten stroom in de richting van de Vereenigde Staten. Het bovenvermelde standpunt van de Amerikaansche regeering heeft nog niet het uitzicht op zulk een oplossing kunnen openen, maar Parker Gilbert, de Amerikaansche agent-generaal voor de Duitsche herstelbetalingen, vertoeft thans in zijn land en heeft daardoor gelegenheid om in gesprekken met de bewindslieden en andere invloedrijke mannen in Amerika, zijn meening over den financieelen toestand van Europa uiteen te zetten en hen te bekeeren van opvattingen, waarin zij langzamerhand vastgeroest zijn. Daarom is het opmerkelijk dat de New-York Herald voor den dag is gekomen met een regelingsplan, dat zij weliswaar nog geenzins als een officieel plan aandient, maar toch als een dat in officieuze, ingewijde tónden overwg.:» ?ou woeden. Het zou hierop neerkomen: le. zal men beslissen, hoeveel Duitschland in totaal zal betalen; 2e. als de vroegere geallieerden het over dit bedrag met Duitschland eens zullen zijn geworden, zal er een gfoote internationale financieele operatie plaat? hebben om de geregelde betaling door Duitschland te verzekeren; 3e. zijn Duitschland's verplichtingen op deze wijze gefundeerd, dan zal er een herziening plaats hebben van de bedragen, waarover nu een overeenkomst bestaat tusschen Amerika en zijn Europeesche schuldenaars. Men moet hopen dat er een grond van waarheid in dit bericht schuilt, want het zou de eerste aanwijzing zijn, dat men te Washington wil inzien, dat Amerika's medewerking onmisbaar is voor een regeling welke Europa uit den financieelen chaos die uit den oorlog voortgekomen is, kan helpen en tevens voor zijn toekomstigen vrede van het allerhoogste belang zou zijn. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. Bij ontsteking der bronches (luchtpijptakken) - bedenk hoe dicht zij bij de longen is - zal een middel, dat tegelijk snel en krachtig ingrijpt, van groot belang zijn. Akker's Abdijsiroop doet beide en heeft daardoor duizenden voor ernstige gevolgen bewaard. Onschadelijk! De hoest is het natuurlijke wapen van het lichaam tegen zich in de luchtwegen ophoopend en vastzettend slijm. Maakt men de longen nu ongevoelig voor den hoestprikkel door ze te verdooven - vaak het eenige „succes" van vele z.g.n. middelen tegen den hoest - dan houdt de hoest op, zeker, maar het met schadelijke bacteriën verzadigde slijm blijft tevens in het lichaam en oefent daar zijn schadelijken invloed uit. De mede uit zuivere plantensappen bereide Akker's Abdijsiroop echter bevat geen enkele stof, die in eenig opzicht schadelijk voor het lichaam zou kunnen zijn, maar lost snel en krachtig het vastzittende slijm op, zoodat dit gemakkelijk kan worden opgegeven, terwijl zij tegelijkertijd het ademhalingsorgaan versterkt. Hierdoor worden de hoestbuien bij bronchitis dadelijk minder benauwd en verdwijnt op den duur de aanleiding tot den hoest en dus de hoest zelf. Overal verkrijgbaar in kokers van ƒ1.50, ƒ 2.75 en ƒ4.50 AKKER'* Voor de Borst. --- Gemengde Berichten. Hoe een Amerikaan leedvermaak straft. Op zeer energieke wijze heeft te Milwaukee in Wisconsin een tot dusver onbekend gebleven heer het leedvermaak zijner medemenschen gestraft. Hij werd in een restaurant, toen hij vijfmaal tevergeefs een telefonische verbinding had aangevraagd, telkens met daverend gelach door eenige der gasten begroet. Na het vijfde lachsalvo was zijn geduld ten einde. Hij haalde een revolver van schrikbarende nfnir'.iiigsp voorden dag en riep :..„Nu zai ik jullie laten lacnen. TOnd? ,De hevig geschrokken gasten haasten zich, aan het bevel gevolg te geven. Zij moesten zich vervolgens in een rij langs de muur opstellen en voor den heer met de revolver neerknielen. „Nu hoe smaakt jullie dat ?" riep hijzelf nu met leedvermaak — en steeds de knielenden met zijn revolver bedreigend, verdween hij uit het restaurant. Door wolven verscheurd. In het Slovaaksche plaatsje Marmoroszeget werden sinds Kerstmis elf jonge meisjes vermist. Thans is gebleken, dat zij op weg naar huis door wolven zijn aangevallen en verscheurd. 500.000 francs gewonnen. Bij de trekking der premie-leening van fieï „Crédit National" te Parijs viel de hoofdprijs van 500.000 francs toe aan een redacteur, van het agentschap Fournier. De gelukkige winnaar vernam het heuglijke nieuws uit de eerste hand, aangezien hij als vertegenwoordiger van het agentschap bij de trekking aanwezig was. Gevangenissen voor jeugdige lieden. De minister van justitie heeft een wetsontwerp ingediend, houdende nadere voorzieningen betreffende de ten uitvoerlegging van gevangenisstraf. Blijkens de memorie van toelichting heeft het een drieledige strekking. In de eerste plaats wil het in den langst mogelijken duur der afzonderlijke opsluiting van veroordeelden tot gevangenisstraf een beperking aanbrengen. In de tweede plaats wil het de mogelijkheid openen om het celstrafstelsel ten aanzien van daarvoor in aanmer king komende gevangenen te verzachten, en vervolgens strekt het tot invoering hier te lande van z .g. jeugdgevangenissen. Met betrekking tot het eerste onderwerp wordt in de M. van T. opgemerkt, dat wel is waar volgens artikel 11 van het W. v. S. gevangenisstraf van langeren duur dan vijf jaren enkel gedurende de eerste vijf jaren in afzondering wordt ondergaan, doch dat in de practijk langere termijnen van gedwongen celverblijf meer o'an eens voorkomen, wanneer n.1. een veroordeelde achtereenvolgens meer gevangenisstraffen moet ondergaan van een gezamenlijken duur van langer dan vijf jaren. Het wil den minister voorkomen, dat deze toestand niet mag worden bestendigd. Mitsdien wordt thans in artikel 1 van het wetsontwerp voorgesteld aan artikel 11, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht een tweeden zin toe te voegen, luidende: „Ingeval de veroordeelde meerdere gevangenisstraffen achtereenvolgens moet ondergaan, worden zij te de^an als één straf aangemerkt". Het gevolg dezer wijziging zal c.q. zijn, dat de langst mogelijke duur der afzonderlijke opsluiting tot vijf jaren wordt terugIntusschen dient dan tevens artikel 7 der z.g. Gestichtenwet van 3 Januari 1884 te worden aangevuld. Geregeld zal n.1. moeten worden, waar gevangenisstraf, ingevolge artikel 11 van het Wetboek van Strafrecht in gemeenschap te ondergaan, doch niet vallend onder artikel 7 no. 1 der z.g. Gestichtenwet, zal worden ten uitvoer gelegd. Tenuitvoerlegging voor de mannen in de bijzondere strafgevangenis voor de zwaarste misdadigers, n.1. te Leeuwarden, schijnt ongewenscht. In artikel 1 van het wetsontwerp wordt daarom voorgesteld tenuitvoerlegging van deze gevangenisstraf in (een bijzondere afdeeling van) de strafgevangenis te Rotterdam in welke gevangenis voor executie van gemeenschap-straf gelegenheid bestaat. Met betrekking tot de verzachting van het celstelsel merkt de minister op, dat het algeheel verbod van samenzijn en samenspreken van gevangenen te ver gaat en een gezonde ontwikkeling van ons gevangeniswezen belemmert. Arbeid in de buitenlucht. Het moet b.v. mogelijk zijn om daarvoor uitgezochte gevangenen, zij het dan ook op eenigen afstand van elkaar, groepsgewijs te laten werken — met name denkt hij hier aan arbeid in de buitenlucht, op de buitenterreinen der gevangenis — om hun gezamenlijk onderwijs te geven of hen gemeenschappelijke lichaamsoefeningen te doen verrichten. Mitsdien zou de minister de gelegenheid geopend willen zien om, voorloopig bij wijze van bijzondere afwijking van het gewone regime, ten aanzien van daarvoor uitgezochte cellulaire gevangenen te kunnen vergunnen, dat zij voor bepaalde doelginden ^amen kunnen zijn. Deze regeling geeft door de telkens gevorderde vergunning van den Minister van Justitie waarborg, dat de proef met deze nieuwe en belangrijke afwijking van het gewone régime — want aan meer dan een proef worde hier voorhands niet gedacht — met groote voorzichtigheid zal worden genomen. Met de invoering van z.g. jeugdgevangenissen wordt een maatregel beoogd welke veel overeenkomst vertoont met het z.g. Borstalstelse! in Engeland, waarbij zeer bepaaldelijk de bedoeling heeft voorgezeten, te trachten door een wijziging in de tenuitvoerlegging van gevangenisstraf het „terughoudend" effect daarvan op jongelieden te vergroöten. Zoodanige gewijzigde tenuitvoerlegging, nu, welke ook dit wetsontwerp wil mogelijk maken, strekt met name om, met behoud overigens van het leedelement in de straf, deze in het bijzonder mede aan de verbetering der gestrafte jongelieden dienstbaar te maken. Daartoe dient gebruik gemaakt te worden van een stelsel van classificatie en progressie, dat den veroordeelde voldoende prikkels oplevert om actief aan de pogingen tot zijn verbetering mede te werken. Met een dergelijke gewijzigde tenuitvoerlegging van gevangenisstraf zijn, zoo wordt gezegd, in Engeland uitnemende resultaten bereikt. Intusschen is een zoodanige . gewiizigde tenuitvoerlegging met het geldende cëlstelsel onvereenigbiar. Wil de verèischte behandeling voldoende intensief plaats vinden, dan zal het element gemeenschap niet kunnen worden ontbeerd, dan zullen althans de lichaamsoefeningen, de arbeid, de vakopleiding, het onderwijs, de recreatie, in gemeenschap, doch uiteraard om er hét noodige toezicht, moeten kunnen geschieden. In de jeugdgevangenis moet derhalve'de cel belangrijk kunnen worden gemitigeerd, ja in de hoogste klasse der gevangenis dient, ter voorbereiding van den overgang naar het leven in de vrije maatschappij, de straf, behoudens de nachtelijke afzondering, zelfs in gemeenschap te kunnen worden ondergaan. Duur van -het verblijf. Voorgesteld wordt den minimum-termijn van plaatsing in een jeugdgevangenis te bepalen op een jaar, den maximum-termijn op drie jaren. Zijn in drie jaren voldoende resultaten niet bereikt, dan moet verbetering door de jeugdgevangenis vrijwel uitgesloten worden geacht. Wat de plaatsing in oen bijzondere strafgevangenis voor jongelieden betreft, déze zal niet alleen door den rechter, maar obk door de gevangenisadministratie kunnen worden bevolen. Het zou in strijd met de techniek onzer wetgeving zijn, zegt de minister, de vereischtön voor een dergelijke plaatsing in het ontwerp op te nemen. Een krachtige prikkel om actief aan pogingen tot hun verbetering medé' te Werken wordt den veroordeelden, die hun strdf'in een jeugdgevangenis ondergaan, geschapen door het nieuw voorgestelde artikel 13c Swb.; bepalend, dat zij, indien zij aldaar niet langer dan een 'jaar en zes maanden behoeven te verblijven, in elk geval na zes maanden, en anders in elk geval na een jaar, voorwaardelijk in vrijheid kuhnen worden gesteld. Onder omstandigheden beteekent dit een belapgrijke verkorting van den tijd, na welken normaliter een' voorwaardelijke invrijheidstelling mogelijk is. In verband met de boven voorgestelde maatregelen worden tevens enkele veranderingen voorgesteld in de z.g. Gestichtenwet en de,z.g. Beginselenwet. (Tel.) De rol die de vrouw in Rusland speelt. . In geen enkel ander land speelt de vrouw in het openbare leven zulk een aanzienlijke rol als in sovjet-Rusland. Men kan er zich bijna geen yoorstelling van maken, welken omvang het 'werk dér vrouw daar in de samenleving heeft gekregen. Dat feit is te opmerkelijker, omdat men nog maar ongeveer tien jaar geleden in Rusland over het algemeen vijandig stond tegenover alle vrouwenarbeid. Ónder de regeering van den tsaar werd een vrouw die door arbeid in haar onderhoud voorzag, altijd ervan verdacht revolutionnai te zijn. In Rusland behoorden vroeger zelfs winkeljuffrouwen tot de zeldzaamheden. Jongedames uit verarmde adellijke families, die genoodzaakt waren door werken in haar levensonderhoud te voorzien, kregen door protectie bij wijze van uitzondering betrekkingen als stenotypiste in de ministeries, maar hielden zelfs voor haar naaste bekenden geheim, <%t, zij werkten. Na de revolutie is- er in ' dezen toestand een groote verandering gekomen. Het Al-Russisch vrouwen-congres, dat onlangs te Moskou is gehouden, leverde een boeiend beeld van de verschillende beroepen, welke thans door de vrouwen worden uitgeoefend in den nieuwen staat. In vele streKen bezetten de vrouwen 30 procent van de betrekkingen in de overheidsdiensten van de sovjets. Er zijn kranten waarvan de redacties uitsluitend uit vrouwen bestaan. Het aantal vrouwelijke ingenieurs, architecten en doktoren is in Rusland legio. In het commissariaat van buitenlandsche zaken zijn twee vrouwen, die het ambt bekleeden van directeuren van afdeelingen. In het beheer van de staatsschouwburgen is een vrauw plaatsvervangend intendant. Onder de bioscoop- en de schouwburgdirecteuren vindt men eveneens een groot aantal vrouwen. Onlangs, is-te Petersburg een vrouw benoemd tot hoofdofficier van justitie: De eerste vrouwelijke gezant was mevrouw Kollontay en zij vertegenwoordigde en vertegenwoordigt weer sovjet-Rusland te Oslo. Het is bekend geworden, dat Verscheidene vrouwen bij de tsjeka, die thans berucht is onder den naam Gepeoe, als beul werkzaam zijn. De doodstraf, of, zooals men ze in Rusland.noemt : de „hoogste strafmaat", wordt voltrokken door schieten. Men bedient zich daarbij niet van een peleton soldaten, maar doodt het slachtoffer door een schot in den nek. Het doodelijk schot wordt in vele gevallen door vrouwen gelost. Rusland beschikt bovendien over 'n vrouwelijke militie onder be vel van een vrouw, die den hoogsten mi'itairen rang bekleedt. De Russische pers legt er den nadruk op en niet zonder grond, dat uit het Vr<. iwen congres is gebleken, dat de nieuwe Russische staat feitelijk het aanzien heeft gegeven aan een dictatuur van de vrouw. Spaansch vrouwenschoon uit Zuld-Araerika naar Spanje. Primo de Rivera, die ook in politieke redevoeringen voor de Spaansche Nationale Vergadering altijd zijn vrouv/envereering sterk naar voren brengt — hij is celibatair ! — is op een werkelijk nieuwe en voor zijn galanterie als „caballero" karakteristieke gedach te gekomen. De Spaansche regeering zal naar aanleidirig van de waarschijnlijk, in October 1928 plaats vindende opening van de SpaanschAmerikaansche tentoonstelling in Sevilla en Barcelona, aan de regèeringen van alle Spaansch-Amerikaansche republieken de uitrioodiging richten, elk één vertegenwoordigster, die de vrouwenschoonheid en de ziel'van het land moet representeeren, naar Spanje te zenden. Een Spaansch oorlogsschip zal de dames in de Zuid-Amerikaansche havens af halen en later weer daarheen terugbrengen. Alle kosten zijn voor rekening der inviteerehde.Spaansche natie,. ---