De noord-Ooster van Zaterdag 3 Juli 1926. no. 78. Vierde Blad. Kroniek en Critiek. LXXXIV. In een advertentie, voorkomende in „De NoordOoster" las ik d. d. van een (neutrale) b ij z o nd e r e school, waaraan in gewone schooluren aan de leerlingen van het vijfde en het zesde leerjaar onderwijs wordt gegeven in het Fransch. De lezer weet, dat deze leerstof voor die leerjaren in de openbare scholen contrabande is. Een leerplan, waarin voor de eerste zes leerjaren vreemde talen als leervakken werden aangewezen, zou door het dagelijksch bestuur der gemeente en den Rijksinspecteur van het lager Onderwijs niet mogen worden goedgekeurd. Ik was eenige dagen geleden op bezoek te Amsterdam in een gezin, dat bij geen enkel kerkgenootschap is aangesloten en waarvan de leden nooit naar de kerk gaan. De gelukkige moeder vertelde mij, dat haar oudste zoon zoo pas bevorderd was tot leerling der eerste klasse van de H. B. S. Daarover doorpratende, vernam ik, dat de dertienjarige knaap zonder toelatingsexamen, dus op verklaring van het hoofd eener lagere school, was overgegaan. En levens, tot mijn verbazing, dat hij in zijn rapport reeds punten had voor Fransch, Duitsch en Engelsch. Wat bleek bij verdere navraag ? De zoon uit dit onkerkelijk gezin was leerling van zijn eerste toelating af eener Amsterdamsche Christelijke M. U. L. 0.school. Uit het mij vertoonde schoolrapport bleek, dat men daar op die school in het vierde leerjaar reeds begon met Fransch, in het vijfde tevens met Duitsch en in het zevende bovendien nog met Engelsch. Naar aanleiding van bovenstaande feiten zij het ondergeteekende, die meer dan 50 jaar in de openbare school gewerkt en voor de openbare school meegevochten heeft, vergund het volgende op te merken : Bii de zoogenaamde „pacificatie", waarbij openhaar en biizonder onderwijs van regëeringswesre financieel precies gelijk behandeld zouden worden en evenveel betaling uit de openbare kassen van het Riik en van de gemeenten zouden ontvangen. heette het van weerskanten de bedoeling te zijn. dat de Overheid ten opzichte van het onenbaar en het hijzonder onderwijs zfch volkomen nputraal zou houden : het één in geen enkel onecht hoven het ander zou bevoordeelen en den ouders der leerlingen in de keuze der school, voor zoover maar eenipszins mogelijk was, volkomen vrijheid zou laten. Men zou, geliik men het in die dagen uitdrukte, „ter bevordering van de volksontwikkeling aan openbaar en bijzonder onderwijs in hun onderlinge concurrentie gelijke kansen geven. Het is algemeen bekend, dat daarmee het ideaal van vele rechtzinnigen in de kerkleer geenszins werd bereikt. Dr. A. Kuyper had immers tot in 't oneindige verkondigd, dat de schoolstrijd zou duren tot zoolang, dat de bijzondere school regel, de openbare uitzondering was. En de geestverwanten van schoolopziener Wirtz c.s. verlangden volkomen vrijheid van de ouders inzake de regeling der inwendige aangelegenheden hunner gereformeerde „Scholen met den Biibpl". waarbij inmenging van Staatstoezicht was uitgesloten. Dit verlangen en dat ideaal strookten geenszins met de voorwaarden, waarop liberalen en vrijzinnigen en sociale democraten in de overeenkomst, die moest leiden tot de „pacificatie", hadden toegestemd. Accoord is evenwel accoord. En nu men eenmaal daartoe gekomen was, had men naar billijkheid mogen verwachten, dat men van regeeringswege zijn best zou hebben gedaan, om de uitvoering der overeenkomst zoo volkomen mogelijk te maken. Openbare en bijzondere scholen hadden nu ook werkelijk gelijke kansen moeten hebben in hun strijd om het bestaan. Voorzoover de Overheid daarop haar invloed kan doen gelden. Nu het aan de bijzondere school wèl vergund is aan kinderen beneden den twaalfjarigen leeftijd Fransch of een andere vreemde taal te onderwijzen, terwijl zulks aan de openbare school is verboden, kan van gelijke kansen in haar bestaan geen sprake meer zijn. Om zulks te bewijzen ,is het niet noodig zich bezig te houden met de vraag, of het in 't algemeen gesproken wenschelijk is, kinderen tijdens de eerste zes leerjaren al of niet bezig te houden met het aanIeeren van een vreemde taal. Het komt er, om te weten of er te dezen opzichte al of niet rechtvaardigheid wordt betracht, in de allereerste plaats op aan, wat in ieder op zich zelf beschouwd geval voör de ouders der schoolgaande kinderen in hun oogen het verkieslijkst is. Wie aandachtig om zich heen ziet, behoeft ten aanzien van het antwoord op zoodanige vraag niet lang in 't onzekere te verkeeren. Nog zeer onlangs kwam de kwestie ter sprake in een vergadering van den raad der gemeente Haarlem. Er werd daar, in verband met de beraadslaging over scholenaanbouw, gewezen op het feit, dat ook thans nog nu nagenoeg alle principiëele voorstanders van confessioneel onderwijs reeds eenige jaren scholen van hun eigen godsdienstige richting hebben, het getal der leerlingen van openbare scholen afnemende, dat der bijzondere scholen toenemende is. De wethouder van onderwijs is in Haarlem iemand van Christelijk-historische richting, dus persoonlijk voorstander van de bijzondere schooi. Zich overeenkomstig den geest der bestaande schoolwet op volkomen neutraal standpunt plaatsende en objectief de zaak bekijkende, schreef hij de afneming van het aantal leerlingen op de openbare school toe, niet in de eerste plaats aan een veranderde gezindheid der ouders ten opzichte van neutraal of dogmatisch onderwijs, maar in hoofdzaak daaraan, dat voor het openbaar onderwijs in Haarlem met de uiterste consequentie de eenheidsschool was ingevoerd. Zoolang voor de toelating tot het middelbaar onderwijs in Haarlem, als overal elders, nog eisch was kennis van het Fransch, waren er ook daar ter plaatse bepaalde scholen aangewezen ter opleiding voor gymnasium en H. B. S. Met het wegvallen van het Fransch als eisch van toelating tot het middelbaar onderwijs, verdween aan alle openbare lagere voorbereidingsscholen in de eerste zes leerjaren het Fransch als leervak. En aan alle openbare en bijzondere scholen voor gewoon lager onderwijs kregen de hoofden de bevoegdheid aan leerlingen, die het einde van het zesde leerjaar hadden hereikt, een verklaring uit te reiken, waarmee zii tot de eerste klasse der middelbare scholen werden toegelaten. Formeel waren daarmee de bestaande opleidingsscholen de wereld uit. Maar uit nractisch oocount beschouwd, bleven ze feitelijk toch nog bestaan. Want de leerlingen der voormalige opleidingsscholen kwamen uit die maatschappeliike kringen, waarin het uitzondering is als een kind niet naar gymnasium of H. ,B. S «aat. De ouders dier kinderen hebben in den tiid dat deze nog niet naar school gaan, gewoonlijk meer lust en tijd en gelegenheid, maar ook meer rreschiktheid om zich met de geestelijke opleiding hunner kleinen te belasten. Als die kinderen dus voor 't eerst ter school komen, staan ze, ook al hebben ze denzelfden aanleg, gemiddeld op hooger peil van ontwikkeling dan de kinderen, die worden toegelaten tot vele overige gemeentescholen, voor 't meerendeel uit de groote massa bevolkt. 't Spreekt van zelf, dat bij gelijke bekwaamheid en geschiktheid en bij gelijken ijver van het onderwiizend personeel, dat gemiddelde hoopere peil blijft voortbestaan of hoogst waarschijnlijk zelfs nog toeneemt tot het einde van het zesde leerjaar, waarna de middelbare school haar deuren voor deze leerlingen openstelt, 't Spreekt dus evenzeer van zelf, dat de ouders van leerlingen, voor wie het lager onderwijs geen eindonderwijs, doch slechts voorbereidend onderwijs voor daaropvolgende inrichtingen is, er den grootsten prijs op stellen hun kinderen geplaatst te krijgen op voormalige opleidingsscholen. Het getal der aanvragen om daarop toegelaten te worden, is dientengevolge zóó groot, dat een deel der aanvragers door het gemeentebestuur noodzakelijkerwijs moet worden verwezen naar andere bestaande scholen, waarop uit den aard van de zaak door de leerlingen gemiddeld een minder hoog peil van geestelijke ontwikkeling wordt bereikt. Dat de ouders, wien dit lot te beurt valt, daarover ontevreden zijn, ligt voor de hand. Zij zouden er evenwel in moeten berusten, indien bij het bijzonder onderwijs de toestand ten dezen opzichte precies gelijk was aan dien der openbare. De feiten .waarop ik aan 't begin van dit schrijven wees, bewijzen, wat trouwens ook genoeg bekend was, dat dit geenszins het geval is. De besturen der bijzondere scholen in de gemeenten, waar van overheidswege de openbare eenheidsschool bestaat, z(]n aan die eenheidsschool allerminst gebonden. Integendeel 1 Zij zijn in hun doen en laten zoo vrij, als ze maar wenschen kunnen. Zij lelden op voor de H. B. S., zooals en waar zij dat verkiezen. Achten ze het wenschelijk, dat de aan hun scholen toevertrouwde leerlingen bij hun komst aan de Christelijke H. B. S. reeds eenlgszins met de beginselen van vreemde talen vertrouwd zijn geraakt, er is niets in de wereld, dat hun belet, dienovereenkomstig hun lagere scholen in te richten en meteen hun middelbare. Wat is van een en ander het natuurlijk gevolg ten opzichte van de concurrentie tusschen de openbare en de bijzondere school ? De Christelij k-historische wethouder van onderwijs te Haarlem, principiëel voorstander der bijzondere school, heeft het in een openbare raadsvergadering, eerlijk en oprecht, officieel erkend. Het aantal leerlingen der bijzondere lagere school groeit er door, naarmate dat van hen, die de openbare school bezoeken, afneemt. De bijzondere school kreeg er een voorsprong door, die de openbare, zooal niet geheel te gronde richt, dan toch meer en meer verlaagt tot wat met een smalend woord als „klompenschool" wordt aangeduid. Er is zelfs een nóg meer beleedigend woord, dat ik te dezer plaatse maar liever niet wil noemen. De principiëele voorstander van openbaar onderwijs uit den middenstand, wordt voor de keuze gesteld, zijn kind te sturen naar een openbare school, die voor de toekomstige bestemming van zijn kind in zijn oogen minderwaardig is, óf naar een rechtstreeks op het doel van voorbereiding ingerichte en derhalve speciaal voor dat kind doelmatiger leerinrichting, waaraan alleen maar dit bezwaar verbonden is, dat het er in godsdienstig opzicht in andere richting geleid wordt dan die de vader voorstaat. De vader denkt, dat dit laatste bezwaar niet opweegt tegen het voordeel van de betere voorbereiding. De huiselijke opvoeding in vriizinnigen geest is hem daarvoor de beste waarborg. En de openbare school legt er het loodje bij. V. --- Advertentie INOP7'**">«•*! IfVOFN. **wocxx»onoaoc< ^ Fa. Weiier J«: Wildervank. ^ De Opruiming $£ X bepïnt 5£ overmorgen. ^ Zie advertentie in dit no. --- FEUILLETON. Winnifred, de Pelskoningin van HEDWIG COURTHS—MAHLER. 18) Nelli Bridge keek haar met een eigenaardige uitdrukking in het gelaat na en knikte bij zichzelf. Toen nam zij het blad met leege glazen en liep naar de keuken om naar het maal te zien, dat zij voor de reizigers had gereed gemaakt. Een half uur later zaten vader en dochter aan tafel. In den loop van den maaltijd vroeg Hartau schijnbaar terloops : „Wat zou je er van zeggen, Winni, als wij Mr. Salten vanavond reeds verzochten een uurtje te komen — of ben je te moe ?" Zij schudde haastig het hoofd. „ik ben heelemaal niet moe, vader." „Nu goed, dan kan Mrs. Bridge hem zeggen, dat we hem wachten." De oogen van Winnifred glansden verraderlijk. „Ja vader, hij zal blij zijn weer eens met beschaafde menschen te kunnen spreken." „Dat geloof ik ook." „We hebben het straks tamelijk kort met hem gemaakt." Hartau lachte. „Als men op het punt staat bijna een ijskegel te worden, heeft men geen lust in lange gesprekken." Zij lachte ook. Toen liet hij Nelli Bridge uit de keuken komen. Zij kwam dadelijk en keek hem met glinsterende nieuwsgierige oogen aan. „Eerst moet ik u nog eens danken, Mrs. Bridge, dat u alles zoo goed voor onze ontvangst hebt gereed gemaakt." „Als u maar tevreden over mij bent, Mr. Hartau, dat is voor mij alsof ik een ridderorde kreeg." „Ridderorden heb ik helaas niet te geven, anders zoudt u de hoogste krijgen die er in Engeland bestaat," zei hij schertsend. Zij lachte, dat al haar tanden zichtbaar werden. „O, ik weet welke orde dit is, Mr. Hartau, de koning van Engeland draagt ze zelf — de Orde van den Kouseband." „U heeft gelijk, Mrs. Bridge. Honny soit qui mal y pense — maar ik heb u hier laten roepen om u te vragen Mr. Salten te zeggen, dat wij hem te acht uur graag hier verwachten." „Dat zal ik overbrengen, Mr. Hartau. Heeft u nog iets te bevelen ?" „Neen, ik dank u." „Dan kan ik nu wel naar huis gaan ?" „Ja, wij hebben reeds veel te lang beslag op u gelegd." „O, volstrekt niet, ik ben met veel genoegen nog wat gebleven. Goeden avond dan, Mr. Hartau en Miss Winnifred." Nelli Bridge verwiiderde zich. Zij vond Salten in zijn kamertje. Hij had de laatste stompjes der kaarsen aan den kerstboom aangestoken. Met brandende oogen keek hij toe, hoe de een na de ander uitdoofde. Toen Nelli Bridge binnenkwam, keek hij haar vragend aan. „Mr. Salten, ik moest u zeggen, dat Mr. Hartau en Miss Winnifred u te acht uur verwachten." Plotseling steeg het bloed hem naar het v oorhoofd. Hij sprong op. „Vanavond reeds 7" „Ja, vanavond." „Wie heeft u dat gezegd ?" „Mr. Hartau zelf." „Het is goed, Mrs. Bridge, ik dank u." „Ef is geen reden mij te danken, Mr. Salten en wat ik nog zeggen wilde — ik heb Miss Winnifred verteld, dat u destijds dadelijk heeft geraden, dat de meubelen en het linnengoed van haar kwamen, maar dat ik u had laten beloven, het haar niet te zeggen. Aan deze belofte behoeft u zich nu niet meer te houden. U kunt Miss Winnifred danken zooveel u wilt." Hij streek langs zijn voorhoofd. „Ik hoop. dat Miss Hartau niet boos is, dat ik haar niet schriftelijk voor al haar goedheid heb bedankt." Nelli Bridge schudde levendig het hoofd. ,,0 neen, ik heb haar dadelijk gezegd, dat u schriftelijk niet zoo zoudt hebben kunnen bedanken als u het hadt gewild. Nu kunt u het alles mondeling zeggen. U kunt het alles zoo mooi onder woorden brengen. Maak u nu echt rietjes voor vanavond, ik zal u warm water brengen om u te scheren 1" „Dat is heel lief van u." „Men ziet wel geen spoor van een baard op uw gezicht — alleen maar een donkeren weerschijn. Maar die moet ook weg 1" „Ja, Mrs. Bridge." „U bent in elk geval de eerste pelsjager dien ik ken, die zich eiken dag scheert. De meesten laten hun baard groeien. Nu zoo lang hier pelsjagers in en uit gaan, was er trouwens geen een, die er zoo voornaam uitzag als u. En ik geloof beslist, dat u ginds een heel voornaam heer bent geweest — anders zouden Mr. Hartau en Miss Winnifred u niet als gast uitnoodigen. Dat is mijn meening. Hij lachte een beetje. „U bent een verstandige vrouw, Mrs. Bridge." Zij knipte even met de oogen en lachte goedhartig. „Nu lacht u maar een beetje over de verstandige Nelli Bridge. Ik weet toch, wat : k weet. Mijn kaarten liegen niet." Salten kende haar hartstocht zichzelf en anderen de kaart te leggen en haar rotsvast geloof in deze waarzeggerij. . „Wat hebben de kaarten u dan verteld," vroeg hij met goedigen spot. Zij hief afwerend de handen op. „O, dat zeg ik u niet, want u spot er slechts mee en gelooft er niet aan. En dan komt het niet uit Het wordt slechts bewaarheid, als iemand er vast aan gelooft. En ik geloof er aan. Het zou ook doodjammer zijn, als het niet uitkwam." Hij greep haar hand. „Goede Mrs. Bridge, ik geloof er in elk geval vast aan, dat u het goed met mij meent." „Dat weet God." „Uw kaarten voorspellen mij dus iets goeds ?" „O ja, iets heel goeds — maar langs een langen weg. Heden en morgen komt het geluk nog niet tot u — daarvoor zijn jaren noodig. Maar dan komt het stellig." Met deze woorden verliet zij het vertrek. Hij keek voor zich uit en glimlachte. „Het goede is er immers al — ik zie haar terug. Kan er nog meer geluk voor mij zijn — dan wil ik graag jarenlang dienen — zeven jaren, zooals Jacob voor Rachel heeft gediend." Dit zei hij tot zichzelf. Intusschen waren de meeste lichtjes aan den kerstboom uitgegaan. Slechts twee brandden nog een poosje en doofden toen ook. Hoe goed was het, dat de kaarsen zich goed gehouden hadden tot de komst van Hartau. Anders zou het hem zwaarmoedig gemaakt hebben op zijn eenzame avonden. Vanavond -zou hij niet meer eenzaam zijn, vanavond zou er een veel mooier en helderder licht in zijn ziel stralen. * + * Precies te acht uur verscheen Rudolf Salten in het boschhuis. Hij had zoo zorgvuldig als maar mogelijk was toilet gemaakt. En weer, als destijds bij zijn eerste bezoek in het boschhuis vond hij Winnifred alleen, toen de kamenier hem binnenliet. Noch hij noch Winnifred vermoeden, dat Peter Hartau zacht de aangrenzende knmer was binnengegaan, toen hij Salten hoorde komen. Hier hield hij zich heel stil. Hij wilde met opzet het eerste alleen zijn tusschen Salten en zijn dochter na de scheiding beluisteren en maakte zich daar geen gewetenswroeging van. Want hij was er zich van bewust, slechts te luisteren omdat hij over het geluk van zijn dochter wilde waken. Uit deze ontmoeting der beide jongelieden wilde hij zijn gevolgtrekkingen maken. Zoo hield hij zich dus heel stil en werd ongemerkt getuige van het volgende gesprek. Salten boog voor Winnifred. „Goeden avond, Miss Hartau. Ik dank tl voor uw vriendelijke toestemming, u en uw vader reeds heden te mogen bezoeken." Zij reikte hem de hand. Toen hij die in de zijne sloot, beefden de beide handen even. „Naar ik hoop, bent u niet te moe van uw dagwerk, om nog wat met ons te praten ?" „Ik zou met vreugde midden in den nacht zijn opgestaan, als ik slechts eenige woorden met u en uw vader mocht wisselen." Zij bloosde onder zijn blik. „De eenzaamheid heeft u zeer geplaagd ?" vroeg zij, naar een stoel wijzend. „Nu en dan wel — maar meestal heb ik die toch als een weldaad gevoeld. De majestueuze rust van het in wintertooi gehulde woud is voor mij als een genezende bron geweest. Veel, wat mij heeft gedrukt is van mij afgevallen. Maar — ik wil u niet met mijn gewaarwordingen lastig vallen." „Dat doet u heel zeker niet." „Maar ik heb iets op het hart. wat mij van meer gewicht toeschijnt — ik wil deze eerste gelegenheid aangrijpen, om u van ganscher harte voor uw goedheid fe danken. Het is mij te moede, alsof ik onder de uitstraling van uw goedheid als onder de bijzondere bescherming van het lot sta. U kunt nauwelijks vermoeden, welk een groote weldaad u mij bewezen heeft door de inrichting van mijn kamertje. Ik heb het zooveel beter gehad, dan de andere pelsjagers en het heeft mij diep getroffen, dat u zich met zulk een zorgende goedheid heeft gegeven het gezelliger voor mij te maken. Laat ik er u innig voor mogen bedanken." Zij maakte blozend een afwerende beweging „Vind dat toch niet zooiets bijzonders," zei zij haastig. Hij haalde diep en bevend adem. „Ik bid u, neem mijn dank aan. U heeft er mij een onuitsprekelijke weldaad mee bewezen, die ik dagelijks opnieuw waardeer. En toen kwam uw kerstverrassing, Miss Hartau — indien u in mijn hart had kunnen lezen, toen ik op kerstavond mijn kamertje binnenkwam en de brandende lichtjes aan den boom zag. Ik — ik had als een schooljongen kunnen uitbarsten in huilen." Hij zweeg opgewonden, omdat zijn stem haar vastheid verloor. En Winnifred keek hem met vochtig glanzende oogen aan. Zij kon niet spreken, daarom zwegen zij een poos, terwijl hun oogen alles om zich heen vergetend, elkaar aanzagen. Eindelijk beheerschte hij zich. „Vergeef mij — u ziet, dat ik mijzelf nog niet meester ben. als ik er over spreek. Ik wilde u schriftelijk danken, maar alle woorden schenen mij op het papier zoo arm en nuchter. Zij konden geen uitdrukking geven aan hetgeen ik voelde, en nu kan ik mij ook niet zoo uiten, als ik het zou willen." Haar lippen beefden. Zij maakte een hulpeiooze beweging. „U beschaamt mij, het was immers slechts een kleine attentie. Daar moet u mij niet voor danken." „Reeds dat u in uw goedheid aan mij dacht, heeft mij voor mijn leven tot uw schuldenaar gemaakt." Peter vond het nu tijd zijn aanwezigheid kenbaar te maken. Hij had uit deze ontmoeting gemerkt, dat de beide jonge menschen zeer ontroerd waren en dapper deze ontroering voor elkaar trachtten te verbergen. Hij opende en sloot nu krachtig de deur, alsof hij nu pas in de aangrenzende kamer was gekomen en kwam binnen. Lachend begroette hij Salten en reikte hem de hand. „Wij hebben u dadelijk vanavond verzocht te komen, Mr. Salten, en hopen, dat het u niet ongelegen komt. Hoe is het u gegaan ?" „Naar omstandigheden goed." „Dat verheugt mij. Blijft u alstublieft zitten. Hoe was het met uw jacht ? Heeft u goeden buit gemaakt ?" „Zoover ik kan beoordeelen zult u tevreden over mij zijn. Mr. Bridge beweert, dat ik hef record heb geslagen. Mag ik u nu dadelijk een klein overzicht geven ?" „Heel graag". Salten haalde een ktein notitieboekje te voorschijn en las het getal en de soort van de buitgemaakte vellen voor. Aandachtig luisterde de Pelskoning die nu geheel zakenman was. Toen Salten eindigde met de woorden : „zeven en twintig wolven," keek Hartau hem verrast aan. „Allen eerbied, u noemt heele cijfers, dat is stellig het record slaan. Maar de zeven en twintig wolven moet u zeker met de andere deelnemers aan de wolvenjachten deelen ?" „Neen, Mr. Hartau, die heb ik alleen geveld. Ik ben nooit in gezelschap op de jacht geweest." „Hoe nu ? Ook niet op de wolvenjacht ?" „Neen." „Dat was lichtzinnig. Ik ken deze roofdie ren. Dat had u het leven kunnen kosten." Winnifred verbleekte en drukte de handen op elkaar. Maar Salten schudde kalm het hoofd. „Ik was beslist niet lichtzinnig, Mr. Hartau. Deze wolvenjachten waren meer een geduldsproef. Ik heb de dieren slechts op een eerbiedigen afstand moeten houden." Hij vertelde van zijn jachthutje in de takken van den boom en van zijn manier om op de wolvenjacht te gaan. Vol belangstelling luisterde Hartau toe en toen Salten aan het eind was, zei hij waardeerend : „Dat was een verstandig denkbeeld. Maar hoe het ook zij, u zult menigen moeilijken nacht doorgebracht hebben in uw schuilplaats. Ik ken de ontzettende bloeddorstigheid der wolven. Zij zullen den boom omsingeld hebben totdat de dag aanbrak en niets onbeproefd hebben gelaten u een bezoek te brengen op uw luchtige schuilplaats." „Daaraan heeft het niet ontbroken. Maar ik heb goede voorbehoedmiddelen genomen. Ik heb Hölderlin mijn methode meegedeeld, en hij heeft er naar gehandeld en eveneens goed succes gehad. Zoover ik weet, heeft hij het tot vijftien wolfsvellen gebracht." „Nu — ik wensch u en mij geluk." „Maar als u was gevallen, Mr. Salten, en er geen mensch in uw nabijheid was om u hulp te bieden," zei Winnifred angstig. Salten keek haar ernstig aan. „Dan had het zoo moeten wezen, Miss Hartau." „Heel zeker gebeurt er niets zonder den wil van de Voorzienigheid," zei Hartau. „En bovendien was ik werkelijk heel voorzichtig, Miss Hartau, en ik heb mij zeer zeker niet lichtzinnig in gevaar begeven." Hartau bracht nu snel een ander onderwerp ter sprake. Hij nam zich in elk geval voor de jachthut van Salten nauwkeurig in oogenschouw te nemen, om zich er van te overtuigen, dat dezen alle voorzorgsmaatregelen had genomen. Maar hij sprak er niet over, om Winnifred niet te verontrusten. Na een poosje zei hij : „Nu zullen wij, als je het goed vindt, Winni, aan tafel gaan." Deze stond op en keek Salten schalks aan. „Vandaag is er slechts koude keuken, Mr. Salten. Ik ben vandaag nog niet als keukenmeisje in dienst geweest en Mrs. Bridge wilde ik niet een tweeden keer lastig vallen." „En om ons te verwarmen maken wij een punchbowl," voegde Hartau er op zijn vriendelijke, gastvrije manier aan toe. Rudolf zat toen als in een heerlijken droom tegenover Winnifred aan tafel. Zij reikte hem lachend allerlei lekkernijen toe en verheugde zich, dat het hem smaakte. Hij keek maar steeds weer in haar lief gelaat, alsof hij er niet genoeg naar kon kijken, en luisterde naar den klank van haar stem. Haar gezichtje leek hem iets smaller dan dezen zomer, het had iets van de kinderlijke ronding verloren. Zij vertelde van Montreal, van de groote wintersportfeesten en sprak ook over het Kerstfeest in hun huis. „U viert dus ook in Montreal het Duitsche Kerstfeest, Miss Hartau ?" vroeg Salten. „O ja — zoo lang ik mij kan herinneren. Mijn beste vader heeft mij weer zooveel geschenken gegeven, dat er geen wensch meer overbleef. Maar nu heb ik juist weer een nieuwen wensch ontdekt." „Wat is dat voor een wensch, Winni?" vroeg haar vader. „Mr. Salten sprak zoo even over een bijzonder mooien en sterken wolf, dien hij geschoten heeft. Dit vel zou ik graag bezitten." Peter Hartau deed, alsof hij aan dezen wensch niets bijzonders vond. Maar het bloed schoot Salten plotseling naar het gelaat. Hij voelde, dat deze wensch een onderscheiding was. „Nu, wij zullen morgen de vellen bekijken, en als het wolfsvel werkelijk van zooveel waarde is, zal dit voor jou bewerkt worden." „Ik hoop, Miss Hartau, dat het mij ook nog zal gelukken een beer te schieten." „Is daar kans op ?" vroeg Hartau. „Hölderlin beweert een berenfamilie op het spoor te zijn, en wij beiden willen deze berert besluipen en trachten te schieten." „Dat is toch een nieuw gevaar voor u, Mij Salten." .( „Maak je niet ongerust, Winnifred, op d< berenjacht gaat Mr. Salten niet alleen. Maaj u moogt ook niet alleen met Hölderlin gaan die is te jong en te weinig voorzichtig. Neerj tenminste Ernst Richter ook mee. Misschiei ga ik zelf mee — een berenjacht zou mij kun> nen verlokken. Het is lang geleden, dat il, er aan deel nam. ik leg dan voor mijn aandeel van den buit beslag op een berenham. En als er een mooie berenhuid wordt gevangen, dan laat ik die voor jou bereiden, Winni. Die zou je heel goed in je leeshoekje voor den divan als kleed kunnen gebruiken." Winni keek haar vader eenigszins ongerust aan. „Als er maar niemand door in gevaat komt, vaderlief." „Maar, Winni, als drie of vier mannen of de berenjacht gaan, is gevaar buitengesloten. Raakt de eene niet juist, dan raakt de andereJ' Met deze woorden stelde Hartau zijn doch-, ter gerust. (Wordt vervolgd). --- Buitenland. Weekoverzicht. Nadat Herriot's pogingen mislukt waren is het Briand eindeliik gelukt een nieuw Fransch ministerie samen te stellen, waarin Caillaux de portefeuille van financiën heeft. Het is dit laatste feit, dat nan het ministerie ziin kleur en betepkenis geeft De ministerieele crisissen die Frankriik. aan dergelijke crisissen reeds gewoon, den laatsten tiid te'kens onnieuw opgeschrikt hebben, waren feitelijk allen financieele crisissen. De ministers van financiën waren het, d>e over het verzet der kamers tegen hun maatregelen en voorstellen en de buitengewone moeilijkheid van hun taak struikelden en al of niet de geheele ministeries in hun val meesleenten Wie na zoo'n val als nieuwe minister van financiën moest onvolgen, was reeds de groote vraag. Dat ditmaal Caillaux het geworden is, beteekent wel de moeilijkheid, waarin men zich bij het zoeken naar een nieuwen titularis bevond. Toen Caillaux de eerste maal na zijn veroordeelend vor.nis weer minister werd, verzetten de rechter-partijen zich daartecen aanvankelijk met hand en tand. Maar de verwachtingen, die men van zijn financieele canari;.. : ten en van de diensten die hij daarmee Frankriik bewijzen zou, koesterde, maakten dat dit verzet overwonnen kon worden. Als een redder uit den nood werd hij ten slotte ingehaald. Maar hij he