Ingezonden Stukken. Plaggenborg, Juli 1926. NOAR DE NOORDPOOL. Meneer de Redacteur! Geachte vrund ! Bewoare 1 bewoare ! wat heb ik wat beleefd, 't ls al 'n dag of wat leeden en toch bin 'k nog nait recht weer in mien evenwicht. Dat komt, dat men zich mit zoaken ofgeft, woar men gain verstand van het en woar men zich dan zoo inwarkt, dat 't joe in de karsepit begunt te draaien, 't Geval zit aigentliek zoo. Mien neef oet Amsterdam har mie 't haile winter deur 't Handelsblad stuurd as der wat inston van Amundsen. Ik har mie doar oardig in thuusbrocht, ook al omdat men van schooljongen of aan heurd het van Barends en Heemskerk. Och en ook omdat zoo'n zoak wel intressairt. Geregeld har ik ain en ander op de globe, dei 'k nog har van vroeger, noagoan en heur volgd en dou ze der goud en wel overkomen wassen en de andere kante weer langs en alles was meroakel goud goan, har 'k in mie zulf zegd : „Knappe kerels." Goddank, dat 't zoo oafloopen is. Naitwoar, het is beter zoo, as dat ze op ain of andere menair te zuike komen was'n en doar boven was'n dood vroren, want geleuf moar, 't is der kold. Wat wil nou 't geval ? Lees ik mie doar, dat Cook en Lissone al drok bezig wassen om kloar te kriegen plezairtochten noar de Noordpool veurmekoar te moaken. Dei menschen binn der doadelek bie as 'n bok op de hoaverzak, as der wat te verdainen is en gladde vogels binn 't, dat mot men tougeeven — 't is heur wel touvertrouwd. 'k Docht zoo: Jonge, Teunis, zoo'n raisje konst ook wel mit moaken, dat was as wat oaflaiden en 'n haile diverdoatsie en bovendain, ieder en aine duurt doar nait op aan. — Kortom, ik belde „Schiphol" as even op en vruig of de zoak dit zömmer nog veur mekoar kwam en joawel, 't antwoord was: al zoo goud as in orde en zollen mie binnen 'n poar doagen noader berichten. 'N schrieven van Lissone, de eerste tocht ging mit de langste dag oaf en as ik mit wol, dan mos ik doadelijk passoage bestellen. Kosten van de rais, alles inbegrepen, 300 gulden. Duur van de rais twei doagen en nachten. Keek de globe nog as noa en 't kwam goud. „Schiphol noar Stokholm, Stokholm-Spitsbergen, Spitsbergen-Noordpool en dan zoo terogge. — 'k Bedocht mie nait, moar bestelde ploats. Langste dag, 'k had alles veurmekoar moakt, vetleeren stevels, goud mit troan insmeerd, de overjasse van mien voader, dei wel 'n pink dik is, veur 'n dag hoald, mien mutse mit oorkleppen bie der hand en 'n poar dubbel gebraide wanten in de buutse, wat riekelk zakdouken en 'n poar halsdouken en zoo wr.s 't spul goud veurmekoar. Kloassie zegt: Oom, wat wil ie ? Ik zeg: Ik mout even veur zoaken 'n klain raisie noar 't Noorden moaken en wil mie der moar wat goud inzetten. 's Morgens 5 uur zeg ik tegen de groote knecht: Krieg de auto even oet schure en breng mie noar Winschoot, achter 't hotel Wisseman, noar 't vlaigveld. Nou, mien Fordje lopt 100 kilometer in 't uur, 't was dus moar 'n aanzet. Om zes uur instappen, 'k Was de ainigste passagier. Doadelijk dwarsover was wie om 7 uur op Schiphol. Doar wür net de machine boeten hoald en was wie 10 passagiers. Even 'n kop koffie, de belle ging, instappen, portier dicht en dou noar Stokholm. Om 12 utir in Stokholm en hou dichter wie doar bie kwamen, houveul te meer machines in de locht om ons tou vlogen, 't Was op 't vlaigveld net 'n zwarm aibers dei verhuuzen gingen. Amerikoanen, Engelsen,' Itoaliaonders, Spanjolen, Fransen, Belgen, allerlai noaties. Amerikoanen wassen al drok bezig in de cantiene ! n goude klok te nemen, dei kerels soepen as tiegers. Engelsen dronken 'n wiskey en wie Hollanders meer 'n fladderakje. Je kon der alles kriegen. Om ain uur ging de belle weer, instappen in de groote luchtschepen, woarin ieder honderd man in konden, 't Ging gauw, portieren dicht, de chef wenkte mit de hand: ankers lös en vort ging 't. Om drei uur Spitsbargen, even aanhollen veur 'n beetje benzine, de kellners luipen doar direct net as hier bie 't station mit koffie, grocje enz. en heb we doar moar 'n grocje nomen, 't Was doar al wat kold. — Kwart noa drie lös, en dou op de Noordpool aan. Even noa vief dou har wie de groote cafee's en hotels al in 't zicht, alles vol vlaggen van alle noaties en 'n drokte van belang. 't Oetstappen ging gauw en dou wie in dei iespalaizen kwamen, dou vonden wie 't wat fijn. Al dei hotels en andere gebouwen binn oet iesblokken optrokken, worden centroal verwarmd, hebben electrisch licht, warm en kold woater en alles zoo gerieflek as men moar wensen kan. Ik zeg tegen onze laidsman van Lissone: Jonge, wat heb je dat kroanig doan. Joa, zegt e, 't het muite kost en geld, moar as 't 'n beetje wil, dan sloag wie der ook oardig wat oet. De mensen willen oafwisseln en dit is 't neiste wat ze hebben kenir. Om 6 uur de belle veur 't diner en dou wie allemoal goud aanzeeten wassen, dou begonnen dei kellners te loopen in zwarte rok, servet over de arm, net as in 'n hotel te Amsterdam. 't Menu was: Eskimo-soep — walrussen-biefstuk met aardappelen — ijsbeeren-coteletten met doperwten — gebraden pinguins met compote — eiervla van watervogels — Garibaldie-pudding — aardbeien met slagroom van walvischmelk. Dranken, warme roode of witte wijn, heete groc van rum en groc van IJsIandsche mos, alles gloeiend warm, want de kolde kon men wel al zoowat vuilen. 't Smuik allemoal best, al was 't ook wel wat vissig, omdat alles in troan broaden en bakken wür. Om 8 uur 'n kop haite koffie en dou 'n tocht noar boeten om de zunne te zain passairn over de pool. 'n Mooi gezicht, luip der net overhen as 'n kegelballe over de planke, Duuster wür 't nait en konden wie gerust wat rond loopen, alle volk was nog drok aan de gang, tennisboanen en zoo meer aan te leggen en mooie wegen deur 't ies hen te moaken noar de bargen, wat wieder op. Om tien uur ging 'k moar 'n beetje liggen, 'k har eerst nog moar 'n poar stevige grocjes nomen veur de kolde. — Sloapen heb 'k best, moar om 5 uur was 'k wakker, kroane open draait veur warm woater, wassen en zoo meer, 'n kop haite koffie en dou moar noar boeten, 'k Luip even noar 't strand en dou heb 'k wat zain, wat 'k nog nooit zain har; 10 walvissen, de haile vaistoapel har zich zoover op strand warkt, dat 't volk ze melken kon. 'k Vruig zoo'n vent: Houveul geven ze zoowat ? 200 kan per dag, zegt e, en zoo vet, beter as de kooien op 't vastland. Allemachtig, wat 'n gezicht. Verder op wassen de sloagers aan de gang, wat jonge walrussen, zee-olifanten en iesbeeren te slachten veur ons ontbiet. 't Ging meroakel gauw — dei Eskimo's binn slim handig doarin. Om 8 uur ontbiet: spiegeleier van zeevogelsmit beerenham, gestoofde walvischlever mit brood, olifantentong mit gestoofd rendiermos, eiervla van watervogels — alles mit volop koffie of warme drank. Negen uur wandeling mit de gidsen noar de heuvels. Op de top har je 'n prachtgezicht noar de mooie waiden mit bloumen, noar de zuudkant, want 't is doar net as in Zwitserland, aine kant van de bargen ies en winter, aan de andere kante zömmer en Zondag. Doar wassen dan ook de eerbaien-toenen en wiir de gruinte verbouwd, wiirren de iesbeeren opfokt en mest en zoo meer. Om 10 uur instappen veur de omraise. 'k Ging as even onze gids vroagen, wat toal de mensen hier toch wel spraken; ik kon ze nait verstoan. Ja, zegt e. wie hebben heur in 'n körte tiert Volapuk en Esperanto leert en nou kennen ze zich mit iederenain dudelik moaken. Knap is 't, zeg ik, moar mit fooien geven, hou gait dat ? Och, zegt e, dat ken ieder kellner al bie zien geboorte: genog, 'n blied gezicht, nait genog, 'n schaive bek — dat is overal geliek. Spitsbergen ging we veurbie direct naar Stokholm, doar der oet en weer in de vlaigmachines; hebben eerst nog 'n stevig glas Zweedsche punch nomen,, wat allemachtig lekker is. Om 5 uur weer op Schiphol, even 'n kop koffie en dou noar Winschoot. 'k Was om half zeuven thuus en zeg tegen Kloassie: Nou wat zegst der van? Hail noar de Noordpool west. Goddank Oom, zegt ze, dat ie weer bie binn. Ie hebben de haile nacht de nachtmerrie had. Om ain uur vannacht heurde ik, dat ie onrustig wassen en heb as keeken en joa, ie deeden niks as proaten over Noordpool, Stokholm en zoo en ik kon joe nait wakker kriegen. 'k Bin dou moar op bleeven, 't wür ja toch al weer licht en heb joe kolde compressen op 't heufd legt, zoo goud en zoo kwoad as 't ging, moar benul kon 'k in joe bepoald nait kriegen, totdat nou gelukkig de koorse weer over is. — 'k Heb joe gusteroavend vot woarschauwd, ie zollen gain drei stokken oetgebroaden spek van dei olie motte opeeten, dat was te gail en dan al dei neie eerappels der bie, moar ie wollen ja nait heuren, en dou 'k zee, veur 't noa bed goan: neemt 'n glassie cognac of 'n beerenburgie, dou heb ie twei stevige cognacgrocs nomen en dei hebben joe de loer draaid. 'k Zeg, nee Kloassie, dat is 't nait allain, moar die duuvelse prakkezoatsie over de Noordpool en dei voarderij, dei het der ook schuld aan. Barg dei globe weer op 't kamnet, hail achteraan en al dei oetknipsels over de Noordpool oet de kranten bran dei op — 't zei wel lang duren veur dat 't zoover komt as ik dreumd heb, moar ainmoal komt, want zuk soort mensen as Lissone en Cook geven gain kamp en as ze nou moar 't gelok hebben, dat deur ain of ander omstandighaid gold vonden wordt aan of op de Noordpool, dan is 't laive leventje goande. Want gold, ploatina en diamant, dei drei dingen, dei drieven de mensen tot allerlei onzinnige dingen en zeilen ze ook drieven de Noord- en Zuudpool te exploitairn, al zei 't pad der noar tou ook mit mensebonken plavaid worden. 'k Wil moar zeggen, meneer de Redacteur, geachte vrund en ik road joe aan, 's oavens nait te veul zwoar eetn noar binnen te warken en gain poar stevige grocjes opslobberen, want wis en drei, dan krieg ie de nachtmerrie en komen net as ik op de Noordpool terecht. Joen vrund TEUNIS. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. BRENGT Dl MAAGLIJDEN TOT BEDAREN door U te bedienen van Gebismureerd Magnesium. Onverschillig of Uw maaglijden U kwelt in den vorm van zurige scherpte, braken of ophooping van gassen in de darmen, enz. enz., de oorzaak daarvan is in de meeste gevallen een overmatige zuurvorming in de maag. Gebismureerd Magnesium neutraliseert onmiddellijk alle overmaat van zurige scherpte en maakt zoodoende een eind aan de oorzaak der aandoening. Verkrijgbaar bij alle goede Apothekers en Drogisten a f 1 per flesch. --- Gemengde Berichten. Genezing door de mode ? Dr. Stokes, de directeur van een krankzinnigengesticht in den staat Illinois, kwam eenigen tijd geleden, toen hij door de vrouwendfdeeling wandelde, op een uiterst modern denkbeeld. Hij had juist den avond te voren een groot feest bijgewoond, en de herinnering aan tal van mooie, elegante vrouwen was nog levendig; de herinnering aan stralende, verleidelijke oogen, behaagziek lachende lippen, goedverzorgde handen, aan die heele atmosfeer van vreugde-om-eigenschoonheid, waarin zich die vrouwen bewogen als in haar oer-eigen natuurlijk element. Des te dieper trof hem nu de aanblik van onverschillige gezichten, gedoofde oogen, moede gebaren. Nimmer was hij zoo geschokt door de somber-berustende houding van toch levende menschen. Met haar uniforme blauw-witte gestichtskleeding, haar plompe schoenen, haar achterover gekamde haren met-knotjes-in-den-nek, geleken deze gestalten in 't geheel niet meer op vrouwelijke wezens. Zouden zij zóó kunnen genezen, afgesneden als ze waren van haar ware levensbron ? Dr. Stokes waagde het toen, een besluit te nemen, dat wellicht alleen in Amerika direct doorvoerbaar is. Hij overwoog : een vrouw, die zich niet tooit, die zich niet poedert of schminkt, die geen bobbed hair heeft, die niet beschikt over zijden kousen en andere bagatelletjes, zulk een vrouw kan nooit normaal worden. De uniform is de doodsvijand der vrouw. De waardigheid der wetenschap wordt niet geschaad, als men der zielszieke vrouw het speelgoed geeft, dat elke normale vrouw noodig heeft. Hij liet in de afdeeling „lichte gevallen" een soort schoonheidssalon inrichten. Daar vinden de arme vrouwen, wien Jiet geluk van bezig te zijn nu eenmaal ontzegel* ,'s; het surrogaatgeluk van een Eton-kopje, vart de lippenstift, de geverfde wenkbrauwen, het schminkkastje, de dag- en nacht-crême, de schoonheidsmassage en het nagelpol ijst-steentje. Ook werd een mode-salon ingericht, waar voortdurend japonnetjes voor de patiënten worden vervaardigd. De resultaten zijn, zegt men, zeer goed. Er ontwaakte weer belangstelling voor het leven. De arme zieken komen 's avonds bijeen, met bloedroode lippen, blauwe oogleden, schaarsche kleeding, sommigen zelfs met monocles, zij dansen Charleston. Ze zijn, zoo merkte een bezoeker bitter op, van normale dames bijna niet meer te onderscheiden. --- Economisch Weekoverzicht Het is voor menig koopman nog een moeilijke en vooral gevaarlijke tijd. Men zou eerder willen aannemen, dat de oorlogsnaweeën nu zoo langzamerhand waren afgeloopen, doch het blijkt maar al te goed, dat er in de handelswereld nog genoeg minder gunstige dingen zijn. Om een voorbeeld te noemen, de kwestie van het vertrouwen. Op vertrouwen moet een goed geregelde handelswereld kunnen bestaan en dat vertrouwen moet op eerlijkheid en fatsoen zijn gegrondvest. Waar vindt men in den tegenwoordigen tijd vertrouwen, en daarbij de zoo noodzakelijke eerlijkheid ? Wij willen de goede uitzonderingen, welke er gelukkig nog bestaan, niet te nè. komen, doch die sluiten tegenwoordig den regel absoluut niet uit: er is veel, veel te veel oneerlijkheid en daardoor veel wantrouwen. Wat te denken van den kantoorbediende, die den inhoud van een aangeteekenden brief in zijn zak stak en den brief met krantenpapier gevuld ter post bezorgde enkele weken geleden ? Wat te denken van den commissionnair in effecten, die iemand bijna tot eene storting van gelden vooi; een compagnonschap bewoog en zelf een dag later in staat van faillissement werd verklaard, niettegenstaande alle mogelijke goede informaties, van zelfs o.a. een accountant ? Wat tenslotte te denken van den bankbediende, die dusdanig een telmachine wist te bedienen, dat hij er duizenden en duizenden mede in zijn zak wist te knoeien ? Wij zouden rustig kunnen doorgaan en nog ettelijke dergelijke misdrijven kunnen noemen, doch deze enkelen zijn voldoende om de beweringen bovenvermeld te staven. Na dit somber betoog een enkel woord over de effectenbeurs, die de laatste opleving alweer overleefd heeft. Er is zomerstemming ter beurze, d.w.z. het is er kalm en onbewogen. De koersen zijn eerder hetzelfde gebleven wat het gevolg is van de sterk verminderde belangstelling van de publieke zijde. Het fonds, dat echter een uitzondering op den regel vormt is H.V.A. — welk aandeel heden, Dinsdag, reeds tot 707 % is gestegen ! De beweegredenen liggen wel voor de hand : n.1. een naderende claim en het te knippen dividend, waarvan men verwacht, dat na betaalbaarstelling de koers weer verder zal rijzen. Verder is de oliemarkt iets gunstiger gestemd voor Koninklijke Olie, welk fonds thans circa 405 % noteert, en ook in het begin dezer maand dividend betaalt (13 % slot), doch dit fonds ligt ook goed ter buitenlandsche beurzen, zoowel te New-York, Londen en Parijs. Vooral te Parijs neemt de handel in Kon. Olie soms groote afmetingen aan in verband met op- en neergaanden wisselkoers. Van de rest der effectenmarkt is thans al heel weinig te vertellen. De valutamarkt is ook weer stiller en in afwachting van de enorme maatregelen die den nieuwen minister van financiën in Frankrijk worden toegeschreven. De bedoeling schijnt te zijn credieten te verkrijgen in Amerika om den Franc te stabiliseeren, doch waarschijnlijk is het, dat dit niet zoo gemakkelijk zal gaan. De geldprijs is de laatste weken iets duurder geworden en noteert thans 3 a 3% %. --- De Lotgevallen van Snuffelgraag en Knagelijntje. Een Muizenhistorie. 20 Wij dankten den vriendelijken baron hartelijk en liepen toen snel de gang in. En dat was maar goed ook. Want plotseling werd het donker achter ons en toen we omkeken zagen we het vreeselijke hoofd van Kater de Reus vlak voor den ingang van het rattenhuis. We rilden allebei en liepen haastig door. Het huis van meneer Grijsbaard den waterrat vonden we prachtig mooi. We liepen door een lange gang met een looper van welriekend gras. En uit de donkere wanden kwam mooi zacht licht van kleine glimwormpjes. Aan 't eind van de gang was een deur. Eindelijk kwamen we in een ruim woonvertrek. Er brandde een haard en boven het houtvuur kookte soep van regenwormen in een ketel. Die soep rook zóó heerlijk, dat we allebei ons maag voelden jeuken. En daar aan tafel zat ook de familie van oom Grijsbaard, de waterrat. Tante Grijsbaard was bezig om een broek van een van de kinderen te verstellen. Twee neefjes zaten aan tafel en lazen uit hetzelfde boek. En op den grond speelden een neefje en een nichtje winkeltje met aardige driekante beukennootjes ---