De Noord-Ooster van Dinsdag 24 Sept. 1929. no. 113. Tweede Blad. Officieele Publicatiën. KOSTELOOZE INENTING EN HERINENTING Gemeente Oude-Pekela. Burgemeester en Wethouders van Oude-Pekela maken bekend, dat op Vrijdag 27 September en Dinsdag 1 October a.s., telkens des namiddags te 7% uur in de gymnastiekzaal der Hendrik Westerschool alhier, gelegenheid zal worden gegeven tot kostelooze inenting en herinenting. Oude-Pekela, 21 Sept. 1929. H. HINDERS, Loco-Burgemeester. H. HEIKENS, Secretaris. --- GEMEENTERAADSVERGADERING TE WHDERVANK op Vrijdag den 27en September 1929, des namiddags te 6% uur. Te behandelen: 1. Ingekomen stukken. 2. Aangehouden adres van de afd. Groningen van den Bond van gemeente-veldwachters in Nederland over salarisherziening. 3. Vaststelling der rekening 1928 van het Burgerlijk Armbestuur. 4. Voorloopige vaststelling der gemeente-rekening 1928. 5. Benoeming van een Hoofd der Westerschool te Stadskanaal. 6. Benoeming van een onderwijzer aan de U.L.O.school te Stadskanaal. 7. Aanwijzing van het personeel voor het geven van Vervolgonderwijs. 8. Comptabiliteit. --- GEVONDEN VOORWERPEN. Een groot model verstelbare Moersleutel. Terug te bekomen bij Marechaussee-kazerne, Bareveld. --- Buitenland. DUITSCHLAND. Een Duitsch burgemeester pleegt moord en zelfmoord. De Burgemeester van Unterhainsdorf heeft Zaterdagavond zijn vrouw en vervolgens zichzelf doodgeschoten. Blijkbaar heeft het onderzoek der gemeentekas groote onregelmatigheden aan het licht gebracht De gemeente-ontvanger, die sedert Vrijdag voortvluchtig was, had een brief achtergelaten, waarin hij den burgemeester van verduisteringen beschuldigde. Toen deze kennis kreeg van dezen brief, werd hij wanhopig en pleegde moord en zelfmoord. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. Meiier Tel. 443 Wlldervank. Leidsche Wollen Dekens. Gestikte Dekens met Wolvulling. Compleet Beddenmagazijn. --- FEUILLETON. DOOR LIEFDE BEVRIJD Roman van H. COURTHS—MAHLER. Uit het Duitsch vertaald door A. E. C. VuerhardBerkhout. 8) Eva Hermsdorf werd door mevrouw von Brenken van het station gehaald. Het jonge meisje was opgetogen over zooveel hartelijkheid en begroette de oude dame dankbaar. „Dat u nu de moeite heeft genomen, om hierheen te komen." „Ja, kindje, ik hield het gewoon niet uit van nieuwsgierigheid om je te zien. Mijn dochter had zoo'n geestdriftige beschrijving van je gegeven, dat ik me zoo gauw mogelijk zelf wilde overtuigen. Ziezoo, stap maar in, en geef het regu van je koffer maar aan den knecht hier, Karei, zorg, dat de bagage thuis komt. En nu vooruit." Eva keek in het goedige, vriendelijke gezicht van de oude dame. Ze leek veel op haar dochter, alleen was ze dikker en werd het gezicht omge Ven door grijs haar, in plaats van door blond. Terwfl de auto door het stadje reed, spraken de dames maar weinig, doch buiten op den open landweg, die tusschen bosch en weide doorging, werd het gesprek levendiger. Eva bracht mevrouw von Brenken de groeten van haar dochter over en vertelde, dat deze over acht of tien dagen zou komen. De oude dame was daar verrukt over en vond het heerlijk, naar hartelust over haar dochter en haar leven te kunnen babbelen. Eva vertelde bereidwillig al les wat ze wist. En toen er niets meer te vertellen viel, begon mevrouw von Brenken over Plessentin. „Kijk, kindje, dat alles hier behoort al bij Plessentin, zoover we kunnen zien. Achter het bosch daarginds liggen nog twee hoeven. Plesssentin is het grootste en rijkste grondbezit in de buurt. Je zult dadelijk links, als we de laan uit zijn, het slot zien liggen — daar. zie je." Eva had scherp de laan in getuurd en zag nu even het geweldige gebouw liggen. „Het schijnt een heel groot huis te zijn," zei ze nog altijd turend naar de plek, waar het slot al weer lang achter de boomen verdwenen was. Mevrouw von Brenken knikte lachend. „Ja, verbazend groot. Ons Brenkenhof kan er wel in ronddansen. Maar daar zie ik graaf Plessen met een van zijn opzichters aankomen. Dat zullen we als een goed voorteeken beschouwen. Die groote, slanke man is graaf Plessen, je kunt nu dadelijk kennis maken." Eva had zich omgewend en keek brandend nieuwsgierig naar de beide heeren. Kort daarop naderde Udo de auto, terwijl de opzichter met een beleefden groet doorreed. Mevrouw von Brenken had den chauffeur bevel gegeven stil te houden. „Dat treft goed, mijnheer Plessen, nu kan ik u direct mijn logeetje voorstellen. Graaf Plessen — juffrouw Hermsdorf." Udo kuste de oude dame de hand en boog beleefd voor Eva. Onderzoekend keken de donkere oogen in de heldere grijze meisjesoogen, die hem zoo eerlijk aankeken. Er zijn mpnschen, die elkander slechts behoe ven aan te zien, om te weten, dat er onmiddellijk wederzijdsche sympathie bestaat. Zoo ging het ook hen beiden. Die eene, lange, onderzoekende blik was voor beiden voldoende geweest om hen de zekerheid te schenken, dat ze elkaar vertrouwden. „Het doet me genoegen, nu al kennis met u te maken, juffrouw Hermsdorf. U weet zeker al van mevrouw von Brenken, welke verwachtingen ik aan uw komst heb vastgeknoopt." „Ja, mijnheer Plessen, mevrouw von Brenken heeft me alles verteld." „Als u het goed vindt, kom ik morgen al met mijn zuster en mijn dochtertje naar Brenkenhof." „Dat zou ik erg prettig vinden. Eerlijk ge zegd, ben ik dol nieuwsgierig om uw zuster en uw dochtertje te leeren kennen." Hij lachte op zijn droevige manier en dat lachje sneed Eva door de ziel, het verried haar, dat die man ongelukkig was. Zoo'n lachje heeft niets vroolijks en een diep medelijden vervulde haar hart. Ze kon dat gevoel geen naam geven, maar het was er en vervulde haar met een zalige, smartelijke onrust. „Mevrouw von Brenken heeft u hoop ik niet verzwegen, dat mijn zusje eigenlijk een hopeloos geval is ? Ze kan niet stilzitten en is wel wat al te openhartig," zei hij, haar onderzoekend aan ziend. „Als gravin Hella niet van stilzitten houdt, moet er een leermethode gevonden worden, die haar in dat opzicht niet te veel dwang oplegt. En openhartigheid is het voorrecht van kinderen." „Zult u dan niet boos zijn, als mijn zusje u door een al te groote openhartigheid misschien kwetst?" „Neen, zeker niet, een kind heeft dikwijls een scherpen blik voor de fouten van zijn opvoeders, dat weet ik nog heel goed uit eigen ervaring, en dan moeten we zoo'n eerlijke critiek zonder boosheid opnemen en er uit trachten te leeren. Mijn vader zei dikwijls: „Ouders voeden niet alleen de kinderen op, de kinderen voeden de ouders nog veel meer op." Udo gaf haar snel de hand en keek haar met een warmen blik aan. „Ik geloof, dat wij elkaar begrijpen," en zich tot mevrouw von Brenken wendend ging hij voort : „Ik wist wel, dat ik op uw raad af kon gaan, mevrouw. Voltooi nu uw goede werk en wees morgen de tusschenpersoon tusschen Hella en juffrouw Hermsdorf." „Dat zal niet noodig zijn, mijnheer Plessen. Zoover ik Hella ken, zal ze gauw haar eigen oor deel over juffrouw Hermsdorf vormen en goed ook. De beide voornaamste kwaliteiten, die Hella als voorwaarde stelde, heeft mijn lief logeetje zeker." Udo keek de oude dame vragend aan, toen begreep hij, wat ze bedoelde en keek Eva nog eens onderzoekend aan en weer kwam dat eigenaardige melancholieke lachje op zijn gezicht. „Ja, die deugden zrjn aanwezig," zei hij toestemmend. „Mag ik weten, wat dat voor deugden zijn?" vroeg Eva een weinig blozend. Mevrouw von Brenken schudde het hoofd. Neen, kindje, ik wil je niet ijdel maken." Nu werd Eva vuurrood en keek een beetje verlegen langs Udo heen het bosch in. Deze nam kort daarop afscheid van de beide dames er reed in galop zijn opzichter achterna. Eva keek hem peinzend na, tot mevrouw von Brenken haar hand op den arm van het meisje legde. „Ik heb je verlegen gemaakt, kindje, ben je er boos om?" Eva schrok wakker uit haar gedachten en keek met een guitig lachje in het lieve gezicht van de oude dame. „O, lieve mevrouw, ik verdiende straf voor mijn nieuwsgierigheid, het was mijn eigen schuld." „Zie je, dat bevalt me in je, dat je niet lichtgeraakt bent." „Maar dat is toch geen verdienste, ik weet toch, dat u me niet plagen wilde." „Zoo, zoo kleine menschenkenster, hoe weet je dat zoo precies?" „Dat hebben uw lieve oogen me verklapt, die oogen ken ik, mevrouw von Hohenau kijkt precies zoo de wereld in, even goed." De oude dame lachte hartelijk. „O wee, nu heb je me ontwapend, maar nu sluiten we dus wapenstilstand. Zeg eens eerlijk, wat voor indruk graaf Plessen op je gemaakt heeft." Eva wierp een peinzenden blik achter den ruiter aan. „Hij moet heel ongelukkig zijn." Mevrouw von Brenken keek ernstig getroffen in het jonge gezichtje. „Is hem dat zoo duidelijk aan te zien? Als je iemand dikwijls ziet, vallen die dingen niet meer zoo op. Graaf Plessen was in zijn jeugd een vroolijke, levenslustige man,'maar na den dood van zijn vader is hg heelemaal veranderd. Maar wij zijn er al aan gewend, dat hij altijd ernstig en stil is. Ziet hij er werkelijk zoo ongelukkig uit?" „Ja, het ligt in zijn oogen en in zijn manier van lachen." Mevrouw von Brenken zweeg en keek nadenkend voor zich uit. Ook Eva zweeg, haar gedachten hielden zich uitsluitend met graaf Plessen bezig. Toen mevrouw von Brenken en Eva Brenkenhof bereikt hadden en uit de auto stapten, werden ze door mijnheer von Brenken opgewacht. Zijn oogen rustten met welgevallen op het jonge meisje, toen hij zei: „Het zal ona oude menschen goed doen, dat we weer eens jong leven in huis krijgen, hè Anna?" „Dat zal het zeker, Adolf. En over acht of tien dagen hebben we Magda ook hier en natuurlijk haar man ook af en toe gedurende de manoeuvres. Kom Eva, ik zal je even naar je kamer brengen." Ze stak haar arm door dien van het meisje en liep met haar de trap op. De laatste deur van een lange gang voerde naar de kamer, die voor Eva bestemd was. Het jonge meisje uitte een kreet van verrukking, toen ze de lichte, vroolijke kamer binnen ging. „O, wat mooi, de kastanjes kijken de kamer in. Heerlijk, al dat groen. O, lieve mevrouw, wat is het hier verrukkelijk!" De oude dame tikte haar lachend op de wang. „Ja, je moet je ook thuis voelen op Brenkenhof, kindje. Maar nu laat ik je alleen, je wilt je zeker graag wat opfrisschen. We wachten ja straks op het terras beneden, daar drinken we thee. Je zult wel trek hebben." Eva kuste de hand van de oude dame, ze zei niets, maar in haar oogen stond duidelijk te lezen. „Ik dank u innig, dat ik hier zoo hartelijk ontvangen word." Toen den volgenden dag de auto van Plessentin voorreed, zaten de Brenkens met hun jonge gast onder een van de groote kastanjes in den tuin. Hella lette eerst goed op, dat Hannie stevig op den grond stond en toen trok ze haar mee naar mevrouw von Brenken. „Dag tante. Kom Hannie, geef eens een mooi handje. O, tante Brenken, het is gewoon zalig om tante te zijn. Kijk eens naar mijn kleine dot, ik heb haar heel alleen aangekleed, ik wil niet hebben, dat juffrouw Daumann met haar ongeduldige, beenige handen aan mijn lieveling zit, O, heeft u visite?" Udo had Hella expres niets van Eva's komst verteld. „Ja, Hella, mag ik ook niet eens bezoek heb' ben?" „Natuurlijk." „Nu, bekijk mijn visite dan meer eens, hoe bevalt ze je?" Hella was met Hannie en mevrouw von Brenken naar Eva toegeloopen, terwijl mijnheer von Brenken Plessen begroet had en langzaam volgde. Hella keek Eva met haar blauwe, zonnige oogen aan. Deze deed een stap naar voren en stak haar bedaard en vriendelijk de hand toe. „Dag, Hella," zei ze hartelijk. Hella legde haastig haar hand in die van het jtonge meisje en lachte. „Dag! Hannie, geef eens een handje. Dit is mijn nichtje." Die laatste woorden klonken buitengewoon trotsch en plechtig. Hannie legde gehoorzaam haar handje in Eva's hand, die verrukt door de lieftalligheid van het kind, voor haar neerknielde en in het mooie gezichtje keek. „Wat een snoezig kind," zei ze, oprecht bewonderend. Hella was verbazend trotsch over dien lof. „Ja hè? Maar tante Brenken, u moet me nog zeggen, hoe uw logée heet." „Juffrouw Eva Hermsdorf." Hella richtte zich op en zette groote oogen op, „O — maar zoo heette — o, tante, is dat soms mijn nieuwe-gouvernante?" Eva, die nog steeds met Hannie bezig was, keek lachend naar Hella op. „Zou dat zoo erg zijn, Hella?" vroeg ze zacht. Hella vloog naar haar broer toe. „Verbeeld je, Udo, wie denk je dat hier bij tante Brenken gelogeerd is? Mijn nieuwe gouvernante. Zeg nu zelf, is het nu niet veel leuker, dat ze jong en mooi is ? Nu zul je eens zien, hoe wij Hannie opvoeden, je hoeft je niets ongerust meer te maken." Dat had ze hardop gezegd en allen moesten om het drukke kind lachen. „Zeg Hella, is juffrouw Hermsdorf nu net zooals je haar gewenscht hebt?" vroeg mevrouw von Brenken. Hella knikte energiek. „Ja, precies zoo, ik ben erg tevreden over u, tante," zei ze ernstig en ging toen naar Eva toe, die juist Udo begroette. Ze legde vertrouwelijk haar hand op Eva's arm. „Komt u al gauw op Plessentin, juffrouw?" „Moet ik werkelijk komen?" „Natuurlijk, is 't niet, Udo?" Deze boog voor Eva. „Als u die zware taak op u wilt nemen? Je moet juffrouw Hermsdorf tijd geven om er over te denken, Hella." „Er valt niets te bedenken, mijnheer Plessen. Als u me deze twee kinderen wilt toevertrouwen, zal ik mijn best doen, uw vertrouwen niet te beschamen." Hij stak haar de hand toe. „Dan zijn we het eens. Ik hoop, dat we u gauw op Plessentin mogen verwachten. Juf frouw Daumann, de tegenwoordige gouvernante van mijn zuster, heeft meer dan genoeg van haar betrekking. Ze zou misschien wel bereid zijn, al vóór den eersten September weg te gaan." „Daar komt niets van in, Plessen," riep mijnheer von Brenken. „Juffrouw Hermsdorf mag niet voor den eersten September bij ons weg. Dat zijn trouwens nog maar veertien dagen, zoo lang willen wij nog van ons logeetje genieten." Udo en Eva keken elkaar lachend aan. „Dan moet ik er natuurlijk in berusten," zei Plessen. Het zou je ook niets helpen om te protesteeren." „Maar ik mag toch in dezen tijd dikwijls met Hannié naar Brenkenhof komen, hé tante?" riep Hella smeekend. „Zoo vaak je wilt. En om je gelegenheid te geven, gauw vriendschap te sluiten met juffrouw Eva, zullen we haar nu met jou en Hannie alleen laten. Gaat u mee naar binnen, mijnheer Plessen?" De Brenkens gingen met Udo het huls binnen en de drie anderen bleven onder den kastanjeboom achter. Een kind, een bakvischje en een volwassen meisje. Eva begon met Hella te babbelen en leerde ondertusschen het kleintje een spelletje met ronde kiezelsteentjes. Ze zei de verschillende woorden heel langzaam en duidelijk in het Duitsch voor en Hannie deed haar best ze nu te te zeggen. Het was een grappig koeterwaalsch, dat ze er uitbracht. „Hannie heeft al veel geleerd, juffrouw Hermsdorf — of mag ik u bij uw naam noemen?" „Graag, Hella." „Ziet u, juffrouw Eva, mijn nichtje heeft al veel geleerd. Ze spreekt al een massa woorden goed uit. Schattekind, zeg eens: lieve papa en lieve tante Hella." Hannie zei het gedwee na. „Klinkt dat niet snoezig?" „Ja, allerliefst. Je bent zeker erg blij, dat je goed Fransch kent, hè?" „Ach, dat gaat lang zoo goed niet als ik zou willen. Hannie verstaat me soms heelemaal niet en dan moet ik Udo er bij roepen om te helpen. Juffrouw Daumann helpt me nooit, ze zegt, dat het mijn verdiende loon is, dat ik niet vloeiend met Hannie praten kan. Ik heb zoo dikwijls mijn lessen niet geleerd, moet u weten." „Dat zal nu wel beter gaan, we zullen flink Fransch leeren, dan haal je het wel gauw in." Hella zuchtte. • „O jé, dat beteekent weer stilzitten natuurlijk." „Alleen bij het schriftelijk werk. Het mondelinge kunnen we buiten doen en wat we elkaar willen zeggen als Hannie er bij is, zeggen we eerst in het Fransch en dan in het Duitsch, dan leert die kleine schat van jou evenveel als van mij en als je zelf een ander iets moogt leeren, leer je zelf des te vlugger." Hella maakte een luchtsprong van pleizier. „Dat is een prachtig idee, juffrouw Eva. Buiten leer je duizendmaal beter dan in een kamer. Maar juffrouw Daumann wou nooit buiten zitten, ze krijgt altijd kiespijn als ze buiten zit en wandelen wou ze ook niet. En als ik lang in een kamer moet zitten, moet ik even uitrazen — en — nou, dan komt het er niet op aan, of ik in een boom klim of over een beek spring. U moet maar direct weten, dat ik dikwijls zulke dingen doe." Eva lachte. „Dat is niets erg. Ik ben ook dikwijls in boomen geklommen en ik spring nu nog graag over een sloot, als ze niet al te breed is." Hella keek haar een oogenblik stom verbaasd aan, toen klapte ze vroolijk in de handen en danste van pleizier. „O fijn, fijn! O juffrouw Eva, u zult dus niet zeggen: „Foei, hoe kan een jong meisje in een boom klimmen." Zelfs Udo is een beetje boos als ik het doe. Is dat nu niet mal? Ze weten gewoon niet, hoe dol het is zoo tusschen die blaren te zitten." „Neen, en niemand denkt er misschien aan, dat je eigenlijk nog een kind bent en geen jonge dame," zei Eva met een guitigen blik op het weinig opgetogen gezichtje van haar aanstaande leerlinge en ze ging bedaard verder: „Als een meisje een jonge dame begint te worden, dan verlangt ze er vanzelf niet meer naar om in boomen te klimmen, dat weet ik nog heel goed van mezelf. Opeens heb je daar geen zin meer in. Ik denk, dat het bij jou ook wel niet lang meer duren zal, want natuurlijk, als iemand een nichtje op te voeden heeft, wordt ze gauw een dame." Hella ging een beetje beduusd op een stoel zitten. Eva's goed overlegde woorden hadden beslist indruk gemaakt. „Eigenlijk ben ik al niet meer in boomen geklommen, sedert Hannie op Plessentin is," zei ze peinzend. „Zie je wel, dat is al een onmiskenbaar teeken. Maar we kunnen in plaats daarvan tennissen en roeien en zwemmen, dat is ook heerlijk. En je rijdt toch zeker ook paard?" „Ja, Udo heeft me een prachtig paard cadeau gedaan, maar tennissen kan ik niet en roeien en zwemmen ook niet." „Dan zal ik het je allemaal wel leeren, het is veel prettiger, dan in boomen te klimmen." Hella keek al weer vroolijk. „Fijn! Zie je wel, juffrouw Eva, ik heb altijd tegen mijn broer gezegd, dat hij me een mooie jcnge gouvernante moest geven, dat is immers veel beter." Eva bloosde, ze dacht ineens aan het gesprek van gisteren, waarin sprake was geweest van haar voornaamste deugden. Ze begon gauw over iets anders en toen kort daarop een der bedienden verscheen om het drietal te verzoeken, iets te komen gebruiken, stak Hella vertrouwelijk haar arm door dien van Eva en stond zonder protest toe, dat deze Hannie bij de hand hield. Eva had de beide jonge harten stormenderhand veroverd en een dankbaar gevoel vervuld* haar ziel. Udo en de Brenkens zagen glimlachend het vreedzame groepje aankomen. Hella gedroeg zich aan tafel beslist damesachtig. „Zeg, Udo, we zijn het al samen eens over Hannie's opvoeding, juffrouw Eva en ik. Het zal schitterend gaan. In de leerkamer wordt alleen het schriftelijk werk gemaakt, bü voorkeur op regendagen en verder zijn we buiten. Juffrouw Eva geeft buiten les. En waarschijnlijk zal ik ook wel niet meer in boomen klimmen, ik merk, dat ik daar niets meer voor voel." Udo keek Eva verbaasd aan. Deze lachte zacht. j[Wordt vervolgd.). --- Binnenland. IJMUIDEN, 22 Sept. Slachtoffers vanden storm. De storm van Zaterdag eischte hier 2 slachtoffers. Van de Zondag alhier binnengekomen stoomboot „Derika 10" is de stoker L. G., wonende te Middelburg, door een stortzee over boord geslagen en verdronken. Ook de matroos A. S., afkomstig uit IJmuiden, is bij het afwippen over boord geslagen en verdronken. URK, 21 Sept. Ongeluk op de Zuiderzee? Schipper D. Feenstra hedenmiddag met zijn motorschip „Soli Deo Gloria" alhier binnengeloopen, rapporteert, dat hij op twee derden afstand te Lemmer-Urk een omgeslagen wit geverfd scheepje, waarschijnlijk een pleziervaartuig zag drijven. Hij heeft gepoogd het op sleeptouw te nemen, hetgeen mislukte daar een deel van de voorsteven afbrak. Van de opvarenden was niets te ontdekken, zoodat men vermoedt dat deze zijn omgekomen. Een jol omgeslagen. Onze correspondent te Staveren meldt van een ongeval, dat waarschijnlijk hetzelfde is waarop het bericht van onzen berichtgever uit Urk betrekking heeft. Onze correspondent te Stavoren deelt n.1. het volgende mede : Beurtschipper Koch van Workum, komende van Amsterdam, nam te Zaandam een jol van een stadgenoot op sleeptouw. Op het zeetraject Enkhuizen-Stavoren zou de roerganger der jol, een 20-jarige jongeman, iets halen uit de voor boot en liet daartoe het roer los. Dit bleek gevaarlijk, want direct sloeg de jol om en werd het sleeptrosje door de kiel doorsneden. De jolleman kwam nu in een hachelijke positie : langer dan een half uur had de motortjalk noodig om den schipbreukeling te redden, wat eindelijk mocht gelukken. De jol met diverse goederen ging verloren. (Tel.) NAARDEN, 22 Sept. Brand te Huizen. Hedenavond half zes is een hevige brand uitgebroken in een landhuis, bewoond door de familie Schróaer te Huizen. Het vuur breidde zich zoo snel uit, dat de heer S., die alleen in huis was, zich ternauwernood kon redden. Ook een landhuisje werd een prooi der vlammen. Van den inboedel werd niets gered. LAREN, 22 Sept. Brand in het kamp van Laren. Hedenavond 7 uur is plotseling brand uitgebroken in een der barakken van het militaire kamp, gelegen tusschen Laren en Bussum. De barak brandde tot den grond toe af. De oorzaak is onbekend. Een groote menschenraenigte was bij den brand tegenwoordig. Een streng onderzoek wordt ingesteld. HARLINGEN, 22 Sept. Een angstige nacht. Schipper E. Scholten, die gisteravond om 8 uur water uit zijn roeiboot wilde scheppen, dreef door het breken van de lijn naar de Zuiderzee af. Een uitgezonden boot slaagde er niet in, den schipper S. op te sporen. Inmiddels heeft het motorschip „Fenna" den schipper vanmorgen in het Nieuwediep opgepikt en behouden naar Harlingen gebracht. * ASSEN, 21 Sept. H. M. de Koningin-Moeder heeft aan het Provinciaal Ziekenhuis-Comité te Assen doen toekomen, een bedrag van f 1000 als blijk Harer Majesteits belangstelling in de ziekenverpleging in de Provincie Drente. * BORGER, 21 Sept. Door den heer H. N. G. Lubbi alhier, is te Erica een dalplaats aangekocht, waarop door hem een nieuwe groote boerderij naar Deensch model, met afzonderlijk varkensfokstation annex varkensmesterrj zal worden gesticht. De bouw van een en ander is opgedragen aan den aannemer H. Smeenge, alhier. * BORGER, 21 Sept. Bij het café Oostingh alhier had heden de centrale kalver- en pinkenkeuring voor het zandgedeelte dezer gemeente plaats. Gekeurd werd in 7 rubrieken, waarbij als keurmeesters fungeerden de heeren H. Houwing te Westenesch en Zwart te Zeijerveld. De uitslag was als volgt: Rubriek I, dieren geboren tusschen 1 Mei 1927—31 Sept. 1927. Aangeboden 3 exc. Ie pr. f 5, Wed. F. Dillingh, Drouwen, 2e pr. f 4, F. Teunissen, Westdorp. Rubriek II, dieren geboren tusschen l'i Oct. 1927—31 Jan. 1928. Aangeboden 8 exc. Ie pr. f 5, W. H. Dillingh, Bronneger, 2e pr. f 4, H. Oostingh, Borger, 3e pr. f 3, Gebr. Kinds, Ees, 4e pr. f 2, F. Teunissen, Westdorp. Rubriek III, dieren geboren tusschen 1 Febr. 1928—31 Mei d.a.v. Aangeboden 17 exc. Ie pr. f 6, Wed. F. Dillingh, v.n., Ie pr. f 6, H. van Boven, Drouwen, 2e pr. f 5, H. Oostingh, Borger, 3e pr. f 4, F. Weggemans, Ees, 3e pr. f 4, Gebr. Kinds, Ees, 4e pr. f 3, H. Huijing, Westdorp, 5e pr. f 2, F. Teunissen, Westdorp. Rubriek IV, dieren geboren tusschen 1 Juni 1928—31 Sept. d.a.v. Aangeboden 1 exc. Niet bekroond. Rubriek V, dieren geboren tusschen 1 Oct. 1928—31 Dec. d.a.v. Aangeboden 10 exc. Ie pr. f 6, en twee 2e prijzen ieder van f 5, Wed. G. Boelens, Borger, 3e pr. f 4, H. Pott, Borger, 4e pr. f 3, G. Boelens v.n., 5e pr. f 2, Wed. F. Dillingh, v.n. Rubriek VI, dieren geboren tusschen 1 Jan 1929 en 15 Maart d.a.v. Aangeboden 21 exc. Ie pr. f 6, en tweede prijzen ider van f 5, Wed. F Dillingh v.n., 3e pr. f 4, H. Oostingh, Borger, 3e pr. f 4, Wed. F. Dillingh v.n., 3e pr. f 4, H. Nijenhuis, Bronneger, 4e pr. f 3, J. Lubbers, Bronneger, 4e pr. f 3, H. Smegen, Westdorp, 5e pr. f 2, R. Bouwman, Borger, 5e pr. f 2, H. Huijing, Westdorp, idem H. Smegen, Ees. Rubriek VII, dieren geboren tusschen 6 Maart 1929—31 Mei d.a.v. Aangeboden 13 exc. Ie pr. f 6, Wed. F. Dillingh, v.n., 2e pr. f 5, idem, 3e pr. f 4, J. Lubbers Bronneger, 4e pr. f 3, H. Oostingh, Borger, 4e pr. f 3,»H. Smegen, Ees, 5e pr. f 2, H. Diemen, Borger. Bij de le en 2e prijzen van elke rubriek is een diploma gevoegd. Door de Wed. Dillingh te Drouwen, werden niet minder dan 11 exc. aangeboden. Zeker tengevolge van het slechte weer, was de belangstelling minder groot dan verleden jaar. * BRONNEGER, 21 Sept. Met den aanleg van den weg Gasselte—Buinen—Exloo schiet het thans flink op. Liet aanvankelijk de aanvoer van klinkers veel te wenschen over, thans gaat dit zeer vlot en is men met het leggen hiervan reeds bijna ons dorp genaderd, terwijl tot Buinen de klinkers reeds zijn aangevoerd. De bewoners der z.g.n. Noordvenen, die nog steeds geheel van een verharden weg waren verstoken, worden thans evenals de boerderijen aan den zandweg Noordelijk van hier, uit hun isolement verlost. Te Exloo aansluitende aan den basaltweg naar Valte, komt hier een prachtige verbinding tusschen de Oostelijk en Westelijk van den N. O. L. spoorweg gelegen dorpen tot stand en zal ongetwijfeld de groote weg Emmen—Gieten heel wat van het drukke snelverkeer ontlast worden. VEENDAM, 23 Sept. * — Muziek. Don Kozakken-Koor „PLATOFF". Ned. Herv. Kerk, Veendam, Zondag 22 Sept. 1929. Koorzang, waarbij alles in elkander sluit gelijk een legkaart en dan nog zóö, dat mén de naden haast niet meer kan onderscheiden, is met veel en serieus repeteeren, niet onbereikbaar, integendeel; zelfs niet eens — wat men misschien onwaarschijnlijk acht — zóó moeilijk te bereiken. Naar een dergelijke homogeniteit streven Kostrjukoff en zijn zangersschare niet, of liever gezegd : zij hebben deze gladde en levenlooze eenheid niet gezocht. Hun samenzang is vrij van het machinale, doch bloeit in éénheid op tot dien prachtig suggestieven klank. Bijna overal waar het kozakkenkoor optreedt, werkt hun zang als een openbaring en men tracht dan het geheim te doorgronden van dit klankapparaat. En meest altijd ziet men het zwaartepunt der waardeering leggen op de bijzondere éénheid, dat zéér zeker juist is. Maar met de toevoeging, dat het schijnt of alle registers en solo-stemmen gansch onmerkbaar in elkander vloeien, kunnen we het onmogelijk eens zijn. We hooren geregeld wel degelijk waar melodieën of motieven overspringen en juist hierin ligt voor ons de groote bekoring. Het geeft klaarheid, schakeering en levendigheid aan de voordracht. De dirigent laat de verschillende stemmen zingen met eenige vrijheid tot uiting van eigen gevoel. Hij heeft zijn ensemble opgebouwd, juist met het karakteristieke der stemmen en het individueele van zijn ras-zangers. En is het individueele niet het schoonste in de kunst ? Immers, het draagt de sporen van den hartstocht, de ziel is er ingelegd, het bekoort en pakt telkens opnieuw,... het leeft!... De indruk die het koor hier Zondagavond aanvankelijk maakte, was niet direct overweldigend. Er haperde iets. In de eerste 5 nummers klonk een en ander nog al mat en waren de middenstemmen doorgaans niet geheel zuiver. Vooral schenen de 2de tenoren te laag in hun intonatie, hetgeen natuurlijk het gevolg geweest kan zijn van vermoeidheid of de eigenaardige acoustische gesteldheid van een betrekkelijk beperkte ruimte. Hoe het ook zij, het voldeed niet aan de verwachtingen van stabiliteit. Na de eerste pauze scheen het koor onmiddellijk beter ingezongen te zijn en alles wat nu volgde, gaf de geweldige opzwaai naar het culminatiepunt van dezen avond : het Russisch volkslied „Ej Uchnem". (In Rusland worden de reusachtige hooischepen en houtvlotten op de Wolga door menschenkracht stroomopwaarts getrokken — somtijds honderden kilometers ver. De sleepers verlichten hun zwaren arbeid door dit lied te zingen, dat onophoudelijk langs de Wolga gehoord wordt. In verband met het moeilijke vooruitkomen wordt het lied zeer langzaam gezongen). Het koor gaf een gave, ontroerende interpretatie van dit prachtige lied, zoo raak van stemming èn siftiatlè-teekening. Die mannen, zij zongen het zooals slechts landslieden in staat zijn het te vertolken, onheilspellend, hartstochtelijk, opstuwend in klank en rhythmiek, zóó.... dat de eigene volksziel er uit opdoemde. Na deze expansie van klank en voordracht was er in het laatste gedeelte van het programma zeker niets meer te overtreffen. De perfectie van uitvoering bleef echter behouden, zoodat we willen volstaan met de vermelding van de expressief gezongen solistische fragmenten — met begeleiding van bromstemmen — der laatste nummers, in 't bijzonder die der „Avondklokken". Voor zoover menschelijke stemmen het luiden van klokken kunnen imiteeren, deden de geweldige Kozakken-bassen het ongetwijfeld. Aan belangstelling ontbrak het dezen mooien avond niet. Het koor zong voor een volle kerk. Het aandachtige auditorium zou in de concertzaal zich met applaus zeker niet onbetuigd gelaten hebben. Wat dan ook ten volle verdiend geweest zou zijn ! GERARD. H. BOEDIJN. WILDERVANK, 24 Sept. * — Veenkoloniale liedjes* De Wildervankster dichter-zanger Klaas Kuiper heeft bij de drukkerij „Veenkoloniën" alhier een bundeltje gedichten uitgegeven onder den titel „Veenkoloniale liedjes". Het bundeltje bevat aardige versjes, zoowel in 't Hollandsch als in 't Veenkoloniaal dialect. De prijs bedraagt slechts 25 cent. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. Et IR IIS T Ö VMM3IINIIA Offi/UWETTIES De bui ten gewone volmaaktheid var de tabak,van de melange en van de fabricatie maken het pooken ven deze geurige sigaret tot een zuiver genot. STRAicmr ciuir and cccil In doosjes van 10 en 20 stuks WCu Met Coupons W.D.&.H.O W1LLS , BRISTOL & LONDON1 ---