De Noord-Ooster van Donderdag 14 Aug. 1930. no. 96 Tweede Blad. Buitenlandsch Overzicht. Het is duidelijk dat we nog niet aan den vrede toe zijn. Niet alleen de houding van de overwonnenen, die zich tekort gaan voelen, maar ook de houding der overwinnaars in den grooten oorlog bewijst, dat de moreele ontwapening, die men zoo voortdurend als voorwaarde voor de militaire ontwapening stelt en die 'n onvermijdelijke voorwaarde voor het behoud van den vrede is, nog lang niet bereikt is. Een groep Fransche reserve-officieren heeft minister-president Tardieu een memorandum overhandigd met betrekking tot de veiligheid en de Fransche buitenlandsche politiek. In dit memorandum zeggen zij o.a., dat, terwijl Frankrijk en zijn bondgenooten een groote militaire overwinning op Duitschland hebben behaald, Duitschland er op zijn beurt in geslaagd te een groote diplomatieke overwinning op Frankrijk te behalen. Verder wijzen zij er op, dat in 1921 de betalingen van Duitschland aan Frankrijk 68 milliard bedroegen. Het plan-Young heeft in 1930 de Duitsche schuld aan Frankrijk tot 20 milliard verminderd. Vergeleken met zijn aanvankelijke vorderingen zou Frankrijk hierdoor een totaal verlies van 1007 milliard franc moeten lijden. Voorts heeft het plan-Young de ontruiming van de bezette gebieden tengevolge gehad en daardoor Frankrijk in staat gesteld zijn nieuwe grenzen vast te stellen, wat drie jaar arbeid en vier milliard francs zal kosten. Het request wijst er dan op, dat deze offers gebracht zijn zonder eenige tegenprestatie. Na gewezen te hebben op het optreden tegen de voormalige separatisten in het Rijnland, verklaren de reserve-officieren, dat zij zich als oudfrontstrijders tot Tardieu wenden met den eisch de Fransche buitenlandsche politiek te herzien en de rechten welke op grond van het Verdrag van Versailles aan Frankrijk toekomen met betrekking tot het Saargebied, onomstootelijk vast te leggen. Deze uiting bewijst, dat het Journal des Dé' bats wel wat eenzijdig is, wanneer het in de houding der overwonnen volken de eenige reden van de onrust in Europa ziet. Deze Fransche courant spreekt naar aanleiding van de antwoorden op Briand's memorandum inzake een Europeesche federatie de vrees uit, dat de mogendheden, wier geheele politiek er op uit is de vredesverdragen te vernietigen en Europa opnieuw te verontrusten — Duitschland aan het hoofd — in voortgezette onderhandelingen over de vorming van 'n Europeesche federatie ,alle mogelijke gelegenheden ZQUden vinden om het huidige statuut van ons continent op losse schroeven te zetten. Sommige artikelen van Fransche journalisten, die in voortdurend contact zijn met den minister van buitenlandsche zaken en soms zijn spreekbuis leken te zijn, hebben de gedachte wakker ge maakt, dat Briand verlokt zou kunnen worden in gebiedswijzigingen of het opgeven van waar borgen van militairen aard toe te stemmen, teneinde Duitschland voor zijn plan te winnen. Het is noodig, dat hij zoo spoedig en zoo duidelijk mogelijk deze hem toegeschreven voornemens tegenspreekt. De herinnering aan Napoleon III en sommige zijner nevelachtige plannen mdest hem aanhoudend in het geheugen zijn. Het Journal des Débats weet Briand voor het oogenblik niets beters toe te wenschen dan dat hij zich beperkt tot het opstellen van een bescheiden, objectief rapport. Of het eenig resultaat za! hebben ? Zoolang de eensgezindheid nog ontbreekt, zal er van een nauwere samenwerking axc veel kunnen komen. En die eensgezindheid is n">g hopeloos zoek. Dat openbaart zich niet enkel in de internationale politiek en de houding van regeeringen en militairen. Het optreden van de Internationale Transportarbeidersfederatie tegen Italië is daarvan opnieuw een bewijs. Deze federatie is er in geslaagd — het fascisti;.~h regime met al zijn vervolgingen ten spijt — hare propaganda onder de transportarbeiders in Italië te hervatten en in verschillende steden weder afdeelingen te stichten, die hun contributie direct aan de I.T.F. afdragen. De Italiaansche regeering, waarschijnlijk verontrust door dezen propaganda-arbeid, heeft inch blijkbaar tot het hoofd der Amsterdamsche politie gewend. Het secretariaat der I.T.F. ontving althans van den hoofdcommissaris het verzoek ,te will.n mededeelen of het juist is, dat door de Internationale Transportarbeiders-Fede ratie duizenden manifesten zijn besteld en in Italië gesmokkeld en verspreid. Naar aanleiding van dit verzoek om informatie heeft het secretariaat der I.T.F. den volgenden brief aan den Italiaanschen gezant te Den Haag gezonden : Amsterdam, 5 Aug. 1930. Excellentie, Hedenmiddag gewerd ons namens den hoofdcommissaris van politie te Amsterdam het verzoek hem te willen inlichten, of het juist is, dat door de Internationale TransportarbeidersFederatie duizenden manifesten in Italië werden binnengesmokkeld en daar verspreid. Daar wij geen enkel bezwaar hadden, te bevestigen, wat wij zelf reeds geruimen tijd geleden hebben gepubliceerd, zijn hem door ons de gevraagde inlichtingen verstrekt. Waar de hoofdcommissaris van politie te Amsterdam kwalijk uit eigen initiatief zich tot ons zal wenden ter zake van aangelegenheden, die in Italië geschieden en die hem derhalve niet aangaan, ligt het vermoeden voor de hand, dat hij heeft gehandeld op verzoek van belanghebbenden, in casu de Italiaansche regeering, via Uwe Excellentie. Teneinde het werk van den hoofdcommissaris te Amsterdam te vergemakkelijken, haasten wij ons Uwe Excellentie dezelfde inlichtingen te doen toekomen, welke wij ook den heer hoofdcommissaris hebben gegeven. De tot ons gerichte vraag kunnen wij U — tot ons genoegen — zonder reserve bevestigend beantwoorden. Te uwer kennisname sluiten wij een exemplaar van het door ons uitgegeven en verspreide manifest bij dit schrijven in. Wij voe gen er aan toe, dat wij van plan zijn, den invoer van literatuur in Italië voort te zetten en dat wij hopen ,het tot nog toe met onze propaganda reeds bereikte succes nog aanmerkelijk te vergrooten. Te Uwer verdere informatie sluiten wij nog een exemplaar in van ons in de Fransche, Engelsche, Duitsche, Zweedsche en Spaansche taal verschijnend orgaan — in de Italiaansche taal verschijnt het helaas op dit oogenblik nog niet, maar het is slechts een kwestie van korten tijd, dat wij in staat zullen zijn ook daartoe over te gaan — waaruit U een en ander kunt vernemen over de opvattingen onzer Internationale en van de bij haar aangesloten arbeiders ten aanzien van het verfoeilijk regime, waaronder het Italiaansche proletariaat zucht. Voor het geval U, nu of in de toekomst, verdere inlichtingen mocht wenschen te ontvangen, geven wij U in overweging, U direct tot ons te wenden. Wij zijn te allen tijde bereid U op Uw verzoek geregeld van onze anti-fascistische publicaties een aantal exemplaren ter verspreiding onder Uwe geestverwanten te doen toekomen. Aanvaard, Excellentie, met onze verschuldigde gevoelens, de uitdrukking van onzen haat tegen het fascistisch regime en de verzekering, dat wij in den strijd, dien het Italiaansche proletariaat voor zijn bevrijding voert, in elk opzicht aan zijn zijde staan. Voor de Internationale Transport-Arbeiders-Federatie : (w.g.) Edo Fimmen. (w.g.) N. Nathans. Dat in China nog geen vrede in zicht is, heeft de voortdurende Chineesche strijd ons reeds lang geleerd. Den laatsten tijd vechten hier de Nankingsche regeering, de Noordelijke generaals en de communisten. De regeeringstroepen is het nu gelukt de stad Tsjangsja op de communisten te heroveren. Maar dit is niet meer dan 'n episode in den „driehoeks"burgeroorlog tusschen de regeling van Nanking, de Noordelijke gen. aals en de door Moskor gesteunde communisten, want men heeft tegelijkertijd kunnen lezen dat in de provincie Kwangsi, na verscheidene weken rust, de krijgsverrichtingen hervat zijn en gemeld wordt dat de Engelschen eenige oorlogsschepen naar Hankou ,in d. provincie Hoepe, zullen zenden, omdat de Chineesche overheid er voor een communistischen opstand beducht is en zij zich blijkbaar niet in staat acht, dan de Engelsche onderdanen en belangen voldoende te beschermen. De Sowjet-Unie zal niet nalaten haar pogingen voort te zetten om de regeering van Nanking temidden van haar moeilijkheden van haar strijd tegen het Noorden, een maximum aan last met de communistische vrijbuitersbenden van afgedankte soldaten en beroepsbandieten te be zorgen, maar haar streven om 't landbouwersvolk van China te verbolsjewieken moet tenslotte op een fiasco uitloopen en het is niet te voorzien dat de roode beweging daar ooit een algemeen karakter zal krijgen. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. *a. WE1JER - Wildervank TELEFOON 443 ZIJDEN EN WOLLEN STOFFEN WOLLEN MOUSSELINES Enorme sorteering --- FEUILLETON. De wedloop met hindernissen door ETHEL M. DELL. Geautoriseerde bewerking van Jhr. R. H. G. NAHUYS. 82). „Ik heb je lief — wat je ook bent," luidde haar met vaste stem gegeven antwoord. Hij keerde zich tot haar, bijna als een in 't Hauw gebracht dier. „Ik ben — een moordenaar, Juliet !" Een afschuwelijke glans stond in zijn oogen. Ondanks zichzelve wankelde zij nu, zóó huiveringwekkend was zijn blik. „Dick, wat wil je daarmee zeggen ?" Hij strekte een hand uit als om haar van zich af te weren, hoewel zij geen beweging gemaakt fcad. „Ik zal je zeggen wat ik bedoel — en dan "Ui je je van mij afkeeren. Denzelfden nacht Waarin Robin geboren werd — doodde ik zijn Vader !" „Dick !" riep zij uit. Hij sprak snel voort. „Ik was destijds een knaap, maar voelde mij een man. Mijn moeder Was stervende. Zij zonden mg uit om hem te gaan halen. Ik verfoeide den man. En zij ook. Hij zat zich te bedrinken — in de Drie Tonnen. Ik zwierf daar rond, tot hij naar buiten kwam. Hij was stomdronken, en de nacht was donker. Hij slofcg het verkeerde pad in dat over de" klip boerde, en ik liet hem gaan. 's Morgens vond ^en zijn ,lijk op de rotsen — verpletterd. Ik ïad hem kunnen redden. Ik deed het niet. Ik ïeevde terug naar mijn moeder, en bleef bij ^aar — tot zij stierf." ..O, Dick — myn lieveling !" riep z\j. Hij stond stijf tegenover haar. „Ik heb nooit berouw gevoeld. Ik zou 't zelfde nog eens doen — of erger, jegens een man als hij. Hij was een onmensch. Maar — God duldt deze dingen niet, veronderstel ik. In ieder geval, ik ben gestraft en vrij zwaar. Ik ging dolveel van den knaap houden. Hij was het eenige dat mi) overgelaten was om voor te zorgen. Hij nam de plaats in van het andere. En nu — tengevolge van een vervloekte leugen...." Er scheen hem een brok in de keel te schieten ; hij hield op, streed met zichzelf, en ging hakkelend, met moeite, voort. „En dan nog iets — het is beter dat je dat ook weet. Het zal je helpen — mij te vergeten. — De man dien ik doodde, was mijn eigen vader niet — hij was het alleen in naam. Mijn moeder weigerde den man van haar hart te trouwen, omdat zij dacht dat het hem in zijn loopbaan benadeelen zou — zijn familie dreigde dat ze hem zou verloochenen. In plaats daarvan — gaf zij zich aan den — schurk wiens naam ik draag — om den ander het pad vrij te laten." Hij hield weer op. Juliet had een beweging gemaakt. Zij liep door het geheele vertrek op hem toe, niet vlug, maar met bedaarde schreden. Hij bleef staan ; zijn adem ging snel en stokkend. Kalm, met dat koninklijke in haar houding dat haar zoo bijzonder eigen was, kwam zij nader. En haar oogen glansden met een licht, dat haar tot een schoonheid stempelde. Zij was hem genaderd, en plaatste zich ongeveer tegenover hem. „Dick," zei zij, „ik ben niet zooals je moeder. Ik heb er tegen gestreden maar het is mij te machtig gebleken. Ik wil trouwen met — den man dien ik liefheb." Hij maakte een gebaar van onmacht en zij zag dat hij trilde. Zij stond een oogenblik stil, strekte toen de armen uit, en trok hem zacht tot zich. „Beproef je nog, mij weg te zenden ?" zei zij. „Omdat — het sterker i3 dan wij beiden, Dick — en ik niet vertrekken wil — niet wil !" Hij zag haar in de stralende, lokkende oogen. en eensklaps was zijn wanhopige worsteling voorbij. Hij bood niet langer weerstand. „God vergeve mij !" zei hij binnenmonds, en drukte haar hartstochtelijk aan zijn borst. In zijn omhelzing lag iets — iets, misschien, dat juist uit de volheid van haar overgave voortsproot — dat nooit eerder bestaan had ; iets opvlammends, iets als een electrische sterkstroom, waarmee hij haar innig in bezit nam. Onder zijn omarming voelde zij het wilde kloppen van zijn hart, dat bonsde als de drijfkracht van een snel rondwentelende machine. Hrj kuste haar, en in dien kus lag méér dan de verafgoding van den minnaar. De eisch en het meesterschap van den echt lagen er in opgesloten. Met dien kus eischte hij haar als de zijne op, en drukte op haar zijn zegel. Toen zijn omarming losser werd, deed zij geen poging om zich te bevrijden. Zij vleide zich tegen hem aan, een weinig buiten adem, maar haar oogen — nog vol van dien wonderen glans — bleven tot de zijne opgeheven. „Dat is dus een uitgemaakte zaak, niet waar ?" zei zij, met een beverig glimlachje. „Je weet het dus goed en zeker, Dick ?" Zijn handen hielden haar van achteren omstrengeld. In zijn oogen brandde iets als tartte hij de geheele wereld hem haar bezit te betwisten. „Wat moet ik daarop antwoorden, Juliet ?" zei hij. Zijn woorden klonken gedempt; zijn stem trilde even. „Ik kan — mijn tweede ik — niet verloochenen, niet waar ?" „Ik weet het niet," antwoordde zij. „Je was er zeer dichtbij. Ik wist al die weken niet beter — of je hadt het gedaan." „Ha !" Zijn wenkbrauwen trokken zich samen ,„Wil je mij vergiffenis schenken ? Ik heb een helschen tijd doorgemaakt, Juliet." „Ja. dat weet ik," antwoordde zij teeder. „Neen, liefste, dat weet je niet. Hoe kon je ? Je leven is geen aanhoudende worsteling tegen een overmacht zooals het mijne." Hij hield op. „Luister eens, lieveling ! Ik stel me vanavond tamelijk zot aan. Ik kan geen uitlegging van de dingen geven. Maar jij bent bewonderenswaardig jegens mij geweest. Je hebt een fakkel in de duisternis ontstoken. Ik heb me afzijdig gehouden — omdat een andere dan deze gedragslijn mij tegenover jou niet eerlijk toescheen. Je was teruggekeerd in je eigen intiemen kring, en ik stond mijlen daarbuiten. En je hebt nooit gebonden willen zijn. Toen ik je zag met — Lord Saltash — wist ik waarom." „Liefste, je haalde het toch niet in je hoofd dat ik op Saltash verliefd was ?" „Neen — neen !" zei hij. „Ik wist dat je het niet was. En toch — op deze of gene wijze — voelde ik dat je zijn wereld nader stond dan de mijne. Naarmate de dagen verliepen, gaf ik mij duidelijker rekenschap daarvan. En mijn jongen was ziek — ik mocht hem niet verlaten. Juliet" — hij legde iets smeekends in zijn toon — „ik kan het je niet uitleggen. Maar hier, op mijn terrein, was het iets anders. Hier voel ik, dat je mij toebehoort. Ik weet dat ik je kan winnen en behouden. Maar — ginds — ginds — sta je mijlen en mijlen boven mij — ver buiten mijn bereik." „O, Dick," zei zij. „Ik dacht dat je verstandiger was. Zie je dan niet in — nu nóg niet — dat jou wereld die is, waarin ik wensch te verkeeren ? Ik wensch die andere wereld te vergeten — geheel uit mijn leven weg te wisschen — als jij me dat slechts mogelijk kunt maken." „Of ik dat wil !" riep hij, met een diepen ademtocht. En toen nam hij plotseling haar aangezicht tusschen zijn handen, en keek haar diep in de oogen. „Geef je niet om al die afschuwelijke dingen, die ik je verteld heb ?" vroeg hij. „Maken ze in 't geheel geen verschil voor je ?" Zij glimlachte nog — een beverig lachje. „Het ziet er niet naar uit, is het wel ? Ik ben zelf ook niet zoo'n heilige, Dick. En voorts, ik wist sommige dingen — voor ik hier kwam." „Welke dingen ?" wilde hij weten. Zij maakte een zeer innemend gebaar tegen hem. „Houd me niet voor een Aagje Nieuwsgierigheid, liefste 1 Maar het ia niet mijn schuld, dat ik — eeuwen geleden — reeds wist — waarom de squire zoo bizonder op jou gesteld is." „Juliet!" Hij staarde haar aan. „Hoe kwam je dat in 's hemelsnaam te weten ?" Onder zijn blik bloosde zij hevig. „Jij en hij —gelijken in tal van opzichten op elkaar," zei zij. „Het was gedeeltelijk dat, en — geloof ik — gedeeltelijk het belang dat ik in je stelde. En voor ik je ontmoet had, had juffrouw Rickett mij alles van je familiegeschiedenis verteld wat zij wist. Zooals je ziet, behoefde ik haar dus niet veel aan te vullen." „En maakt het nög geen verschil ?" vroeg hij. Zij schudde het hoofd. „Hoegenaamd geen. Ik verheug me om jouwentwil dat de man dien je haatte niet je eigen vader was. Maar je gaat wat te ver, Dick, geloof ik, als je zegt dat jij het was, die hem doodde. Die harde onyxglans verscheen weer in zijn oogen. „Neen, het was geen overdrijving," zei hij. „Dien avond was ik een moordenaar. Ik wilde hem zijn dood tegemoet laten gaan. En toen hij dood was, was ik blij. Hij had het eenige wezen op aarde, dat ik liefhad, gruwelijk doen lijden. Nog langen tijd daarna geloofde ik dat hij mijn vader was — tot de squire thuis-, kwam en ik hem de geheele geschiedenis ver-, telde. In een ingeving van het oogenblik — vertelde hij mij toen de waarheid. Hij trok zich den dood van mijn moeder sterk aan. Zij zouden mettertijd gehuwd zijn, als haar echtgenoot niet weer was komen opdagen. Tengevolge daarvan , werden twee levens vernietigd." „En dat van jou dan ?" vroeg Juliet. „Het mijne J" riep hij tamelijk bitter uit. „Och ik heb nooit veel van het leven verwacht. Ik ben aan mijn onafhankelijkheid gehecht gebleven, en was daarmee tevreden. Hij zou zich mijn lot aangetrokken hebben, als ik het hem toegestaan had. Maar ik wilde niet. Ik was op dat punt zoo koppig als een ezel, hoewel ik niet geaarzeld zou hebben als Robin er niet was geweest. Terwille van hem bleef ik hier. Nergens dan hier, zou hij zich gelukkig gevoeld hebben. Maar ach" — hij slaakte een weemoedigen zucht — „dat hoofdstuk is nu afgesloten." Zij drukte zijn arm. „Dick, als dat niet gebeurd was, zouden wij elkaar misschien nooit teruggezien hebben." „O, we zouden elkaar best teruggezien hebben," zei hij. „Maar — je zou me waarschijnlijk verfoeid hebben — onder alle omstandigheden." Zfl glimlachte hem eenigszins raadselachtig toe. „En jij mijn Dick. Als we elkaar te midden van het gewone geroezemoes van de wereld ontmoet hadden, zou geen van ons beiden onder de oppervlakte gekeken hebben. Dus hebben we beiden veel om dankbaar voor te zijn, niet waar ?" Hij trok haar weder tot zich. De hopelooze ellende was uit zijn aangezicht verdwenen, maar hij zag er doodelijk afgemat uit. „Wat op aarde zou ik moeten beginnen zonder jou ?" Kei hij. „Dat weet ik niet, lieveling," antwoordde zjj teeder. „Ik hoop dat je dat niet lang meer probeeren zult." Zijn lippen waren vlak bij de hare. „Juliet, — wil Je — in de nabijheid blijven tot — tot na de begrafenis ?" „Ja," antwoordde zij, nauwelijks hoorbaar. „En wil je dan — met mij trouwen ?" Hij fluisterde het bijna onhoorbaarder dan zij. Het wezen van den geheelen man klopte in zijn woorden. Kfl sloeg'haar armen om zijn hals. „Dat wil ik, liefste mijn." Zijn adem ging snel. „En — als je later — mocht stuiten op dingen — die je tegenstaan — dingen, die je niet begrijpt — wil je je dan herinneren hoe ik altijd aan banden gelegen heb — en mij vergiffenis schenken ?" Haar oogen keken onbeschroomd in de zijne. Er sprak een omfloerst glimlachje uit. „Dick — dat is hetzelfde wat — ik Juist jou ook wilde vragen !" Hij drukte haar aan zijn hart. „Och, m(jn Juliet!" zei hij. „Zou er iets — wat ook op aarde — tusschen ons kunnen komen — behalve onze liefde ?" In diep stilzwijgen antwoordden haar lippen de zijne. Verdere woorden waren overbodig. VIERDE DEEL. HOOFDSTUK L De vrije gave. „Ik weet zeker niet of ik dat eerlijk spel kan noemen," zei Lord Saltash met een komisch optrekken van de wenkbrauwen. „Ik had al die verwikkelingen in zulk een korten tijd niet verwacht." „Andere spelregels bestaan er niet," merkte Juliet op, Columbus, die op de bank naast haar zat, bij de schoften schuddende. „Wie ook wint — wie ook verliest — niemand heeft het recht tot klagen." Zij sprak zonder opwinding, maar haar aangezicht gloeide, en zij drukte Columbus zoo stevig tegen zich, dat hij haar aankeek, genegenheid in de oogen. „Als dat zoo ls," hernam Lord Saltash, „kan lk zonder gewetenswroeging mijn handen ervan aftrekken." Zij glimlachte. „Dat kun je ongetwijfeld, almachtigste Rex ! Maar het zou je niets verder tot je doel brengen. Door het verraden van een vriendin zou je er niets bi) winnen, en het zou later een bitteren smaak bij Je achterlaten." Hij trok een scheef gezicht tegen haar. „Dat is Jou gezichtspunt. En wat moet fk zeggen als ik Muff en de rest van den geheelen troep weer ontmoet ?" Zij haalde even de schouders op. „Denk Je dat het mi) kan schelen ? Ze hebben het veel te druk met het najagen van hun eigen aangelegenheden, om een seconde aan mij te denken. Als ik Lady Jo was, dan zou het hen belang inboezemen — een half uur lang — geen minuut langer." Saltash liet een spottend geluid hooren. „Ik ken één persoon, wiens belangstelling van iets langeren duur zou zijn — als je Lady Jo was." „Waarlijk ?" zei Juliet. „Ja — waarlijk, ma Juliette ! Ik ontmoette hem laatst in de club eer lk naar het Noorden ging, en misschien stel Je er belang in te weten, dat hij vastbesloten ls haar te vinden — haar te huwen — of anders, te sterven." „Ik stel er niet het minste belang ln," antwoordde zij. „Niet ? Nog altijd een hart van ijzer ?" De grijnslach van Saltash was een en al ondeugendheid. „Welnu, hij schijnt het algemeen geloof toegedaan te ztjn, dat ik weet waar de onvindbare Lady Jo zich bevindt. Ik kan me waarlijk niet Indenken, waaraan lk zulk een onderscheiding te danken heb. Ik onderging een drommels lastig kruisverhoor, dat verzeker ik je." „Ik betwijfel niet, dat je je er uitmuntend uit hebt weten te redden," zei Juliet. Saltash lachte luidkeels. „Het was zulk een handig geschermutsel, dat we elkaar verlieten, even wijs als we gekomen waren, geloof lk. Maar lk vlei me niet, dat ik alle verdenking van mij afgewenteld heb. Het zou mij, om Je de waarheid te zeggen, niet verwonderen, als mijn gangen nagegaan werden — niet voor de eerste maal gedurende mijn schandelijke loopbaan." „Ik zou wel eens willen weten wanneer je trouwt en je behoorlijk gaat gedragen." Hij maakte een bespottend smeekend gebaar. „Jouw zedig voorbeeld volgen ? Daarvoor beware mij de Hemel !" Z(j zag hem aan en glimlachte flauwtjes „Wacht tot de ware persoon zich voordoet, Charles Rex ! Dan zul Je niet zooveel praatjes hebben !" „Weet je wel hoe oud ik ben ?" vroeg Saltash. „Vijf en dertig," anwoordde Juliet op den gis af. Hij trok zijn wenkbrauwen opnieuw op. „Hoe weet Je dat in 's hemelsnaam, van anderen ?" Haar grijze oogen stonden raadselachtig. „Je bent nog jong genoeg om gelukkig te worden, als de rechte vrouw komt opdagen." Hij wierp zich in een stoel achterover, zijn handen achter het hoofd gevouwen, en beschouwde haar verscheidene seconden lang met een critisch oog. Zijn donker gelaat drceg dien grapplgen, aapachtigen blik van spijt, half-geheimzinnig, en halfgeveinsd. „Ik wou..." begon hij eensklaps, „ik wou dat ik hier gekomen was, toen je je landelijk leven hier pas begonnen was." „Waarom ?" vroeg Juliet, haar oogen kalm op hem gevestigd. Hij lachte en sprong eensklaps overeind. „Quien sabe ? Ik zou misschien ook landelijk, wellicht vroom geworden zijn, Juliette ! Ga eens na ! Het leven behandelt mij niet billijk. Waarom ben lk veroordeeld om altijd eenzaam door de woestijn te rijden ?" „Misschien omdat je te woest rijdt," antwoord de Juliet. „Niemand dan jij kan die wedloop volhouden. Ha !" Zij wendde het hoofd snel om en een levendige blos kleurde haar wangen. „Ha !" bauwde Saltash haar spottend na. „Is het den stap van Romeo, dien ik verneem ?" Columbus kwispelstaartte om Dick Green te begroeten, die den hoek van het huis van de Rlcketts juist omgeslagen was, en naar den appelboom liep om zich bij hen te voegen. Hij groette Saltash met de rustige gemakkelijkheid van den man, die zeker van zijn zaak ls. Zijn houding was van alle vijandigheid ontdaan. „Ik had u verwacht," zei hij koeltjes. „Waarlijk ?" zei Saltash, met een zweem van boosaardigheid in de oogen. „Ik meende iets van den veroveraar in u te ontdekken. Zooals van zelf spreekt, ben ik gekomen — om u met uw verovering geluk te wenschen." „Dank u," zei Dick, en zette zich op de bank, naast Juliet en Columbus. „Dat is zeer grootmoedig." „Zeg dat wel," gaf Saltash toe. „Maar als ik geweten had, dat er zooiets in de lucht hing, zou ik verder eegnan ziin en had u Burchester aan jr*»*' *ni de wittebroodsweken door te brengen." „Hoe vriendelijk van je," merkte Juliet op. „Maar wij geven aan hutten de voorkeur boven kasteelen, niet waar Dick ? Wij hadden het Heerenhuis ook kunnen krijgen. De squire was zoo vriendelijk het ons aan te bieden. Maar het liefst kwamen we hier — tot ons eigen huis op orde is." „Steeds maar de landelijkheid ?" spotte Saltash. „Ik dacht dat je hartstocht daarvoor nu wel genezen zou zijn. Gedurende mijn verblijf in Schotland schijn ik van de menschen hier geheel los geraakt te zijn. Ik was in 't geheel niet van plan er dit jaar heen te gaan, maar Muff en zijn troep sleepten mij mee. En een bedroevende jacht, over 't geheel genomen. Ik heb dikwijls gewenscht dat ik hier weer terug was. Maar, ik stelde mij Je voor, met Mijnheer en Mevrouw Fielding op de „Nachtvlinder" ver weg, op de zilte baren, en was bang mij op mijn kasteel doodelijk te vervelen. Dus bleef lk hangen. Ik had zeker niet verwacht, dat Je tijdens mijn afwezigheid in het huwelijk zou treden, Juliette. Dat was de wreedste slag van alle. Waarom heb je het mij niet schriftelijk m«** gedeeld ?" „Ik wist zelf niet eens, waar je was," zei Juliet. „Je was met de noorderzon verdwenen. Wö verwachtten je ieder oogenblik terug." „Ondeugdelijke uitvluchten, de een voor den ander," zei Saltash. „Je weet zeer goed dat je alles vóór mijn terugkomst achter den rug wenschte te hebben. Zeer overijld van jullie beiden, maar het is je eigen begrafenis, niet de mijne. Zijn dit nu hier — al Jelui wittebroodsweken ?" (Wordt vervolgd)» --- Een aantal tuinen en kelders aan den Admiraal de Ruyterweg te Amsterdam Een aantal tuinen en kelders aan den Admiraal de Ruyterweg te Amsterdam hebben tengevolge van de opspuiting van de daarachter liggende weilanden groote lasl en schade van het water. De tuinen staan geheel blank, terwijl ook de kelders hetzelfde lot ondergaan. --- De weesmeisjes van het Maagdenhuis te Amsterdam maakten een uitstapje De weesmeisjes van het Maagdenhuis te Amsterdam maakten een uitstapje per autobus naar Leiden. Reeds vroeg in den ochtend vertrokken zij in vroolijke stemming. --- Het vijf-en-twintig jarig bestaan van de R. K. turnvereeniging te Vaals werd Het vijf-en-twintig jarig bestaan van de R. K. turnvereeniging te Vaals werd feestelijk herdacht. De officieele tribune. --- Gemengde Berichten. De beroofde banklooper. Op 23 Juni j.1. te ongeveer één uur in den middag had in het perceel op den hoek van het Koningsplein en Singel te Amsterdam een overval plaats op den banklooper De V., werkzaam bij de Kasvereeniging. De banklooper kreeg plotseling toen hij de trap afdaalde, een klap op het achterhoofd. Hij bleef echter bij zijn bewustzijn en rende met zijn geldtasch, die ongeveer f 20.000 baar geld bevatte, naar buiten. De aanvaller werd gegrepen. Dinsdag had de aanrander, de 31-jarige werklooze kantoorbediende U. L. M., zich te verantwoorden voor de vacantiekamer der Amsterdamsche rechtbank. Verdachte legde eene volledige bekentenis af. Hij verklaarde zijn daad in wanhoop te hebben gepleegd, omdat hij maanden lang werkloos was geweest. Het O. M. wees er op, dat het hier een zeer ernstig misdrijf gold en het kon daarom niet begrijpen, hoe de reclasseeringsvereeniging kon aandringen op een voorwaardelijke veroordeeling. Indien de roof gelukt was, zou spr. vijf jaar gevangenisstraf eischen. In dit geval wilde hij anderhalf jaar eischen. De verdediger drong aan op een voorwaardelijke veroordeeling, subs. een veroordeeling, gelijk aan de preventieve hechtenis. Uitspraak 18 Augustus a.s. , Pensionneering van predikanten. In „De Gereformeerde Kerk", het orgaan van de Confessioneele Vereeniging, heeft een belangstellend lezer aan ds. Lingbeek gevraagd of het waar is, dat er bij de Gereformeerde kerken in Nederland beter gezorgd wordt voor de pensionneering van bejaarde predikanten en voor predikantsweduwen dan in de Ned. Herv. Kerk. Op deze vraag heeft ds. Lingbeek het volgende geantwoord : „Ja, het is maar al te waar. De Hervormde kerk geeft aan emeriti-predikanten geen cent pensioen. Van den Staat ontvangen de predikanten van het overgroote deel der gemeenten, alleen na volbrachten veertigjarigen dienst en als zij dan tevens den vijf en zestigjarigen leeftijd hebben bereikt, een pensioen van jaarlijks f 600, dat na den oorlog door toeslag is verhoogd tot f 840. . In enkele der grootste steden is het pensioen belangrijk hooger en klimt het tot bijkans f 2500. Dat zijn echter hooge uitzonderingen. De predikantsweduwen ontvangen bij de Gereformeerden naar wij meenen twee derden van het vroegere tractement van hare echtgenooten; bij de Ned. Herv. Kerk ontvangt de weduwe (behalve in enkele groote plaatsen, waar het f 400 's jaars is) van het Rijk f 100 's jaars en van de Kerk een minimum van f 180 's jaars. Meer niet!" Avontuurlijke noodlanding. Maandag moest een Fransch vliegtuig van de postlijn Toulouse—Zuid-Amerika in Rio de Oro in Spaansch Marokko 'n noodlanding ma ken wegens een defect aan den motor. Een per radio ontboden hulpvliegtuig was zoo spoedig ter plaatse, dat het post en passagiers kon overnemen, voordat de inlanders de passagiers gevangen konden nemen. Hoewel het hulpvliegtuig hevig werd beschoten, kon het ongedeerd starten en na een korte vlucht behouden bij het Spaansche militaire vliegstation Villa Cisneros landen. ---