Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. Fa. WEIJIR. Wiidervank TELEFOON 443 Heeren Handschoenen in Wol, Nappa, Wildleder. Zellbind ers. Eng. Hemden Zijden PocJieffes Gek!. Zakdoeken --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. Bij Ruwe Handen PUROL. Doos30ct. --- Binnenland. Kostbare antiquiteiten uit een Fransch kasteel. Door diefstal verhuisd naar Rotterdam. ROTTERDAM 10 Maart. — Een partij antiek porcelein en glaswerk, voornamelijk van Japansche en Fransche origine, benevens gouden voorwerpen, diamanten en brillanten, afkomstig van diefstal op een groot Fransch kasteel, heeft in den afgeloopen winter haar weg naar Rotterdam gevouden. Een van de koopers van dit antiek porcelein, in Rotterdam woonachtig, heeft dezer dagen aangifte gedaan, dat hij voor een gering prijsje een partijtje heeft gekocht in het Vendu-huis aan de Meent, doch dat hem achteraf gebleken is, dat het goed, dat gedeeltelijk was gewikkeld in kranten, nog uit den tijd van Napoleon, een veel grootere waarde vertegenwoordigt. Hij vertrouwde de zaak niet recht, en het door de politic ingestelde onderzoek bracht aan het licht, dat behalve de gouden voorweroen, miniaturen, brillanten, parelen enz., die op den Eersten Kerstdag van het vorige jaar konden worden achterhaald, ook het antiek porcelein van de inbraak afkomstig was. Een uit Rotterdam afkomstig zijnde tuinman had de waardevolle zaken, toen hij in Frankrijk op het kasteel Kerenault te Plougostet in Bretagne werkte, tijdens afwezigheid van de bewoners door middel van braak gestolen. Het antieke glas- en aardewerk werd naar verschillende plaatsen gebracht en zoo kwam ook een gedeelte in de Maasstad. Bij ve-schillende antiquairs had de man getracht het gestolene van de hand te doen. Het mooiste was er echter al lang uit en alleen bet vrijwel waardelooze bleef over. Daarom gingen de antiquairs niet op het aanbod in. Tenslotte bood de man het aan den exploitant van het Venduhuis aan, en deze verkocht het voor circa f 30. De houder van het Venduhuis is door de politie gehoord en het verhaal, dat hij over den man, die het porcelein had aangeboden, vertelde, klopte vrijwel met hetgeen de tuinman die na de ontdekking van de gouden voorwerpen reeds was aangehouden, zelf meedeelde. Wielrijder door trein geprepen. Ongeluk op overweg bij Gouda. GOUDA, 10 Maart. — Op d'ïn onbewaalcten overweg aan den Zwa rteweg alhier is hedenmiddag omstreeks 1 uur een wielrijder door een troin gegrepen, bij welk ongeluk het slachtoffer ernstig gewond werd. De wielrijder, de 23-jarige ongehuwde pakhuisknecht J. Zwanenburg uit de Graaf van Bloisstraat, naderde den overgang van de zijde van den Achterwillens. Hij had voor zijn patroon boodschappen gedaan en moest nog even op de zaak zijn, voor hij naar huis kon gaan om te eten. In zijn verlangen om spoedig thuis te zijn, heeft Zwanenburg zeer snel gereden en daarbij, volgens zijn eigen verklaring, nergens op gelet en ook niet aan den trein gedacht. Toen de wielrijder zich op den overweg bevond, passeerde juist de Dinsdagscbe trein Rotterdam—Amsterdam, welke om 12.58 uur uit Gouda was vertrokken en op dit niet ver van het Goudsche station gelegen punt een matige vaart had. Hieraan dankt de pakhuisknecht, dat hij er het leven heeft afgebracht. Hij kreeg van de locomotief een duw, waardoor zijn rijwiel een kwart slag zwenkte. De berijder vloog nogmaals tegen de machine om vervolgens van den hoogen spoordijk te storten. Van alle kanten snelde hulp toe. Men vond den fietser in bewusteloozen toestand aan het eind van de baan. Dr. Montagne en de Eerste Hulp bij Ongelukken werden gewaarschuwd, waarop de eerste het slachtoffer naar de wijkverpleging liet vervoeren. Hier werd vastgesteld, dat Zwanenburg een gebroken dijbeen, een gat in zijn hoofd en inwendige kneuzingen heeft opgeloopen. De toestand van het slachtoffer is wel ernstig, doch direct levensgevaar bestaat er niet. Naar omstandigheden is dit ongeluk nog betrekkelijk goed afgeloopen. De trein werd onmiddellijk tot stilstand gebracht en is met een kleine vertraging verder gereden. Merkwaardig is wel, dat de fiets van het slachtoffer niet de minste schade bekomen heeft en direct weer bereden kon worden. Op dezen drukken onbewaakten overweg hebben thans in totaal drie ongelukken plaats gehad, waarvan een met coodelijken afloop. Man levend verbrand. RIDDERKERK, 10 Maart. — In den afgeloopen nacht omstreeks halfdrie is door onbekende oorzaak brand uitgebroken te Abblasserdam in de woning van den 60-jarigen kleermaker Slotboom. Men is er niet in geslaagd den man, die te bed lag, uit hét brandende perceel te redden. Toen de brandweer het vuur meester was, vond men het totaal verkoolde lijk van den bewoner. Aanslag op veldwachter. Met een mes aan het gelaat gewond. KOLHORN, 10 Maart. — Alhier is een aanslag gepleegd op den in deze gem. gestationneerden rijksveldwachter. Hij werd n.1. gehaald voor een vechtpartijtje in een café. Toen hij buiten kwam, werd hij in de duisternis onverhoeds aangevallen door een tot nu toe onbekend gebleven persoon, die hem met een mes een paar sneden over het gelaat heeft toegebracht. Werkverschaffing. * BORGER, 11 Maart. — De ruim 300 in deze gemeente ipgeschreven werklooze landarbeiders hebben thans alle een meer definitieve plaats bij de werkverschaffing ingenomen. Die van het zandgedeelte, vroeger grootendeels geplaatst in het Witteveen, werken thans in de Boschwachterij Gieten, terwijl die van het veengedeelte in de Boschwachterij Schoonloo te werk gesteld zijn. » — Op de Maandag alhier gehouden jaarmarkt bestond de aanvoer uit 113 biggen, prijs van f 7 —f 11 en 2 dragende varkens van f 40— f 70. Handel williger. Op de pluimveemarkt geen aanvoer. Alg. verg. Brandwaarborgmij. „De Eendracht." * GASS.NIJVEEN, 10 Maart. — In het hotel Eggens alhier werd Maandag de jaarlijksche vergadering gehouden van deelnemers van de Onderlinge Brandwaarborgmaatschappij „De Eendracht" voor de Gem. Gieten, Gasselte, Borger en Odoorn. De voorzitter, de heer H. Hoiting Jzn. opende de vergadering met een woord van welkom aan de bestuursleden ; van de deelnemers was n.1. geen enkele aanwezig. Hieruit mag zeker worden afgeleid, dat de deelnemers vertrouwen stellen in de Maatschappij, hetwelk trouwens ook niet misplaatst is, wijl de reserve door de winst over 1930 is gestegen tot f 78116. Uit het rapport van den accountant, den heer Hemmes bleek, dat 1458 polissen stonden ingeschreven tot een bedrag van f 7766651. Aan brandschade was uitbetaald f 7214.77, terwijl de winst f 7079.58 bedroeg. Den secr.-boekhouder, den heer J. Wiegman, werd décharge verleend en dank gebracht voor zijn nauwkeurige administratie. De aftredende bestuursleden voor de gemeente Gieten, de heeren H. Hoiting Jzn., K. Sol, H. Koopman en J v. d. Veen Hzn., werden herkozen. Dé inleg werd wederom bepaald op f 2.00 per f 1000 deelname, terwijl de volgende vergadering zal worden gehouden in 't hotel Boerma te Gasselternijveen. Hierna sluiting. Begrafenis Ds. Nicolaas van Beek. * STADSKANAAL, 11 Maart. — Vanuit de kerk der Bapt.' Gem. alhier heeft Dinsdagmiddag onder zeer groote belangstelling de teraardebestelling plaats gehad van het stoffelijk overschot van wijlen ds. N. van Beek, em.-pred. Vooraf werd een rouwdienst gehouden, die druk bezocht was en die geleid werd door ds. J. W. Weenink. Deze herdacht in groote dankbaarheid het vele werk door den overledene verricht, en dat niet om eer of geld, doch alléén ter eere Gods. Vervolgens voerde ds. J. Louw van Groningen nog het woord. Hierop werd de kist uitgedragen en begaf de lange stoet zich naar de begraafplaats. Hier werd nog achtereenvolgens gesproken door de heeren ds. Huizinga van Hengelo, Terpstra van Groningen, Eerkens van Stadskanaal, Bosman van Muntendam, ds. J. v. d. Schors van Haarlem, ds. J Jeronimus van 's-Gravenhage en tenslotte door ds. K. Reiling van Nieuw-Weerdinge. De oudste zoon van den overledene, de heer H. W. van Beek van Neerbosch sprak een dankwoord voor de betoonde belangstelling en de gesproken troostende woorden. Gezongen werd „Jezus, Uw verzoenend sterven is het rustpunt van mijn hart", waarmede deze droeve plechtigheid was afgeloopen. --- Gemengde Berichten. Sprinkhanen en melk van kameelen. Het is een algemeen bekend feit, uat andere landen andere zeden huldigen. Maar op geen enkel gebied komt dit wel zóó duidelijk tot uiting als op culinair terrein. Sprinkhanen b.v. met hun lange pooten, hun gladde lijf en hun onaangename gewoonte, alles kaal te vreten, waar zij met hun zwermen neerstrijken, zijn onsympathieke dieren, althans volgens onze begrippen. Maar talrijke volken denken er geheel anders over, b.v. de bewoners van Noord-Afrika. Ook zij vinden het natuurlijk allerminst prettig, wanneer hun velden door het zwevend gedierte worden leeggegeten. Maar zij weten zich op hun vijanden te wreken. Zoodra namelijk zulk een zwerm ergens neerstrijkt, rennen de kleine Algerijnen-jongens, gewapend met schoppen en manden er heen, om het manna buit te maken. Eerst worden de sprinkhanen in de zon gedroogd. Vervolgens worden zij fijngestampt en tenslotte door moeder de vrouw met behulp van 'cameelenmelk en dadels tot een heerlijke hors d'oeuvre verwerkt. Waarna heel het gezin een overdadig sprinkhanenfeest viert. Eenvoudiger is het uiteraard, de gevangen -prinkhanen in zout water gaar te koken en ze i'dus te verorberen. Het gerecht ontbreekt in de leerboeken onzer kookscholen, maar degeen, die ooit een „Kookboek der Oasen" mocht samenstellen. zal het zeer zeker niet mogen missen. Zijn werk zou anders een zeer groot hiaat vertoonen. Wanneer hij er dan bovendien nog gebakken roode mieren in vermeldt, zal zijn kookboek van internationale beteekenis kunnen worden, want in het Braziliaansche oerwoud zou men zich niet gaarne van deze spijze willen spenen. Trouwens ook fijngewreven moeten roode mieren bij wijze van specerij een niet te versmaden hulpmiddel vormen, althans volgens de bewoners van het Amazonegebied. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. WERK PRETTIG! Het werken Is eeD jenoi wanneer men zich goed voelt f-aai Phostenn» U helpen ieder uur vao den dag ten volle tegen leten en behoud' hei yenot van ren goede eetlust een goed humrui en pen goede gezondheid Phosierint ts het beste versterk ingsmiddel tet wereld — gebruik het dagelijks en behoudt daarmede Uw goede gezondheid. PHOSFERINE HET ALLERBESTE VERSTERKINGSMIDDEL DAT VOOR EEN GOEDE GEZONDHEID ZORGT. In Tabl.l- »n Vloeibaren tforni In drie groetten verlcrijgbaer | é • 1 • 2 35 en • 3 '5 d« grootere verpekklngen zijn looi woordeellg. Neemt oen prooi met Phoolerlne Health Salt Hol versterkende «out dot .ertterkt terwijl hot reinigt. Fabrikantent PHOSFERINE (ASHTON «. P ARSONS) Ltd LUDGATE HUL. tONDON. ENGELAND --- FEUILLETON. Zoolang de asch nog gloeit..... door MARGARET PEDLER. Vertaling van FELICIE JEHU. 23. Als gastvrouw kon ze alles naar haar eigen hand schikken, als het ware het licht op zichzelf alleen doen vallen. Ze had nog een jongen Pranschman uitgenoodigd, die dan Sheila kon amuseeren, terwijl Yvonne weinig notitie van tem nam en zich uitsluitend bezig hield met Bubbles. Ze was zeer mooi gekleed, met al die bijzondere aandacht voor details, die het toilet Van een vrouw tot iets individueels maken, berekend op het doen uitkomen van haar particuliere schoonheid. Als het gesprek algemeen *®rd, hield ze er de draad van in handen en gaf er de richting aan en dan slaagde ze er in, zonder dat men het gewilde er van merken kon, om Sheila's impulsieve, meisjesachtige uitingen een beetje links en onhandig te doen schijnen. Toen de koffie gebruikt was en een sigarette fierookt, wist ze op een of andere geheimzinnige *t)ze te bewerken, dat de jonge Franschman met Sheila den tuin inging, terwijl zij alleen met "Ubbles bleef. En toen spande ze zich in om den 3°ngeman weer onder haar betoovering te bren£en. 2e deed dat sluw, zonder de minste gewetenswroeging en bracht al haar krachten in Werking. Binnen het uur lag Bubbles voor haar °P zijn knieën, lichamelijk zoowel als geestelijk, Seheel betooverd door haar schoonheid, door de geuren bezwangerde lucht, door de zachte, Sf(jze schaduwen, die door de schemerverlichte ^®er trokken, waar ze zaten. ..Yvonne, yvonne," fluisterde hij schor, met armen om haar tenger, bpigzaam lichaam en zijn hoofd op haar borst. „Engel, ik begrijp maar niet, dat je zooveel van me houden kimt.' „Begrijp je dat niet, Bubbles?" Haar stem had een wondermooien klank, laag en wat gesluierd en de woorden gaven den indruk van een liefkoozing. „Och, bien-aimé, ik geloof niet, dat het moeilijk voor een vrouw is, je lief te hebben. Zelfs dat kind, die kleine Sheila, voelt wat voor je." „Sheila !" Het leek hem toe, of Sheila ver van hem weg was, een klein,'onbeduidend schoolmeisje en Bubbles kon zich maar niet begrijpen, hoe ze ooit zulk een plaats in zijn hart kon hebben Ingenomen. Even dacht hij aan haar, maar toen verdween het visioen van haar jong gezichtje met de groote, onschuldige grijze oogen en voor niets voelde hij meer iets, dan voor dat verleidelijke, donkere gezicht, dat zich tot hem overboog. „Yvonne, wil je mijn vrouw worden — wanneer wil je mij trouwen," stootte hij uit. „Of ik je trouwen wil, Bubbles ? Dat weet ik zelf niet," en ze lachte hem wat spottend toe. Hij vloog op. „Je moet, je zult! Geliefde, liefste —," en hij greep haar bij de polsen en trok haar op uit haar stoel. „Je meende het toch — je meende het toch, dat je van me hield ?" „Meende ik het ? Ja, ik geloof het wel," en de wat spottende uitdrukking van haar gezicht werd nu teeder en hartstochtelijk. „Ja, Bubbles, ik wil je vrouw worden." Een uur later, toen hij in het heldere zonlicht' zijn auto naar huis bracht, voelde Bubbles zich' zonderling aangedaan. Hij rook nu niet langer de bedwelmende geur, die van haar afstraalde, hij hoorde niet langer, haar zachte, gesluierde stem. Hij zag nu niets dan den weg, dien hij bereed in het dansende zonlicht en Sheila's lief figuurtje, dat naast hem in de auto zat. En toen Sheila begon te praten met haar helder, jong stemmetje, werd het contrast nog grooter. „Ik mag haar heelemaal niet, Bubbles," merkte, t ze kalm en ernstig o^ „Tot nog toe wist lk dat nle t zeker, maar nu wel. Het is de uitdrukking van haar oogen. Het zijn net de oogen van een roofvogel, koude, berekenende en toch soms wilde oogen." „Mag ik weten, of je het over madame de Brécourt hebt?" en Bubbles stem klonk koud als ijs. Sheila keek hem met haar oprechte grijze oogen aan. „Natuurlijk, over wie anders ?" „Dan moet ik je zeggen, dat het bespottelijk is voor een meisje van jouw leeftijd, nog maar net van school, om een oordeel te hebben over een vrouw als Yvonne." Bubbles sprak met een zeker air en Sheila keek hem aan, tegelijk verbaasd en vermaakt. „En een jongen van jouw leeftijd dan?" antwoordde ze. Het kwam niet bij haar op, dat Bubbles iets zou kunnen voelen voor een vrouw, die zooveel ouder was dan hij. „Dat is heel iets anders. Ik ben een man. En ik zeg je, dat je heelemaal geen begrip hebt van een vrouw als madame de Brécourt. Ze is heel ongelukkig geweest — en dat geeft haar juist dat verwonderlijke, denk ik" Sheila was een en al verbazing. „Verwonderlijke? Vin' je ze stotterde even ,vin' jij haar een wonder, Bubbles?" „Dat doe ik," antwoordde hij op vasten toon. Sheila zweeg, ze voelde, dat haar geluk plotseling een knak gekregen had. En toen ze dien nacht wakker In bed lag en met droevige, vragende oogen in de duisternis staarde, maakte ze voor het eerst kennis met die vreemde, bit tere smart, waarvan een man zoo dikwijls oorzaak is bij een vrouw. ^Trelyan stapte, gaf de stille, bedekte AprilXXV, HET WEB. Weer in Engeland terug ! Toen ze uit den trein aan het station te hemel Pam het duidelijke gevoel, dat de gouden dagen aan de blauwe Middellandsche zee tot bet verleden behoorden. Een oogenblik kreeg ze zelfs een voorgevoel van komend leed. Het was een gevoel, als men wel eens op een warmen zomerdag heeft, als er plotseling een wolk voor de zon komt. Ze rilde onwillekeurig even en het kostte haar inspanning, dat gevoel opzij te schuiven, toen ze de anderen goedendag begon te zeggen, daar ieder weer naar zijn eigen huis vertrok, Judy naar Trethry, Blake en David en Sheila naar Boscowen. Vijf minuten later reed ze met Bubbles door de lanen in een hooge dogcart, die een van de stalknechten naar het station gereden had, om hen af te halen en weer, terwijl ze keek naar al het bekende rond zich, maakte dat onverklaarbare gevoel van angst zich van haar meester. Maar dezen keer was er toch wel een aanleiding voor, het stond in verband met een brief, dien ze in haar reistasch had. Het leek wel, of er plotseling een schok ging van haar hart naar haar hersens, veroorzaakt door het vage gevoel van angst, dat haar plaagde. De brief in kwestie had ze een paar dagen voor haar vertrek uit Le Geyt van Bay Sarton ontvangen. Ze had er niet op geantwoord, omdat ze niet vond, dat hQ te beantwoorden was. Ze had hem toen gemakkelijk genoeg uit baar gedachten kunnen bannen. Ze had Blake bij zich en ze was zoo zeker van haar geluk, dat zelfs de verborgen bedreiging, die de brief bevatte, haar niet van veel belang had geschenen. Maar nu, onder den somberen Engelschen hemel, met die heerlijke dagen aan de Zuidkust van Frankrijk voor goed achter den rug, zag ze alles onder een ander licht. „Ik heb gehoord, dat je je verloofd hebt met Blake Carrington," had Baiy geschreven. „Vóór ik vertrok, heb ik je gewaarschuwd, je niet met een ander te verloven, terwijl ik weg was. Het is van jouw kant zoo'n totaal nuttelooze daad. Ik wil immers niet, dat ie met een ander [dan met mjj trouwt, Pam. Doe je het toch, dan ken je de gevolgen. Ik heb je dat alles toch gezegd, lief dwaashoofdje." Schertsende woorden, zooals Bay altijd gebruikte. maar waar achter een grimmige ernst verborgen lag. Nu was Sarton nog in Londen, nog altijd vastgehouden door de zaken, waarvoor hij oorspronkelijk naar Engeland terug geroepen was en Pam hoopte, dat hij daar voorloopig blijven zou. Die opgewekte, arrogante vasthoudendheid van hem, maakte haar zenuwachtig. Het gaf haar een gevoel, of haar voeten in een onverscheurbaar web verward zaten, waaruit ze op een gegeven oogenblik niet meer los zou kunnen komen. Ze had zichzelf in een toestand van werkelijk# angst gebracht, toen de dogcart langzamer begon te rijden en ze het hek van Rakehill indraaide. Het weerzien van Toby bij een bocht van de laan met Tatters, die wanhopig trok om los te komen en de indruk, dat alles er andera uitzag dan vroeger, deed haar gedachten een andere richting nemen, zoodat ze voor het oogenblik dien naren brief vergat. „Hallo !" Toby zag er buitengewoon levendig en drulc uit, toen hij naar de dogcart toeliep, zoodra Bubbles de vurige bruine deed stilstaan, terwijl Tatters, half dol van plezier, in kringen rondt het wagentje danste, als een gek blaffende. De leidsels aan den groom toewerpend, sprongf Bubbles er uit en hielp ook Pam en de Wayne'a konden elkaar begroeten. „Zien jullie hier iets bijzonders?" vroeg Toby, kwasi onverschillig, toen ze met hun drieën da laan afliepen. Hoewel hij zeer nonchalant deed, klonk er toch een zeker verlegen gevoel vaa eigenwaarde uit de vraag en Pam, die tevergeefsch geprobeerd had om Tatters woeste marnier van verwelkomen een beetje te doen bedaren, lachte hardop. „Wat ben je nog een kind, Toby! Natuurlijk zien we iets bijzonder. Je hebt het heele goed na laten kijken en het ziet er nu prachtig uit. Wat is de laan nu mooi in orde," en ze keek voldaan naar den zuiver bijgewerkten en schoonen weg. Het mos tusschen de steenen was weg en het gras aan de kanten groeide er niet langer maar op los, maar was netjes gemaaid en nu fluweelachtig groen. Toen ze het huis naderden, viel 't „bijzonders" waarvan Toby gesproken had, nog meer op. Het dak toonde geen groene vlekken meer tusschen zijn roode pannen en de klimop en de andere klimplanten, die laags de muren groeiden, waren gesnoeid. Deuren en vensters waren opnieuw geverfd en het heele huis zag er netjes en goed onderhouden uit. „Maar Toby!" riep Pam verrukt uit, „hoe kon je dat allemaal zoo gauw klaarspelen — en nog wel alleen,' 'plaagde ze een beetje. „Ja, het was wel lastig, dat ik zoo weinig tijd had," gaf hij toe, „de Engelsche werklui zijn nu eenmaal, zooals ze zijn. Maar dat ik er alleen voor stond! Denk je soms, dat een man niets kan zonder de hulp van een vrouw, jou verwaand klein ding!" Pam trok een gezicht tegen hem. „Nu niet veèl hoor," antwoordde ze. „Jullie moeten altijd of overgehaald worden of gedwongen worden, wil je iets goeds uitvoeren, maar jullie weet dat zelf niet." Ze was nog maar half klaar met het uitpakken van haar koffers, toen Lucian Gale op het tooneel verscheen. „Heerlijk, dat je terug bent," zei hij na de eerste begroeting. „Ja, en het is ook heerlijk terug te zijn," antwoordde ze. „Loo, waarom heb je me toch nooit geschreven?" „Je bedoelt bij gelegenheid van je engagement?" Ze knikte. „Ja. Voor ik weg ging, nam je alles zoo echt lief op je was zoo goed voor me daarom begreep ik niet, dat je heelemaal niet schreef." ..Begreep je het niet?" Hij zweeg even. Toen zei hij: „Het viel me toen niet moeilijk om „lief en goed" voor je te zijn. We zaten toen zoowat ln hetzelfde schuitje." Dat kwam er een beetje bitter uit. „Maar toen ik dat hoorde van jou en Carrington toen moest ik opnieuw aan het denkbeeld wennen. Maar nu ben ik er overheen, want weet je beste, het Idee, dat jij nu gelukkig zult worden, maakt veel bij me goed." Pam stak hem haar hand toe en drukte de zijne krachtig. „Loo, als je eens wist, hoe gelukkig ik zijn zou, als je ook een ander vond!" zei ze wat trillend. „Het spijt me, maar dat zal niet gaan, zelfs niet om jou nog gelukkiger te maken," antwoordde hij droog. Toen weer vriendelijker: „Heb maar geen zorg over mij, ik kom er wel doorheen. Ik ben niet de eerste man, die een blauwtje geloopen heeft," voegde hij er bij met een gedwongen lachje, dat haar pijnlijk trof. Hij kwam wat dichter bij haar. „Dit is de laatste keer, dat we er over spreken zullen, Pam, maar ik wil je doen begrijpen, dat het me heelemaal niet spijt je lief te hebben, al geeft me dat niets. Ik zal er altijd blij om zijn, want mijn liefde voor jou, Van dat ik een jongen was af, is altijd het beste geweest, wat Ik bezat. Ze heeft me in menig moeilijk oogenblik geholpen. Er zijn tijden geweest, dat er niet veel van me terecht was gekomen, als Ik jou niet lief gehad had. Waarschijnlijk weet je niet, wat een vrouw als jij bent, voor een man kan beteekenen. Voor mij heb je altijd alles vertegenwoordigd, dat mooi en heerlijk was en zuiver en lief." - Hij aarzelde, overweldigd door de diepte van zijn gevoel. Hij kon niet meer uit zijn woorden komen, maar stak haar zijn belde handen toe, die ze greep en vasthield. „De man, die jou zal trouwen, Pam, ls de gelukkigste kerel ter wereld. Dan volgt de man, die je liefheeft en die je vriend mag blijven." Hij boog zich over haar handen en kuste ze om beurten. „God zegene je, mijn goede kameraad," zei hij. Niettegenstaande haar geluk, kende Pamela toch menig verdrietig oogenblik in de nu volgende dagen. Ze hield te veel van Loo, dan dat ze niet diep gevoeld zou hebben, wat haar engagement met Blake voor hem zijn moest en dikwijls, als h(j op zijn oude manier lachte en gekheid maakte, de zaak met zich zelf uitvechtend, moedig en zonder klagen, voelde ze zóó met hem mee, dat ze haar tranen niet terug kon houden. Ook moest ze denken over de verschillende wijze, waarop Bay en Loo het nieuws van haar verloving met Blake opgenomen hadden. Loo, die zooveel verloor, was toch zijn gevoel meester en gunde haar haar geluk en bleef, vast en trouw, dezelfde goede vriend voor haar, die hij sedert hun schooltijd geweest was. Terwijl Bay eenvoudig brutaalweg weigerde zich bij haar keuze neer te leggen. Het kon hem niets schelen, of alleen Blake en niemand anders haar gelukkig kon maken. Dat kwam er bij hem niets op aan, want Sarton zou nooit zoo onzelfzuchtig kunnen zijn, haar geluk boven het zijne te stellen. En zelfs nu, nu ze zich voor altijd aan een ander verbonden had, wist Pam zeker, dat Bay haar niet op zou geven en soms overviel haar een doodeljjke, ongemotiveerde angst, dat hij er in slagen zou, hen van elkander te scheiden. Een paar keer kwam ze in de verleiding, Blake over haar angst te spreken, maar ze deed het niet, overtuigd als ze was, dat hij er om lachen zou. En als ze haar verstand gebruikte, dan moest ze bekennen, dat h(j gelijk had. Niemand, man noch vrouw, kon tusschen haar en Blake komen, zoolang ze elkaar trouw bleven. En toch bleef die angst voor Sarton bestaan. „Ik zal nooit toestaan, dat Je met een ander dan met mij trouwt," had hij geschreven, en die zin, scherp en duidelijk, hoorde ze plotseling als ze gelukkig en met Blake samen was, als een waarschuwende bel klinken. | Ondertusschen was de datum van het huwelijk tusschen Judy en David vastgesteld en de voorbereidselen daartoe gaven haar wel afleiding. Er was besloten, dat het huwelijk van uit Trethry gesloten zou worden, ln het kleine grijze kerkje van Trelyan en gedurende hun korte huwelijksreis zou Sheila bij de Wayne's op Rakehill komen logeeren. Daarna ging ze bij haar broer en schoonzuster inwonen. |. „Ik zal me vreeselijk „de trop" voelen," zei ze tegen Pam, „hoewel ik wel weet, dat Judy veel te lief is, om me dat te laten merken." j Pam was benieuwd, of Sheila wel lang op Trethry blijven zou. Ze wist niets van wat er op Ch&teau Fleurt was voorgevallen. Sheila ,had maar heel weinig verteld van dat bezoek en Bubbles nog minder en nu hij bevrijd was van den omgang met Yvonne de Brécourt, hoopte Pam, dat hij nu heelemaal verliefd zou worden op Sheila. Hij had, dien laatsten tijd in Frankrijk, op den rand van een afgrond gestaan. Maar plannen vormen voor anderen is meestal een heel ondankbaar werk en op den morgen van den huwelijksdag van Judy, kregen Pam's hoop en verwachting een koud bad. Ze zaten aan het ontbijt — het uur, waarop men het 'minst geschikt is, om teleurstellingen te verdragen. Bubbles keek op van een brief, dien hij bezig was te lezen en zei, met een hoogroode kleur: „Madame de Brécourt komt hier dezen zomer. Ze heeft Tow Corners Büngalow voor drie maanden gehuurd, ze komt morgen al." „Wat!" riep Pam uit. „Je bedoelt toch niet, dat die vrouw je naar Engeland gevolgd is?" Die uitroep kwam er volkomen spontaan uit, als 't ware de kristallisatie van haar innerlijke gedachte. Maar de woorden waren niet gelukkig gekozen. Bubbles sprong op, het bloed vloog naar zijn knap gezicht. „Ik moet je verzoeken, op een anderen toon over mevrouw de Brécourt te spreken," viel hij uit. Maar Pam, op haar beurt verontwaardigd, liet hem niet uitspreken. „Waarom?" vroeg ze scherp. „Iedereen in Le Geyt wist, dat ze een avonturierster was." „Dan had iedereen het in Le Geyt mis," antwoordde Bubbles woedend. „En wat ze in het verleden ook geweest mag zijn, ik kan het je nu even goed zeggen als later, in de toekomst wordt ze m(jn vrouw." „Je vrouw?" Pam's stem klonk nu niet verontwaardigd meer, maar zeer verschrikt. Dat was erger, dan jze ooit gedacht had. Onwillekeurig dacht ze aan Sheila en hoe ernstig haar oogen in den 'laatsten tijd stonden en het was haar, alsof haar keel dichtgeknepen werd. Ze voelde, hoe alles hoe langer hoe moeilijker werd. Ondertusschen keek Toby, die nergens van af wist, verbaasd van den een naar de ander. Maar hoewel hij de omstandigheden niet kende, was hij vlug genoeg van begrip om te merken, .dat de atmosfeer met electriclteit geladen was en hij wilde trachten de opgewonden gemoederen te kalmeeren. „Dat is alles heel aardig," zei hij, terwijl zijn lichtblauwe oogen guitig leken. „Het schijnt wel, of het trouwen niet van de lucht is. Judy vandaag en onze eenige Bubbles morgen of ten minste binnenkort. Waarom heeft niemand me ooit iets verteld van die toekomstige schoonzuster ?" Even verdrietig als ze was, moest Pam toch lachen als ze er aan dacht, hoe bespottelijk het zou zijn, als madame de Brécourt en Toby bloedverwanten werden. Toby een volkomen type van een Engelschen sportman met zijn goed verzorgd, frisch uiterlijk, dat deed denken aan veel baden en veel beweging in de frissche lucht en Yvonne met haar donkere, zinnelijks schoonheid, met haar katachtige bewegingen, gemaakt en onnatuurlijk. Maar dadelijk stierf dat lachje weg, toen ze luisterde naar wat Bubbles zijn broer antwoordde. „Yvonne — madame de Brécourt is een Fran* sche dame, die me de eer heeft aangedaan me te beloven mijn vrouw te worden," zei hij met da uitdagende waardigheid van een jongmenscli van een en twintig. Daarna stond hij op en verliet de kamer. Toby keek Pamela met opgetrokken wenkbrauwen aan, maar hoewel zijn oogen wel eenige onrust uitdrukten, klonk zijn stem toch kalffl en vriendelijk als altijd. „Enfin, voor vandart hebben we genoeg aan één huwelijk. Moeten we ons niet gaan optuigen, Pam? Hoe laat begin' de vertooning?" „De inzegening zal om elf uur plaats hebben, als je dat bedoelt," zei Pam flauwtjes. De gedachte, die door het nieuws van Bubbles tijdelijk verdrongen was, kwam weer met volle kracht terug. Bay was gisterenavond terug S e ' komen om tegenwoordig te kunnen zijn bij het huwelijk van zijn stiefmoeder. Om elf uur zoU ze hem in het kleine grijze kerkje van Trely° n voor het eerst terug zien, sedert hij Le Geyt verlaten had. Daarna en weer klonk b et haar in de ooren: „Ik zal nooit toestaan, dat je met een ander trouwt, dan met mij." j.Wordt vervolgd.| --- De Noord-Ooster van Donderdag 12 maart 1931. no. 30 Tweede Blad. Buitenlandsch Overzicht. «en De Engelschen hebben ongetwijfeld door het accoord tusschen Gandhi en den Indlschen onderkoning, buitengewoon succes behaald. Want deze verzoening van Gandhi met het Engelsch be-' wind, beteekent, ofschoon de uiterste nationalittische elementen van Gandhi's party zich tegen de getroffen overeenkomst willen verzet-, ten, toch de verzoening van Indië. Want het, welslagen van de Indische conferentie, te Londen gehouden, hield nog geen verzoening in, zoolang de nationalisten, wier actie feitelijk de oorzaak werd van het bijeenroepen dier conferentie, zich van alle onderhandelingen met Engeland verre hield. Toch heeft dit welslagen ongetwijfeld den stoot gegeven tot de thans tot stand gebrachte verzoening, al bleef dan tustchen het te Londen bereikte resultaat en de wenschen der nationalisten, die gaandeweg volkomen losscheuring van Engeland als eisen wa- j ren gaan stellen, nog een groote afstand over. Het thans behaalde succes is ongetwijfeld een succes, tevens voor de arbeidersregeering. Maar het toont tevens de waarde van Engeland's proletische politiek, waaraan voor een niet gering deel de Engelschen hun wereldheerschappij danken. In MacDonald is weer de Engelsche traditie belichaamd om in de politiek tegenover ontevreden onderdanen van het Britsche rijk niet In halsstarrigen tegenstand te volharden, maar op het psychologische oogenblik de hand tot verzoening te reiken teneinde door moreele banden vast te houden, wat anders op den duui verloren zou gaan. Zuid-Afrika, Ierland en nu Britsch-Indië zijn op deze wijze voor het rijk behouden. De zout-kwestie is in de onderhandelingen tusschen Lord Irwin, den Onderkoning, en Gandhi van een onoverkomelijk lijkende hindernis tot de afmetingen van een gemakkelijk op te lossen probleem teruggebracht. De In. , , , , ... dische regeering kan de inkomsten uit haar, , ■. zout-monopolie niet missen, maar alleen de befroners van de in zee afloopende kusten kunnen zelf hun zout bereiden. De onwettige zoutbereiding werd een jaar geleden het symbool van de ongehoorzaamheidsbeweging tegen het Britsche gezag en was het troetelkind van de Congrespartfl. Welnu, men zal de kustbewoners voortaan vrij laten om het zout uit de zee te zieden, waarbij de schatkist geen groote inkomsten kan derven, en nog wel ruim driehonderd millioen Indiërs of daaromtrent (de bevolking telt nu iets van 320 millioen zielen) zullen het zout uit de regeeringsketen moeten blijven gebruiken, omdat zij het niet in hun buurt kunnen winnen, nog daargelaten dat het regeeringszout veel beter gezuiverd is. Daar de Congres-partij Gandhi volmacht gegeven had om met den Onderkoning de regeling te treffen die hem goed dacht, is het begrijpelijk dat het bestuur, dat te Nieuw-Delhi op den uitslag wachtte, zijn fiat op het accoord gegeven heeft, toen dit eenmaal bereikt was. Men zal thans de volgende procedure volgen. De rondetafel-conferentie van Londen komt in Indië opnieuw bijeen, om de nieuwe grondwet voor het Indisch dominion op te stellen, waarvoor te Londen de hoofdtrekken zijn aangegeven en, daar de Congres-partij er aan deel zal nemen, zal voor het eerst geheel Indië er op vertegenwoordigd zijn. Tenslotte zal te Londen de -— conferentie besloten worden met de verleening I van dén domiaiofl-stalus Crltcali-Ir.ild. In het accoord zijn, behalve de zout-kwestie, de vraagstukken betreffende de vrijlating van politieke gevangenen, het posten en de teruggave van wegens belastingschuld in beslag genomen eigendommen geregeld. Slechts inzake het instellen van een onderzoek naar machtsmlsbiuik van de politie heeft Gandhi, naar het schijnt, zijn zin niet gekregen, maar dit alles behoort nu tot het verleden en kan gevoeglijk met den mantel der vergetelheid bedekt worden. Met de vrijlating der gevangenen is intusschen reeds een begin gemaakt. En dit zal niet nalaten op de stemming in Indië een gunstigen invloed te oefenen. Tot nu toe blijkt men. zoowel in Engeland als in Indië, over 't algemeen zeer tevreden, al houdt dan de conservatieve partij in Engeland nog een slag om den arm en heeft de uiterste linksche vleugel der nationalistische partij reeds het voortzetten van het verzet aangekondigd. Maar eerst na het houden der nieuwe conferentie zal men zekerheid hebben. Gandhl's verklaring toch laat nog eenige onzekerheid. Naar Reuter uit New Delhi meldt, heeft Gandhi verklaard, ^at de nationalisten de andere partijen noodig hebben, evenals de Indische vorsten en de Engelschen. De ronde tafelconferentie, zei hij, heeft ons nog niet verder dan halfweg het te bereiken doel gebracht. Gandhi roept het heele land op, de voorloopige overeenkomst met den onderkoning te steunen, w ^t aan het nationale congres onweerstaanbare kracht zal vtrleenen. De voorwaarden voor de ronde tafelconferentie zijn met opzet vaag gehouden, teneinde de Indiërs en Engelschen in staat te stellen volgens hun eigen beginselen tot een regeling te komen. Het Congres gaat definitief een periode van samenwerking met de Engelschen tegemoet. Maar Gandhi blijft er den nadruk op leggen, dat het einddoel van de nationalisten de volkomen onafhankelijkheid blijft. En dit is een eisch, dien de Engelschen, ook in de toekomst, nooit zullen inwilligen. In elk geval blijft echter het bereikte een bijzonder succes. En de positie der arbeidersregeering zal daarmee ongetwijfeld verstevigd worden. In debinnenlandsche politiek is deze regeering tot nog toe, niet erg gelukkig geweest. Maar naar buiten toe, kan zij op verschillende belangrijke successen bogen. Trouwens ook . . . . . . . _ , . _. „.. de vlootovereenkomst tusschen Engeland, Italië en Frankrijk, ' 3 voornamelijk aan haar activiteit en tact te danken. De voornaamste punten dezer overeenkomst schijnen te zijn : Een vermindering van de vlootprogramma s en een verlangzaming in het tempo van aanbouw, zoowel voor Frankrijk als voor Italië ; ^ e- Gelijkwaardigheid van de Fransche en Itaüaansche programma's van aanbouw, niet alleen voor de schepen in de categorieën waarvoor zu '^ s reeds te Washington vastgesteld was Unieschepen en vliegtuigschepen — maar ook voor de drie categorieën kruisers van 10.000 ton - lichte kruisers en torpedoboot jagers, welke beide laatste tot een categorie worden vereeI ^gd, en duikbooten ; ^ e * Staking van aanbouw voor uitbreiding van de vloot (zoogenaamde vlootvacantie) ; de scheP en m aanbouw en die nog op stapel gezet worden - zu!len alleen dienen ter vervanging van verouderde schepen ; I ^ en strekking tot verlaging van het peil vaD de totale tonnenmaat; dit punt, zoo merkt Gayda op. beteekent een voorname concessie van Frankrijk ; en ten ® e ' Uitstel tot einde 1936 van alle vraagstukbetreffende de beperking van de onderscheiden vloten. Haar groote beteekenis is, dat zij aan den wedstrijd tusschen Italië en Frankrijk een einde maakt en een betere verhouding tusschen deze I twee landen schept en dat zij een betere basis geeft aan de onderhandelingen over de beperking der maritieme bewapening. Maar of men daarom met de algemeene hewapeningsbeperking veel verder zal komen ? Telkens blijkt weer. dat de tijd daarvoor nog allerminst rijp is. Ook de besprekingen over het Fransch-Belgisch militair accoord in het Belgische parlement, hebben dat opnieuw getoond. Men is nog niet moreel ontwapend. En het beste middel daartoe wil men niet aanwenden. Van der Velde, de Belgische socialistische leider en oud-minister, heeft daarop gewezen, toen hij voor herziening van het verdrag van Versailles pleitte. ---