KORT VERHAAL. De bekeerde vrijgezel. Niet dat mijnheer Paal een hekel aan de vrouwen had, — dat was het volstrekt niet. Hij hield alleen méér van zijn eigen; hy was een egoïst. Van de schoolbanken trok hij naar het scheepvaartkantoor van Ponton en Co. en daar zat hij nu nóg, te weten : reeds vijf en dertig jaren lang. Hij had het gebracht tot assistentboekhouder op een salaris van 2250 gulden per jaar. hij wist daarbij, dat hij nooit hooger-op zou Komen en ook geen grooter salaris zou verwerven. Van die 2250 gulden kon hij er komen en Paal zag er volstrekt het nut niet van in om de weinige geneugten, welke zijn inkomen hem boden, te gaan halveeren, of tot niets te reduceeren. door er van te deelen met een vrouw, Hij ging naar zijn kantoor, van 't kantoor naar „De Drie Kruikjes" en vandaar naar huis, met de regelmaat van een uurwerk. Hij dronk eiken dag drie glaasjes, nooit méér, nooit minder. Hij had zijn eigen „home" en een huishoud •ter voor een prikkie, omdat ze leelijk was en even dom als brutaal, zoodat ze toch nergens anders terecht kon. Op een ochtend keek mijnheer Paal zijn post door. Daarbij nam hij kennis van een brief, waarin de notarissen Top en Smit aan geadresseerde kennis gaven van het overlijden van den heer Van den Berg. te Winnipeg. die circa 3 ton had nagelaten, welke aan geadresseerde zouden ten deel vallen en ter regeling van welke aangelegenheid deze vriendelijk ten kantore werd uitgenoodigd. Omdat manheer Paal geen oom in Amerika had en ook niet ergens anders, keek hij nog eens op de enveloppe en las toen, dat deze gericht was aan mejuffrouw A. (van Alida) Van den Berg.'zijn leelijke. domme en brutale huishoudster. Omdat die nooit post ontving, had mijnheer Paal er ook nimmer aan gedacht om de voor hem neergelegde brieven vooraf te controleeren. Mijnheer Paal, we zeiden het reeds, was een egoïst. En als hij ergens voordeel in zag, dan was hij niet scrupuleus, — dé,t zeggen we nu. Mijnheer Paal vond, dat zijn huishoudster te dom was om een vermogen van 3 ton te beheeren en dat hij ze eerst aan een geschikten man moest helpen, vóór hij haar van haar buitenkansje in kennis stelde. Voor alle zekerheid belde hij eerst de notarissen nog even op. En toen hij vernam, dat juffrouw Van den Berg inderdaad de erfgename was van den rijken oom in Winnipeg, toen wist mijnheer Paal, wie de meest geschikte echtgenoot voor zijn huishoudster zou zijn. Den notarissen, dien hij voorgegeven had „namens" de erfgename te spreken, deelde hij mede, dat deze wegens ziekte eerst over enkele weken zou kunnen verschijnen. De „verovering" van de huishoudster was niet moeilijk geweest en tot stomme verwondering van deze zelf. tot verbazing van het kantoorpersoneel van Ponton en Co. en tot ontzetting van alle stamgasten uit „De Drie Kruikjes" was mijnheer Paal, de verstokte vrijgezel, gisteren officieel in het huwelijksbootje gestapt met de leelijke, domme en brutale AUda Van den Berg. De gelukkige bruidegom had er mee volstaan, wat witjes en geheimzinnig te glimlachen bij alle condoleanties, die hem zoo rijkelijk ten deel vielen. Vanmorgen reeds stapte hij, gewapend met zijn trouwboekje naar het kantoor van de notarissen Top en Smit om zich als echtgenoot en wettig gemachtigde van Alida van den Berg te legitimeeren. Dó ,é.r vernam hij, dat juffrouw A. van den Berg inderdaad een gelukkige erfgename was, maar niet Alida doch Agnes van den Berg, wonende Laanstraat 145, inplaats van 45, zooals abusievelijk was geadresseerd. De notarissen hadden de gezochte juffrouw Van den Berg intusschen trouwens reeds gevonden. Het speet ze. maar het was een abuis. En als de lezer nu even naar „De Drie Kruikjes" gaat, dan vindt hij daar den heer Paal, die voor het eerst van zijn leven veel meer dan drie borrels heeft gedronken. En hij vindt daar ook de intusschen gewaarschuwde Mevrouw Paal, tegenwoordig nog leelijker, dommer en brutaler dan vroeger, toen ze nog Alida Van den Berg heette. Ze staat met haar handen in de zij voor haar half bewusteloozen gemaal en verzekert voor de zooveelste maal zéér nadrukkelijk : „Ik heb evenveel spijt als haren op mijn hoofd, dat Ik ook zoo'n idioot kon wezen om zoo'n deug' niet als Ui te trouwen. --- Advertentie lN(ii;Z()NI>KN MKDKUKICUNGISN --- UIT DE PERS. IREUB. Na Lobman, na Kuyper, na Troelstra, nu ook Treub. Het gilde der groote Nederlandsche staatslieden sterft uit. En er staat geen nieuw gelid gereed van hun beteekenis om ons volk de sterke leiding te geven, die het behoeft. Zoo heeft het sterven van Treub een nog tragischer Zin dan in de verdwijning van een onzer geniaalste landszonen besloten ligt; het sluit een tijdperk van staatkundige potentie in Nederland. Aldus het „Utrechtsch Dagblad". Bij dezen staatsman treedt het persoonlijke element zoo op den voorgrond, dat de persoon in de geschiedenis zal blijven voortleven, aleer de geschiedschrijver zich zal beijveren om de levensgedachte te formuleeren, in welker dienst Treub zijn belangrijke verrichtingen voor ons volk heeft vervuld. Want zelden heeft eenige Nederlandsche figuur in d;e mate als Treub die zeldzame combinatie vertoond van geniale virtuositeit en ijzersterke karakterkracht. Alleen een kunstenaar van het sociale leven heeft kunnen tot stana brengen, wat Treub verricht heeft in de eerste mobilisatiemaanden, — een veiligstelling van den financieelen toestand van ons land in enkele dagen. Hij heeft het inzicht gehad in dë kwaal van den patiënt, hij is een feilloos operateur gebleken toen hij niet alleen met ongeken de voortvarendheid de beurswet, de levensmiddelenwet, het Koninklijk Nationaal Steuncomité tot stand bracht, maar ook positie nam tegen den onstuimigen aandrang tot het invoeren van een moratorium. Zonder twijfel zouden er anderen geweest zijn, die de gezondmaking van den financieelen toestand en daardoor de redding van onzen staat en onze maatschappij hadden tot stand gebracht. Maar niemand had het zoo voortvarend gedaan en met een zoo feillooze zekerheid. De kracht van Treub lag in het tempo, en om te werken in een tempo als Treub in die dagen, moet men beschikken over een vakkennis en een intuïtie, die alleen de meer dan bekwamen is toebedeeld. Hardnekkigheid was de tweede eigenschap van deze groote persoonlijkheid. Hardnekkigheid, die aan den dag kwam, toen men hem, in 1916, wilde dwingen om verband te leggen tusschen ouderdomsrente en pensioenverzekering, en hij weigerde de verantwoordelijkheid langer te dragen, indien de Kamer zijn standpunt miskende, Hardnekkigheid, die reeds vroeger was gebleken toen hij, als wethouder van Amsterdam, den bouw van Berlage's beurs, die den aanvang vormt van onze moderne bouw' kundige beweging die Nederland beroemd heeft gemaakt over de geheele wereld, mogelijk maakte. Treub is nooit de man geweest, van de concessie. Hij dorst den raad aan, hij dorst het parlement aan. Hij was een geboren regent, die het vertrouwen won, telkens opnieuw, van de nationale gemeenschap, doordat zijn inzicht telkens opnieuw bevestigd werd door den loop der historie. Partijgangers hebben .Treub verweten, dat hij herhaaldelijk zijn politiek standpunt heeft gewijzigd, dat hij het radicalisme heeft afgezworen en zich in latere jaren volkomen heeft aangesloten bij de liberale zienswijze en de liberale oeconomie. Ten onrechte : omdat Treub's bekeering tot het liberalisme gevolg geweest is van een groeiende wetenschappelijke overtuiging. De man, die als hoogleeraar op onvergetelijke wijze voor zijn studenten en op nog nimmer geheel weerlegde wijze in zijn standaardwerk over de grondslagen van het Marxisme de socialistische leerstellingen heeft aangetast, behoorde in het liberale, niet in het radicale kamp. Maar het essentieele van Treub's persoonlijkheid en Treub's functie in de Nederlandsche historie is hierin gelegen, dat hij geen man van „kampen" was. In hem zien wij een der uiterst zeldzame voorbeelden van een krachtige figuur, die te weinig dogmaticus was om ooit partij-politicus te kunnen zijn. Treub's levensgedachte is de oeconomische gedachte. Hij heeft, in tegenstelling tot figuren als Kuyper en Troelstra het volk nimmer politiek georganiseerd. Symbool te worden van een gedifferentieerde gedachte lag niet in zijn bestemming. Maar hij was beschikbaar, met zijn onschatbare genialiteit en vitaliteit voor een gemeenschap in nood. Toen het staatsmanschap geneësheerschap eischte, vertoonde zich dit eigenaardige mixtum van grondigheid en voortvarendheid, waarin — het komt slechts enkele malen in vele eeuwen voor — de beste Nederlandsche eigenschappen zich in één persoon hadden vereenigd en tot de hoogste potentie werden opgevoerd. Zoo sterft Treub zonder een toegewijden aanhang. Geen hagen van roode vanen zullen zijn uitvaart begeleiden. Maar wel de stille dankbaarheid van een heel volk en wel het zelfbewustzijn van het liberale volksdeel, dat klein in getal, door dezen reus voort te brengen getoond heeft in zich de krachten te bergen, die bekwaam en bereid zijn zich in dienst te stellen van dat universeel ideaal, dat het liberalisme in het hart draagt: het welzijn der geheele gemeenschap." Hoe men ook over Treub's staatkundige en economische denkbeelden moge denken, één ding staat wel onomstootelijk vast, dat hg wel de laatste was, die uiterlijke eer zocht, aan welk ambt ook verbonden, constateert het „Handelsblad". „Zijn eerzucht was een gansch andere : hij wilde handelen, wat tot stand brengen en aanpakken. Het ging hem om het wezen der dingen, welke zijn belangstelling, dus zijn activiteit trokken. De uiterlijke schijn, de buitenkant, de praal lieten hem. die van een ongekunstelden eenvoud bleef in alle omstandigheden des levens en voor een groote spontaneïteit te eenenmale onverschillig. Hij was van een ongegeneerdheid, waarin bepaald een zekere charme zat. Reeds in zijn studententijd viel hij bij tal zijner tijdgenooten op door de scherpte van zijn verstand, door zijn zeldzame vlugheid van geest en van handelen, die hem te allen tijde in staat hebben gesteld ongelooflijk veel af te doen. Typisch was wel, dat hij, hoe druk hij het ook had, toch nog steeds tijd vond om wie hem over het een of ander wilde raadplegen, zonder dralen ten dienste te staan. Ook hier toonde zich zijn groote eenvoud en het volkomen ontbreken van elk zweempje van gewichtig doen. Waar Treub zich bewoog liet hij de onmiskenbare sporen na van zijn wel zeer bijzonderen geest. Dat als gevolg van de hier vermelde hoedanigheden, waaraan nog dient toegevoegd, dat alle sleur hem vreemd was, ja, hij als het ware de neiging had juist met forschheid tegen de sleur in te gaan. Dit heeft men b.v. in de hoofdstad des lands kunnen bemerken toen de jonge radicaal, in de laatste dekade van de vorige eeuw, zich duchtig heeft geroerd om een nieuwen geest in het gemeentebestuur te doen varen, iets wat hem inderdaad gelukt is. En dat hij niet alleen de kunst van oppositievoeren tegen een, in zijn oogen. te achterlijk beleid verstond, doch er in hem ook een krachtig regeerder schuilde, bleek al heel spoedig, want onder zijn wethouderschap is er het noodige gedaan en hervormd. Natuurlijk waren velen van zoo'n activiteit ni?t bijster gediend. En daar Treub in zijn forsch doorzetten wel eens prikkelend op zijn tegenstanders kon werken — ook later, in de landspolitiek kon men dit verschijnsel meermalen waarnemen — was de meerderheid van den raad tenslotte blij. toen zij in 1897 met goed fatsoen van dezen vechtersbaas kon afkomen door hem tot hoogleeraar aan de gemeentelijke universiteit te benoemen. Daar zou hij, de scherpe criticus van de economische Inzichten van Piérson en diens geestverwanten der atuaeerende jongelingschap zjjn moderne inzichten op het gebied van staathuishoudkunde l£aan bijbrengen. Ook als hoogleeraar heeft deze werker sporen van zijn denken en arbeiden achtergelaten. Vooral zijn wetenschappelijke bestrijding van het Marxisme liet niet na op velen indruk te maken en wanneer Treub in de oogen van de sociaal-democraten een gevaarlijk tegenstander was, dien zij met hartstocht bestreden — iets wat hem bijzonder welkom was, want tegen strijden heeft hij waarlijk nooit opgezien — dan lag dat niet in de laatste plaats ook in hetgeen hij, behalve in het staatkundig steekspel van den professorskatheder, ook in geschriften juist tegen de door hen aangehangen leer verkondigde" Het blad besluit: „Treub had — hij was trouwens zelf steeds de eerste om het ruiterlijk te bekennen — ongetwijfeld zijn fouten. Menige overdreven forschheid leidde tot minder wenschelijke gevolgen. Zijn vasthoudendheid, die echter geenszins van dien aard was, dat hij tegenspraak niet kon dulden, heeft hem natuurlijk zoo nu en dan parten gespeeld. Doch dit alles staat niet in verhouding tot het vele, dat een leder in hem bewonderde. Met Treub is een man heengegaan, die in ons openbare leven in heel wat opzichten huizenhoog uitstak boven het gros van hen, die zich met min of meer ijver, met min of meer talent aan de publieke zaak geven. Aan ons land is een groot Nederlander ontvallen". Een buitengewoon talent gaat heen met dezen oud-minister, die Koningin en land zeldzaam belangrijke diensten bewees, zooals in zijn ontslagbrief Van 1917 stond, erkent de c.-h. „N ederlander", „Hij was de jongste van drie vermaarde broe ders, die allen de wetenschap hebben gediend. Melchior als directeur van den Plantentuin in Buitenzorg, Hèctor als gynaecoloog te Leiden en Amsterdam, hij zelf als econoom te Amster dam. Vóór hij zijn intrede deed aan de universiteit had hij al een belangrijk stuk publieke loopbaan achter zich : als raadslid en wethouder van de hoofdstad. Hij had radicale denkbeelden, en heeft in de korte jaren, dat hij mee leiding gaf aan de stedelijke magistratuur met zijn werkkracht, die buitengewoon was. zijn geheele leven lang, blijvende veranderingen in de ge meentelijke huishouding tot stand gebracht, waarvar nu nog de goede vruchten worden genoten. Amsterdam was de eerste groote gemeente in ons land, die de concessies voor de bedrijven ging opruimen. Acht jaar was Treub hoogleeraar toen hij, voor Assen, in de Tweede Kamer gekozen werd, als vrijzinnig-democraat. Op het oogenblik, dat zijn politieke loopbaan geëindigd scheen — hij had in 1913 zich niet herkiesbaar gesteld — werd die tot haar mooiste hoogte gevoerd door zijn benoeming tot minister in het kablnetCort van der Linden. En toen de groote oorlog uitbrak was Treub op zijn best en Treub op zijn grootst als organisator van allerlei nationalen hulpdienst, om het bedreigde volksleven in gang te houden.' Hij vond uitwegen, waar niemand meer kans op ontkoming speurde; hij was vol energie al schenen de omstandigheden nog zoo moeilijk ; eën golfbreker in de branding. Als de minister, die de sociale verzekering mee van Landbouw naar Financiën genomen heeft, valt over een geschil met de liberalen inzake de verzekering, dan heeft hij den dank van Koningin, van kabinet en land ook meer dan ten volle verdiend, als een buitengewoon minister in buitengewone omstandigheden. Een jaar later, na het incident-Van Gijn heeft men hem nog weer teruggezien aan het hoofd van het departement op den Kneuterdijk ; toen verbaasde hij vriend en vijand door dat groote staal van zijn werkkracht: een stel ontwerpen voor nieuwe belastingwetten, die, na den oorlog, niet in behandeling zijn gekomen, omdat de waarschuwingen van Treub tegen den slechten tijd, die te komen stond, in den wind werden geslagen. Als formateur van een nieuwe partij, den Economischen Bond, is Treub niet gelukkig geweest. Het was een stroovuur, dat spoedig uitbrandde. Hij zelf werd driemaal gekozen in 1918 maar de mannen, die naast hem kwamen te staan In de Kamer waren geen persoonlijkheden. Zijn Kamerlidmaatschap beëindigde hij, toen hij werd benoemd als voorzitter van den Nederlandschen Ondernemersraad, de schepping van dr. Van Aalst, die bedoelt de belangen van den ondernemer in Nederlandsch -Oost -Indië te behartigen bij het opperbestuur en bij de Indische regeering. In die functie is de heer Treub door zijn opdrachtgevers zeer gewaardeerd. Twee maal heeft hij een reis naar Indië gemaakt, om ter plaatse de belangen te verkennen, waarvoor hij had te waken, en zijn redevoeringen op de jaarvergaderingen deden altijd weer herinneren aan de parlementaire welsprekendheid van den redenaar-in-oppositie. Als partijman is de radicale Treub niet geslaagd — zijn werk als minister zal onvergetelijk blijven". --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. Bij Hoofdpijn alen bij Kiespijn Mijnhardt's Poeders. Doos 45 et. Bij Uw Drogist. --- Gemengde Berichten. Emancipatie der vrouw in Perzië. Nadat de regeering een wetsontwerp indiende, dat beoogt den huwelijksleeftijd voor vrouwen te verhoogen, doet zij thans pogingen om de vrouwen tot het volkomen opgeven van den sluier te bewegen. Zij heeft o.m. aan de eigenaars van café's, bioscopen e.d. opdracht gegeven vrouwen toe te laten in hun lokalen. Lloyd George over Frankrijk. De Prensa publiceert een scherp artikel van Lloyd George over Frankrijk. Lloyd George vergelijkt Duitschland bij een patiënt die bezig ia dood te bloeden, en voor welken de doktoren r.iets anders kunnen doen dan een collega dit den patiënt tracht te dooden door hem nog wal bloed af te tappen, dit te beletten. De Franschman is — schrijft Lloyd George — dapper in den strijd en in de nederlaag. Als overwinnaar toont hij zijn slechtste eigenschappen : aanmatiging en grove baatzucht. --- Parijsche Modebrieven. WOLLEN KLEEDING, OOK VOOR DEN ZOMER. De meest practische kleeding voor dames die op reis of met vacantie gaan. Als U een zomerreisje gaat maken, wil er dan op bedacht zijn, dat U ook in streken waar het klimaat milder en bestendiger is dan in ons lieve vaderland, tochtige treinen, koele avonden en gure regendagen zult aantreffen. De groote voorliefde van de mode voor allerlei wollen stoffen, komt daarbij aan de practische behoeften van de reizende dame bijzonder tegemoet, want zij kan enkele harer reiscostuums van wol nemen. Het is immers niet „het wol" van vroeger, dat ruig, stijf en onverslijtbaar als het was moeilijk met het begrip „elegant" samen te noemen was, integendeel de tegenwoordige weeftechniek is thans zoover gevorderd, dat er bijna geen stof meer bestaat, die losser, zachter en soepeler is dan juist wol. En toch heeft de stof daardoor niets van haar stevigheid verloren, een factor, die vooral op reis van zeer groot belang is. Immers op reis wordt een costuum niet ontzien, terwijl de stof ei toch niet meteen verfomfaaid en onfrisch mag uitzien. En geen enkele stof heeft deze eigenschappen zoozeer als juist wol. By de keuze van een kleur voor haar reissostuum, zijn er heel veel dame3, die alleen de practische zijde hiervan bekijken. Vanzelfsprekend zal zoo'n pakje tamelijk eenvoudig van snit moeten zijn en zullen opvallende kleuren moeten worden vermeden, doch anderzijds moet men zich voor eentonigheid wachten. En dat kan men niet beter en gemakkelijker bereiken dan door een wollen stof te kiezen waarbij verschillende kleuren of een Schotsch ruitje goed harmonieeren. Bij een mantelpakje kan men de meest verschillende blouses dragen van wol, batist, waschzijde, tricoline of georgette, en inplaats van de bij het jasje behoorenden rok, ook wel een Schotsch rokje, of, wanneer het niet zoozeer een mantelpakje dan wel een mantel betreft, ook wel een Schotsche japon bij een donkeren reismantel. Men kan het beste zoo doen, dat men bij het mantelpakje ook nog een bijpassenden mantel ■> *ieeft. die bij koud weer nog over het jasj t dragen wordt. Men heetl dan met enkele bl| ses (waaronder er ook voor warmere dagen of twee met korte mouwen kunnen zijn) J 5 ' schien twee rokken en een wollen japon reisuitzet die zeker toereikend is. uitgezond dau enkele meer gekleede toiletjes. Wij geven hierboven een tweetal practis mantels, die tevens op regendagen goede f sten zullen bewijzen. Deze mantels zijn vervaar digd van bruine gewerkte wollen stof m e t passende leeren ceintuur. Het is voor de meeste vrouwen een genoegen te zorgen dat de verschillende benoodigdheden voor de reis niet alleen practisch en comfortabel, maar ook mooi en aantrekkelijk zijn. We beelden hierboven af twee reisdekens met b(|behoorend taschje, die men zonder al te veel moeite zelf kan maken. De eerste bestaat uit beige en bruine kasba, de tweede uit lichtgrijze wol, met stiksels in gelijke kleur versierd. WILHELM LNE. ,,n/.e lezeressen, die uitvoerig weiivht-ti ingelicht te worden over de laatste mode, zoowel voor dames als kinderen, raden wij dringend aan een abonnement te nemen op „Het Nieuwe Modeblad". Dit uiterst practische Nederlandsche modetijdschrift, hetwelk ook een schat van gegevens biedt voor handwerken in alle genres, Is b(j de uitgever» dezer courant tegen sterk ge reduceerden prijs verkrijgbaar. De abonnementspiijs van Het Nieuwe Modeblad 2 maal per maand verschijnende in 18 bladzijden met telkenmale t gratis knippatronenbladen, bedraagt slechts t 0.95 pei kwartaal, franco per post f 1.25. --- ROB DE AVONTURIER. 37. „Wat beteekent dit, RobT" 1 riep Oude Daan, terwijl hij beduusd naar de steen staarde. Rob lachte. „Het beteekent, dat het meisje niet zoo erg gewond was, als ik vreesde, en dat ze onze hulp niet noodig heeft — en ik ben blij," antwoordde hij. Hij liet het touw schieten en ging naast Daan op een rotsblok zitten. 38. „Maar nu ze vfreet, dat we haar geen kwaad willen doen, zal ze naar volk misschien overhalen, om ons te helpen. Laten we deze rots volgen en probeeren het dorp te vinden. Ik ben er zeker van,dat het niet ver weg is." Ze hadden nog niet ver geloopen, toen Rob stilstond en naar een diepe kloof wee». --- Jongens laat dat vechten toch. Jongens laat dat vechten toch. Ie weet wel, dat men zijn vijanden lief moet hebben. Maar dit is mijn vijand niet, het is mijn broer. (Everybodys Weekly). ---