Tweemaal dood verklaard. Maar behouden thuis. De correspondent van de Bossche Courant vertelt: Hij zat tegenover me, stevige Brabantsche kerel. Het veldgrijs wekte mijn nieuwsgierigheid op. Uit m'n koker diepte hij een sigaar, we deelden één lucifer; toen sloeg hij aan het praten. Ja, hij was getrouwd. Kinderen? En óf, zeven meneer, de oudste negen De man tegenover me kon naar schatting ruim dertig zijn. Hij zag de toekomst niet te best in. Hij was uit Tilburg, textielarbeider. Niet te veel te verdienen daar op het oogenblik. Daarom bleef hij maar in dienst, straks de opbouwdienst. Wat ik heb meegemaakt meneer! Tot Duinkerken met de Franschen mee, toen op de beruchte Fransche vrachtboot, met 1700 van onze jongens, gebombardeerd, wonden in m'n gezicht, beenen verbrand. Geloopen van Duinkerken naar La Panne, van La Panne naar Ostende, toen naar Coxyde, dan weer een gedeelte met een vrachtauto. Het laatste stuk tot Tilburg bofte ik. Een vrachtauto nam me mee. U had me moeten zien, meneer. Een baard van weken, kwartiermuts van een Franschen soldaat, puttees van 'n Belg. Geen hemd had ik meer aan, tuniek over het bloote lijf. Toen ik op de weegschaal kwam, was ik 18 pond afgevallen. Maar het fraaiste komt nog, meneer. Toen ik uit de autobus kwam, gek maar mijn knieën knikten door, ik kon niet verder. Een fiets werd gerequireerd, de mare van mijn komst ging reeds vooruit naar vrouw en kinderen. De heele buurt stond overhoop, toen ik thuis kwam. Want u moet weten, dat mijn vrouw tot tweemaal toe bericht had gehad van mijn dood, eens per telegram, de tweede maal met bijvoeging van mijn identiteitsplaatje, waar alleen een verkeerde voornaam op stond. En daar stond de doodgewaande opeens voor hen, wel uitgeput, maar overigens springlevend. Ik behoef u wel niet te vertellen, hoe ik ontvangen ben, meneer. Hoe er geschreid en gejuicht is — — — Buiten werd de naam van een halte afgeroepen. Richting Breda overstappen. De man reikte me de hand ten afscheid. Nu ik ga maar weer met verlof — en dan beginnen we mee te help»en aan den opbouw, we slaan er ons wel doorheen meneer — — Ik keek den man een elndweegs na. Een kerel voor zijn gezin, een kerel voor zijn land. Met zulke menschen komen we er wel weer bovenop. --- Veluwsche boeren willen weer zelf brood bakken. Bij menige Veluwsche boerderij ziet men dicht bij de voorgevel nog het ouderwetsche bakhuis staan, waar de boeren eertijds in een primitieve oven hun ongeëvenaarde „klein-roggen" bakten. Mettertijd is daar verandering in gekomen en betrok het meerendeel der boeren het brood van den bakker, hetgeen ongetwijfeld gemakkelijker was. Tengevolge van de distributie komt bij vele landbouwers thans de wensch naar voren zelf weer brood te bakken. Vijf Veluwsche afdeelingen van de GelderschOverijsselsche Maatschappij van Landbouw hebben daarom een adres gericht tot het hoofdbestuur, waarin verzocht wordt pogingen aan te wenden om van de autoriteiten vergunning te krijgen voor het bakken van brood en de aflevering van meel op de brooddistributiebonnen. --- BEPERKING VAN HET AANTAL LESUREN. BIJ HET MIDDELBAAR EN VOORBEREIDEND HOOGER ONDERWIJS. 's-GRAVENHAGE, 31 Juli. Naar wij vernemen zijn thans de nieuwe lesroosters voor het middelbare en gymnasiale onderwijs samengesteld en is de publicatie daarvan binnenkort te verwachten. Bedroeg het aantal lesuren op de hoogere burgerscholen en gymnasia tot heden gemiddeld 33 per klasse, de nieuwe rooster brengt dit aantal terug tot gemiddeld 30. --- MR. ROST VAN TONNINGEN EN DE S.D.A.P. AMSTERDAM, 30 Juli. Naar aanleiding van een bericht van het A. N.P. betreffende een melding van het Nederlandsche perskantoor, houdende, dat de leider van de weerafdeeling te Dusseldorp, Koehler, op een groote vergadering te Hamburg, belegd door den nationaal-socialistischen bond van Nederlanders in Duitschland, zou hebben verklaard, dat mr. Rost van Tonningen weldra de overgroote meerderheid der sociaal-democraten tot het nationaal socialisme zou bekeeren, deelt de heer Rost van Tonningen ons mede, dat zijn opdracht zich in overeenstemming met zijn radiorede beperkt tot het behoud der socialistische waarde in de voormalige S.D.A.P. --- SCHAKEN PARTIJ No. 672. Gespeeld in de competitie-wedstrijd VAS—DD. Wit: A. Wynans. Zwart N. Cortlever. Grtlnfeld-verdediging. 1. d2—d4,Pg8—f6 2.Pgl—f3, g7—g6 3.c2—c4,Lf8—g7 4.Pbl—c3,d7—d5 (Zooals bekend behoeft zwart nu den opmarsch e4 niet meer te ontgaan, omdat hij na cd4:,Pd4:, e4 op c3 kan ruilen, en dus Pf6 geen tempo behoeft te verliezen) 5.Lcl—g5 (wit heeft hier de keuze uit verschillende voortzettingen, waarvan de meest gebruikelijke zijn Db3 en e3. De tekstzet maakt geen erg prettige indruk). 5... Pf6—e4 (wel het beste antwoord, waardoor wit in een rustige ontwikkeling zijner stukken verstoord wordt) 6.c4xd5,Pe4xg5 7.Pf3xg5,e7—e6 (doordat Pg5 direct wordt aangevallen, krijgt nu zwart zijn pion gemakkelijk terug) 8. Pg5— f3, e6xd5 (men ziet reeds, dat wit met het gekozen systeem niet veel bereikt heeft. Niet alleen heeft zwart het looperpaar, maar bovendien een pionnen-meerderheid op den dame-vleugel) 9.Ddl—b3,c7—c6 10.e2—e3, 0—0 ll.Lfl— d3, Dd8—e7 (in aanmerking kwam hier ook Db6, daar zwart dameruil niet behoeft te vreezen, nu wit een looper kwijt is) 12.h2—h4 (het begin van een aanvalspoging, welke echter voor wit zelf niet zonder gevaar is) 12...Pb8—d7 (met h5 kon zwart den h-lijn gesloten houden, doch vroeg of laat dreigt wit dan met g4 toch open lijmen te krijgen) 13. h4—h5,Pd7—f6 14. h5xg6,f7xg6! (ook tegen hg6: was weinig bezwaar, daar de velden h6, h7 en h8 voldoende verdedigd zijn. Door het terugnemen met den f-pion kan zwart echter goede kansen op een tegenaanval krijgen) 15. Pf3—g5 (na 0—0—0 was Pg4 reeds onaangenaam) 15...Lc8—g4 (zeer juist! Het veld h5 moet nog eens gedekt worden. Als zwart direct Ph5 speelt, volgt 16.Ph7:,Kh7: 17.Th5: + ) 16. e3—e4 (wit moet wel doorzetten, maar zijn koning staat tegenover de zwarte dame zeer onveilig) 16...PflJ-_ h5 17.Pg5—f3^Tf8xf3! (een fraaie voortzetting en tevens het sterkste. Na 17...Lf3: 18. gf3 : Tf3: 19.Le2 kan wit al op d5 slaan, terwijl na 17...Lf3: 18.gf3:,Pf4 kan volgen 19.0—0—0 eveneens ten voordeele van wit) 18.g2xf3,Lg4xf3 19.Thl—h3,Ta8—f8 (de witte aanval is volkomen afgeslagen en zwart heeft in de betere positie, met een pion meer voldoende tegenwaarde voor de kwaliteit) 20. Th3xf3 (nog het beste. Wel houdt wit een pion minder, maar er blijven althans ongelijke loopers over) 20... Tf8xf3 21.0—0—0 (maar hier bood 21.Le2 veel betere kansen. Bijv. 21...Th3 22.ed5:,Thl + 23 Kd2,Dg5+ 24.Kc2,Tal: 25. dc6: + , Kh8 26.cb7: en al is zwart een toren voor, hg zal groote moeite hebben om b8D te voorkomen) 21.. Ph5—f4 22.Ld3—fl,Tf3xf2 23.e4xd5, De7—e3+' 24.Kcl—bl,c6xd5! (zoowel b7 als d5 zijn onneembaar, want op Pd5: volgt Db3: 26.ab3:,Pd5: 27.Lc4,Tf5 enz. en er dreigt ook 25...Tfl: 26. Tfl:,Dd3+ met stukwinst. 25.Db3—b5 (ook nu gaat een stuk verloren, maar zwart stond toch al gewonnen 25...a7—a6 26.Pc3xd5,De3—e4+ (het lijkt nog net voldoende, maar helpt toch niet) 27.Lf 1—d3,De4xd5 28.Db5—e8+,Lg7—f8 29.Ld3—e4,Dd5—b5 30.De8xb5,a6xb5 31.Le4xb7, h7—h5 32.Lb7—c6,b5—b4 en wit gaf op. Het volgend partijtje toont weer eens de moeilijkheden die zwart in het damegambiet kan ondervinden met ontwikkeling van stukken. PARTIJ No. 673. Gespeeld in de V.V.G.A.-wedstrijden. Wit: J. Polak. Zwart: H. Kleefstra. Damegambiet. I.d2—d4,Pg8—f6 2.c2—c4,e7—e6 3.Pbl—c3,d7— d5 4.Pgl—f3,Pb8—d7 5.e2—e3, c7—c6 (beter is c5 6.Lfl—d3, Lf8—d6 (reeds is het een probleem, hoe zwart Lc8 in het spel zal krijgen) 7.0—0,0—0 8.e3—e4, d5xe4 9.Pc3xe4, Pf6xe4 10.Ld3xe4,Pd7—f6 (een tactische fout. Het paard moet op d7 blijven om e5 of c5 te kunnen doorvoeren) ll.Le4—c2,Dd8—c7 12. Ddl—d3,Ld6—f4 (zwart wil Lgö voorkomen, maar ruilt nu zijn goede looper af). 13.Lclx f4,Dc7xf4 14.g2—g3,Df4—d6 15.Pf3—e5 (dreigt Pg4) 15...g7—g6 16.Tal—dl,Lc8—d7 17.Dd3— f3, Kg8—g7 18.g3—g4, Ta8 19.h2—h4 (na g5, Ph5 bereikt wit niets) 19...Ld7-—c8 (het zorgenkind) 20.h4—h5,Pf6—d7 (beter De7) 21.h5 —h6+! (fraai gespeeld) 21...Kg7xh6 (zwart is reeds verloren. Op Kg8 volgt Pd7: en Df6) 22.Pe5xd7,Lc8xd7 23.Df3—f6,c6—c5 24.Tdl— d3, opgegeven. Stand No. 671 kan in 10 zetten opgelost worden, n.1.: l.Lh7+,Kh7: 2.Dh4+,Kg7 3.Dg4 + ,Kh6 4.Dg7 + , Kh5 5.Dh7+ (met g4 + duurt het 12 zetten) 5...Kg4 6Dh3 + ,Kf4-f-: 7.Dh4 +,Kf5 8.Df6+,Kg4, 9.h3 + ,Kg3 10.Lf3mat. STAND No. 672. Probleem van E. Postma. Wit: Khl,Dd2, Tg7,Lh3,Pf6. Zwart: Ke5,Td4. Wit geeft mat in twee zetten. Volgende week de oplossing. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. HOOFDPIJN en KIESPIJN 4 | Veilig en vlug als geen ander helpt hierbij altijd een poeder of cachet van Mijnhardt. Mynhardt's Poeders per stuk 8 ct. Doos 45 ct. Cachets, genaamd „Mijnhardtjes". Doos 10 en 50 cent. --- Zij, die vielen. In het bekende maandschrift „Drente" is een eerelijst opgenomen van Drenthen, die in den oorlog vielen op het veld van eer. Het zijn 70 namen, verdeeld over de volgende gemeenten: Anlo 3, Assen 10, Bellen 5, Borger 1, Coevorden 2, Dalen 2, Emmen 17, Hoogeveen 6, Meppel 3, Odoorn 4, Roden 2, Rolde 2, Ruinen 1, Sehoonebeek 1, Sleen 1, Vledder 1, Vries 1, De Wijk 2, Zuidlaren 2, Zuidwolde 3, Zweeloo 1. Geen gesneuvelden hebben de gemeenten Diever, Dwingelo, Eelde, Gasselte, Gieten, Havelte, Norg, Nijeveen, Oosterhesselen, Peize, Ruinerwold, Smilde en Westerbork, waarvan in eenige, evenals in bovengenoemde gemeenten, nog vermisten voorkomen. --- EEN REIS NAAR LILLIPUT (GULLIVER'S REIZEN) 193. Het knagend geluid werd voortgebracht door twee enorm groote rattèn. Ze waren zeker zoo groot als onze gewone koeien. Plotseling klauterden zij tegen de bedgordijnen op. Zij hadden mtj zeker geroken en zouden mij nu meesleepen naar hun hol. Met een sprong waren beiden op mijn bed. Doch ik verloor mijn kalmte niet. Ik trok mijn sabel en viel verwoed op de gevaarlijke beesten aan. Het moet wel een vreeselijke strijd zijn geweest, want nadat het ongedierte was neergesabeld, zag het bed er vreeselijk uit. 194. Op mijn gebrul kwam de boerin binnengerend. Verschrikt zag zij, in welk een benauwden toestand ik mij had bevonden. Voorzichtig nam zij mij in haar handen en bekeek mij van alle kanten, of ik ook gewond was en toen ze zag, dat ik ongedeerd was, zuchtte ze zoo hard door haar grooten neus, dat ik twee meter weggeblazen werd. De boerin greep me nog bijtijds, anders was ik zeker van het reusachtig hooge bed gevallen. --- VROUW MET HAKMES OP HET HOOFD GESLAGEN. MOORDAANSLAG TE 's-GRAVENHAGE. 's-GRAVENHAGE, 30 Juli. Ten huize van de familie B., bestaande uit man, vrouw en een kind van 2% jaar, vertoefde sedert eenige weken een jongmensch van ongeveer 17 jaar. Deze beweerde een Duitsche vluchteling te zijn, geen onderdak te hebben en honger te lijden. Hierdoor wist hij medelijden op te wekken bij dit Joodsche gezin, dat hem onderdak en verpleging aanbood. Het jongmensch beweerde naar werk te zoeken, doch .dit lukte niet erg, en hoewel hij daartoe meermalen werd aangespoord, scheen hg hiervoor niet veel moeite te doen. In den afgeloopen nacht was de bewoner niet thuis, met het gevolg, dat de zoo goedgunstig opgenomen logé een moordaanslag heeft gepleegd op zijn gastvrouw, de 34-jarige M. B.H. Hij heeft deze met een hakmes eenige sla?en op het hoofd toegebracht, tengevolge waaraan zij het bewustzijn verloor. Na eenigen tijd lerkreeg zij het bewustzijn weer en zag kans ie deur te bereiken. Door tegen de ruiten te ikken wist zij de aandacht te trekken van haar jverburen. Hierna is zij weer in elkaar gezakt, vaarna de buren haar vonden. Haar toestand is irnstig. Zij kon echter nog mededeelen, dat de ogeergast de dader was van den aanslag. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. FIRMA WEIJER w,dervanh Telef. 443 ZOMER- OPRUIMIN G ZOMERSTOFFEN COUPONS — RESTANTEN Koopt nu nog ! --- Omdat het moest door JOAN SUTHERLAND Geautoriseerde vertaling van J. M. GROND 23. Het gesprek liep over iets anders, maar toen i later van koffie en sigaretten zaten te geeten maakte Carol plotseling, na een oogenblik .11 te zijn geweest, een vreemde opmerking. „Als Lally beter wordt, trouw je dan met j iar?" De vraag kwam zoo onverwacht dat Basil ii ;rwonderd opkeek en een kleur kreeg. „O — Ik — O, natuurlijk. Als zij mij ten; inste hebben wil. Onverschillig of ze beter ' ordt of niet, als zij me hebben wil —" , ' Carol knikte. ' ' „Heb ik ook al gedacht," gaf ze toe en werd II : eer stil; 'n vervelende stilte, die hen plotse' ' ïg mijlen van elkaar af rukte en de zorgelooae ijheid van hun samenzijn verjoeg. Zoo zelfs, ! ; it ze na *n paar oogenblikken opstond om : sg te gaan, zijn voorstel haar met een taxi 1 1 uis te brengen afsloeg en Basil in saaie eenamheid op de stoep van het restaurant aan ' n lot overliet, 'n Taxi had ze geweigerd en hij ; l ;ef haar nakijken toen ze den weg overstak, mk in 't zachte abricozen-tintje met den grooï lichtgroenen hoed en opeens overmeesterde ' m een gevoel van teederheid en verlangen 4 | begreep hij, dat dit slanke figuurtje voor ! ; m de hemel op aarde was. Hij bracht zijn ! ■ ' voelens niet tot zwijgen om na te denken. i! - j wilde niets van verstandig-zijn weten. Hü 1 ' lde de treden af, bijna den dienstman omver ;rpend, waagde zich tusschen het auto-ver" er en vond haar terug juist toen ze de galerij l ". i Ritz uitkwam, den zonneschijn in. „Carol!" .'Ze keek om, wie haar naam daar zoo drini nd uitsprak. Basil ontging t' niet dat ze heel bleek zag, dat haar oogen in-verdrietig keken, en hij merkte ook op, dat ze plotseling bloosde en de uitdrukking van haar gelaat weer geluk verried, toen ze zag, dat hij 't was. „U? Ik heb u toch gezegd, dat u op uw gemak een sigaar zou opsteken? Ik zei u toch, dat ik rechtdoor naar huis ging." „U gaat niet naar huis," viel hij haar, weinig hoffelijk, in de rede. „U gaat met mij mee. Ik moet u spreken. Ja, nü direct. Déze taxi maar?" Hij duwde haar bijna in een taxi en Carol, te verdrietig en down om weerstand te bieden, gehoorzaamde. Maar eenmaal in de taxi nam een zekere verontwaardiging over zijn handelwijze de overhand en verdreef de vreugde van het terugzien. „Werkelijk, Mr. Owen, u ls wel de vreemdste jongeman, die ik me voor kan stellen! Ik heb met u geluncht. Ik heb me vriendelijk en normaal gedragen. Ik deelde u mee, dat ik naar huis wou en nu komt u alsof u stapelgek was, achter me aanrennen, maakt me zoo van streek, dat iedereen naar me kijkt en duwt me vierkant in een taxi. Me dunkt, dat u mij een verklaring schuldig is —" Haar toon was zoo koud als ijs. „Hoe denkt ü erover?" Basil keek bewonderend naar haar ongelukkig gezichtje, naar heel haar liefelijk wezen. Heerlijk zooals dat haar over 't voorhoofd viel, dat aardige neusje met het laagje poeder op de sproetjes, de wenkbrauwen die zoo geestig opwaarts liepen bij den neus, het licht, dat door de kant van haar hoed zeefde en tegelijk schaduwen tooverde. Heerlijk dat korte, heelemaal niet conventioneele rokje met de groene ceintuur, die slanke met zijde omkleede beenen en de witte schoenen met hooge hakjes! Alles aan haar was lief, al wat ze deed of zei was lief. De waarheid was, dat Basil hopeloos, intens en tot gek-wordens toe verliefd was. Zóó verdiept was hij in 't beschouwen van haar persoontje, dat hij vergat, dat ze hem iets gevraagd had, tot boosheid aan haar gelaat een dreigende uitdrukking gaf en zij met haar voetje op den grond van den taxi stampte. „Heb je niet gehoord, wat ik je gevraagd heb, Basil? Zou je me uit willen leggen wat de reden is van je zonderling gedrag? Je hebt misschien pas een film uit den oertijd gezien maar ik verzoek je niet te vergeten, dat we in de twintigste eeuw leven." Dat was voor Basil het teeken om van wal te steken. „Ik wou, dat 't niét zoo was!" beweerde hij warm. „Ik wou dat we in den oertijd leefden, dat ik lederen man, die naar je keek, neer kon slaan en je dan wegdragen. Zoo denk ik erover. En als je weerstand bood, dan zou lk joü ook ranselen, totdat ik je hebben mocht. Zóó bedoel ik, wat ik gedaan heb. Met heel mijn hart houd ik van je. Je bent zoo verrukkelijk en er is geen ander meisje in de wereld naar wie ik verlang of die ik hebben wil, dan jou. En nu weet je 't." Gepolijste hofmakerij, of wel 'n tikje poëtisch gevoelsleven op hartstochtelijke wijze geuit. Hoe dan ook, de passie w&s er, maar geen Engelsche en geen romantische. Carol had daar allemaal geen erg in. Bij de woorden van Basil was een donkere blos haar gezicht komen verlevendigen en omdat ze heel erg modern was en hoegenaamd geen behoefte had aan reserve en er ook zooiets als schaamtegevoel niet op na hield, lei ze haar hand vertrouwelijk op de zijne en liet 'n gilletje van geluk hooren. „Basil! wat heerlijk lief van je! Waarom heb je me dat straks niet gezegd?" Vijf minuten later draaide een nijdige chauffeur zich om met de vraag of ze eindelijk wilden uitstappen, óf dat ze van plan waren den heelen dag zoo door te tuffen. Er was hem gezegd: St. James' Park! dus: „alsjeblieft"! — Wat wilden ze verder? Hij had er niets op tegen heel Londen door te rijden, alleen wou hij graag weten of hij zijn thee en zijn avondeten bij zich moest hebben. — Als antwoord ontving hij een betooverenden glimlach van Carol en 'n briefje van tien shilling van Basil en htj keek ze na, terwijl ze 't park inliepen, alles om zich heen vergetend behalve elkaar. En zij — ze waren zoo erg jong en zoo verliefd, dat ze een vol uur in de schaduw onder een boom zaten en over niets praatten dan over zichzelf en over elkaar. Tot de klok van de Abbey vier sloeg, en Carol met 'n schok opstond. „Genadige goedheid! moeder zal wel denken, dat ik weggeloopen ben. Ik heb haar beloofd voor den lunch thuis te zijn," riep ze. „En jij, Basil! je moest immers naar Lally?" Bij den klank van Lalage's naam kwam Basil weer tot de werkelijkheid. „Lalage! Lieve deugd! Ja. Om drie uur zou ik bij haar zijn, en 't is minstens twintig minuten hier vandaan. Carol! ik heb er geen zin in! Ik zie geen kans om Lally nü juist te ontmoeten." Als had Lally's naam hen tot de plichten die ieder in 't leven heeft, teruggeroepen, bleven ze naast elkaar staan, afkeerig van die plichten, in 't licht waarin ze deze nu zagen. Carol was weer bleek geworden. „Basil, je hebt gezegd, dat je met haar trouwt of ze beter wordt of niet. Basil! je kö.n niet met haar trouwen! Je houdt niet van haar, je houdt van mij. Wat moeten we nu?" „Ik weet t' niet," antwoordde Basil zacht, nu niet langer de triompheerende gelukkige boy. „Carol, ik weet 't niet. Trouwen kan ik alleen met jou. Zóó houd ik van Lalage niet. Dat heb ik nooit gekund, 't Is zoo vreeselijk. Ik kin jou niet opgeven. Ze heeft niet het minste recht dat te eischen. En ze weet, dat ik alleen maar Anders van haar houd. Ik heb 't haar altijd gezegd. En dan: ze heeft altijd beweerd, dat ze geen enkelen man aan haar lot wil wagen." Carol keek hem strak aan. „Maar ze blijft niet zooals ze nu is," fluisterde ze. „Ze wordt wel beter en heel gauw, Basil! We willen immers, dat ze beter zal worden? Alleen — alleen: je mag niet met Lally trouwen... Dat kan niet. Dat laat ik niet toe. Basil. Dat moet je haar zeggen, Basil." „Zéggen?" riep Basil met schrik. „Carol, dat kén niet. Dat zou een schurkenstreek van me zijn. 't Zou haar dood zijn. Dan houdt ze 't dat heele jaar niet uit. Carol! Ik sta niet te bluffen, ik probeer niet den sentimenteelen held te spelen, maar Lally is zoo heel anders dan jullie! Ze is aangewezen op die paar menschen die ze ziet. Ik m&g 't haar niet zeggen, Carol, ik mag niet. Wat moeten we nu?" Ze zwegen beiden. Carol, somber en peinzend, dacht na, en Basil nam haar zwijgend op. Tenslotte, toen het kwart over vier geslagen had, kwamen ze los: „Kijk eens, Basil, we hebben nu geen tijd om te praten. Ik moet weg en jij moet weg. We kunnen nergens over nadenken, we kunnen geen plannen maken noch een besluit nemen. Ik vind, dat we ons absoluut schandelijk gedragen hebben, en toch konden we 't niet helpen, wel?" Hij knikte ontkennend. „Al zal de heele wereld me een ploert noemen — en ik geloof wel, dat ik zooiets ben — ik ben onmiddellijk bereid tot een herhaling. Ik zal Lally blijven bezoeken; ik zal alles doen, wat ik maar voor haar doen kan, daar ben ik toe verplicht. Maar diezelfde liefde, die ik voor jóu voel, Carol, die heb ik voor haar nooit gevoeld. Ik heb altijd getracht 't haar duidelijk te maken, behalve toen ze twijfelde of ze al dan niet naar Ragatzy zou gaan. Toen — ja. ik geloof, dat ik toen verder ben gegaan, dan ik eigenlijk mocht, 't Scheen wonderlijk mooi haar voor te stellen: heelemaal genezen en in staat om dancings te bezoeken en overal heen te gaan en alles te kunnen. Ik vond haar almachtig aardig, dat weet je. Of laat ik zeggen: ik vind — want 't is werkelijk zoo. Dat zal ook wel altijd zoo blijven en — och — ik heb dingen gezegd, die — Ik wist toen niet» dat ik nog eens met jou kennis zou maken, Carol, en nu weet ik, dat al wat ik voor Laiiy gevoeld heb onzin is vergeleken bi) wat ik voor jou voel. 'k Heb eigenlijk als een schoft gehandeld, 'k Had dat alles niet tegen je moeten zeggen. Maar toen ik je weg zag gaan, dwars door Piccadilly en tusschen die auto's door, toen voelde ik alleen maar dit: als je onder een auto komt en je wordt doodgereden! En toen moest ik naar je toe. Ik geloof dat ik 't gedaan zou hebben, al was ik er zelf wél aan gegaan. Vechten tegen zoo'n liefde zal wel niet veel helpen, Carol! wel? 't Gaat alleen om ons, en de rest blijft er buiten." (Wordt vervolgd.. v --- DAMMEN De volgende partij, gespeeld voor het persoonlijk kampioenschap van Nederland 1940 troffen wij aan in Het Damspel van 1 Juli j.1. Saanteekeningen van den witspeler. Het snaardige in deze partij was, dat wit in het middenspel de' winst van een schijf forceerde, doch later door minder sterk spel de vlag moest strijken. Wit: B. Dukel, Zwart: C. Suijk, beiden IJmuiden I. 34—29 19—23, 2. 39—34 14—19, 3. 44—39 20—25, 4. 32—28 23x32, 5. 37x28 18—23. Indien zwart 19—24 speelt is het openingsspel gelijk. Nu zwart 18—23 speelt, levert dat voor wit belangrijk voordeel op met den opbouw. 6. 29x18 12x32, 7. 38x27 10—14, 8. 41—37 14—20, 9. 42—38 7—12, 10. 37—32 1—7. Nu zou wit 31—26 kunnen spelen om op zw. 5—10 te vervolgen met 27—22, zw. 17x37, w. 26—21, zw. 16—27, w. 38—32, zw. 27x29, w. 34x5, zw. 37—41, w. 46x37, zw. 11—17, w. 5x32, zw. 13—18 en neemt de dam met gelijk aantal stukken weer af. II. 46—41 5—10, 12. 41—37 10—14, 13. 47—42 13—18, 14. 50—44 9—13. Wit heeft een uitstekende positie veroverd en kan agressief spelen. 15. 33—28 17—22, 16. 28x17 12x21, 17. 39—33 7—12, 18. 44—39 21—26, 19. 33—28 4—9, 20. 39—33 20—24, 21. 34—29 14—20, 22. 43—39 2—7 ? Het beste spel is de afruil door 19—23, waarna zwart gelijk spel behoudt. Na den foutzet 2—7 verliest zwart steeds een stuk. 23. 28—22 9—14 gedw., 24. 48—43 3—9, 25. 49—44 25—30. De stand is nu : Zwart: 6 7 8 9 11 12 13 14 15 16 18 19 20 24 26 en 30; Wit: 22 27 29 31 32 33 35 36 37 38 39 40 42 43 44 en 45. 26. 40—34 18—23. Zwart gaat direct het stuk offeren. Op zw. 20—25, w. 29x20, zw. 15x24, volgt w. 44—40 en zwart moet een stuk geven. 27. 34x25 23x34, 28. 39x30 24—29, 29. 33x24 20x29. Nu lijkt het of wit binnen enkele zetten een tweede stuk kan winnen, doch tot nu toe is het ons niet mogen gelukken dit analytisch aan te toonen. B.v. : le. w. 44—39, zw. 19—23, w. 39—33, zw. 14—20, w. 25x3, zw. 12—17, w. 3x1, zw. 17—48. 2e. Op w. 43—39 volgt zw. 29—34 en het tweede stuk is niet te winnen. 3e. w. 44—39, zw. 19—23, (w. 45—40 dan zw. 12—17), w. 22—18, zw. 13x22, w. .*7x18, zw. 8—13, w. 39—33 of ?, zw. 13x22, w. 33x24, zw. 22—27, w. 32x21, zw. 16x27, w. 31x22, zw. 23— 29, w. 24x33, zw. 14—20, w. 25x3, zw. 12—17, w. 3x21, zw. 26x48. Het spel verliep verder als volgt : 30. 32—28 12—17. De beste. Op zw. 12—18 volgt w. 27—21, zw. 16x27, w. 28—32 enz. 31. 28—23 17x28, 32. 23x32 19—23, 33. 44—39 7—12, 34. 45—40 13—18, 35. 40—34 29x40, 36. 35x44 9—13, 37. 39—33 15—20, 38. 43—39 13— 19, 39. 30—24 19x30, 40. 25x34 8—13, 41. 27—22 18x27, 42. 31x22 11—17, 43. 22x11 16x7, 44. 36— 31 13—19, 45. 31—27 6—11. Ondanks den achterstand van een schijf z Ü n de kansen door de ruime tempo's, waarover zw. beschikt goed om remise te halen. Ook 33—29, zw. 12—18, w. 39—33, zw. 19—24 leveren voor zwart goed spel. 46. 33—28 20—24. Nu maakt wit achter elkaar 2 groote fouten. Zwart zat in hevige tijdnood, reden waarom wit met zijn stuk vóór ook snel speelde. 47. 27—22 12—17. Het beste is nu de schijf te offeren met 22—18 om daarna 38—33 te spelen, waarna wit een sterke positie behoudt met slecht zoo niet verloren spel voor zwart. 48. 38—33 ? ? waarna zwart won door : 48. ... 26—31, 49. 37x26 24—30, 50 35x24 14—20, 51. 25x14 19x10, 52. 28x19 17x48. En wit gaf deze „dramatische" partij op. Ter oplossing een probleem van : Joh. Schipper te Zuidbroek. Zwart: 10 11 12 13 14 16 17 18 20 21 23 24 26; Wit: 27 29 32 33 34 35 36 38 39 42 43 en 48. Een eigenaardige stand waarin zwart 1 sch. meer heeft. Wit moet spelen en zoo deze niet de auteurswinst had, zou hij wel kunnen opgeven, want er is overigens geen zet, die wit niet nog een sch. doet verliezen. Ondanks de vele zetten is de oplossing niet moeilijk. Adres : Damred. De Noord-Ooster, Hoofddorpplein 22 bel., Amsterdam. --- BRIDGE-RUBRIEK De oplossing van Probleem No. 328 gaat a.v. I Z 1. KI.7 2. SH 3. H10 4. KI. 6 5. H4 W KI.5 S4 H6 KI.10 H8 N KI.4 S8 H2 Kl.H H3 O KI. 8 SVr H9 Kl.B S2 en N-Z maken nog 2 Harten en 2 Ruiten slagen. Als West in den len slag KI. 10 legt, wordt hem den slag daarmee gelaten, en als West nakomt met Ruiten, zoo blijft Kl.H in Noord liggen om aan slag te komen ten behoeve van de vrij te spelen Harten. PROBLEEM No. 329. Noord : SchoppenB, 9,7,4,2. Harten 7,4,2. Ruiten A,Vr. Klaveren B,9,7. Oost: Schoppen Vr,10,8,6,3. Harten B,10,9,5. Ruiten 5,3. Klaveren 4,3. Zuid: Schoppen H. Harten A,H,Vr,8. Ruiten B, 10,9. Klaveren A,H,Vr,10,6. West: Schoppen A,5. Harten 6—3. Ruiten H.8,7, 6,4,2. Klaveren 8,5,2. Klaveren is troef en Zuid moet 12 slagen maken (klein slem). West komt uit met Harten zes. ---