De eerste foto's van de krijgsverrichtingen tn Finland. — Reeds den De eerste foto's van de krijgsverrichtingen tn Finland. — Reeds den eersten dag van de vijandelijkheden slaagden de Finnen erin met minder dan 23 Sovjet-vliegtuigen neer te halen (Suomen Hol and) --- Portugal houdt van kalme stieren-„gevechten". Fraai ruiterwerk en acrobatie komen in de eerste plaats. KUSSENREGEN ALS BELOONING. Toen men mij aanried tijdens mijn verblijf te Lissabon beslist een stierengevecht bij te wonen, aldus schrijft een correspondent van S.P.T., schuddé ik het hoofd en dacht met eenig afgrijzen aan de martelingen, die ik in diverse Spaansche arena's had moeten aanschouwen en waar men pas enthousiast werd, indien op een middag tenminste een man was geradbraakt, een paard was opengereten of een paar stieren waren gedood. Men verzekerde mij echter, dat het in Portugal anders toeging en er in de eerste plaats waarde hechtte aan het elegante schouwspel van fraai ruiterwerk en vlotte acrobatie en dat dood en bloed in de tweede plaats kwamen. Booze tongen beweerden in dit verband echter, dat men in Portugal makke koeien voorgezet krijgt en dat het publiek hiervan niets merkt, als de torero's maar actief genoeg doen en hun slachtoffers maar genoeg belagen. Den Zondag, dat ik ga, is het bijzonder fraai weer en voor de spelen bestaat groote belangstelling, temeer daar staatspresident generaa' Carmona aanwezig zal zijn. De Avenida da Liberdade vertoont nog het gewone beeld van een groote-stadszondag, maar hoe meer men in de buurt van de arena komt, hoe drukker het wordt. De straten worden tenslotte stampvol. Tusschen de menschen door bewegen zich allerlei soorten vervoermiddelen en boven den menschen- en voertuigenstroom steken hier en daar kanariegele gevaarten van langwerpigen vorm uit: de Lissabonsche gemeentetram. Bij de arena aangekomen, neem ik een plaats ■— men kan in de zon of in de schaduw zitten en volgt daartoe de aanwijzingen „sol" (zon) of „sombre" (sdhaduw) — en ik voorzie mij van een lederen kussentje, dat geen overdadige luxe is daar men ongeveer drie uren op een cementen richel moet doorbrengen. Het wachten, totdat het schouwspel begint, is niet anders dan in alle andere stadions ter wereld: wapperende vlaggen, drukke warme menschen met kinderen, snoeperijen en limonadefleschjes en tenslotte de schetterende militaire fanfare, die onder het blazen van marschen langs de tribunes marcheert. Plotseling komt er beweging onder de aanwezigen. Het gebrom en gepraat groeit uit tot gejuich, generaal Carmona is gearriveerd. Uit zijn loge groet hij het publiek met een breeden zwaai van zijn hoed. De generaal is, zooals een buurman mij toevertrouwt, bijna altijd in burger en vertoont zich slechts in hoognoodige gevallen in een militaire uniform. Het wordt weer stil. De poort naar de stallen gaat open en vier ruiters, gezeten op prachtige paarden en gekleed in Spaansch costuum, rijden de arena binnen. Zij galoppeeren eerst naar de loge van den president, wien zij met onnavolgbare gratie den ruitergroet brengen. De president beantwoordt de hulde met een korte buiging. Het publiek juicht van enthousiasme als de ruiters de rest der aanwezigen groeten. Viermaal, naar elke windrichting, wordt de ceremonie herhaald. Hierna verdwenen zij en het publiek heeft nog minuten lang stof tot spreken. Dan plotseling, gaat het feest beginnen. Met rechtopstaande staart rent een stier het krijg binnen. He beest knippert met de oogen en ziet er zeer gevaarlijk uit, maar het blijkt al spoedig, dat het de goedheid zelve is en merkwaardig veel overeenkomt met zijn beroemden soortgenoot „Ferdinand". Hij wandelt rustig naar net midden der arena en begint zijn publiek in oogenschouw te nemen. Nu schieten echter de torero's toe en beginnen het hem lastig te maken. De brave stier aanvaardt dit alles met groote gelatenheid, maar eensklaps lijkt het hem te binnen te schieten, dat hij hier niet voor niets staat en hij maakt een paar korte sprongetjes. Prompt worden hem met groote zekerEeid een paar met vlaggetjes versierde spiezen, de „banderillas", in den nek gestoken, wat voor het publiek het sein is om in een stormachtig fejubel los te breken. Ik doe mee, doch mijn ulde geldt slechts den stier, die thans bezig is te trachten zich van zijn opschik te bevrijden door met koddige sprongetjes door de arena te huppelen. Een kort geschetter der fanfare kondigt het einde van de eerste ronde aan. Onder vroolijk belgelui huppelt een kleine kudde koeien de arena binnen om onzen Ferdinand te komen ophalen, doch deze blijkt totaal ongevoelig voor vrouwelijk schoon en blijft stokstijf staan. De koeien doen hun best. Zij dartelen en springen om den held heen, doch deze heeft er zijn Dulcinea nog niet tusschen ontdekt en verroert geen vin. Het publiek amuseert zich kostelijk en juicht luide. De koeien zien het nuttelooze van haar pogingen in en verdwijnen. Ten slotte gelukt het een torero den stier met een rooden lap van zijn plaats te krijgen, waarop deze plotseling een energie toont zooals hij deze den geheelen middag nog niet heeft gedemonstreerd. Hjj vliegt op den man toe, en de torero kan zich slechts door een geweldige spurt redden. Ferdinand stormt dan, onder luiden bijbal van het publiek en arena uit en de stallen tegemoet. Een nieuw „gevecht" begint. Ditmaal heeft het slachtoffer omwoelde horens en is zijn aanvaller te paard gezeten. Het schouwspel is rijk aan kleur. De torero rijkt meesterlijk evenals zijn assistenten en met groote zuiverheid en behendigheid plaatst hij zijn banderillas. Als de stier er zes heeft geïncasseerd is ook dit geVecht weer afgeloopen. De kudde koeien komt weer binnengehuppeld en gewillig en opgewekt laat de strijder zich wegvoeren. Er volgen nog verscheidene andere gevechten, doch geen een eindigt met den dood van den stier of van een der torero's. Men geniet van de gracieuze bewegingen en acrobatische sprongen der strijders en de prachtige ruiterkunist en het geheel is ongelooflijk veel mooier en aesthetischer dan de Spaansche tournooien. De middag verloopt rustig Alles gaat vreedzaam in zijn werk en het publiek is kennelijk voldaan. Als 'n torero «tra-verdienstelijk werk v heeft gedaan, wordt hf beloond door 'a kussenregen waarvoor hij bedankt met een zwaai van zijn hoofddeksel en eenige zwierige reverences. Het schemert reeds, als wij de arena verlaten. Rustig verlaat het publiek de verschillende rangen onder de tonen van de populaire marsch ,,op ten strijde, torero's". --- SPIONNAGE-HERINNERINGEN. TWEE JAAR MOEIZAME VOORBEREIDING WEGGEVAAGD. Toen ik op zekeren dag eens wat snuffelde in de paperassen van ons bureau, zoo schrijft Gustav Miiller in zijn spionnageherinneringen uit den vorigen oorlog, kreeg ik toevallig een rapport in mijn handen, waarin in eenvoudige woorden het gansohe noodlot van een Oostenrijkseh spion vervat was. Het was kenmerkend voor het oude Oostenrijk dat de meest interessante stukken en bescheiden altoos in de rapporten te vinden waren. Uit die rapporten ware met weinig moeite een historisch werk over Oostenrijk samen te stellen. Het rapport dan was van de hand van majoor George Bogdanovic, een Kroaat, die in opdracht van den chef van de generale staf, Beek. in Rusland een spionnage-centrale moest Inrichten. De majoor was daarvoor uitermate geschikt, want hg sprak voortreffelijk Russisch en was militair uitmuntend geschoold. Het werk vergde evenwel vrij langen tijd en in verband daarmee liet men den majoor officieel sterven. In de rapporten en officieele mededeelingen werd zijn dood zwart op wit afgedrukt. Intusschen zat de doode bij een schoenmaker in Agram en leerde er rustig het ambacht. Na een practijk van een maand of vier vertrok .lij naar Weenen, specialiseerde zioh daar in het maken van damesschoenen en werd gezel. Dat was 'n langen tijd van moeizamen arbeid en toen hij tenslotte daarvoor een toelage vroeg, schreef de intendant hem terug, dat hg nog niets gepresteerd had en derhalve ook niets ontving. EINDELIJK GEREED. Maar ten slotte was hij dan toch gereed en op den vooravond van zijn vertrek had hjj in Coblenz nog een uitvoerig onderhoud met een overste van de Generale Staf, die hem de laatste instructies gaf. Van We' ien ging hij naar Agram, vervolgens naar Athene, waar hij bijna 3 maanden bleef. Daarna reisde hij door naar Constantinopel, stak de Zwarte Zee over en arriveerde in Bakoe. Ten slotte, in het volgende voorjaar, reisde hij via Odessa naar Petersburg. In totaal was hij zeventien maanden op reis geweest. Niemand kende hem, met geen mensch had hij een woord gesproken. In zijn nieuwe beroep had hij zich zoo ingeleefd, dat hij zich vaak met moeite zijn officiersdiensttijd in de herinnering terugroepen moest. Hij kocht een winkel, schafte zich de noodige bedrijfspapieren aan en wachtte toen op de klanten. Juist op den middag van den eersten dag stapte een majoor van de cavalerie zijn winkel binnen en bracht hem een paar schoenen ter reparatie. Zij moesten in 24 uur klaar zijn. Bogdanovic veegde zijn neus met zijn mouw af, zooals hij dat op reis had geleerd en knikte. Toer. werkti hij „in het zweet zijns aanschijns" en de schoenen stonden op tijd gereed. „HET COMPLIMENT". Glimlachend bekeek de Rus zijn werk en zei toen: „Prachtig werk, kameraad..." Nu parelde Bogdanovic opnieuw het zweet op het voorhoofd en hij voelde een koude rilling langs zijn rug gaan. Maar hij herstelde zich en zei: „Ik begrijp niet wat de weledele heer bedoelt?" „Ik", -antwoordde de klant, „ach, ik persoonlijk' bedoel niets. Maar mijn chef is van meening. dat het voor den Oostenrijkschen majoor Gecrg Bogdanovic bepaald het allerbeste is, wanneer die de stad vandaag verlaat! Overigens _ hier hebt u een reisbiljet voor een coupé eerste klas naar Eydkuhnen en hier 1000 roebel als vergoeding ook voor de winkel. Voor het overige — bon voyage, vriend..." Dienzelfden avond vertrok Bogdanovic naar Duitschland, in één slag was het werk van twee jaar teniet gedaan. Wie daarvan de schuld was? Uitsluitend en al'een de overste met wien Bogdanovic die avond in Coblenz zoo lang gesproken had voor zijn vertrek. Het lag immers volkomen voor de hand, dat een hooge officier bewaakt werd en wanneer zoo'n officier zich dan nog urenlang onderhoudt met een „arbeider , dan laat het ziclt hooren dat men dien niet meer uit het oosr verliest. En den armen braven Bogdanovic bleef niets anders over dan de geschiedenis van zijn werk, zijn ontberingen en zijn ondernemingen toe te vertrouwen aan het geduldige papier van het rapportformulier. Ziedaar hoe een goed georganiseerd plan volkomen in duigen viel... --- DURE LIEFDESBRIEVEN. In een openbare veiling is te Parijs een brief verkocht, welke Napoleon geschreven neeft aan Marie Louise. De brief bracht 50.000 francs op. Het is een brief, welke Napoleon te Fontainebleau op 20 April 1814 geschreven heeft, waarin hij van zijn gade afscheid nam. Vier brieven van Josephine de Beauharnais aan^Napoleon werden geveild voor den prijs van 13.000 francs. --- HET ITALIAANSCHE WEERMACHTSBERICHT. ROME, 9 Juli (Stefani). — Het 399ste communiqué van het Italiaansche hoofdkwartier luidt : ,,In den afgeloopen nacht hebben onze afdeelin'gen vliegtuigen een vliegveld op Malta gebombardeerd. ■ In Noord-Afrika bedrijvigheid der artillerie aan het front van Tobroek. Onze vliegtuigen hebben de versterkingen der vesting gebombardeerd, vijandelijke stellingen te Mersamatroeh en vliegtuigen ten oosten daarvan getroffen en branden teweeggebracht. Bij luchtgevechten hebben onze jagers een vijandelijk toestel neergeschoten, een tweede vijanaelijke machine werd door afweergeschut neergehaald. Britsche toestellen hebben een aanval op Benghazi en Tripolis gedaan. Uit Oost-Afiika niets van beteekenis te melden". --- HET ZWAKKE GESLACHT NIET MEER IN LANGE BROEKEN. VERORDENING HEEFT ER IN DUITSCHLAND EEN STOKJE VOOR GESTOKEN. BERLIJN, 8 Juli. (S.P.T.) Onopvallend, ver scholen in een hoekje der Duitsche biaden. staat een verordening, klein in omvang, maar groot in haar consequenties, die een weldaad ia voor de familie. Een pennèstreek heeft thans een einde gemaakt aan den droom van menig moderne vrouw maar tevens ook aan de hatelijke opmerkingen van haar echtvriend en aan vele twistgesprekken tyj dén huiselijken haard: in Duitschland mogen geen lange vrouwenbroeken meer worden gemaakt. „Onvrouwelijk, leelijk, pedant," bromt de oude man met schamper hoongelach wanneer hij een jong ding in lange broek ziet voorbijschuiven. „Practisch en gemakkelijk," antwoordt het jonge ding en meent daarmee alle argumenten het zwijgen te hebben opgelegd. De lange vrouwenbroek is een sociaal euvel geworden. In de hondsdagen wordt zij aan het strand gedragen, „omdat zij zoo koel is," in den winter „omdat zij zoo warm is." Daarna is zij bijzonder populair geworden omdat zij zoo „practisch" en „gemakkelijk" is... Nu is het afgeloopen. Evenals in Italië mag thans geen stof voor heerenkleeding meer op vrouwenkaarten worden afgegeven. Zou deze maatregel nog juister op tijd de hervorming van de wereld verhinderen, zooals die wordt voorgesteld in den schets van Fientje de la Mar, waarin de vrouw met een pijp gewapend en in een lange broek naar het kantoor tijgt en de man, in .'en bekoorlijk rokje, de borden wascht ? --- De beteekenis van den Rolder landdag. 's-GRAVENHAGE, 9 Juli. De persdienst van het Ned. Agrarisch Front hrijit: De groote boerendag te Rolde, die zulk een opmerkelijk succes werd voor het Nederlandsch Agrarisch Front, een succes, dat weerklank heeft gevonden in de Nederlandsche pers, meei dan ooit met een soortgelijke bijeenkomst het geval was, geeft ons aanleiding, tot het maken van enkele opmerkingen, welke de beteekenis van deze gebeurtenis nader kunnen omlijnen. Wij mogen daarbij in de eerste plaats aanknoopen bij de hier en daar tot uiting gekomen verbazing, dat een dergelijke massale bijeenkomst zoo vlot kon verloopen, terwijl er toch maar enkele dagen van- voorbereiding waren geweest. Neemt men in aanmerking, welke bezwaren er moesten worden overwonnen, dan is deze verwondering verklaarbaar. Immers, het boerenvolk, voor 't welk dez. dag toch wel het allermeest bestemd was, bevond zioh volop in den hooibouw en is niet gewend, bij dit oogstwerk te worden gestoord door den oproep voor een vergadering. Van alle kanten werden dan ook bij het bekendworden van het landdagplan waarschuwende stemmen gehoord: Dit zou niet kunnen slagen en diende een paar weken te worden verschoven. Er is nu eenmaal — en meer dan ooit geldt dat thans — niets belangrijker voor den landman dan zijn oogst. Waarom dan toch de leiding van het N.A.F. doorzette ? Hierom: Het was voor het Nederlandsche volk en zijn toekomst van veel gewicht dat op de vraag: „boerenorde of bolsjewisme?" een duidelijk en prompt antwoord werd gegeven, vooral door het boerenvolk, ornaat dit door zijn aard in staat geacht moet worden, het zuiverst te reageeren op verschijnselen, die het wezenlijke leven van een volk beheerschen. Onze boeren zijn, zoomin als trouwens de boeren elders, gemakkelijk in beweging te krijgen Maar als het gaat om de hoogste waarden van het volksbestaan dan plegen zij de plaats te bezetten, waar zij moeten staan. Wij behoeven maar te herinneren aan de Novemberdagen van 1918, toen het de plattelanders waren, die het in de groote steden dreigende gevaar van de roode revolutie kwamen keeren. Toen dan ook de Rijkscommissaris in zijn rede te Amsterdam duidelijk liet uitkomen, hoe van het Nederlandsche volk verlangd wordt, dat zijn standpunt zou bepalen tegenover de nieuwe wending van den oorlog door den strijd tegen het bolsjewisme, heeft de leiding van het N A.F. onmiddellijk begrepen, dat een spontane getuigenis van het platteland een moeilijk in zijn waarde te overschatten gewicht in de schaal van het lot zou werpen. Daarom nam zij het risico van een te korte voorbereiding, van een eigenlijk niet geschikten tijd van het jaar en van de beperktheid der beschikbare vervoermiddelen door het gemis van bussen, die in het plattelandsverkeer een zoo belangrijken rol te vervullen kregen in de laatste jaren. Immers, een geslaagde landdag in deze ömsta:idigheden zou des te duidelijker doen uitkomen. wat er leeft in het gemoed van den boer. En het Nederlandsch Agrarisch Front kcr.de te wel dat boerengemoed om niet het volste vertrouwen te hebben in het welslagen. Men weet het: Dit vertrouwen is allerminst beschaamd. Het bijeenbrengen van een menigte van ongeveer 20.000 menschen in een Drentsch dorp, dus in het dunst bevolkte deel des lands, op een enkelen oproep en zonder tenminste een paar weken van propagandistische voorbereiding is een onderneming, die uitsluitend slagen kan als de zaak, waarom het gaat, in breede kringen van het plattelandsvolk waarlijk leeft. Ook in den tijd van den hoogsten crisisnood gelukte het aan de leiding van „Landbouw en Maatschappij", in veel gunstiger omstandigheden, niet. een grooter aantal deelnemers op de bekende Rolder landdagen bijeen te brengen. En de opvallende mededeeling: Uit NoordHolland kwam een extra-trein met 2400 bezoekers aan, is al even veelzeggend, vooral als men weet, dat er daags tevoren gerekend werd op ongeveer 1000 menschen uit het betrokken gebied, zoodat op het laatste oogenblik de vervoerscapaciteit meer dan verdubbeld moest worden. Twee feiten mogen op grond van het voorgaande worden vastgesteld: le. De nationaal-socialistische strijd voor een volksche ordening wordt door de Nederlandsche boeren niet alleen begrepen, maar zij zijn ook bereid zicfc er persoonlijk voor in te zetten. 2e Het Nederlandsch Agrarisch Front, waarvan men in zekere kringen in de eerste maanden van zijn bestaan hardnekkig bleef beweren, dat het geen levenskracht zou bezitten, heeft ter.volle vat gekregen op onze boeren en wie daartoe gerekend worden. D p dynamische kracht dezer beweging, waarvan Rolde gesproken heeft, plaatste haar in het voorste gelid der aan de nationaal-socialistische bewustwording werkende organisaties. Het heeft geen zin, te verbloemen, dat ook in de dorpen nog velerlei verkeerd begrip woekert Helaas vertroebelen de politieke meeningsverschillen het dorpsleven meer dan ooit Maar wij twijfelen niet of de Rolder boerendag zat menigeen opnieuw tot nadenken hebben gebracht. De vraag „boerenorde of bolsjewisme" behoefde niet te worden gesteld, heeft menigeen oogenschijnlijk terecht opgemerkt. Inderdaad, het boerenvolk wil zeker geen communisme. Maar te weinig ziet men nog in, dat andere verschijnselen aan de bolsjewiseering moeten voorafgaan en dat die verschijnselen zich in ons volksleven in het jongste verleden maar al f e duidelijk openbaarden. Daarom is het stellen van zulk een regelrechte vraag geenszins dwaas en daarom is het spontane antwoord, dat er dezin vijfden Juli op gegeven werd, van zulk een groote waarde. Dat een doelbewust op het behoeden van een gezonde boerenlaag gerichte politiek in ons land niet meer mogelijk was. moet als een der ernstigste verschijnselen der volksontbinding beschouwd worden. Hoe meer dit wordt ingezien hoe sneller het Nederlandsch Agrarisch Front, dat den strijd voor zulk een politiek heeft ingezet en onafgebroken voert, het volle vertrouwen zal winnen. En wie in Rolde deel had aan de overtuigde geestdrift voor de nieuwe Europeesche orde en Nederlands plaats naast de andere ontwaakte volken, die mag aannemen, dat inderdaad het inzicht zeer snel groeiende is. Dit is dan ook de ware beteekenis van den Rolder boerendag: Hij heeft ons volk den spiegel voorgehouden, een spiegel, waarin het zichzelf op zijn best, want in harmonie met de eischen van een onverbiddelijken tijd, kon aanschouwen. , En op zijn best ook in dit opzicht, dat het j op de minuut afgewerkte programma een staal van Nederlandsch organisatievermogen en zia vooj orde en regelmaat te zien gaf, dat er wezen mocht. Wie voor deze dingen hart heeft, moet zich wel zeer aangetrokken gevoelen tot de jonge beweging, die' aanspraak maakt op de leiding van een zoo gewichtig deel onzèr volkshuishouding als de voedselvoorziening uiteraard is, vooral als men aan dat woord een zoo wijde strekking toekent als het in de nationaal-socialistische levensbeschouwing gegeven werd. --- HET DRAGEN VAN OUDE MILITAIRE KNOOPEN óóK VERBODEN. 's-GRAVENHAGE, 9 Juli. Van welingelichte zijde wordt medegedeeld, dat het dragen van militaire uniformknoopen met den Nederlandschen leeuw gelijk wordt gesteld met het dragen van uitgezaagde muntstukken met de afbeelding van de Koningin. Het is derhalve strafbaar volgens paragraaf 4 van verordening no. 95|1941. --- KANTONGERECHT WINSCHOTEN Veroordeeld : Jan S., arbeider te Hoom (Wedde) tot f 2 boete of 2 dagen hecht, wegens met 3 gekoppelde voertuigen een weg in de prov. Groningen berijden. — Herman H. D., boerenknecht te 2e Valthermond tot f 2 boete of 2 dagen hecht, wegens een weg berijden met gekoppelde voertuigen, zonder dat op het achterste voertuig een persoon is gezeten. — Jan G. P., arbeider te Stadskanaal tot f 2 boete of 2 dagen hecht, wegens geen teeken geven bij verandering van rijrichting. — Harmannus de L., bakker te Nieuwe-Pekela tot f 3 boete of 2 dagen hecht., wegens zich met een onverlichte wagen op den weg bevinden. — Johannes H. M., landbouwer te Horsten tot f 2 boete of 2 dagen hecht, wegens rijden op een rijwiel zonder rem. — Harm v. d. L.. bakkersknecht te N.-Pekela, Johan A., koopman te Stadskanaal, ieder tot 2 boete of 2 dagen hecht., beiden wegens niet rechts rijden. — Willem F., koopman te Groningen tot f 2 boete of 2 dagen hecht., wegens te Stadskanaal parkeeren met een auto aan de verboden zijde van den weg. — Herman Gerhard D, vervener te Terapel tot f 2 boete of 2 dagen hecht., wegens geen rijbewijs bij zich hebben. — Jan E„ arbeider te Oudepekela tot f 2 of 2 d.h. wegens een rijwiel na zonsondergang laten staan op een trottoir te Oude-Pekela; Grietje K. te Musselkanaal tot f 2 of 2 d. h. wegens venten zonder vergunning; Aukelina B„ koopvrouw te N.-Pekela, tot f 2 of 2 d. h. Berend D„ kruidenier, Mussel. Johannes v. d. K., arb., Drieborg, beiden tot f 4 of 4 d. h„ allen wegens hun woningen niet behoorlijk verduisteren. — Coenraad N., chauffeur te Musselkanaal tot f 2 of 2 d. h. wegens op een verboden plaats een auto parkeeren. — Jan P. te Stadskanaal wegens nachtrumoer maken tot f 3 of 3 d. h. — Frederik O., zandstraalblazer, Oude-Pekela tot f 3 of 2 weken tuchtschool, Frouwkelina van Z., Musselkanaal tot f 3 of 2 d. h., Johannes Fr. S„ slager te Terapelkanaal tot f 2 of 2 d. h., Trienus N., arb. te Stadskanaal tot f 2.50 of 2 d. h., Harm N„ arbeider te Oude-Pekela en Geertruida D. te Hoorn gem. Wedde tot f 2 of 2 d. h., Gijsbertus de L„ veehandelaar, O.-Pekela tot f 2 of 2 d. h„ wegens rijden op een rijwiel zonder verlichting; Albert H., arbeider te Onstwedde tot f 2 of 1 week tuchtschool. Herman H., arbeider te Alteveer tot f 2 of 2 d. h„ F. S. C. K„ arb. te Musselkanaal tot f 4 of 4 d. h. en verb. verkl. lampje, Hendrik Z., arb. te idem tot f 2 of 2 d. h., allen wegens hun rrjwielliohten niet behoorlijk hebben afgeschermd. --- DE INKRIMPING VAN DEN VEESTAPEL NU: VEESTAPELVERBETERING DOOR OPRUIDEN VAN ZIEK EN WEINIG PRODUCTIEF VEE. 's-GRAVENHAGE, 9 Juli. De persdienst van het Nederlandsch Agraisch front schrijft: Dezer dagen krijgen onze veehouders bericht hoeveel runderen ze maximaal per 1 December 1941 nog zullen mogen houden. Dat zal een heele schrik geven bij degenen, die de aankondiging van de noodzakelijkheid eenar beperking van het veebeslag met 20 % maar bij zich neer hadden laten glijden. Dat zal ook een teleurstelling zijn voor hen, die dachten, dat het wel mee zou vallen. Het valt inderdaad niet mee en het kan ook niet meevallen, daar een beperking yan den veestapel met 20 % overeenkomt met een afzet, gelijk aan 20 % normale aanfok plus 20 % nog daarbij. Men komt aldus tot zeer hooge beperkings^ stallen, die overigens met het oog op de veevoer- en kunstmestpositie zeer zeker verantwoord zijn, vooral, wanneer men de beperking van bedrijf tot bedrijf dusdanig varieert, dat daarbij inderdaad een behoorlijke aanpassing aan de bodemproductie wordt bereikt. Bezwaar of geen bezwaar evenwel, de beperking zal doorgaan en moet ook doorgaan in het belang van de geheele veehouderij. We zullen daarom goed doen, van deze moeilijke opgaaf het beste te maken. Daarbij doelen we dan niet zoozeer op de verschillende methoden bij deze veebeperking, die inderdaad kunnen worden gericht op een verlichting van den beperkingsplicht, wanneer men afzet en prijzen voor den boer aannemelijk maakt. Hier willen we vooral wijzen op de mogelijkheid en de noodzakelijkheid om tnans den veestapel eens grondig te saneeren. Laten we nu de gelegenheid benutten om van een ingrijpenden en zeker niet sympathieken maatregel iets te maken, dat voor de toekomst der veehouderij heilzaam zal doorwerken. Laten wij, de daarvoor aangewezen organisaties voorop, nu de kans benutten om een groote opruiming te houden onder onze tuberculeuze runderen, de lijders aan streptoren en andere niergebreken, de met para-t.b.c. besmette koeien. Laat men deze zaak toch organiseeren, nu de gelegenheid daar is. Nu ook is het tijd om in de oude t.b.c.-bestrijdingsgebieden te komen tot den idealen toestand, waarbij geheele gebieden (werkgebieden van de zuivelfabrieken) vrij zullen zijn van t.b.c. thans nu ook het verwisselen van fabriek voor de boeren niet maar zonder meer mogelijk is, kan men de eischen der melkleveranciers zóó stellen, dat men daar binnen korten tijd de laatste reageerder zal hebben opgeruimd. Laten boeren en leiders, in het bijzonder de leiders der vereenigingen ter bevordering van de gezondheid van het vee en de bestuurders van zuivelfabrieken, zuivelbonden en bonden van melkveehouders, thans actief zijn. Dat men zich zijn verantwoordelijkheid bewust worde. Naast de nu mogelijke en dus nu noodzakelijke opruiming van zieke dieren komt de mogelijkheid en dus de noodzaak van veeverbetering door selectie, waarbij de dieren met te weinig melkproductie, een te laag vetgehalte en slecht interieur worden uitgestooten. Welk een unieke gelegenheid om waar men dit jaar tweemaal zooveel moét afzetten als normaal, schoon schip te maken onder deze minder productieve — vaak schadelijke — dieren. Laten we niet meer praten, niet meer schrijven, maar doen. Laten we een opruiming organiseeren onder al dit zieke en slechte vee, opdat de rest daardoor merkbaar in kwaliteit zal stijgen, zoodat voor den toekomstigen veestapel een hechter en zekerder basis wordt gèlegd. Wij noemen ons graag de veefokkers van Europa. Wij dienen te beseffen, dat ook anderen zich toeleggen op dit edele bedrijf en met succes. Wij dienen ons in te spannen om vooraan te blijven. Welnu, het is noodig daartoe thans aan te treden. Maakt van den nood een deugd. Maakt uw veestapel, gezonder, sterker en productiever! --- KANTONGERECHT ZUIDBROEK Zitting van Woensdag 9 Juli. Veroordeeld: Wegens in staat van dronkenschap verkeerend, in het openbaar de orde verstoren: M. K. te Wildervank tot 6 d. h. Wegens kippen op een anders grond laten loopen: E. J. H. te Hoogrezand, tot t 6 b. of U.H. Wegens niet behoorlijk rechts van den weg rijden: H. M. K. te Sappemeer, tot f 6 b. of 6 d. h. en M. E. te Nieuwediep (Gieten) tot f 1.50 b. of 1 d. h. Wegens een wegafsluiting tusschen zonsondergang en zonsopgang niet verlichten: B. H. C. R. te Veendam tot f 5 b. of 5 d. h. Wegens als wettig opgeroepen getuige niet aan de oproeping voldoen: G. B. te Veendam. tot f 5 b. of 5 d. h. Wegens iemand beneden den leeftijd van 16 jaren een bakfiets laten voorttrappen: A. H. B. te Sappemeer tot f 4 b. of 4 d. h. Wegens een arbeider langer laten werken dan op de arbeidslijst is aangegeven: B. B. te Hoogezand tot f 4 b. of 4 d. h. Wegens tusschen 12 en 4 uur 's nachts op den weg vertoeven: J. B. P. te Sappemeer en J. B. te Hoogezand tot f 4 b. of 4 d. h. Wegens niet voldoen aan de verduisteringsvoorschriften: R. D. te Sappemeer tot f 3 b. of 2 d. h.. J. K. te Veendam tot f 2.50 b. of 2 d. h., J. S. te Zuidbroek, J. B. te Nieuwe-Pekela, T. v. d. W„ J. A. en D. M. te Sappemeer, J. V. te Hoogezand tot f 2 b of 2 d. h. en G v. d. V. te Zuidbroek tot f 1.50 b. of 1 week tuchtschool. Wegens rijden met gekoppelde voertuigen: E. H. en E. v. d. D. te Muntendam tot f 2.50 b. of 2 d. h. Wegens zonder vergunning langs de huizen venten: K. L. te Muntendam tot f 2 b. of 2 d. h. Wegens de veiligheid van het verkeer op den weg in gevaarbrengen: A. H. J. te Zuidbroek tot f 2.50 b. of 2 d. h. Wegens op Zondag openbaren arbeid verrichten: K. W. te Westerbroek tot f 1 b. of 1 d. h. --- VOETBAL Lauw Adam overleden. Met innig leedwezen hebben wij uit het Zwitsersche blad „Sport" (Zürich) kennis genomen van de droeve tijding, dat de oud-internationale voetballer Ir. L. Adam niet meer tot, het rijk der levenden behoort. Lauwrence Adam is een van de allerbeste Nederlandsche voetballers van alle tijden geweest, al heeft zijn ster betrekkelijk maar kort geschittert. Opgegroeid in H.V.V., kwam zijn spel eerst in ontwikkeling toen hij tijdens zijn Zwitserschen studententijd voor Krasshoppers uitkwam. Hij maakte daar in vrij korten tijd furore en heeft het zelfs tot Zwitsersch international gebracht. Dit was juist in de periode waarin het Nederlandsche voetbal „in de put" zat, zoo omstreeks 1930, en dat heeft er mede toegeleid, dat Adam, hoewel steeds nog in Zwitserland woonachtig, in het Nederlandsch elftal gekozen werd. Zoo maakte hij het begin mee van wat wij gerust de „Lotsyperiode" mogen noemen en Adam, die het concentratie-begrip waarschijnlijk beter, aanvoelde dan wie ook, werd feitelijk, in dezelfde ploeg waarin o.a. Lagendaal uitkwam, één van de hoofdfiguren. Schitterend zijn z'n prestaties geweest, zoowel op de rechtsbuiten- als op de rechtsbinnenplaats, aldus de Sportkroniek. Zijn baltechniek was iets heel aparts; z'n schaarbeweging was beroemd in geheel Europa en nooit hebben wij deze bliksemsnelle schijnbeweging voor of na hem op dezelfde wijze zien toepassen. Productief was zijn in de eerste plaats spectaculaire spel niet steeds, maar in zijn gloriewedstrijd, te Düsseldorf tegen Duitschland, maakte hij twee doelpunten en zoo won Holland daar met 2—0. Na zijn terugkeer in ons land kwam er vrij plotseling een einde aan zijn internationale voetbalcarrière en wel om gezondheidsredenen. — de toen gestelde diagnose is dus thans wel op bittere wijze bevestigd. Voor H.V.V. heeft hij nog een poosje gespeeld, maar ondanks zijn geweldige hulp slaagde zijn club er niet in het eersteklasseschap te heroveren. Adam was een prachtkerel, een uiterst sympathiek speler, zoowel in als 'buiten het veld. Vóór den wedstrijd was hij meestal stil en in zichzelf gekeerd, na afloop echter kon hij overloopen van uitbundigheid. Een trouwe makker voor al zijn ploeggenooten, een ideale speler voor leiders en trainer. Zooals zoovele onzer prominente sportsmen vertrok hij naar de Oost. Daar heeft hy thans, slechts 32 jaren oud, den dood gevonden. Een plotselingen dood, tengevolge van een hartverlamming tijdens een voetbalwedstrijd. Eén van de grooten van onze voetbalsport is van ons heengegaan. Als eenvoudig, eerlijk mensch, zoo schrijft „Sport", heeft hij zich ook in Zwitserland vele vrienden gemaakt en zoo is hij daar een levende propaganda voor zijn Nederlandsche vaderland geweest. Wij bewaren de herinnering aan een puiken sportkerel en wij zullen zijn nagedacht enis in hooge eere houden. M'llioenen kg. kersen vinden hun weg naar de steden. Betuwsche kersenpluk in vollen gang. De kersen zijn rijp — overal in (ie Betuwe zijn nijvere handen bezig de sappige vruchten te plukken en voor verzending gereed te maken. De oogst belooft dit jaar goed te worden. Een redacteur van de Vereenigde Persbureaux bracht een bezoek aan Geldermalsen, een middelpunt van de kersenteelt, bij welke gelegenheid ir. J. D. Gerretsen, Rrjkstuinbouwconsulent voor een groot gedeelte der Betuwe, het een en ander vertelde over de voor deze streek zoo karakteristieke teelt. Alles wijst er op, dat het een goed kersenjaar wordt, en* gelukkig blijken de pessimistische verwachtingen inzake door vorst aangerichte schade ongegrond. Wel is de pluk dit jaar laat, maar nu komen dan toch tienduizenden kg. hier op de veiling binnen. De Betuwe heeft ongeveer vier duizend hectaren kersenboomgaarden en een hectare volwassen boomen brengt ruim 2500 kg. kersen op. U begrijpt dus wel dat de Betuwe millioenen kg. kersen voortbrengt. Geldermalsen heeft een der belangrijksta veilingen, waar in 1940 ruim 420.000 kg. kersen werden omgevoerd. Aldus ir. J. D. Gerretsen, Rijkstuinbouwconsulent van een groot gedeelte der Betuwe, toen wg in de ruime veilingshal te Geldermalsen stonden te kijken naar het levendige bedrijf, dat daar heerschte. Honderden manden kersen wachten op vervoer, terwijl in een andere ruimte meisjes de door jamfabrieken gekochte kersen schoonmaken. De eigenaars van kersenboomgaarden laten soms de kersen zelf plukken, soms ook en dat doen meestal zrj die geen landbouwer zijn, verpachten zij de kersen, als deze nog aan de boomen hangen. Dit jaar werd op de publieke verkooping tot twee gulden per tien kilo betaald. Vervolgens komen de plukkers, die over het algemeen en vooral nu er geen behoorlijke arbeidskrachten zijn, zeer hooge loonen ontvangen. De plukkosten van een kilo bedragen dan ook acht tot tien cent, terwijl het loon voor de „heerder", dat is de vrouw, die de vogels moet verjagen, de prijs ook nog eenige centen per kilogram doet stijgen. Tenslotte gaan de kersen naar de veiling, waar ze door jamfabrieken en commissionnairs uit de groote steden gekocht worden. Vaak wordt hierbij de vastgestelde consumptieprijs van vijftig cent per kilo betaald. Er zijn dus wel veel kersen, maar erg goedkoop zijn ze niet, al zullen de prijzen bij meer aanvoer wel dalen." DE BETUWE IN ZOMERTOOI. Om ook met de practijk van het kersenplukken thuis te rakei% bezochten wij een boomgaard. De Betuwe is in zomertooi — weelderige weiden en korenvelden, afgewisseld door boomgaarden stelden zich tusschen de in hoog geboomte schuilgaande dorpen uit, terwijl de Linge zilverig glanzend tusschen groene oevers slingerde. De menschen genoten voor hun huizen van den fraaien zomeravond. Maar in de boomgaarden heerschte nog geen rust : overal hoorde men ratelen, bellen en schreeuwen, een lente-cacophonie, teneinde de spreeuwen, die óók van kersen houden, te verjagen. En ook de plukkers waren nog druk bezig om, voordat het weer zou omslaan, zooveel mogelijk kersen binnen te halen. Zoo erg als andere jaren is de spreeuwenfplaag dit keer niet, vertelde een boer. Veel voels nebben den strengen winter niet overleefd, erwijl er bovendien zeer veel rupsen zijn, die voor de vogels ander en ook nuttig voedsel vormen. In den boomgaard stonden de groote tafels waar de geplukte kersen gesorteerd worden. Telkens schudden de plukkers hun volle manden op de groote hoopen kersen, die in alle schakeeringen van rood in dt zon blonken. Een gezicht, dat den stedeling doet watertanden en terecht, want ze smaken dit jaar bijzonder goed. Luidkeels schreeuwend holden de heerders voorbij; een warm werkje, maar in kers^enland hoeft men niet lang naar een versnapering te zoeken. De Betuwe plukt kersen. Op den terugweg reden hoog met manden beladen wagens ons voorbij, terwijl in de verte nog het geroep der heerders klonk (Foto Archief). ---