322. Ik hoorde moeder met de dames de kamerdeur 322. Ik hoorde moeder met de dames de kamerdeur naderen. Wat moest ik doen? Ik wilde \ de taartjes niet op het buffet laten staan. Ze ( waren nu vlak bij de kamerdeur. Ik sprong op / en schoof het schaaltje met de lekkernij meteen ) onder den divan. Ziezoo, die waren uit het ge- ) zicht. 1 --- Officiëele Crisispublicaties. STEUN VOOR BLADRIET VAN GEWAS 1937. Van bevoegde zijde wordt ons medegedeeld, dat de Nederlandsche Akkerbouwcentrale Bezuidenhout 15, te ’s-Gravenhage onder bepaalde Voorwaarden de bossen bladriet van het gewas 1937, die op de binnenlandsche markt niet kunnen worden afgezet, zal overnemen, door tusschenkomst van de Algemeene Vereeniging voor de Rietcultuur in Nederland. Nadere bijzonderheden met betrekking tot dezen maatregel zullen per circulaire aan de betrokkenen worden bekend gemaakt. Belanghebbenden die deze circulaire op 8 September a.s. nog niet mochten hebben ontvangen, kunnen deze op aanvrage alsnog verkrijgen bij genoemde Centrale of bij de betreffende afdeeling der hiervoor genoemde vereeniging. ’s-GRAVENHAGE, 30 Aug. 1937. --- Waarmee imponeert men leeuwen? De luie koning der dieren. Een dresseur vertelt . . . . Augustus, Pollux, Roland, Nero, Negus, Caesar en Hummel zijn zeven leeuwen. Ze hebben eerst toebehoord aan den dresseur Kaden, nu zijn ze bestemd voor het leeuwenpark in de Berlijnsche Zoo. Zeven jaar lang hebben ze (behalve Hummel, die nog een nieuweling is) de opvoeding van den beproefden dresseur genoten; men zou denken dat het nu voorbeeldige leeuwen waren. Toch gaat in het leeuwenpark niet altijd alles naar wensch, hoewel de zeven heeren, zoowel naar menschen- als naar leeuwenopvattingen, hun leven wel gebeterd hebben. Hun leeraar is nog wel bij hen gebleven en geeft nog steeds onderricht en wegens den grooten bijval en den stroom van bezoekers, die deze gratis circusvoorstellingen trekken, wordt het vertrek van den dresseur van maand tot maand uitgesteld. Binnen afzienbaren tijd echter zal Hagenbeek de vacantie van zijn besten dresseur niet meer kunnen verlengen dan zullen de leeuwen rentenier worden en den heelen dag niets anders te doen hebben dan eten en slapen, wat trouwens wel in den aard van alle getemde leeuwen ligt (van beroep: luiaard, zegt de dresseur Kaden van alle leeuwen die hij kent). Hoewel ze zich als bewoners van het park dus wel gebeterd hebben, kan men ze nog niet alle zeven vrij laten loopen, eten, gapen, zich uitrekken, soezen en slapen, want dan beginnen ze met elkaar te vechten. Met ons menschen gaat het immers precies zoo: het luie gelukkige leventje is veel te vervelend om lang vol te houden. Maar om op de zeven leeuwen terug te komen, voorloopig is dus hun leeraar er nog. Een paar maal per dag worden de heeren leeuwen, die in hun prachtige kooien achter het openluchttheater uitstekend verzorgd worden, door den bewaker geroepen, Augustus, Pollux, Roland, enz., ieder bij hun eigen naam, en als dit geen uitwerking heeft, met een ratelenden stang (zooiets als onze wekker) verzocht om naar de les te gaan in de openlucht. Daarbuiten staat in zijn witte pak met het zweepje en den knuppel (die behooren nu eenmaal bij. de leeuwendressuur, beste dierenvriend, de leeuw bijt in den knuppel en men kan heusch niet verlangen dat de dresseur daarvoor zijn been leent) meneer de dresseur, De voorstelling kan beginnen. De macht van den mensch op de proef gesteld. Ik ben persoonlijk geen vriend van dierendressuur, dat geef ik direct toe. Ik ben niet eens enthousiast over de geliefde sprekende papagaai. Maar dat is tenslotte mijn particuliere aangelegenheid. Aan den anderen kant erken ik dat de zaak van menschelijke standpunt gezien, interessant is. Het gaat om het vraagstuk en het beproeven van de menschelijke macht, bij zeven leeuwen tenminste, bij een papegaai niet zoozeer. Bovendien is het dressuurnummér (als men het zoo noemen wil) dat de dresseur Kaden opvoert met zijn zeven leeuwen, het meest sympathieke, d.w.z. het meest natuurlijke wat ik op dit gebied gezien heb. Hij steit b.v. met een onuitputtelijk geduld zijn leeuwen op in het park, op een open veld, waar ze weg kunnen loopen, den een naast den ander en dan leggen ze de koppen op eikaars hals. Dat is geen ontwrichting van de natuur, zooals men ze soms wel te zien krijgt, — ik herinner me altijd met afschuw een olifantengroep, waarbij de reuzen van het oerwoud in Tiroler costuum moesten dansen — en tegelijk is het, hoe eenvoudig het er uitziet, een van de moeilijkste dressuurnummers. Ik ken den dresseur Kaden nog van vroeger; toen liet hij tijgers door hoepels springen en dat zag er veel gevaarlijker uit dan deze doodgewone opstelling in de vrije natuur, maar het is veel gemakkelijker! Later gingen wij zitten in een hoekje van het restaurant en ik stelde den leeuwenkenner een „leeuweninterview,” wat ik hier zal publiceeren. Wat gebeurt er als „Beste meneer Kaden,” begon ik mijn groote vragenlijst, „wat gebeurt er als een van ons, uit het publiek heel gemoedelijk over de sloot springt en bij de leeuwen naar binnen gaat?” „Den eersten keer gebeurt er heelmaal niets,” antwoordde de vakman, „de leeuwen zouden den man alleen maar dom aanstaren. Maar bij de tweede maal worden ze brutaler en nogal lastig en den derden keer zouden ze hem gauw te pakken hebben.” „Hm, zoo,” zei ik, „maar drie maal is ook werkelijk niet noodig. Ik ging er vast niet één keer in. Maar waarmee imponeert nu een mensch eén leeuw? Misschien door een magischen blik?” „Nonsens, door opvoeding!” „Ah, zoo! Dus je schaft je een paar kleine leeuwenkinderen aan en begint met hen te spelen. En dan houd je ze tot ze groot zijn ” „En dan op een keer krijgt u er van langs van dien leeuw. Zoo heeft in Manchester een temmer een luipaard van heel klein opgevoed. Later heeft het dier den man aangevallen en gewoonweg opgegeten. Voordat een leeuw anderhalf jaar is kan men niets met hem beginnen.” „Hoe moet een leeuwentemmer dan beginnen, meneer Kaden?” „Men begint als waker in een leeuwenkooi. Dus als men bij een leeuw binnenkomt ” „Pardon, zegt u^iu eens eerlijk, is men dan niet bang?” „Als iemand beweert dat hij niet bang is, dan liegt hij. Kijkt u maar eens naar zoo’n leeuw, dicht bij de tralies. Nou — en dan zonder tralies!” „Onder ons'gevraagd: Is het nu heusch voor een man als u nog gevaarlijk? Kan er iets gebeuren?” „Ieder oogenblik! Het is geen spelletje! Het is altijd — oppassen — oppassen — en nog eens oppassen. Ik ga naar den leeuw toe, ik knip met de vingers. Ziet hij mij aan — goed, kijkt hij naar den anderen kant — voorzichtig. Ik zie natuurlijk aan iederen. leeuw hoe het vandaag met hem staat. Maar steeds moet ik ze allemaal in het oog houden.” „En als er nu iets gebeurt? Bent u altijd gewapend?” ' „Een kleine revolver heb ik altijd in mijn zak, met losse patronen.” „Als er eentje op u afkomt, wat doen dan de andere?” „Dat ze den temmer of den dresseur helpen, is on-» zin. Die komen er allemaal bij en doen mee aan de bijt--en scheurpartij en dan vallen ze elkaar ook nog aan. En wanneer dan de leeuw, die den dresseur onder zich heeft, van achteren wordt aangevallen, laat hij natuurlijk zijn prooi los, doch dat is geen edelmoedigheid.” „Wanneer een leeuw aanvalt, bijt hij dan of slaat hij?” „Hoogst onaangenaam! LJ moest maar eens zien, en hooren, hoe hij de lippen optrekt en bromt. Met de klauwen omklemt hij, wat hij in zijn macht krijgt. Hij bijt en slaat en springt, vijf meter ver!" De leeuw is lui! Den dresseur heb ik letterlijk uitgehoord! Ik 'vernam o.m., dat er „sterren” onder de leeuwen zijn, dat men met meer dan 12 leeuwen niet kan werken, bij het oefenen echter slechts met drie, want anders gaan de anderen zich vervelen, tot zij aan de beurt komen. Het is gemakkelijker een leeuw terug te drijven, dan naar zich toe te halen. Eerst springt de leerling van angst' van den eenen hoek naar den anderen. Trouwens, angst is bij leeuwen de voornaamste factor!” „Uit angst voor het een of ander, dat men nauwelijks kan zien, houdt de leeuw zich op eens aan iemand vast, vertelt de dresseur, en ik verzeker u, dat dit heel onaangenaam is, want gewoonlijk blijven de kleeren niet heel onder zulk ’n omhelzing!” „Met voederstok en een stuk vleesch kan men een leeuw zoover krijgen, dat hij op een bankje klimt. Dat is niet moeilijk, maar voordat de leeuw inziet, dat hij inplaats van op den vloer, op het bankje moet staan, is moeilijker. En de leeuw is lui ” „Een normaal mensch,” zegt Kaden, „krijgt een leeuw geen stap vooruit.” De leeuw wordt nooit gevoederd vóór de voorstelling. De Maandag is een feestdag voor alle leeuwen Vier maanden duurt het alvorens een leeuw zoover is, dat men het beest iets heeft geleerd, waaraan men wat heeft. Dagelijks wordt er geoefend van des morgens zes tot elf in den opleidingstijd. Dan komt de „etenstijd” en dan het speeluur, maar met een „volleerde” leeuw oefent Kaden in het geheel niet. „Hoe gewent men den leeuw aan het publiek?” „Men gaat om de groep heenrennen, schreeuwen, knallen met de zweep, laat de radio spelen en schijnwerpers flikkeren.” „Voert u altijd persoonlijk de beesten?” „Het behoeft niet, maar ik doe het graag.” „Moet u bij het optreden altijd dezelfde kleeren dragen en dezelfde bewegingen maken?” „Dat is eveneens niet noodig. Ik kan komen, zooals ik wil, ik kan de volgorde van de nummers wijzigen. Als ik achter het leeuwenhuis onder het publiek sta, herkennen de leeuwen mij, zelfs als ik slechts hoest, hooren zij aan het geluid, dat ik in hun nabijheid ben." Nog één vraag doen wij: „Is het mogelijk zoo’n jonge leeuw in huis te nemen?” Waarop de heer Kaden, die ons zoo welwillend te woord stond, antwoordt: „Dat zou ik niet doen mijnheer, want hij slaat en bijt alles stuk en in dat opzicht is hij zeker niet te temmen!” Jonge leeuwen. Tijger met jongen. --- Was Mellon de rijkste man ter wereld? Een dollarbrug van de aarde tot de maan. Hoe wordt men mllllardair? NEW YORK, Augustus 1937. • Andrew Mellon, een van de rijkste mannen van de wereld, is in den ouderdom van 82 jaar gestorven. En nu is hier onmiddellijk een strijd ontbrand over de vraag, hoe rijk Mellon eigenlijk wel was. Vroeger werd verklaard, dat hij onder de rijkste lieden dezer aarde' de vijfde plaats zou innemen. Thans wordt er echter beweerd, dat er geen vermogen zou bestaan, dat met het zijne vergeleken zou kunnen worden. Deze eigenaardige strijd heeft verschillende oorzaken. In de eerste plaats kan de waarde van vele bezittingen slechts bij wijze van schatting worden aangegeven. Verder echter bezit geen milliardair de eerzucht, zijn vermogen grooter te doen schijnen, dan het is. In tegendeel.... Want in alle staten bestaat er een instantie, die met argusoogen over den omvang der vermogens waakt en die misschien in staat zou zijn, antwoord te geven op de vraag, wie nu eigenlijk de rijkste man ter wereld is. Maar nog afgezien van het. feit, dat deze instantie in de meeste landen door zwijgzaamheid uitblinkt, zijn de financieele speculaties der milliardairs zoo fijn gesponnen, dat zelfs de fiscus slechts tot een schatting, niet echter tot een exacte opgave kan geraken. Mellon’s vermogen. Zooals reeds gezegd, wordt er nu beweerd, dat Mellon de rijkste man ter wereld zou zijn. Men baseert deze bewering op de volgende argumentatie. Bij de Amerikaansche milliardenvermogens heeft men bijna steeds met z.g. familievermogens te doen. Nu is het moeilijk om vast te stellen, over welk deel van het vermogen het een of andere familielid beschikt. Het geheele familievermogen echter, waarover de oude Andrew Mellon als hoofd van de familie gebood, kan tamelijk nauwkeurig vastgesteld worden. Mén taxeert de waarde van alle door Mellon beheerschte ondernemingen op 10.500.000.000 dollar en schat, dat 2.492.000.000 daarvan het particuliere vermogen van de familie Mellon vormen. En nu is het een feit, dat dit bedrag inderdaad het grootste vermogen vormt, waarover een familie of een mensch ooit beschikte. Zelfs wijlen Rockefeller schijnt hiermede vergeleken een arme man. In het jaar 1933, dus na zijn groote schenkingen, bedroeg zijn familievermogen „slechts” 150. millioen dollar en het vermogen, waarover Ford sr. en jr. gebieden bedraagt „slechts” 628 millioen dollar. Welke belachelijk kleine sommen in vergelijking met de milliarden der Mellons, Nog een paar voorbeelden zullen het fantastische van deze som duidelijk maken. Zou mr. Mellon het plan gehad hebben, rustig te gaan leven en slechts van zijn rente te leven, dan zou hij — bij een rente van 3 pet. — 200.000 dollar per dag te verteren gehad hebben, d.w.z. ongeveer 200 dollar per minuut! Had hij zijn vermogen in goud willen beleggen, dan zou daartoe noodig geweest zijn 15 pet. van al het goud, dat sinds de dagen van Columbus door de menschheid opgegraven is! En had hij tenslotte zijn vermogen in biljetten van een dollar ingewisseld en deze aan elkaar geplakt, dan had hij daarmede een afstand kunnen bedekken, welke van de aarde tot de maan reikt! Hoe wordt men milliardair? Hoe vergaart men een dergelijk vermogen? Mr. Mellon zelf heeft de menschheid aangeraden, zooveel mogelijk te sparen. Dat is zeker een verstandige raad. Maar desondanks komt men met deze methode toch nog niet tot het gewenschte resultaat. Neemt men n.1. aan, dat iemand met het lang niet slechte inkomen van 5000 gulden per jaar zijn geheele inkomsten naar de spaarbank zou brengen, dan zou hij een millioen jaren lang moeten sparen, om het vermogen van Mellon te verkrijgen. Intusschen is het tot op zekere hoogte bekend, hoe Mellon aan zijn fantastisch vermogen kwam. De basis daartoe werd gelegd door zijn vader met. 700 dollar. Daarmede begon hij als klein bankier. Sindsdien heeft de familie in de meest verschillende branches gewerkt: spoorwegen, olie, staal, enz. Zijn grootste winsten heeft Mellon ongetwijfeld met het „witte goud", met aluminium gemaakt. Weinig populair. Hoewel Mellon veel meer dan de oude Rockefeller in het openbaar optrad en in het bijzonder onder president Hoover ook in het politieke leven van Amerika een belangrijke rol speelde, heeft hij nimmer de populariteit van den ouden „John D.” bereikt. Men zeide, dat hij een hart van ijs had. Zijn naam is . aan geen enkele liefdadige stichting verbonden. En toen gedurende de verschrikkelijke crisis een groote schaar werkloozen langs zijn bank te Pittsburgh trok, moet hij vol toorn hebben uitgeroepen: „Het is mijn geld! Ik heb het verdiend! Ik kan het dus ook uitgeven, zooals ik wil!” Toch heeft ook Mellon nog voor zijn dood de gemeenschap bedacht. Zijn „spleen” — elke dollarmil lionnair heeft een spleen — was de kunst. Dat wil zeggen, slechts de zeer oude kunst, waarvan de waarde reeds nauwkeurig was vastgelegd. Rembrandt, El Greco, Vermeer, Velasquez, enz. Eenige maanden geleden heeft hij zijn verzameling ter waarde van 20 millioen dollar aan den staat geschonken en bovendien 8 millioen dollar ter beschikking gesteld voor den bouw van een museum. En thans, nu in Washington de arbeiders aan net prachtige museum werken, heeft hij de oogen gesloten. Maar in Amerika is men niet sentimenteel — men wacht reeds met spanning op de opening van het testament. Want eerst dit zal antwoord kunnen brengen op de vraag, of Mellon slechts het grootste familievermogen van alle tijden beheerschte, dan wel of hij inderdaad de rijkste man ter wereld was. (Nader verluidt, dat Mellon veel weggeschonken heeft voor de successie.) MERKWAARDIGE PROEVEN IN DE DEEMSTER. Wij lezen in het Volksbl. : In de Beemster is op het oogenblik een onderzoek gaande, dat een vanouds in de landbouwwetenschap gevestigde meening omver schijnt té zullen werpen. Het onderzoek wordt geleid door prof. Mauschhaupt van het Bodemkundig Instituut te Groningen, die reeds heeft toegezegd de merkwaardige resultaten van deze proeven a.s. winter in een vergadering van de Beemsterboeren te zullen komen behandelen. Het is namelijk betrekkelijk toevallig gebleken, dat de opvatting, die men algemeen koesterde ten aanzien van den grondwaterstand in de akkers, moet worden herzien. De theorie, die men daaromtrent sinds jaar en dag op de landbouwschole*n verkondigde, blijkt niet met de practijk te kloppen. Men meende, dat ’t grondwater in de akkers hooger stond dan in de slooten, met het hoogste punt midden tusschen twee slooten in. De doorsnede van het land zou dus een grondwaterstand .te zien geven, die van sloot tot sloot min of meer bol verliep. In alle leerboeken over ontwatering en bodembewerking kan men fraaie schematische teekeningen van deze theoretisch berekenden toestand vinden. Peilingen in den Beemster toonen echter aan, dat het water in het midden van het land niet ’t hoogst maar het laagst staat, althans ter plaatse van de proefnemingen. De geheele theorie moet nu worden gewijzigd of althans worden aangevuld met een aantal practische slagen-om-den-arm. In dat opzicht hebben we de resultaten van het onderzoek van prof. Mauschhaupt af te wachten. De aanleiding tot dit onderzoek was een geschil tusschen veehouders en akkerbouwers in den Beemster. Veehouders hebben graag veel water in de sloot, omdat grasland ’n groote waterbehoefte heeft, terwijl de bouwboeren daarentegen een diepe ontwatering wenschen, omdat de wortels der gewassen dan dieper in den grond kunnen doordringen en dus krachtiger planten geven. Om nu precies vast te stellen hoe hoog de grondwaterstand in de verschillende perceelen was, sloeg men op drie verschillende plaatsen buizen van ongeveer anderhalve meter lengte in den grond, die voorzien waren van een peilschaal. Deze buizen werden geslagen op het land van de heeren Klaas Zijp en J. A. Köhne, beiden aan den Nekkerweg en van den heer P. Met aan den Jisperweg. In ieder der drie gevallen werd één buis dicht bij de sloot en één in het midden van het land. geslagen. Tot groote verbazing van de proefnemers bleek toen, dat de werkelijke toestand precies tegenovergesteld was aan hetgeen men volgens de theorie moest verwachten: in het midden was de waterstand het laagst. Soms zelfs zoo laag, dat de buizen geheel droog waren. Om na te gaan of geen toevallige oorzaak het opstijgen van het water in de buis belette, werd zelfs eenige malen een emmer water in de buis leeggegoten, maar ook dit water trok in korten tijd in den grond weg. Dat had natuurlijk niet het geval kunnen zijn als de verbinding met den omringenden grond verbroken was. De landbouwkundigen stonden paf over dit onverwachte resultaat, krabden zich eens achter het oor en.... gingen aan tiet werk om een verklaring te vinden. De oude theorie van den bollen grondwaterstand was getorpedeerd. Inmiddels weten de Beemsterboeren nog niet welke waterstand in de slooten het best is te achten. Voor de bemaling van de polders kan dat onderzoek van groote beteekenis worden. --- Bij ons thuis. 321. Ik keek de kamer rond om te zien of alles in orde was, want genoemde dames letten scherp overal op en hadden altijd iets aan te merken. Daar zag ik de vier taartjes van Truitje op ’t buffet staan. Veronderstel, dat moeder elk van de dames ’n taartje zou aanbieden! Zij was er goed genoeg voor. En zij zouden dan roet onze tractatie schoot gaan? Wat te doen? ---