Wie is wijs? Die van iedereen wil leeren. --- Verhuizen. Bitt’re plaag, in ’t mensch’Iijk leven Tot een ergernis gegeven Van degenen, die hun lust Zoeken in de zoete rust, Die het huis’lijk dak hun biedt, Maar die bij ’t verhuizen vliedt. I Drukke dagen, korte nachten, Bange zuchten, luide klachten. Koffers, volgepropt en zwaar, Pakken hier en doozen daar, Alles door elkaar en zoek, ’t Noodigst in den versten hoek. ’t Beste pak, zóó weggeborgen, Dat het op den Zondagmorgen, Tot eens ieders ergernis, Door geen mensch te vinden is, Maar de grootste prullenmand Steeds gedienstig voor de hand. ’t Etensuur, reeds lang geslagen, Vóór het maal wordt opgedragen, Onophoudelijk gekwel Van de klingelende bel, Die, als kwam ’t uit plaagzucht voort, Zelfs de kortste rust nog stoort. i Wat een zorg en overleggen, Dit herinn’re, dat herzeggen, Wachten op den timmerman, Die juist nu niet komen kan, De behanger op den hol, Wanden leeg en vloeren vol. I En zoo blijft het sukk’len, klagen, Vele lange en zware dagen, Totdat op een slakkentred Alles eind’lijk is gezet, En, tot vreugd’ van ’t zuchtend hart, Heel de chaos is ontward. I I Als dan na die donk’re dagen Ons de zoete rust komt dagen, Slaakt het hart, bevrijd van ’t leed, Welbehagelijk den kreet: Neen, dit is de laatste keer, Nu verhuis ik nimmermeer. ADR. VAN SANDIJK. --- De Paraplu door MARTIN BERDEN. De heer Grootmans is altijd jarig in de maand Juni. Dit is een heele gewone ge* beurtenis. Iedereen heeft zoo zijn vasten tijd van jarig zijn. Juni is zelfs een zeer mooie maand om een geboortefeest te vie* ren. Want Juni is de zomermaand en welke tijd van het jaar is heerlijker dan de zo* mer, wanneer de terrassen der café’s vol zitten en het koele, schuimende bier den dorstigen wandelaar lokt en lekker smaakt. En toch, ondanks deze welwillende bij* komstigheden was mevrouw Grootmans ditmaal niet in haar schik, dat de verjaar* dag van haar mjan in Juni viel. Zij zat na* melijk in verlegenheid omtrent het cadeau, dat zij hem geven moest. Voor zulke klei* ne gebeurlijkheden zou een vrouw een ver* jaardag naar de wintermaanden verschui* ven, indien haar dit mogelijk was. Alleen, opdat de zaken beter zouden overeenko* men met hetgeen zij voorheeft. Het vorige jaar had zij hem twee overhemden present gedaan, met Kerstmis laatstleden nog een mooien zijden das, met Sinterklaas een paar gemsleeren handschoenen. Dat kan je iemand toch niet weer geven. Verder was zijn linnenkast van alles rijkelijk voor* zien en ontbrak hem niets.... je één ding ontbrak hem, maar dat kon ze hem toch niet geven in een zomermaand, nadat je in geen weken regen gezien had en de straf* fe blauwe lucht alle idéé van regenweer wegveegt. Het was namelijk een paraplu, niets anders dan een paraplu wat het ont* brak In ’e hemelsnaam, zoo be* sloot /mevrouïw Grootmans hare idagjen* lange overpeinzing, dan toch maar een pa* raplu, ofschoon het niet prettig is een ca* deau te moeten ontvangen, dat je voorioo* pig kunt opbergen. Doch de heer Grootmans dacht er heel anders over dan zijn vrouw. Dat bleek toen zij hem met een kus geluk wenschte en hem de paraplu overhandigde. „Dat is nou heel aardig van je Trees, want een paraplu heb ik noodig. En dan een zijden met zilveren knop dat is toch allerliefst van je, want van een beetje de* corum houd ik. Het is een pracht*paraplu, in één woord gezegd.” Deze woorden be* vielen haar niet, daar zij het onverstandig vond, wanneer iemand er anders over dacht dan zij. „Ik wist niet wat ik je anders moest ge* ven”, sprak zé, „het is een gek cadeau zoo midden in den zomer. Je moet ze maar op* “bergen tót het najaar ” „Hoe koTh je er bij”, meende haar man, terwijl hij den zilveren knop met welgeval* len bekeek, „zelfs in den zomer ben je niet zeker van het weer in dit kikker* en moe* rasland. Nu schijnt de zon aan een strakke en blauwe lucht, doch het is meer voorge* komen, dat het een uur later regende. Ik vind het een prachtig geschenk, waarvoor ik je mijn dank betuig. Telkens wanneer het regent, en ik mijn paraplu opsteek, zal ik aan jou denken.” Dien middag kwamen natuurlijk verschil* lende familieleden den heer Grootmans met zijn verjaring gelukwenschen. Mijnheer Grootmans echter was verheugd, toen om vier uur de laatste bezoeker heen ging, want hij moest nog naar „Polen” om van zijn bittervrienden" gelukwenschen in ont* vangst te nemen en hen op het gebruike* lijke rondje te onthalen. „Zorg, dat je om zes uur terug bent,” vermaande zijn vrouw, en dat je nog een beetje eetlust overhoudt, want ik heb ter eere van jou een vanilje*pudding klaar ge* maakt. Maar je neemt toch, hoop ik, je paraplu niet mee?” „Wel zeker”, sprak haar man, „dat ben ik werkelijk van plan.” „Zie je dan niet dat de zon schijnt en het een prachtige zomerdag is?” „In een land van aanslibsel van Rijn en Maas ben je geen oogenblik zeker van het weer. Nu schijnt de zon, maar het is meer voorgekomen, dat het om zes uur regende.” „Dat is waar, het is meer voorgekomen, maar vandaag zal het niet zoo zijn, want de barometer heeft den heelen dag op mooi weer gestaan....” „Maar ik vertrouw het weer niemendal en nu ik een paraplu heb ” „Ga je gang maar. Verstandig ben ja nooit geweest, dus waarom zou je het nu 'wel zijn?” Mevrouw ging hoofdschuddend naar de keuken en mijnheer verliet met zijn zijden en zilver beknopte paraplu de woning. Mijnheer Grootmans nam de paraplu als een wandelstok onder den arm, met den knop vooruit, glinsterend in het zonnelicht. Zoo wandelde hij naar „Polen”, in het za* lige vermoeden, dat velen bewonderende blikken wierpen naar zijn prachtige para* plu. „In „Polen” werd hij natuurlijk hartelijk verwelkomd door zijn vrienden en had hij hunne gelukwenschen in ontvangst te né* men. Alsof het hun te voren gezegd was, bemerkten zij dadelijk de paraplu en waar* deerende woorden bleven niet uit. De zil* veren knop vooral werd aandachtig beke* ken, waarna Grootman’s vrouw werd ges prezen om haar bijzonderen smaak. Ver* volgens zette de opgeruimde eigenaar zijn cadeau in den standaard, dichtbij, en plaat* ste hij zich bij zijin vrienden aan het ta* feitje. Op de gezondheid van den jarige werd gedronken en de gesprekken werden vroo* lijk en opgeruimd gehouden. Over alles en nog wat werd gesproken, en de kellner merkte alras, dat er één jarig was of zoo iets, want hij werd werkelijk vermoeid. —Juist had een der vrienden een geestigheid verteld en volgde na de lachbui een oogen* blik stilte, zooals dat altijd gebeurt, wan* neer de anderen nu meenen ook een aar* digheid te moeten vertellen, toen Groot* mans zijn blik op den standaard wierp, als* of dit prozaïsch voorwerp hem kon inspi* reeren. Met een wip sprong hij plotseling van zijn stoel op, greep zijn hoed en ijlde het café uit. De vrienden bekeken direct de zitting van den stoel en omdat zij geen speld of spijker daarin zagen steken, be* gonnen zij zich aan gissingen over te geven. Wat was er gebeurd? De nauwlettende beschouwer zal hebben bemerkt, dat de hr. Grootmans alleen maar zijn hoed had ae* grepen en daarna was heengesneld. Uit den standaard was namelijk de paraplu verdwe* nen. Dit had ook de heer Grootmans tot zijn ontsteltenis bemerkt. Een vage herin* nering had hij in zich, dat nog geen twee minuten geleden een bezoeker van het café was opgestapt, den hoed, welke naast den zijnen hing, had opgezet en daarna was heengegaan. De robyer van het kostelijke verjaringsgeschenk kon nog niet ver af zijn. Natuurlijk had hij zijn weg genomen door de Kalverstraat, waar het vol was en druk, om ongemerkt in de menigte te verdwijnen. Nog immer was het volop zonneschijn en geen regenwolk had er aan gedacht aan den wensch van den jarige tegemoet te komen. Het had in geen weken geregend, zoodat niemand met een paraplu liep. Mijnheer Grootmans begreep, dat deze omstandigheid voor hem van onwaardeerbaar voordeel was. Hij kende geen signalement, had dus alleen te letten op een individu met paras plu. Zenuwachtig en gejaagd wrong hij zich tusschen het menschengewoel door. Angst en wanhoop maakten zich van hem meester bij de gedachte aan een thuiskomst zonder het kostbare geschenk. Zweetdrup* pels parelden op zijn voorhoofd, druppels van warmte en angst...... Plotseling, vers rast, hield hij zijn pas in. Vlak voor hem liep een heer met zijn paraplu ons miskenbaar de zijne! Een zijden paraplu 'met zilveren knop, „den’* knop. Hij had den knop voldoende bekeken, om met één oog» opslag te zien, dat het de zijne was. Zou hij dien man de paraplu ontrukken, of hem door een politieagent laten arresteeren? Dadelijk verwierp de heer Grootmans deze gedachten, want hij hoopte het geval stil te kunnen houden en vooral de politie er buiten te laten, want dan zou de zaak spoes dig algemeen bekend zijn Neen, dat mocht niet, want uitgelachen wilde hij niet worden. Dus hij volgde den man, kalm en bedaard, maar met zijn blik genageld aan de paras 'plu, want die moest hij terug hebben, kost wat het kost. De paraplu ging de Munt over, Grootmans ook, de paraplu sloeg de Regulierbreestraat in, Grootmans ook, de paraplu liep het Rembrandtplein op, Groots mans ook. En daar op het Rembrandtplein scheen do drager van de paraplu moe te worden of dorst te krijgen, in ieder geval het individu ging het café „De Kroon” bin» nen en natuurlijk Grootmans eveneens. — Met groote zorg zette de nieuwe eigenaar de paraplu in den standaard, hing zijn hoed op en ging voor aan het raam zitten. De heer Grootmans zette zich eenige tafeltjes verder, na eerst zijn hoed te hebben gehans gen boven de paraplu, waaraan hij nog niet durfde komen. De kellner kwam en hij bes stelde een cognac om zijn zenuwen te kals meeren. Doch voor de kellner het bestelde gebracht had, zag Grootmans hoe de roos ver van zijn paraplu naar buiten keek, naar een auto, die voor het café stil hield en waaruit eenige chique lui stapten. Vermoe* j delijk was hij aan het onderzoeken of deze misschien een paraplu bij zich hadden met gouden knop...... Echter, de heer Groots mans had maling aan des anderen mans ges dachtengang, Hij stond op, nam haastig de paraplu uit den standaard, zette zenuwachs tig zijn hoed op en had plotseling, verras* send snel, het café verlaten. Buiten geko* ’ men, sprong hij meteen op lijn vier, welke juist aankwam en voelde zich als een kind, dat een pak chocolade krijgt, zoo gelukkig. Hij gaf Zich geheel over aan de zalige bespiegeling omtrent de wijze, waarop hij zijn paraplu had teruggekregen. En juist voorbij de halte Heerengracht, waar de tram de brug afrolde, wilde hij een verliefs den blik werpen op de paraplu, welke hij naast zich tegen de deur had aangezet, toen hij tot zijn groeten schrik bemerkte, dat de paraplu.... weer weg was. Dat was toch te kras. Haastig stond hij op, sprong van de frami en keek.... Net als hij dacht. De kerel was juist afgestapt en wandelde op vijf en twintig meter afstand gemoede* reerd met zijn paraplu verder. De heer Grootmans stapte wat aan om vlak achter hem te komen en bepeinsde of zich wel* licht de gelegenheid zou voordoen op des zelfde wijze als zooeven zjjn eigendom met zilveren knop te bemachtigen. En inder*» daad bood zich de gelegenheid spoedig aan. De dief bracht den heer Grootmans terug in de Reguliersbreestraat en ging den Franschen Bazar binnen. Grootmans volgde hem. De man begaf zich naar de afdeeling „zilver”, wat Grootmans niet verwonderde. Hij wenkte de juffrouw en vroeg verschik lende kostbaarheden te zien. Om dit ges makkelijker te kunnen doen, zette hij de paraplu tegen een stoel en verdiepte zich in aandachtige beschouwing, waarna hij de juffrouw verzocht even te informeeren of de prijs niet lager gesteld kon worden. Toen de juffrouw heengegaan was en hij de paraplu wilde nemen om hetzelfde te doen, slaakte hij gesmoord een krachtig woord, want het voorwerp van zijn begeerte was weg. Grootmans wandelde er al mee in de Reguliersbreestraat. Echter, een bes diende had de daad van den heer Groot» mans gezien en vóór dat "deze de Munt had bereikt, voelde hij een hand 9P zijn schouder. En toen hij opkeek zag hij een politiesagent, die hem op niet vriéndelijke wijze arresteerde. Toen het half zeven was, begreep mevr, Grootmans er niets van, wijl haar man nog niet thuis gekomen was. Dat hij met zijn vrienden pleizier zou hebben, begreep ze, doch dat hij zich zou bedrinken, was niet aannemelijk, omdat zij hem dat, kórt na hun huwelijk, voor eens en voor altijd had afgeleerd. Het werd echtér zeven uur en nog was hij niet thuis gekomen. Mevrouw vond het een vreemd geval, want zoo iets was nog nooit voorgekomen. Er moest iets ernstigs gebeurd zijn, een ongeluk of iets dergelijks, daar haar anders het feit onverklaarbaar voorkwam. Maar dan moest er worden gehandeld! Natuur* lijk. Zij moest weten wat er met haarman gebeurd was. Derhalve besloot zij naar het politiebureau te gaan om eens te informee* ren. Was hem een ongeluk overkomen, dan zouden ze het daar weten. Haastig zette zij haar hoed o-p en begaf zich vervolgens naar het politiebureau. Tot hare geruststelling vernam mevrouw Grootmans, dat er dien dag nog geen enkel ongeval had plaats gehad. Ja, het was een kalme en rustige dag geweest voor de poli* tie en de heele oogst bestond uit één man, een gauwdief, die twee paraplu’s had ge* stolen. Voor alle zekerheid wilde de in* specteur echter het ziekenhuis opbellen en even bij den brigadier het laatste rapport inzien.... In het oogenblik, dat de inspecteur het kantoor verlaten had, zag mevrouw eens* klaps een zijdeft paraplu met zilveren knop 6, op den schoorsteen. Te drommel, dacht ze, dat is de paraplu van mijn man. Ze bekeek het voorwerp.... en ze werd geheel over* tuigd. Maar nu scheen zij plotseling het gedrag van haar man te begrijpen. Hij was natuurlijk op zoek naar zijn paraplu! Arme kerel En toen de inspecteur kort daar* op weer binnenkwam, was de paraplu van den' schoorsteen verdwenen. „Neen mevrouw geen berichten”, zeide de inspecteur. En zeer gehaast verliet mevrouw Groot* mans het politiebureau. Doch.... ze was nog geen vijf en twintig huizen van het politiebureau verwijderd, toen ze het stap* pen achter zich hoorde van een paar man* nen, die vlug liepen. En voor er nadien vijf tellen waren verkropen, zag zij aan den eeneii kant van zich den politiednspecteur en aan de andere zijde een agent. „Ik moet u arresteeren.... direct mee naar het bureau....” En zoo werd mevrouw Grootmans gear* resteerd, wegens diefstal van de paraplu. Toen de commissaris van politie dien avond op het bureau kwam, liet hij zich door den inspecteur de rapporten voorleg* gen. lEr waren van dien dag slechts vier rapporten: een van het wateikraantje in de agentenswachtkamer, dat dol was; een an* der van een agent, die zijn broek had door* j gezeten en om reparatie vroeg; en vervol* gens twee rapporten betreffende de gesto* len paraplu’s. Iets anders scheen er dien dag niet voorgevallen te zijn, doordat de burgerij zich goed had gedragen, of wel wijl de politie het te warm had gevonden om iets te zien. De commissaris gelastte de beide arrestanten vóór te brengen, daar hij het zaakje eens nauwkeurig wilde uit* pluizen. Het was eene eigenaardige om» standigheid, toen mijnheer en mevrouw Grootmans elkander ontmoetten, elk tus* schen twee po!itie*agenten in. De ontmoe* ting had zóó iets echt ontroerends, verras* sends en natuurlijks, dat de commissaris er belang in begon te stellen. Het onderzoek duurde ruim een uur, doch het had tenge» volge dat de heer en mevrouw Grootmans benevens de paraplu, in vrijheid werden gesteld, en een nieuw rapport werd opge* steld, waarin het signalement voorkwam van een gauwdief, die bij de politie bekend stond. Echter, de verjaardag van den heer Grootmans was bedorven. Toen mijnheer en mevrouw thuiskwamen heerschte er een gedrukte stemming. En mevrouw kreeg haar zin. De paraplu werd weggezet, tot* dat het regengetij zou aanbreken. --- RAADSELS. Oplossingen dór raadsels uit het vorige nummer. Voor grooteren. I. E, land; eland. II. Helgoland. Engeland, hoed, held, hond. III. Inkt, visch; inktviseh. IV. Een gEMS as een zeer vlug dier (EMS). Ik vind Loiuse TRIP OLIedom (TRIPO* LI). Ik ben heelemaal niet boos, hoOR ANna! (ORAN). Voor kleineren. I. Reinier. II. KLomp, Homp, STomp, Lomp, Pomp. III. Geel, zucht; geelzucht. • IV. Duif Driebergen. g R i 1 muil k n i E e b B e m E e I Roos e G g e P i E t Z a a N i Om op te lossen. Voor grooteren. I. Mijn geheel wordt met 8 letters geschre* ven en noemt een gevaarlijk dier. Waar men 2 3 5 4 ziet, is ook vuur. 6 7 1 is nooit dun. 4 7 8 is vochtig en koud. Een 6 5 8 4 is een scherp wapen. II. Een deel van een rad en sappige vruchten vormen samen een stadje in Zuid*Holland. Welk. III. Mijn geheel wordt met 9 letters geschre* ven en men vindt mij alleen op heel hooge bergen. 4 8 2 1 is een ander woord voor nako* meting. De 9 8 5 4 is wat overblijft.' Een 567 345 is een ontwerp. 1 3 8 2 is een kleur. IV. Met G ben ik een stad in België, met C een munt en met L een dorp in Gelder* land. Voor kleineren. I. Mijn eerste is verstrekend voedsel, mijn tweede is geen water en geen vuur en mijn geheel bereikt men over het water. II. Ik ben een dorp in Gelderland. Neem mij mijn staart af en ik word iets, wat men* schen en dieren hebben. III. Wij zijn met vieren in het spel; Loop ik met H gewoonlijk snel, Ben ik met B mijn eigen meester, En stroom met M langs struik en heester Ben ik mét K weer eet’bre waar, En sta met V tot siering klaar; Ik kom met W het alndschap dekken En soms met G tot kleeding strekken. IV. Begraven plaatsen in Nederland. De wafels trokken mij erg aan. Daarvoor ben ik eigenlijk gekomen. Gaan Rika en Jacoba het park eiken dag door? Ik zak de urn en de vaas op de kast staan. De repetitie liep boven verwachting goed af. ---