De cicade en de Mier. Hieromtrent schrijft Gnstave Therond in „Le petii Méridional” van Montpellier het volgende : . Dit kleinste verhaal „La Fontaine” is zoo be kend, dat bijna iedere scholier het gelezen heeft. < Hoewel La Fontaine onvergelijke'ijk is in zijn meesterwerken heeft hij zich in „La Cigab et la Fourmi” zeer vergist Hij schijnt van dit insect weinig te weten. Hij' zegt,' dat dit insect dag en nacht zingt en nog leeft, wanneer de Noordoosfcwind in aantocht is Dan is de cicade reeds lang niet meer aanwezig en zij zon dan om eenige zaden bedelen om te kunnen blijven leven !. Maar helaas, dit voedsel past den cicade evenmin als visch den vlmders zou passen ! .. Ziehier, wat de bekende provenciale insectenkenner J. H. Fabre omtrent de cicade weet te verhalen : „Wanneer in den zomer de zonnegloed op de wijnbergen, de bosscben, de weiden en de akkers brandt, dan zou alles stom blijven, indien de cicade door haar gezang en door hdar goed humeur den mensch en het dier niet zou aanmoedigen, om te werken zooals zij het doet. Want, terwijl zij zingt, werkt het vlijtige dier. Door middel van een soort snavel, een fijn boorwerktuig, dat zij onder het achterlijf draagt, doorboort zij de bast van den boom en doet zoodoende een sap te voorschijn borrelen waaraan zij zich te gotd doet, terwijl zij het zoete vocht met haar zuigorgaan opzuigt. In dit seizoen van het voorjaar zijn de bloemen verwelkt en de kelken verdroogd. Talrijke ongelukkige insecten sterven van honger en dorst. Zij komen eene toevlucht zoeken bij de zangeres, bij cicade. De cicade, humaan en edelmoedig als ze is, tracteert hen met den nectar, die zij overvloedig laat vloeien. En zij onthalen zich, doen zich te goed tót ■ dat ... . de mier komt, die, zooals gij weet, zelfs bladluizen exploiteert, ze tot slaven maakt, ze vervoert op de jongste twijgjes der planten, om de sap er uit te zuigen, waarvan de mier ze zonder eenige bescheidenheid berooft. En zoo doet zij ook met de cicade ! Met hare kauwwerktuigen komen de mieren toegeloopen, dooden en verjagen de uitgehongerden, vallen de j cicade aan, bijt haar zuigorgaan door, tot dat de mieren de plaats van de cicaden hebben ingenomen. De cicade, eene te edelmoedige werkster, laat de plaats aan de dievegge en laat haar ook het genot om zich te goed te doen aan den nector, waarvan de mier zonder eenige vergoeding de cicade heeft beroofd Ach ! gij beminde cicade der Provence, Languedoc en Gascogne, terwijl gij alom leven en gezang verbreidt in de ingeslapen campagnes en in de door de zon half verbrande akkers, en terwijl uw gezang te hooren is, overal waar zon negloed het zand verwarmt heeft men u belasterd en verteld, dat gij lui zijt onbekwaam en : geen gezond verstand bezit, terwijl de waarheid * deze is dat gij in uwe edelmoedigheid talrijke ongelukkige schepselen voedt en zelfs uwe vij , anden van voeding voorziet. Uw beul, de mier s in dit geval, wordt als een voorbeeld van deugd s beschreven en den kleinen kinderen en den grooten i aangewezen om tot navolging te dienen ! Terwijl c het slachtoffer, de cicade, als dwaas verkeerd en £ zorgeloos wordt beschouwd en algemeen veroor- * deeld wordt! r Deze legende van de fabel van „La Fontaine” * zal altijd weer onderwezen worden. De cicade p zal worden bespot en belasterd en de mier zal ^ voor een heid gelden ! jj Dat is niet rechtvaardig! De meening b der menschen ? Maar wat geeft de Natuur om h de meening der menschen ! En gelukkig geeft de 1( cicade ook niemendal om de meening der ^ menschen ! ^ En de cicade, zonder zich verder om de mee- Z ningen der menschen te bekommeren, zette haar gezang in het door de zon beschenen land onbekommerd voort”. (Vertaald uit het Franech door O. G. T. v. V. ) i eer ZÜ een tok of een twijgje gevonden hadder j waarop zij even konden uitrusteen. Dat was op ziet ; zelf al erg genoeg, maar erger nog was het, dat zi j zoo weinig voedsel vonden want letterlijk alles lag | onder de sneeuw bedolven. Voor mij was het weer echter aanlokkelijk genoeg om er eens op uit te trekken, naar buiten in de vrije natuur! In mijn zakken nam ik een flinke hoeveelheid broodkorstjes mede, want ik begreep natuurlijk wel, dat ik daarmede menig vogeltje gelukkig zou kunnen maken. Zoo kwam ik ook langs een ouden, kalen boom, op welks takken een eenzame musch zat. Het diertje sidderde over zijn geheele lijfje en van tijd tot tijd liet het een kla gelijk „Piep, piep!” hooren. Langzaam trad ik na der, greep in mijn zak en wierp het een paar stukjes brood toe. Van zijn plaats af, had het muschje heel goed mijn bewegingen gezien en snel had het zijn kopje heen en weer gedraaid. Zoodra ik mij weer een paar schreden van den boom verwijderd had, vloog het op d’en grond en pikte vlug de paar kruimels op en riep: „Piep, piep!”. Ik dacht zoo, dat dit wel een soort dankbetuiging kon beduiden en vervolgde glimlachend mijn weg! Ik was echter nog niet veel verder doorgewandelu', toen ik opeens een grooten vogel uit een boschje op zag vliegen. Met langzame, krachtige slagen vloog hij breed en majestueus op den ouden boom toe. „Aha," dacht ik verrast, „hij heeft zeker van de verte uit met zijn scherpe oogen het kleine muschje ontdekt en zal het nu gaan vangen om zijn honger er mede te stillen!” Het was naar mijn meening waarschijnlijk een roofvogel, die door de koude in het Noorden naar ons land gedreven was. Snel liep ik een paar passen naar den boom terug, waar ik het muschje nog ineengedoken zag zitten, angstig naar alle kanten blikkend. Maar de roofvogel had mij ook gezien en blijkbaar door mijn afwezigheid verstoord, veranderde hij opeens van richting en vloog in een wijden boog om den boom. Maar als de wind zoo snel keerde hij op eens terug en een oogenblik zag het er zelfs naar uit, dat hij mij wilde aanvliegen. Verschrikt greep ik mijn wandelstok stevig bij den knop, maar eer ik goed wist wat er gebeurde zag ik den grooten vogel in één streek over dén tak waarop het muschje zat. zweven. Dit geschiedde echter j zoo buitengewoon vlug, dat ik eerst nadat de roover zich weer in de richting van het bosch verwijderde, bemerkte dat het muschje verdwenen was rk zocht nog een oogenblik rond den boom op den grond, daar ik meende, dat het kleine diertje wellicht van schrikt in de sneeuw gevallen kon zijn maar ik vond niets. Nu stond het ook bij mij vast, lat de roofvogel het muschje gevangen nad. Hij had icker wel ergen honger gehad want ergens heb ik gelezen, dat vogels van zijn soort zien hoofdzakeïjk met veldmuizen voeden. Maar natuurlijk, door ;e hoogliggende sneeuw, waren ook nergens muizen e vangen en zoo had hij zich dhs wel aan een mkel muschje moeten vergrijpen. Ach.... ook roofvogels moeten leven en zij kunnen het zelf niet lelpen als zij honger hebben, nietwaar? In gedachten liep ik door, maar weldra hoorde k vlak achter mij nog eens het bekende: „Piep iep!” Hoe was dat nu mogelijk? Op den zelfden ak zat ook nu een musch, welke echter wel iets rooter en dikker scheen te zijn dan de eerste. Het ogeltje scheen erg opgewonden en blikte met kor3, zenuwachtige bewegingen van zijn kopje, naar nks en rechts. Het leek mij toe, dat hij het andere ïuschje, dat zooeven nog op deze plaats gezeten ad, zocht. Het was zeker een paar geweest en één as er nu weg. Medelijdend greep ik weer in mijn ik en wierp opnieuw een paar kruimels uit. Daelijk pikte de musch alles op en zette zich daarna eer op zijn plaats, luid roepend': „Piep, piep!” Opeens zag ik dat het muschje opvallend ernstig werd. Wat was daar nu weer de oorlak van? Een oogenblikje keek ik rond en met :hrik ontdekte ik, dat in de verte weer de roof?gel uit het bosch gevlogen kwam. Hij had' zeker it muschje ook alweer gezien, en het kleine vo- ' >ltje liet duidelijk merken, dat het zijn vijand daar de verte reeds herkend had. Ik liep nog dichter lar den boom toe en was nieuwsgierig of de roover oed genoeg zou hebben om thans nog een aanval i den musch te doen. Even als de eerste keer • , vam hij statig naderbij gevlogen om tenslotte een ! 1 ooten cirkel om den boom te beschrijven. Hij steeg [ ' -arbij al hooger en hooger en ik dacht reeds, dat 1 ' j plan had naar het bosch terug te keeren, toen j < i- zich plotseling loodrecht naar omlaag liet val- I ] i en vlak boven mijn hoofd over den tak streek, j { reet daarop verdween hij — zeer laag vliegend, j , lar het muschje op den tak was eveneens weg.... j t o had de brutale roover toch zijn buit gekregen, i J Alles ging ook nu weer zoo snel, dat ik waarim den tijd met gekregen had om het arme vogeltje t< j beschermen. Ik begreep, dat het de honger was welke den roofvogel tot het uitvoeren van dergelijkc ; biutale stukjes dreef. Het beest had mij beslist wel ! gezien en zal ook wel een beetje bang voor mij ge j weest zijn, maar het kon toch niet nalaten zijn prooi ! te bemachtigen. Was ik een jager geweest en gewa: pend, dan zou hij zijn waagstuk zeker met den dood j hebben moeten bekoopen. Ik wandelde weer verder en nam mij stellig voor, zooveel mogelijk voor de kleinere vogeltjes te zullen zorgen. En dat deed ik op de volgende manier. Alle takjes en twijgen, welke binnen mijn bereik waren in den tuin en op den weg voor mijn huls zuiverde ik eiken morgen van sneeuw, zoodat de muschjes en de andere vogels een plaatsje hadden waarop zij konden neerstrijken. In den tuin legde ik plankjes waarop ik telkens wat brood strooide Op deze wijze vonden de diertjes ook hun voedsel en was het niet noodig, dat zij zich naar net Losch of het veld moesten begeven om voedsel te vinden. Buiten zouden zij natuurlijk door de groote vogels en de uilen spoedig worden verslonden, maar in de nabijheid van huizen waren zij veel veiliger. En als het met den honger zoo erg zou worden, dat de uilen des nachts zelfs de huizen der menschen durfden naderen, vonden de muschjes in ieder geval onder de lage struiken in de tuinen een plaats om zich te verbergen. Want in zulk laag groeiend [ gewas kunnen de grootere yogels niet komen. En nu ik jullie verteld hab, wat ik zelf eens buiten gezien heb, hoop ik maar, dat je ook voor de vogeltjes zult doen wat ik gedaan heb. Het zijn onze lieve vriendjes nietwaar, en wij moeten bedenken, dat zij in denj winter door niets en niemand beschermd worden. En om hen wat te helpen is wel prettig ook, want je moet eens opletten hoe snel de muschjes je gaan vertrouwen en dichtbij durven komen, als zij eiken ochtend wat voedsel en een plaatsje om te zitten krijgen. Het is (Jan alsof zij telkens zeggen: Ach, wij arme vogeltjes! Help ons toch! Hen helpen! Wie zou dat niet gaarne doen? --- Nuttige wenken. Die mooie, spiegelgladde oppervlakte van het Fransch-gepolijste hout, dat men vooral veel voojr lambrizeeringen gebruikt, is buitengewoon gevoelag. Het laagje vernis toont bij de minste apinrjlrtng met een of ander puntig voorwerp dadelijk krassen en schrammen. Hiet is daarom aan te bevelen de plaatsen in het hout, waar mm beschadigde plekjes ziet, goed in te wrijven met rauwe lijtn-olie, hetgeen de scheurtjes doet verdwijnen. Voor geval de schade te ernstig is, bijvoorbeeld us de kras tot in het hout doorloopt, moet mm iet vernis voorzichtig verwijderen met heel fijn ohuurpapier. Daardoor komt de opppervlakte van 16 hout bloot en deze kan nu "met heet: wate# vodden gebet tot het hout dichtgetrokken is. Daaria kan men met nieuwe veijnis de plaats weer opj lieuw polijsten, waarbij men hoofdzakelijk op het erkrijgen van de juiste kleur moet letten. --- Naar buiten! Naar buiten! Sneeuw en vorst zij in twee dingen, Idie imóedeïs ïoch kind kwaad zullen doen. Integendeel, zij zijn :oo goed voor de gfezojndbeid en daarom raden wi| die moeders aan ook' vooral in den winter, evenfoed als deze zomers, met de kleinen te gaan wanlelen en ze wat te laten spelen. Frdssche lucht is iet goedkoopste en het beste medicijn voor io|ns Jlen, klein of groot. Men wake'er natuurlijk iweJ oor, dat allen goed gekleed zijn en geen kapotte choentjes dragen en als wij straks weer thuis zijp, lan eerst nazien of de voetjes droog zijp! --- Wij, arme vogeltjes. Het had de laatste dagen duchtig gesneeuwd. De geheele natuur had zich in een wit kleed gehuld en op alle huizen, hoornen en struiken, op de hekken en de tuinen en op alle andere dingen lag de sneeuw centimeters hoog, Alles scheen daardoor veel geweldiger en veel grooter dan het in werkelijkheid was. Voor de arme vogeltjes vooral was het een troostelooze tijd. Hoe lang moesten zij niet rondvliegen --- Als je vrouw onderweg een paar van haar kennissen uitnoodigt om Als je vrouw onderweg een paar van haar kennissen uitnoodigt om ergens een kopje koffie t© drinken en je hebt toevallig maar twee kwartjes in je zak ! ---