Een blik in het verleden.... en dan weer: vooruit! _ Men zal wellicht kunnen begrijpen, dat wij nieuwsgierig zijn naar de ontvangst, welke onze mededeeling van Woensdag heeft gehad. Toen wij in 1918 ons blad hebben opgericht, twee maal per week, hadden wij al niet gedacht, dat de toekomstmogelijkheid zoo groot was, dat wij in 1935 den grooten stap naar een dagblad zouden durven wagen. Wij hadden dat niet mogen durven denken, vooral niet toen na een periode van hoogconjunctuur er een zware inzinking was gekomen en vele bedrijven slechte resultaten boeken. Men heeft het ons blad kunnen aanzien, honderden hebben het gelukkig meegemaakt, dat wij schier elk jaar tot een uitbreiding overgingen. Na twee maal ’s weeks te zijn uitgekomen, volgde het derde nummer al spoedig en kwamen wij nu al eenige malen vier maal per week uit. „Dat was niet noodig, heeft men ons vroeger gezegd. Maar wij vonden het wèl noodig; wij konden de vele kopie, vooral die uit het gewest met zijn vele raadsvergaderingen, met zijn omvangrijk plaatselijk nieuws, bijna niet verzwelgen. .Pe °Pp£e werd bovendien zóó omvattend, dat wij moeilijk meer met onze snelpers op tijd konden komen; als wij het eene blad gedrukt hadden, dan liep het tweede nog over en hadden wij vaak gewenscht, over den rand heen te kunnen drukken. Wij moesten dus iets doen. Wij moesten meer geven en wij moesten vlugger geven. Als Dinsdagsavonds de gemeenteraad van Hoorn vergaderde, dan was het toch een absurditeit, dat wij pas Donderdag met het verslag kwamen; dan vroeg men ons op Woensdag al naar^de genomen besluiten en „hoe het was gegaan". Bovendien kwam er het feit bij, dat de menschen tegenwoordig naar bezuiniging streven; men zou in vele gezinnen graag volstaan met het abonnementsgeld voor één krant te betalen. Wij konden ons voorstellen, dat men er tegen op zag om een dagblad op te zeggen; alle dagen een krant in huis is een gewoonte, maar het plaatselijk blad in den steek laten kon men ook niet. Dan zou men immers overal naast leven, dan wist men van niets. Daarom wilden wij uitkomst geven. Wij moesten maar alle dagen komen. Dan was dat vraagstuk ook meteen weer opgelost. Maar als wij dat deden, dan moesten wij het ook goed doen. Dan moesten wij voor geen groote bladen onder doen. Wij moesten beter verzorgd uitkomen: wij moesten reeds op den eigen dag datgene geven, waarmede een ander éénmaal per dag verschijnend dagblad pas den volgenden dag verschijnt. Zoo was er bijv. de loterijlijst. Als Maandags de loterij trekt, wil men niet tot Dinsdags wachten en daarom troffen wij maatregelen voor zóó vroege doorzending, dat wij die lijst (met de nieuwe loterij aanvangende] nog denzelfden dag kunnen publiceeren. Wij moesten ook alle dagen plaatjes geven; de lezers vragen dat. Zes dagen een fotopagina spaart alweer een geïllustreerd blad uit. Ieder zal begrijpen, dat zulk een actualiteit geld kost. Ziet men naar het eenige thans in Hoorn verschijnende dagblad, ziet men naar Alkmaar, dan treft men daar een abonnementsprijs van een rijksdaalder per 3 maanden aan; wij durfden die niet vragen, wij wilden dat ook niet. Wij willen de meerdere opbrengsten zien komen uit den groei van ons blad; wij zullen het zoo maken, dat men wel abonné moet worden. Daarom vragen wij slechts de meerdere bezorgingskosten, welke wij aan de loopers en aan de posterijen moeten betalen. Dat is bij frankeering bij abonnement drie-kwart cent per eksemplaar, dus anderhalve cent per week, of 19V2 cent per 3 maanden. Wij hebben dat maar afgerond op twee dubbeltjes en komen dan op f 1.95 per 3 maanden. Daarvoor ontvangt men 13 weken 6 dagbladen, is 78 kranten. Dat is toch zeker voor een dagblad spotgoedkoop. Nu zal de tijd leeren of wij goed gezien hebben, of wij onze Westfriezen kennen. Daarop hebben wij altijd wel eertig vertrouwen. Onze kijk op onze menschen heeft ons niet vaak in den steek gelaten. Wie de ontmoedigende uitingen bij ons pogen in 1918 zou hebben gehoord, die was wellicht | teruggedeinsd. Wij deden het niet, want West- Friesland heeft recht op een goede krant, minstens zoo goed als elke andere streek. Onze dorpen, onze stad zijn er mede gebaat, wanneer zij goed „verslagen worden, wanneer wereldkundig wordt gemaakt wat de burgerij moet weten. De „goeie, ouwe tijd" is achter den rug. Wij staan voor een nieuwe toekomst, die veel van ons vraagt, maar die allereerst eischt: vertrouwen, geloof in wat gewrocht kan worden. Dat vertrouwen, dat geloof hebben wij. En daarmede gaan wij de nieuwe toekomst in DE UITG. --- Westfriesche Vertellingen. Door Dr. T. P. MERKRID. X. Kees had onder ’t praten deur al ’n plannetje in z n houfd vormt, om den voor die waarnemeraai an de dokter ’n wandelstok kedoo te doen, mit zuiveren knop! Verbêel je, ’n dokter die nooit niet wandelde, gien toid deervoor had om d’r an te dinke en d’r bai nag in ’t zuiver wel zwumme kon — zoö’n ofgezaag burgermans kedootje! En toe begon ie over de drie leshaalders bai van Waik in de Wheere, over de drie hondekarre: van Jan Kwadraat mit z’n zwarte Turk, van Piet Krulbol van de domenie, mit z’n bruine Does d’r voor en van Kees mit de zwart-bonte Dog •— oh wee! as je ’m ansaste — en den had je nag ’n uitelemiet: Jorus van Nierup ok nag — en azze ze den op de hien- of de terugrois de dokter in z’n tilbrie teugen kwamme en hai zee dén gendag mit ’n zwaai van z’n zwuup, verskrikkelik voöroverbukt over ’t voetekleid, den zeeë wai: „Immerik komt vandaag of murgen naggeres mit z’n neus op de steert van z’n peerd terecht” — en toe had de ouwe dokter weer lacht -en de vrouwse in de kamer ok allegaar — en knus dat ’t ’r toe was in de gezellige weunkamer toe ’t opiens twalef sloeg en hai „onder de wol” kommendeerde. Buiten, bai ’t uitleiten an de buitendeur, zee de dokter: „Kaik, ’t maantje komt net op.” En Kees zee: „Kaik, nag ’n boöskip an de dokter,” toe de werkman uit de boerestollep van Folkert van heel agter op de Langerois mit z’n hondekros bai de dokter stopte, an z’n pet tikte mit z’n linker woisvinger en de woorde sprak: „M’n vrouw zait, dat ’t toid is om meister Immerik te waarskouwe.” „Ok gneivent, wat ister an de hand, Roindert?” „An de hand — an de hand? Niks an de hand, ’oor meister — ’t is maar poppiesspul, dink ’k, de vrouw zei om ’n boöskip moete.” „Da’s nou voor de tiende keer, dat je zuks lappe. Nou is de boot an, nou maak je ’t wel wat bordig, Roindertje! Je zouwe ommers toch eerst moin waarskouwd hewwe, as ’t frommes zeuven maande was....” Hai praatte nagal boerig — astie wouw. „Ja, Kees, nou kin je nag weer midden in de nacht inspanne leiten en an de reed — wor maar gien boeredokter op ’n durp zonder vroedvrouw en waikzuster, je kin alles opgnappen. Nou, bonsoir, jongeman, ik kom vedaag nag an.” —O— i 'Je, n™U-e ommers wel skraive over zoö’n flinke dokter! Hoe zou zuk ok aars kinne? toik°nge’ ^0nge’ wat hield ie 8r°êt van z'n prak- „Ja, jongeman, azze je aansen in de praktoik kome, zei je ondervinde, dat ’t van ’t begin of tot w^erhai *ieCi &n- t0e’ ?iks aars is as naastenliefde, weerbal je je algen zelvers hilkendal uitskakele mot azze je de mense mot hellepe in d’r gemartel in nood en d r geworstel mit doöd. En zwoigend gaan vaiffin [Veve? henen’,mit ’n vaar* ~ mit een vaart van 60 kilometers m de menuit — mooie woordjes maimerend over mensenmin, lieve klanken lispelena bai lief en leed — niet hoorbaar voor ’t luid-: rugtig gebuur as ’n gehoim; ’n deposito bai de bank — azze ze niet over de kop gaan — de bank as bank, de dokter as dokter, allebaai; de praktoik ! is je zweerste eksamen, leit je dat gezegd zoin, jongeman, want den is ’t van: „Inspanne, Maarten!” De dangelaars kome agteran mit d’r gewouwel en gehannes en ’t ooievaarsnest en ’t prutsloötje ge- ! ven werk an de winkel in zoö’n uithoek van de wereld, weer je van alles en nag wat stik-allien opgnappe kinne — gnappies uitwerdan, zonder ziekebuis of berak in de buurt, zonder vroedvrouw of waikzuster, zonder bevrind kollega in de buurt, zonder alles.... je kmne gien dag d’r uit of de boel ioupt m t honderd.... gekles en gewouwel van je Patiënte bringe de ruzies an mit je kollega niks 1 nuuws onder de zon, altoid al weest — zei altoid wel zoo blaive je aigen zelvers uit de poepsekarn werke — oftig ’n gnap zootje pro deo’s en stroppe.... van lui, die d’r aigen niet bewarreme kmne .. maar, jongeman, dat deer leiten, deer gaat t niet om, deer niet van, daar niet van!” ■ Tjonge, wat ’n wetenskap had Kees deer in de gouwighoid opstoken. Tm ktoiM Kees an de buiktyphus legen had ej$ omdelik uit de versuffing weer baikomen was — toe Keessie meister Immerik an z’n bedje zien hadf sundis, soggens, smiddis, seivens, snachs, toe had dat kloine joón an z’n moeder vroegen: „Moeder, wanneer sleipt nou aigeluk meister Immerik?” Toe had z’n moedertje zait: „Azzie veur goed sleipe gaat: de sleip der Doöden.” --- Advertentie ER IS MAAR EEN zegge één garage KOK-TAX, telefoon 374. Nieuwe wagens, zonder reclame. Geen fooi. Vanaf 6 ct. per K.M. Groote afstanden reductie. Tijdelijk adres: J. KOK, Garage, Groote Oost 71. --- SPORT. WORDT HET AMSTERDAMSCHE STADION VERGROOT? Plannen voor 2G.00S plaatsen meer. Het Hbld. verneemt, dat in leidende kringen van het Olympische Stadion te Amsterdam ernstig wordt overwogen, het Nederla.ndsche Sportpark met 20.000 plaatsen uit te breiden, zoodat het in de naaste toekomst 60.000 toeschouwers zal kunnen bevatten. Architect J. Wils, bouwmeester van het Stadion, moet al eer schetsplannen voor die uitbreiding, waarvan de kosten op rond ƒ400.000 worden geraamd, hebben ontworpen. Thans wordt de vergrooting van het Sportpark acuut geacht en hebben enkele voormannen uit de sportwereld de „voelhoorns” uitgestoken, om na te gaan, in hoeverre de uitvoering van het plan op daadwerkelijken steun, niet alleen van particulieren, doch ook van overheidszijde, zou kunde vergrooting tot stand'— een gunstige regeling kan de vergrooting tot stand - een gunstige regeling kan worden getroffen. --- Advertentie NU WIJ DAGBLAD 1 ZIJN GEWORDEN ■ in■— MEDEDEELING. van ^ons^hd^verschijnenkekendraak’n^ in ons nr* van Woensdag j.1. - laten wij vandaag - 1 Juni 1935 - het eerste nr. Veel anders is het niet geworden. Wij hebben onzen „kop ’ gemoderniseerd, wat bescheidener gemaakt, zoodat wij meer ruimte overhielden voor den tekst Onze kolotmnen-indeeling hebben wij onveranderd gelaten, omdat wij wel hechten aan de oude kleeding, die onze’ krant nu al achttien jaren draagt. s Het is met een krant gelijk een stuk huisraad - men went er aan. Daarom meenden wij geen al te groote afwijkingen te moeten doen plaats vinden, andaag nog draaien wij op onze groote snelpers - wij stelden er een genoegen in om het eerste nr. nog te drukken op de pers, welke ons zoovele jaren trouw heeft geholpen bij het drukken van ons blad; hoewel tamelijk vlug (ring het bij de uitbreiding van het aantal pagina’s toch niet snel genoeg. J 8 g Dat zal Maandag anders worden - dan drukken wij op een groote rotatiepers, welke 16 bladzijden in 10 a 12000 eksemplaren in den tijd van één uur afdraait. J u Wanneer wij aanstonds „pokken en mazelen” hebben meegemaakt, wanneer ons bedrijf daarmee normaal werkt dan zal het ons een genoegen zijn als onze lezers bij ons komen aanloopen om de pers te zien draaien. Wij herhalen nog even, dat wij zeer groote kosten hebben moeten maken om van verschillende persbureaux de vlugste diensten te verkrijgen; wij zuilen aanstonds tot aan de laatste minuut van uitgave - door het sneller drukken al met een paar uren verlaat - het nieuwste nieuws kunnen opnemen, wij zullen het weerbericht voor den volgenden dag kundeenn.0ePuwreioter°ij) ^ d*g ZUllen Wij de trekkin^sliJst van de Staatsloterij kunnen plaatsen (ingaande met Wij wezen er reeds op, dat wij van onze lezers niets meer vragen dan de verhoogde bezorgingskosten • dat is 31 cent per eks. 2 maal per week, is ANDERHALVE CENT PER WEEK, dus 20 cent per 3 maanden, voor den eersten keer te betalen met ingang van 1 0CT0BER 1935. De groote uitbreiding, papier, reportage, alles betalen wij zelf, in het vertrouwen, dat wij met dezen maatregel, ons blad tot dagblad te maken, de sympathie hebben van onze lezers, die voor f 1.95 per 3 maanden alle dagen hun krant met plaatse ijk, gewestelijk, provinciaal, lands- en wereldnieuws zullen ontvangen, waardoor het niet meer noodig is dat naast het plaatselijk blad nog een „groote krant” wordt betaald. ’ Wij geven daarom ook eiken dag een volledige fotopagina, welke pas tegen ’s middags 1 uur in ons bezit is zoodat het actueelste daarin nog kan worden opgenomen. Wij beoogen er mee het belang van stad en gewest te dienen; wij hopen, dat velen ons in die taak zullen bijstaan DE UITG. ---