Het verhaal voor vandaag CHANTAGE door L. D. ^CASTELNOVA was een klein dorpje in ’t Noord Amerikaansch Rotsgebergte. Het lag er hoog en afgesloten van de rest van de wereld als een arendsnest. De bewoners waren norsch en zwijgzaam; ze leken op de kale onvriendelijke toppen die zich in het gebergte verhieven. Maar zooals overal spande iemand de kroon in de zwijgzaamheid. Hier was het de oude Eobert Newice, die geheel alleen in een verlaten hut ver in het gebergte leefde. Feitelijk hoorde hij hier niet thuis; op een goeden dag was hij er komen wonen en niemand had hem gevraagd vanwaar hij kwam; het gebeurde wel meer dat boeven die voor de Justitie moesten vluchten hier een veilige schuilplaats zochten! Veel last hadden ze ook niet van hem, alleen als de honger hem uit zijn schuilplaats dreef kwam hij uit zijn ontoegankelijke vallei naar ’t dorp om er zijn beerenhuiden en beerenvellen die hij had weten te bemachtigen in te ruilen tegen levensmiddelen en kruit. Daarna verdween hij weer voor eenige maanden. Op zekeren dag was Robert bezig zijn geweer te reinigen. Het was een flinke, krasse 'grijsaard met een bijna sneeuwwitte baard. Zijn jachtbuis vertoonde de sporen van veelvuldig herstellen. Toen hij nu zoo bezig was, meende hij plotseling iets achter zich te hooren. Hij keek om, maar zag niemand. Maar na een oogenblik hoorde hij weer iets. Hij legde zijn geweer neer en ging naar het venster om te kijken of er soms iemand buiten stond. Maar plotseling deinsde hij verschrikt terug, bij het raam stond een man die waarschijnlijk door het venster ae hut binnen geklommen was - Jack Morton, stamelde hij ontzet, wat kom jij hier doen? T ~ I!f ^°m den moord °P mÜn vader wreken. Jaren heb ik rond gezworven om je te zoeken en te dooden, maar nu heb ik je en ik zal je niet de kans geven om te ontvluchten, reken daar maar vast op. Robert Newice was als levenloos op een stoel neergevallen. — Jack, ik bezweer je dat ik hem niet vermoord heb. Luister, ik zal je alles vertellen. Nu vandaag juist vijf jaar geleden, waren jouw vader en ik in Casten. We hadden den heelen dag naar goud gegraven maar niets gevonden. Maaar toen het donker begon te worden stootte jouw vader plotseling op een leeren zak, die daar waarschijnlijk door een anderen gouddelver begraven was, met de bedoeling hem later weer op te graven. Hij opende hem en vond er tot zijn groote verbazing een aanzienlijk aantal nuggets en gemunt goudgeld in, alles bij elkaar voor een waarde van eenige duizenden guldens. We waren natuurlijk dolblij dat we opeens en zoo onverwachts rijk geworden waren, want ons geld begon reeds aardig te minderen. We gmgen naar onze hut terug, naar ik dacht om het geld te verdeelen. Maar toen we in de hut waren en ik zei dat we het geld maar direct moesten verdeelen keek hij me verbaasd aan en vroeg met welk recht ik met hem deelen wou. Natuurlijk volgens onze afspraak antwoordde ik. We hadden, zooals ge weet voor we vertrokken in jouw tegenwoordigheid afgesproken, dat we het goud dat we zouden vinden eerlijk zouden verdeelen. Maar nu zei jouw vader dat deze afspraak nu niet geldig was, want het was geld en geen ruw goud. Ik werd natuurlijk kwaad en we kregen een twist die ten slotte zoo hoog liep dat ik op staanden voet al mijn goederen bijeen zocht en vertrok. We waren altijd te goede vrienden geweest om het met wapens uit te vechten. Eenige dagen later vernam ik in een dorpje dat ik passeerde een bericht waardoor ik besloot om voor goed te verdwijnen. De herbergier, bij wien ik overnachtte, vertelde me namelijk dat in Casten een goudgraver vermoord gevonden was. Zijn kameraad n zekere Newice was verdwenen, en werd daarom met zekerheid door de politie als de dader aangewezen. Ik vertrok onmiddellijk naar een andere streek en na lang 'Zwerven heb ik me hier verborgen, en ik ben verborgen gebleven tot vandaag! Tijdens het verhaal had Jack Morton zitten luisteren, zonder ook maar eenmaal Newice te onderbreken. Toen het verhaal afgeloopen was, bleef het een oogenblik stil, alsof beide mannen met eerbied aan den vermoorde dachten. Maar na eenige oogenblikken sprong Jack op en riep op woesten toon: „Robert je liegt, je bent bang voor den dood, maar wees niet bang, ik zal mijn handen niet vuil maken aan jou, lafaard. Ik zal je aan de politie overleve'en; neen! Ik weet toch nog wat beters, jij betaalt mij het bedrag dat mijn vader ontstolen is terug en ik geef jou de verzekering, dat ik je niet meer lastig vallen zal! Pas had hij deze woorden geuit, of er werd heftig op de deur geklopt en zonder antwoord af te wachten stormden twee agenten de hut binnen. — Robert Newice, zei één van hen, van morgen is een zekere Jack Morton, die verdacht wordt van moord op zijn vader hier in het dorp gesignaleerd; het laatst in de buurt van je vallei. We komen je daarom vragen of je hem misschien gezien hebt. Nog voordat Robert Newice gelegenheid had te antwoorden, vloog Jack Morton, die zich tijdens het gesprek in een donkeren hoek van de kamer teruggetrokken had, de agenten voorbij, de deur uit en het gebergte in. Robert Newice wist niets beters te zeggen dan: „Daar gaat hij, vang hem maar”. Toen liep hij naar binnen, pakte zijn geweer en volgde zoo snel als hij kon de twee agenten die reeds den vluchteling achterna waren gegaan. Jack Morton had een flinken voorsprong, maar de agenten hadden het voordeel dat ze een goeden gids bij zich hadden die het gebergte door en door kende. De voorsprong van Morton verminderde zienderoogen en hij kwam reeds onder het bereik van de buksen der achtervolgers. Maar ze hoefde niet te schieten, want een ravijn versperde den vadermoordenaar de weg. Eerst stond hij er vertwijfeld voor te kijken, rnaar aanstond kwam zijn oude moed terug. Hij nam de aanloop voor een sprong, maar terwijl hij dezen nam, raakte een rotsblok los onder zijn voeten en onder het slaken van een afschuwelijke kreet stortte hij het ravijn in, en kwam met verpletterde ledematen onder in het ravijn terecht. Jack Morton was den wereldlijken rechter ontloopen. Den volgenden morgen vertelde Robert Newice de heele geschiedenis aan de agenten. Deze geschiedenis had echter nog ’n aanvulling noodig en wel deze: Jack Morton had zijn vader willen opzoeken in zijn kamp te Casten. Maar toen hij bij ’t kamp kwam, had hij de ruzie tusschen zijn vader en Robert Newice gehoord, en hen afgeluisterd. Toen Newice vertrokken was, had hij, omdat hij zich geheel veilig waande, zijn vader vermoord en daarna aangifte gedaan van de moord bij de politie, met de toevoeging dat de kameraad van den vermoorde verwenen was. Natuurlijk trok de politie hieruit de conclusie, dat Newice de moordenaaar was. Maar na eenig onderzoek bleek, dat Jack Morton, zelf de moordenaar was. Toen men hem echter wilde arresteeren, was de vogel reeds gevlogen en men had hem steeds zonder succes gezocht, totdat hij nu eindelijk gevonden was, al was het dan niet meer levend. --- RADIOPROGRAMMA VRIJDAG HILVERSUM I 1875 M, 8.00 VARA; 10.00 VPRO; 10.20 VARA; 12.00 AVRO; 4.00 VARA; 7.30 VPRO; 9.00 VARA; 10.40 VPRO; 11.00 VARA. 8.00 Gram. pl.; 10.00 Morgenwijding; 10.20 Gram. pl.; 11.00 Declamatie; 11.20 Orgelspel; 12.00 Gram. pl.; 12.30 Solisten concert; 2.00 Pianovoordraeht; 2.30 Gram. pl.; 3.15 Sportreportage en Gram. muziek; 4.00 Gram. pl.; 5.00 Voor de kinderen; 5.30 „Fantasia”; 6.00 Orgelspel; 6.30 Politiek Radiojournaal; 6.50 Gram. pl.; 7.05 Journalistieke causerie; 7.25 Gram. pl.; 7.30 Berichten V.G.P.; 7.35 „Dood en Onsterfelijkheid”, causerie; 8.00 Piano en cello; 8.30 „Vrijzinnig Protestantisme in Oxford”, causerie; 9.00 Vroolijke voordracht; 9.30 VARA orkest; 10.30 Berichten ANP; 10.40 Avondwijding; 11.00 Jazzmuziek (gram. pl.); 11.30—12.00 Gram. pl. HILVERSUM II 301 M. Algemeen Programma, verzorgd door de NCRV. _ 8 00 Schriftlezing, meditatie, gewijde muziek (gr. pl.); 8.30 Gram. pl. (om 9.30 gelukwenschen); 10.30 Morgendienst; 11.00 Kinderkoor „Melodia”; 12.00 Berichten; 12.15 Gram. platen; 12.45 Ensemble van der Horst; 2.30 Christ. Lectuur; 3.00 Piano en klarinet; 3,45 Gram. pl.; 4.00 Zang en piano; 5.00 Gram. pl.; 5.30 Declamatie en gram, pl.; 6.30 „Het rotstuintje”, causerie; 7.00 Berichten; 7.15 Literair halfuur; 7.45 Reportage; 8.00 Berichten ANP. Herhaling SOS berichten; 8.15 Carillonconcert; 9.15 „De paling als wereldreiziger”, causerie; 9.45 Amsteramsch Salonorkest (om 10.00 berichten ANP); 11.30—12.00 Gram. pl,; Hierna Schriftlezing. DROITWICH 1500 M. 11.20 Gram. pl.; 12.05 Zang en orgel; 12.50 Dansorkest; 1.35 The Round Table Singers; 2.20 Gram. pl.; 3.05 Pianovoordracht; 3.35 Radiotooneel met muziek; 4.25 „The Eglish Entertainers”; 5.05 Gram. pl.; 5.20 Gram. pl.; 5 40 Orkest; 6.20 Berichten; 6.45 Orgelconcert; 7 10 Pianovoordracht; 7.35 Tuinbouwpraatje; 7.50 „Five hours back”, relais uit Amerika; 8.20 Urkest; 9.50 Pianovoordracht; 10.00 Berichten; 10.20 „People on the move”, causerie; 10.40 Iheater-orkest; 11.35 Dansorkest; 11.50 12 20 Dansmuziek (gr. pl,). RADIO PARIS 1648 M. 7.10, 8.20 en 10.35 Gram. pl.; 12.20 Orkest4.20 Trio; 5.50 Gram. pl.; 7.20 Pianovoordracht . 5 Zang; 8.05 dito; 8.50 Piano en zang; 9 20 Radiotooneel; 10.50 Gram. pl.; 11.20-12 50 Orkestconcert. KEULEN 456 M. 6 50 Politiemuziekcorps; 8.50 Orkest; 9.50 Gr 12,20 °rkest; 2.35 Gevarieerd concert; 4.120 Omroeporkest; 5.40 dito; 8.30 Omroeporkest; 9.20 Gram. pl.; 11.20—12.20 Orkest. BRUSSEL 322 en 484 M. 322 M.: 12.20 Orkest; 1.30—2.20 Gram pl • £20, 6.50 en 7.20 dito; 8.20 Gram. pl.; Hierna Radiotooneel, 9.20 Eerste enderde acte van ,Die Walküre”, opera; 11.00—11.20 Cabaret 484 M : 12.20 Gram. pl.; 1.30—2.20 Orkest; 5.40 Accordeonmuziek; 6.20 Gram. pl.; 6.50 Pianovoordracht; 7.10 Gram. pl.; 7.35 Zang; 8.20 Concert; 10.30—11.20 Gram. pl. DEUTSCHLANDSENDER 1571 M. 8.20 Radiotooneel met muziek; 9.20 Berichten 9.50 Gram. pl.; 10.20 Berichten; 10.40—12.20 Or kesten. (Van 11.05—11.20 Weerbericht.) --- TOONTJE VAN TEUTEN DE MILLIONAIR 45. Nadat Toontje alle mannetjes eruit gewerkt had, nam hij nieuwe bedienden aan. Gewone menschen vond hij te vervelend, daarom b.egon hij met een paar nikkers die kunsten konden maken. Dat was veel gezelliger vond Toontje. --- 46. Ook voor het café moesten er nieuwe bedienden 46. Ook voor het café moesten er nieuwe bedienden komen. Daar wist Toontje ook al raad op. In een dorp in de buurt was een groot circus aangekomen. Voor Toontje van Teuten was het natuurlijk een klein kunstje om dat heele circus te koopen. Hij liet alle dieren vrij, maar dat was geen goedheid van Toontje. --- VIRGINIA’S KEUZE FEUILLETON door T E M P L E B A I L Y Rickey voelde plotseling een tikje op zijn arm. Toen hij zich omdraaide, zag hij Mary Lee. — Wie is dat meisje? vroeg zij. — Welk meisje? — Waar je de laatste tien minuten naar hebt staan staren. Rickey scheen uit een droom te ontwaken. — Heb ik heusch staan staren? — Ja. Wie is zij? — Miss van Duyne uit New York. — Hoelang ken je haar al? — Ongeveer tien minuten. — Tien minuten! Jij kunt het gauw..,. Rickey’s gezicht betrok. — Wat bedoel je? — O, dat je smoor verliefd op haar bent.... Hij draaide zich boos om, maar zij hield hem tegen. — Ik heb je niet willen kwetsen. — Dat denk ik ook niet. Zij stak hem haar hand toe. — Als ik je niet meer zie kom je me in New York dan eens opzoeken? — Ga je al weg? — Vanavond. Er lag een schaduw over haar, zij was niet meer zoo vroolijk en overmoedig als daar straks. Zij gaf Rickey haar adres. Hij noteerde het, schudde haar de hand en was haar oogeriblikkelijk vergeten. Grogan kwam met een stalen doos naar hem toe. — Voor ik het vergeet, mr. Farquhar, zei hij, ik heb hier een massa contanten. Ik zal u die maar meteen overhandigen, de cheques krijgt u morgen uitbetaald. Hij telde de bankbiljetten na, de som liep over de duizend dollar. — Berg die veilig weg, waarschuwde hij. Rickey lachte. — Maak u maar niet bezorgd ik kan er wel op passen. Hij stak het geld in zijn binnenzak en sprong op het podium. Een man, die klaarblijkelijk op hem had staan wachten, sprak hem aan, een lang, onguur individu. — Kom vanavond in de schuur, Farquhar. ’t Zal er vroolijk toegaan. Vanavond kan ik niet, Lute. — Morgen dan? — Ik zal nog wel eens zien. IV. VIRGINIA BEANTWOORDT EEN BELEEDIGING. Het kleine restaurant, waar mrs. Bleecker haar gasten heen bracht, was een gezellige gelegenheid en de lunch was uistekend. Virginina zat naast mrs. Bleecker, met Miehael aan haar linkerhand. Daarnaast Marty en daarnaast Tony Bleecker. Eigenlijk had mevrouw Bleecker haar zoon niet naast zich mogen plaatsen, -maar zij had hem instinctief van Virginia gescheiden. Jane handelde altijd naar haar instinct. De maanden, die volgden zonden bewijzen, dat het haar ook ditmaal niet misleid had. Marty was op haar best tusschen de twee mannen. Zij leidde het gesprek in een richting die absoluut buiten het wereldje van Virginia lag. Zij praatte over sport in Florida en in Engeland, over de laatste tooneelstukken en revues, over de menschen, die zij had ontvangen en die haar hadden ontvangen. Virginia zat maar glimlachend en vol belangstelling te luisteren. Michael vond haar allerliefst zoo, en Tony had geen oogen voor Marty. Het was Michael, die de conversatie tenslotte in banen leidde, zoodat Virginia eraan kon deelnemen. — Op een goeden dag kom ik naar Derekdale om uw oud-Hollandsche lepels te stelen zei hij tegen de gastvrouw. — Komen moet u zeker maar niet om te stelen. Jane bemerkte tot haar verbazing dat zij Michael wel mocht. Ernstige mannen hadden over het algemeen haar sympathie niet. Zij besloot hem van naderbij te leeren kennen, vandaar de invitatie. — En hoe is nu de historie van die lepels? vroeg Michael aan Virginia, want een historie hebben ze toch, is ’t niet? — Ja zeker. Ik weet niet, of het heelemaal waar is, zooals het tot ons is gekomen, maar het is wel aardig. Ziet u, er was eens een zekere Richard Farquhar — Vertel het ons zóó, dat we het allemaal kunnen verstaan, onderbrak Jane Bleeker haar. Virginia vertelde het verhaal en zij vertelde het goed. Het ging over een voorvader, die aan het spel verslaafd was, een zekere Richard Farquhar. Op zekeren nacht, dat hij alles bij het spel verloren had, kwam hij zonder geld voor lcgies in een kleine herberg. Door zijn geest en zijn galant optreden lokte hij echter een invitatie van een jonge Hollandsche dame uit, om met haar te soupeeren. Deze buitenlandsche schoonheid werd aan een apart tafeltje door haar eigen meisje bediend, ook het linnen en het tafelzilver v/aren haar eigendom. Toen de jonge Richard mee aanzat, gaf men hem ’n zwaren zilveren lepel om zijn soep mee te eten — Eén van de lepels die u hebt mrs. Bleecker, verklaarde Virginia. Hij kende de waarde ervan en wist, dat hij er zijn nachtrust mee zou kunnen betalen. Hij vroeg om een pen en schreef een gedicht, dat hij de jonge dame aanbood in ruil voor den lepel, dien hij, naar hij zeide, als een souvenir aan haar schoonheid wilde bewaren. Zij las het vers, bloosde gaf hem den lepel ten geschenke en zette haar reis voort. Richard sliep dien nacht heerlijk en gaf den waard den volgenden morgen den lepel, als borg voor wat lij hem schuldig was. Daarna galoppeerde hij laar een vriend, leende een som gelds en had lien avond geluk in hets pel, zoodta hij terug ■von wat hij verloren had en den lepel kon nlossen. Later trouwde hij met de jonge Holandsche schoonheid en aan haar 'was ’t bruin •oode haar in de familie te danken. — Er is een heel dozijn van die lepels, heloot Virginia, maar niemand weet welke pre:ies de bewuste is. Zij had een kleur en was een beetje buiten idem, maar even mooi als de schoone dame, 'an wie ze haar bruinroode haar had gekregen Jiohael glimlachte haar toe. — Ik hoop, dat ze daarna lang en gelukkig lebben geleefd, zei hij. — Volgens de overleving bedronk hij zich ederen avond en is ook aan zijn onmatigheid gestorven. En sindsdien is er in ieder geslacht van de Farquhars één geweest, die speelde en dronk.... Allen lachten. Maar Michael voelde, dat Virginia dat niet zoomaar gezegd had, ’doch dat het voor haar een bittere waarheid was. Bestaat er misschien nog een copie van het vers, dat ridder Richard schreef? vroeg ms. Bleecker. — Ja. Wij hebben nog een merklap waar het vers met den kruissteek op geborduurd staat. De Hollandsche schoonheid heeft dien waarschijnlijk in den eersten gelukkigen tijd van haar huwelijk gemaakt. Zoudt u het graas 'villen hooren? Ze zei het allerliefst op, haar kin een beetje in de hoogte, en haar wangen brandend door de ongekende prettige emotie het middelpunt te zijn van een gezelschap. „Al trek ik Oost- of Westwaarts, naar het Noorden of naar het Zuid. Het glanzen van dit zilv’ren ding blijft steeds in mijn herinnering; maaar meer dan 't beeld erin gegrift, het lief gezicht, dat eens dit zilver ving.” — Prachtig! applaudiseerde Tony, maar Michael vroeg alleen: — Zoudt u het nog eens voor mij willen opzeggen, dat ik het kan opschrijven? Hij haalde een notitieboekje en zijn vulpen voor den dag en zij herhaalde de regels langzaam, haar hoofd naar zijn schouder buigend. Michael stond op. — Ik moet nu maken, dat ik weer bij de veiling terug kom. Er is nog een stel antieke wandborden. Had u die ook op het oog, mrs. 31eecker? — Ik bezit al meer wandborden dan mij lief s, dank u. En ik wilde graag nog een paar aniere dingen van miss Farquhar vernemen. — Ik ga met Michael mee, verklaarde Marty. — jij ook maar, Tony, stelde zijn moeler voor. Dan kunnen miss Farquhar en ik gezellig samen praten. — Veel te gezellig Midget. Neen, ik blijf lier, om ervoor te zorgen dat jij miss Farqular niet ompraat om je dien merklap te ver:oopen. Ik ken al je trucs. Tony bleef dus met zijn moeder en Virginia p de oude sofa bij den open haard zitten. Hoe meer Viriginia praatte, des te meer verd mrs. Bleecker zich bewust van haar harme en zij zag ook heel goed, hoezeer Tony rvan onder den indruk was. Hij scheen niets ever te willen dan in haar gezelschap te zijn. n mrs. Bleecker wilde niet, dat hij liever in J het gezelschap was vani emand anders dan van haarzelve. Ja, later was het nog tijd genoeg om zijn millioenen te vereenigen met die van een vrouw, even gefortuneerd als hijzelf. Marty van Duyne bijvoorbeeld. Maar niet voordat zij het hem in den mond gaf. Als hij eenmaal getrouwd was, zou hij nooit meer haar attente cavalier zijn, in dien zin als hij het nu was, en die gedachte was 'haar voorloopig onverdraaglijk. En nu gaf hij zich zonder slag of stoot gewonnen aan dit mooie meisje in haar kale groene jumper en haar ouderwetsche hoedje' Er was geen twijfel mogelijk Tony, de anders zoo geblasseerde en verveelde Tony, deed zijn uiterste best om zich aangenaam te maken in de oogen van Virginia Farquhar. Wat bent u van plan te gaan doen, als u uw huis verkocht hebt? vroeg hij. — Wij gaan in New York wonen mijn broer en ik. Hij wil een boek schrijven. — Meent u het heusch? Daar moet u met McMillan over spreken, hij is uitgever. Tony noemde den naam van het tijdschrift Virginia kleurde diep. — Uitgever, o wat heerlijk! Tony lachte. Dat mag u niet zoo zeggen, anders word ik jaloersch. McMillan is maar een heel gewoon mensch, net als ik en de rest. Hij wendde zie htot zijn moeder. — Midget, hoor je het, miss Farquhar gaat in New York wonen. Wij moeten haar vast eens op Derekdale inviteeren, om haar te laten zien hoe haar eigendommen daar tot hun recht komen. — Ik weet nog niet, of ik ze naar Derekdale zal laten opsturen . — O, waarom niet? Ik zal ’t wel tegen Grogan zeggen. Ik zal u wel komen halen met de auto voor een week-end, dan kunt u nog eens met uw eigen lepels eten, miss Farquhar. Zijn moeder herhaalde de invitatie niet. Zij keek op haar polshorloge. — Tony, het is al over drieën. En we dineeren in Baltimore. Zij stond op en stak Virginia haar hand toe. — U neemt het ons toch niet kwalijk als wij nu afscheid van u nemen? Virginia begreep, dat dit het sein was om te vertrekken. Op mrs. Bleeckers oefende Virginia niet de minste aantrekkingskracht uit. En als een gewenschte gast scheen zij haar ook niet te beschouwen. Wordt vervolgd. Een Amerikaansche familie-roman (NADRUK VERBODEN) --- Advertentie Alcoholgebruikende autobestuurders en (doodelijke) ongelukken zijn onafscheidelijk, want veiligheid eischt nuchter- JS5L heid! - Bezint, voor gij begint I Bij snelverkeer geen alcohol ---