Britten, Joden en Arabieren DE KWESTIE PALESTINA IN HET ENGELSCH LAGERHUIS MacDonald zet de toestand uiteen Minister MacDonald heeft gisterenmiddag in het Lagerhuis de debatten geopend over de Palestijnsche kwestie. Hij zeide, dat het niet eerder mogelijk was deze kwestie aan de orde te stellen, aangezien gewacht moest worden op het verslag van de commissie-Woodhead. MacDonald zette uiteen, dat de regeering thans de beschikking heeft over machtige militaire en politiestrijdkrachten en gestadig en zeker het gezag der regeering in het geheele land herstelt. Wij weten, dat zekere belanghebbende propagandisten tal van onbehoorlijke beschuldigingen tegen het gedrag onzer troepen hebben uitgesproken. Spreker heeft nimmer eenigen grond in deze beschuldigingen gezien. Integendeel, aldus MacDonald, de herbezetting van de or^de stad van Jeruzalem was een voorbeeld voor de wijze, waarop Britsche troepen operatie kunnen uitvoeren te midden van een burgerbevolking. Het werkelijke probleem van Palestina is geen militair, doch een politiek probleem. Onze troepen kunnen de orde herstellen, doch niet den vrede. Dat moeten de regeering en dit huis doen. Hoewel Palestina een klein land is, is het naar den geest een groot land. 2000 jaren geleden was het het tehuis van de Joden en in de afgeloopen twintig jaren hebben jvele Joden zich onder de voorwaarden van het mandaat teruggespoed naar Palestina. Denkt niet, dat iemand met reent kan zeggen, dat Groot-Brittannië gedurende deze jaren niet de verplichting is nagekomen de immigratie van Joden te vergemakkelijken. Sedert 1922 zijn meer dan 250.000 Joden Palestina binnengekomen om er zich te vestigen. Het resultaat van hun werken was opmerkelijk. (Applaus). De Joden zijn in Palestina niet omdat hun dat als gunst wordt toegestaan, doch omdat het hun recht is. (Applaus). Onder de geeseling der vervolging in Midden-Europa is hun terugkeer naar het oude vaderland honderdmaal vergroot. De tragiek van het volk, dat geen vaderland heeft, is nimmer zoo erg geweest als deze week (instemming). Ik hoop, dat wij niet aan onze ge. voelens van afschuw over de wijze, waarop met dit volk wordt omgesprongen, zullen toegeven om onze kalme en juiste beoordeeling van het moeilijke probleem Palestina te vertroebelen. (Toejuichingen). Ik moet een waarschuwing laten hooren. Toen wij beloofden de vestiging van een nationaal tehuis voor de Joden te vergemakkelijken, hebben wij nimmer gedacht aan deze verschrikkelijke vervolging. Wij hebben niet de belofte gedaan, dat het het tehuis voor iedereen zou worden. Zij, die 20 jaren de mogelijkheid van d$ inrichting van een Joodsch Nationaal Tehuis in Palestina opwierpen, werden gedreven door een groot ideaal. Reeds in de eerste twintig jaar werd dat ideaal omgezet in een wonderlijke scheppingsdaad. Ik ben soms benieuwd, aldus vervolgde MacDonald, of al de scheppers van deze groote daad toen wisten, dat er tusschen Jordaan en Middellandsche Zee 600.000 Arabieren wonen Ik geloof niet, dat zij konden weten, dat als gevolg van de invoering van een Britssh bestuur en de komst van Joden die Arabische bevolking snel zou toenemen. Zij is thans toegenomen tot 990.000 zielen en het is uitgere1 kend, dat er over twintig jaren 1.500.000 Arabieren zullen zijn. Dit feit geeft aanleiding tót twee overpijnzingen: 1. Ik ben van meening, dat berekend moet worden hoeveel Joden zich in Palestina kun--, nen vestigen zonder de rechten en de positie der Arabische bevolking te benadeelen. Deze becijfering heeft echter twee kanten. De andere zijde is, dat de Arabieren niet kunnen zeggen, dat de Joden hen uit hun land drijven. Doordat de Joden in Palestina komen, brengen zij er moderne gezondheidsdiensten en andere voordeelen waardoor Arabieren, mannen en vrouwen, die anders ongetwijfeld al dood zouden zijn, nu nog leven. Hoewel Arabieren, dat mogelijk ontkennen, hebben zij zeer veel gewonnen door de verklaring van Balfour, evenals de Joden. Ik weet, dat het nutteloos is dit argument aan de meeste Arabieren voor te leggen. Zij zijn er^ doof voor. Zij zijn blind voor het schouwspel van een geleidelijke verbeterende levensstandaard voor hun volk, omdat zij aan iets anders denken. Zij denken aan hun vrijheid en denken, dat wanneer dit proces voortgaat zij ten slotte zich zullen moeten bukken voor de politieke overheersching van de ondernemende, hardwerkende en steeds in aantal toenemende burgers van het Joodsche nationale tehuis. Wij, Britten, behooren het laatste volk te1' wereld te zijn, om de gevoelens der Arabieren in deze zaak niet te begrijpen, omdat wij ook materieele voordeelen zouden opofferen, wanneer wij zouden denken, dat onze vrijheid op het spel staat. (Applaus). Wij kunnen de- Joden niet onder de overheersching der Arabieren plaatsen, doch ook, tenzij wij den vrees der Arabieren ‘ kunnen wegnemen, dat zij onder de overheersching van de Joden komen, zullen wij rekening moeten houden met een argwanend en vijandig volk in ’n groot gebied van het naburig Oosten en wij zullen een groot deel van ons leger voor onbepaalden tijd in Palelstina moeten houden. DE UITBREIDING DER ENGELSCHE BEWAPENING In een rede te Devonport heeft minister Hore Belisha verklaard, dat Engeland thans over vijfmaal zooveel luchtafweergeschut beschikt als in 1936. In begin 1936 deden 5000 menschen bij de luchtbescherming dienst; gedurende de crisis werden er 50.000 opgeroepen en thans is dat aantal nog grooter. Engeland gaat onverzwakt voort op den weg naar een doelmatige verdediging. Zuivering der Komsomol De Komsomolskaja Prawda, het orgaan van de communistische jeugdorganisatie, zet zijn artikelen tegen den afgezetten leider dezer organisatie voort. Vandaag wordt over Kossarew en zijn medewerkers gesproken zonder het gebruikelijke predicaat „partijgenoot”, waaruit men naar analogie van vroegere gevalen, concludeert dat hij zich niet meer op vrije voeten bevindt. De uitlatingen van het orgaan laten er geen twijfel over bestaan dat de Komsomol thans aan een uitgebreide zuivering zal worden onderworpen. --- DE DUITSCH-FRANSCHE VERKLARING Van semi-officieele zijde wordt uit Berlijn gemeld: „Naar men uit uitlatingen in diplomatieke kringen hier kan opmaken, schijnt de Fransche wensch naar uitwerking van een gemeenschappelijke Duitsch-Fransche. verklaring naar het voorbeeld van de tusschen Duitschland en Engeland geteekende verklaring . van München, te Berlijn onder dralen beantwoord te zijn. Het vermoeden ligt voor de hand, dat de Führer en Frangois Poncet reeds over een verklaring hebben gesproken en dat daarop onderhandelingen tusschen den Fxanschen minister van buitenlandsche zaken en den Duitschen ambassadeur te Parijs, tusschen minister von Ribbentrop en den nieuwen Franschen ambassadeur en tusschen dezen ambassadeur en den Führer gevolgd zijn. Men verneemt verder, dat de onderteekening van de gemeenschappelijke verklaring verwacht kan worden ter gelegenheid van het bezoek van von Ribbentrop aan Parijs. Over den inhoud der verklaring zijn nog geen mededeelingen ontvangen, doch de verklaring schijnt drie punten te bevatten. In het eerste deel wordt waarschijnlijk als opvatting der beide staten vastgesteld, dat de vriendschappelijke buurbetrekkingen een belangrijk element voor de consolidatie van Europa en de handhaving van den vrede vormen. Naar de algemeene opvatting zou Duitschland in het tweede deel nogmaals bevestigen, dat er geen territoriale twistvragen meer tusschen Duitschland en Frankrijk bestaan. Bovendien zouden de wederzij dsche grenzen plechtig erkend worden. In het derde deel zouden de beide staten overeenkomen bij internationale moeilijkheden, waarbij beide belang hebben, in over- * leg te treden”. --- KORTE BERICHTEN Ter dood veroordeeld. — Voor het krijgsge- ‘ rechtshof van het Siberische militaire district £ Nowosibirsk is een proces gevoerd tegen een ^ groep landbouwfunctionarissen, die beschul- 2 digd waren van sabotage Trotzkisme en voor- ^ bereiding van daden van terreur. Drie beklaag- t den werden ter dood veroordeeld. ^ C • * * t 1 r Finsch schoolschip in nood. — Draadloos is 2 gemeld, dat het Finsche schoolschip Sumen ( Joutsen in de golf van Casgogne in nood verkeert. Het is een van motoren voorzien zeil; schip van 2000 ton met een bemanning van < twintig koppen en zestig kadetten aan boord. t « * * * ï £ Botsing tusschen oorlogsschepen. — Tenge- c volge van een verkeerde manoeuvre is de Ita- 1 liaansche torpedobootjager Lampo in aanvaring* ) gekomen met den kruiser Pola. De kruiser : kreeg slechts lichte schade doch de torpeboot- 1 jager werd ernstig ;gehavend. Zes zeelieden 1 vonden den dood. De Lampo is de haven i van Tarante binnengesleept.; I ] • * * ’ Inlandsch soldaat overvalt Britsche officieren '■ Een inlandsch soldaat die op wacht stond 1 voor een kamp nabij Mowshera heeft een aan- ' slag gepleegd op een aantal Britsche officieren. Drie officieren, een luitenant-kolonel, een ka- ' piteiri en een luitenant werden gedood, drie andere officieren werden gewond. * * * De boschbrand in Californië. — Men heeft den boschbrand nog niet bedwongen. Het vuur woedt nog hevig voort over een uitgestrekte oppervlakte. De aangerichte schade wordt geraamd op twee millioen dollars. * * • Britsche ministers op de Quaï d’Orsay. — Chamberlain en Halifax hebben zich gisteren naar het ministerie van buitenlandsche zaken begeven om de besprekingen met Daladier en Bonnet te openen. Na de lunch werden de beraadslagingen voortgezet op het Elysee. * * • Chamberlain bij den hertog van Windsor? — Britsche kringen die in nauw contact staan met Chamberlain gelooven, dat de eerste minister tijdens zijn kort verblijf in de Fransche hoofdstad een bezoek zal brengen aan den hertog van Windsor, ofschoon daaromtrent niets officieel is medegedeeld. * * * Het stoffelijk overschot van koningin Maud. De Royal Öak, met aan boord hèt stoffelijk overschot van koningin Maud, is gistermiddag om een uur uit Portsmouth naar Noorwegen uitgevaren. Het was schitterend, zonnig weer. * * * Poolsche emigratiecommissie in Nicaragua. — In Nicaragua is een Poolsche commissie aangekomen, die een onderzoek zal instellen naar de mogelijkheid van een uitgebreide Poolsche immigratie in Nicaragua. * * * De vlammen bedwongen. — De bestrijders van den boschbrand te Hollywood zijn er in geslaagd het vuur te «tuiten. Verscheidene hui- —zen -van filmsterren-waren bedreigd, doch het vuur heeft ze niet bereikt. HET BEZOEK VAN KONING CAROL AAN HITLER Koning Carol van Roemenië heeft gistermiddag, vergezeld van kroonprins Michael, een bezoek gebracht aan Hitler in den Berghof op den Obersalzberg. Hitler bood ter eere van den Roemeenschen koning een dejeuner aan, waaraan werd deelgenomen door het gevolg van den koning. Na het groote aantal buitenlandsche staatslieden, dipomaten en militairen en vorstelijke personen, die Hitler in den loop der laatste jaren op den Berghof opgezocht hebben, is de aanwezigheid van den Roemeenschen koning, na den Bulgaarschen koning Boris, het tweede bezoek van een regeerend vorst aan den Führer. Koning Carol arriveerde om 12.00 uur met gen specialen trein op het station Berchtesgaden, waar hij werd ontvangen door den chef der Praesidentialkanzlei, staatsminister dr. Meissner. Van het station begaf de koning zich rechtstreeks naar den Oberstalzberg. De langs den weg opgerichte eerepoorten waren versierd met de Roemeensche en Duitsche vlaggen. Om 12.20 uur kwam de koning op den Obersalzberg aan. Hitler, die met rijksminister von Ribbentrop den hoogen gast op den buitentrap van den Berghof tegemoetgekomen was, begroette hem daar hartelijk en leidde hem het gebouw binnen. Vervolgens voerden Hitler en koning Carol een bespreking, waaraan ook rijksminister von Ribbentrop deelnam. DE CHINEESCHE TEGENAANVALLEN OP CANTON De Chineesche poging om Canton te heroveren, is volgens den woordvoerder van de Japansche admiraliteit tot mislukking gedoemd, omdat herovering der stad strategisch onmogelijk is.- Lachend ontkende de woordvoerder, dat de Chineesche beweringen juist zouden zijn, volgens welke de Chineesche troepen in de onmiddellijke omgeving van Canton zouden zijn aangekomen. --- Internationale politiek en diplomatie TWEEDE KAMER BUITENLANDSCHE ZAKEN De collectieve veiligheid Nadat eenige wetsontwerpen betreffende het tarief van invoerrechten en het belastingsysteem van Ned.-Indië na eenig debat door de Kamer waren aangenomen, is een aanvang gemaakt met de behandeling van de begrooting van buitenlandsche zaken. De heer Bongaerts (R.K.) achtte ’t niet geheel juist, dat Nederland in September j.1. op opportunistische overwegingen art. 16 van het Volkenbondspaet facultatief heeft verklaard. Spr. beschouwt het Volkenbondspaet als één geheel en acht het ongewenscht, dat de eene staat dit en de andere staat dat artikel niet op zich zelf van toepassing verklaart. Beter zou hij het achten indien de regeering aandrong op een officieele verklaring van de de Volkenbondsvergadering, waarin niet op ' opportunistische, maar op principieele gronden 1 voor alle landen de sanctiebepalingen tijdelijk zouden worden opgeschort. Bij de hervorming van den Volkenbond zal volgens deze spreker rekening moeten worden gehouden met de groepeeringen der Europeesche staten in een Slavisch, een Germaansch en een Romaansch blok. Deze groepsvorming zou in de structuur van den Bond tot uiting moeten komen. Ook > zou bij de hervorming van den Volkenbond i de naleving van verdragsbepalingen moeten worden geregeld. De heer Van der Goes van Naters l (S.D.) licht het bezoek van Koning Leopold toe omdat daardoor wordt uitgedrukt, dat er een lotsgemeenschap tusschen kleine volken als feit bestaat. Deze spreker stelde de zelfstandigheidspolitik der regeering welke hij opportunistische isolementspolitiek noemde, tegenover de politiek der collectieve veilig< < heid, welke uitgaat van het primaatschap • van den rechtsnorm. De verklaring van September te Genève had in de toen gegeven siï tuatie de uitwerking van een invitatie aan de ï fascistische mogendheden om hun gang te gaan. Deze mogendheden immers voerden een politiek van afdreiging, welke juist in de hand werd gewerkt door de verklaring der Oslostaten. Spr. betreurt het dat de democratische l staten in September geen krachtiger houding 1 hebben aangenomen, dit zou z.i. zeker niet tot en oorlog hebben geleid. Onze regeering neemt volgens dezen spreker een niet voldoende krachtige houding aan te- genover den druk van een buitenlandsche regeering. Spr. noemt het een anomalie, dat Nederland bij de regeering van Franco een agent heeft, doch te Barcelona slechts een gedelegeerde van Duitsche nationaliteit. Spr. bepleit een nauwere samenwerking met de regeering van Valencia. De heer Smeenk (A.R.) zeide, dat het bezoek van Koning Leopold der Belgen allerwegen met ingenomenheid is begroet. Spr. betoogde dat de internationale rechtsorde slechts gebaseerd kan zijn op de beginselen van het Christendom. Dat de Volkenbond heeft gefaald heden. Dat de Oslo-staten de collectieve veiis zeker niet aan de fascistische staten te wijten maar aan de politiek der groote mogendligheid zouden hebben ondermijnd, betwistte de spreker. Ook betwijfelde hij, dat het gedrag der Oslo-staten in September de fascistische mogendheden zou hebben aangemoedigd. Het zijn gevaarlijke speculaties, die er van uitgaan, dat de democratische landen een onverzettelijke politiek hadden moeten voeren. Spr. is dankbaar voor het vredeswerk van Chamberlain. Het standpunt der regeering inzake art. 16 van het Volkenbondspaet acht spr. juist. Hij meent dat art. 16 nog steeds bindende kracht heeft, doch op het oogenblik in een toestand van tijdelijke lethargie verkeert. De Volkenbond streve naar Universiteit, doch op voorwaarde, dat de toetredende staten staan op de basis van het recht. In dit verband moet de toetreding van Sovjet-Rusland, dat niet op die basis staat, worden betreurd. Ten opzichte van Spanje moet men in het oog houden, dat Franco over een groot deel van dat land het gezag uitoefent. De spreker drong aan op versterking van ’t consulaire corps. De oplossing van het Jodenvraagstuk moet langs internationalen weg worden gevonden. De heerJoekes (V.D.) verheugde zich over het bezoek van den Koning der Belgen. Ons land en België heben een verwante cultuur en verwante belangen. De internationale positie is dezelfde en de economische belangen loopen deels in tegengestelde richting, deels paralleel. Moge het bezoek van den Koning bijdragen tot hervatting of voortzetting van de onderhandelingen over de enkele tusschen beide landen nog hangende geschillen. De nauwe samenwerking met de Scandinavische landen “zal daarbij moeten voortgezet evenals de internationale samenwerking in den Volkenbond. Al onderschrijft spr. het regeeringsstandpunt ten opzichte van art. 16 van het pact, zoo wil hij toch dit artikel niet als dood beschouwen, daar het de verplichting blijft inhouden, om, in overleg met andere Volkenbondsleden, ernstig na te gaan, of het artikel moet worden toegepast. Een onderstreping van een desbetreffende Britsche verklaring op de jongste Volkenbondsvergadering afgelegd, verdient aanbeveling. De regeeringsverklaring te Genève laat op dit punt te veel twijfel over. Wat het Jodenvraastuk betreft meende deze spreker dat de regeering te Evian wat al te strenge voorwaarden heeft gesteld. De heer Bier erna (Lib.) onderschreef in zeer veel opzichten de politiek der regeering en bestreed de opvatting van hen, die meenen dat de democratieën in September krachtiger hadden moeten optreden. Hij was teleurgesteld door de mededeeling, dat de uitvoerbaarheid v. een herziening van de verdragen met België van 1839 Weinig uitzicht biedt. Toch hoopt spr. op een goede oplossing met name van de Rijnvaartkwestie. Hij verheugt zich over hetgeen in het communiqué van den regeeringspersdienst naar aanleiding van het bezoek van Koning Leopold is medegedeeld. Ook deze spr. maakte aanmerking op de behandeling van het geval van Meurs en vreesde dat zich hier minder gewenschte particuliere invloeden hebben doen gelden, waarbij hij verwijst naar de desbetreffende brief van den Ned. Journalistenkring. Ons land heeft wel wat te gauw de neiging zich in een hoek te laten duwen. Spr. vroeg de aandacht van den minister voor klachten van repatrieerende Nederlanders over de nieuwe transferregeling met Duitschland. De spreker informeerde naar de stand van het internationale overleg betreffende de Joodsche vluchtelingen. De regeering heeft in deze zaak den indruk van onaandoenlijkheid gewekt, hetgeen door de jongste gebeurtenissen te Zevenaar wordt bevestigd. De regeering moge haar houding in deze herzien. De heer Rost van Tonningen (N.S.B.) zegt dat onze verhouding tot België scherp reliëf heeft gekregen door den internationalen toestand. Ons volk in Nederland en Vlaanderen, zoo zeide hij, heeft slechts den wensch buiten een oorlog te blijven. Hij keurde het daarom af, dat de Soc. Democraten een oorlogszuchtigen toon aanslaan en dat de Katholieken vasthouden aan den Volkenbond. Hij stelde het voorbeeld van Zwitserland, dat tijdig de gevaren van de sancties heeft erkend, aan ons land ten voorbeeld. Hij meende, dat de resolutie van den Volkenbondsraad van Mei jl. de Ned. verklaring van September jl. van nul en geenerlei waarde maakt, daar de groote mogendheden aan art. 16 zullen vasthouden. Het is een gevaar voor ons land, dat wij inzake art. 16 geen ondubbelzinnige houding aanhemen. In uitlatingen van den Franschen generalen staf is openlijk geëiècht, dat het Fransche leger eventueel door België naar het Roergebied zal kunnen marcheeren. Spr. meent dat in een dergelijk geval de Volkenbond een voorwendsel voor een dergelijk doortochtsrecht aan de hand zal doen. Daarom dringt hij er op aan den Volkenbond te verlaten. Het bezoek van den Belgischen Koning zou een goede aanleiding zijn geweest tezamen met België van den Volkenbond ontslag van de sanctieverplichtingen te eischen. Een militair accoord met België verwierp spr. Wat het koloniale vraagstuk betreft deelt spr. het standpunt der regeering. Hij betichtte de democratie van schijn-medelijden indien zij niet ingaat op het denkbeeld der N.S.B., dat Nederland het initiatief zal nemen tot internationaal overleg, tot het stichten van een Joodsch Nationaal Tehuis buiten Europa. De fracties der N.S.B. van de Eerste en Tweede Kamer hebben Donderdagmorgen een bezoek gebracht aan Minister Colijn om dit denkbeeld voor te staan. De heer Rutgers van Rozenburg (C.H.) meende, dat een Volkenbond met een bindend pact ofwel machteloos is het pact te handhaven, ofwel een wereldoorlog ontketent. Een Volkenbond van consultatief karakter verdient daarom de voorkeur. Sancties lokken bij vóorbaat tegenmaatregelen uit. Indien wij in 1914 aan sancties verbonden zouden zijn geweest, dan zou Duitschland het plan-Schlieffen hebben gevolgd. Deze spr. wees op de groote beteèkenis van de christelijke beginselen voor de internationale rechtsorde en prees in dit verband het optreden van de Valera als voorzitter van de Volkenbondsvergadering. Ook hij informeerde naar den stand der besprekingen over het vluchtelingenvraagstuk. De Kamer gaat heden, Vrijdag, verder. ' ’ *• --- Advertentie Met de 3 Dampo producten bestrijdt U alle verkoudheden zoowel bij li zelf als bij Uw kinderen. Dampo-verkoudheids balsem, hiermede 's avonds keel, borst en rug inwrijven, dit lucht op en s morgens is Uw verkoudheid weer verdwenen. Pot 50. Tube 40. Doos 30 ct. Dampo bonbons bij schorheid, pijnlijke keel en hoest Doos 25 ct. Dampo-neusdruppels bij neus catarrh en verstoptheid in het hoofd. Flacon met druppelspuit)e 60 ct- Uw waarbi rg: ’t Komt van Munhardt! --- HET COUDEN FLUITJE 23. Hugo bevond zich van aangezicht tot aangezicht met een der heksendienaars, een wezen, zeker wel met het afzichtelijkste en ongunstigste gelaat dat men zich denken kan. Onder de ruwborstelige wenkbrauwen flikkerden twee kleine boosaardige oogjes aan weerskanten van een monsterachtig breeden neus met wijdopenstaande neusgaten die je onwillekeurig aan een of ander woedend beest deden denken. Hugo had zijn lantaarn zoo snel mogelijk laten zakken, in de hoop dat zijn ontzetting onopgemerkt zou blijven. Bovendien hij voelde, hoe leelijk de houthakkers hem ook gemaant hadden, dat hij in vergelijking met dit monster nog een schoonheid genoemd kon worden. Hij moest dus zeer voorzichtig zijn en vooral geen vrees laten blijken. De verschijning naderde Hugo, deze voelde dit meer, dan hij het zag. Hij wachtte. Daar zag hij die kleine kwaadaardige oogjes weer. Nu nauwelijks een handbreedte van hem af. Er leek wel een groenachtig licht uit te stralen, zooals van een kat in het duister. Hugo hield zich kranig en ineens snauwde hij met een grove stem: — Wa zoek jij? Zijn tegenstander blies als een gelaagde kat en siste: Den jongen met het gouden fluitje. — Hm, bromde Hugo, Hij wachtte een oogenblik en kordaat beval hij tóen: ■ — Breng me bij de heks! De ander scheen eenigszins te weifelen. Toen vroeg de heksendienaar ruw, — Vanwaar kom je? | En Hugo antwoordde op denzelfden tóón:'— Vanwaar ik kom! Tegelijkertijd lichtte hij zijn lantaarn weer., op en deed een stap, oogenschijnlijk onverschillig, maar inwendig bevreesd, naar de gestalte voor hem. Deze liet een ontevreden gegrom hooren, maar scheen toch half overtuigd. Hij wendde zich om, maar aarzelde opnieuw. Toen vroeg hij plotseling met heesch gefluister: — Kom je van den zwarten toovenaar? — Ja, antwoordde Hugo. Doch bij zichzelf dacht hij: Den zwarten toovenaar, daar heb ik nog nooit van gehoord. Nu we zullen wel zien. Zijn metgezel begon te loopen en Hugo volgde hem op de hielen. Tot zoover gingen de zaken naar wensch. Het maakte Hugo geruster en zoodoende kon hij geregeld nadenken en kalm overleggen, wat hem nu te doen stond. — De zwarte toovenaar, zoo dacht hij bij zich zelf, is zonder twijfel ’n goede bekende van de heks. Misschien staat hij wel boven haar. . . Maar als deze sinjeur me bij de booze vrouw heeft gebracht, moet ik toch een of andere boodschap hebben. Maar wat? Hugo dacht na en besloot ten slotte een gesprek aan te knoopen met zijn gids. Dit was echter lang niet gemakkelijk. Hij moest in :geen geval beginnen met vragen te stellen. Het beste zou zijn om maar brutaalweg het een of ander-te zeggen, al was het dan ook ■ hoogst gevaarlijk. Maar als ’t gelukte, dan zou hij misschien het een of ander vernemen, dat hem van dienst kofi zijn. Wie weet als hij eens probeerde de heks wijs te maken, dat hij het prinsesje moest overbrengen naar den zwarten toovenaar. Dat was een idee! Maar verbeeld je, dat het prinsesje daar reeds was? Dan zou hij geducht in de gaten loopen en al zijn kansen waren dan verkeken. Dat moest hij dus op de eerste • plaats zien te weten te komen, maar zonder vragen in ieder geval. Wie niet sterk is moet slim zijn! * Hij gaf den heksendienaar een stomp en zei op somberen toon: — De prinses is niet langer veilig! Zijn geleider bleef onmiddellijk stilstaan en liet een onverklaarbaar geknor hooren. Wordt vervolgd. ---