UTRECHT, 10 April. Wat is Christelijke Ikfde ? Is zij , zonder belijdenk van het Evangelie denkbaar? In welk verband behoort die belijdenis tot het bestrijden van de heerschende wanbegrippen en tot het handhaven der kerkelijke geloofseenheid te staan ? Als bijdrage ter beantwoording strekke het volgende fragment. «Tot eigen pligtbetrachting behoort dat men wanbegrippen weersta. In den strijd voor de waarheid wordt de liefde , niel die het Pantheïsme, maar die het Evangelie verlangt, openbaar. Ik behoef niet in het breede te beloogen dat er altijd in de Heilige Schrift vereenzelviging van waarheid en liefde opgemerkt wordt. Wilt ge uit honderd voorbeelden één? let op het schrijven van Johannes; «indien iemand tot u komt, en deze leer niet brengt, ontvangt hem niet in huis, en zegt niet tot hem: zijt gegroet." Verloor de Apostel der liefde, door overdreven ijver, de liefde uit het oog ? neen , want hij geeft dit bevd, na herinnerd te hebben aan het nieuw gebod, hetgeen wij gehad hebben van deu beginne , namelijk dat wij elkander lief hebben; de strenge waarschuwing tegen de leeraars der dwaling volgt bijkans oumiddelijk op en uit de wederinscherping van het liefdegebod. Natuurlijk; want liefde tot de waarlieii « te gelijk Ik fde ier zielen, voor wk hel geloof aan de waarlieid het eenig middel van behoud is. — Verdraagzaamheid van wanbegrippen , als de waarheid alleen regt heeft, i 3 aan verloochening van eigen belijdenis gelijk. Velen die hun geloof verkondigen, maar , als leden van Kerk of Genootschap, anderen in de verkondiging van wangdoof ongemoeid laten, z'jn op de volkomenheid hunner trouwbetooning gerust ; zien althans de uitgestrektheid niet van hun vergrijp. Evenwel zij verzaken den Heer, juist in het ééne waarin belijden van den Heer te pas komt. De belijdenk waartoe men wordt geroepen , staat telkens met den. aard der tijden waarin men leeft, in verband. Het belijden, waarin de kracht des Christelijken geloofs zich openbaart, ligt niet altijd in het getrouwelijk opzeggen van al dc Artikelen des geloofs; niet altijd in een onvoorwaardelijk onderschrijven van de Symbolische Schrift; zelfs niet in eene predikinwaarin geen enkel woord aangetroffen wordt dat den "meest regtzinnigen keurmeester ergeren zou. Het belijden is het uitkomen voor de waarheid op het punt waar de verdediging bezwaar heeft, waar het belijden met lijien vergezeld k. Gelijk de aanval het kritieke punt wijst, zoo volgt, uit den aard der verloochening , de aard der belijdenis welke, naar de verschillende omstandigheden , in ieder tijdsgewricht den geloovigen voegt. Door zoodanig belijden alleen is bet dat de Kerk wordt behouden en dat de waarheid, ln den strijd zelven telkens ontwikkeld en bevestigd, over de dwaling , in de veelsoortigheid van haar vijandige vormen, triumfeert. Altijd ééne waarheid is er, wier belijdenis, terwijl men aan de gansche waarheid vasthoudt, speciaal belang heeft; tegen Arius de Uodhenl van den Heer; tegen Pelagius de vrije genade; tegen de Boomsehe Kerk de regtvaardiging door het geloof alleen; tegen de Bemonstranten de bouvereraite.t ?od.. Ten aanzien telkens van die waarheid , is pligtbetrachting en moedbetoon aan de orde van den dag Zoudt gij de onvertsaagdheid roemen van den wachter, die overal bij de hand is , behalve waar de vijand zich bevindt ? zoudt gij hoopm dunk hebben van de opregtheid en ijver van hen die in elk gevaar der Kerk met de meeste vrijmoedigheid uitkomen voor alle waarheden , met uitzondering der ééne welke bedreigd wordt. Breng dit over op onzen tijd. Alle waarheden worden geloochend en allen moeten worden gehandhaafd; dit is zoo; en toch dk handhaving zelve wordt ongenoegzaam en bijkans overtollig, indien men nkt vooraf eene dwaling te keer gaat, wslke thans veld wint, welke thans heerschappij voert, waarin thans voor alk iwalingen een steunsel gezocht worit; de dwaling dat de Kerk geenerlei overeenstemming behoeft in het geloof; dat de eenheid der Gemeente op de menigvuldigheid der iniiviiuëk meeningen berust; iat elke meening , ook ik ie heiligheid ier Schrift en het aanzijn van ien Christus wegreieneert, in ie Christelijke Kerk gelijk regt lieefl." De gedeeltelijke afschafling van den accijns op het geslagt, was gelijk ze nu door de Begering voorgedragen werd , eene wenschelijke zaak. Verligt ing van den minvermogende, Door geen onregt, schadelijk voor allen, gekocht, Met een equivalent, Niet op grond van liglvaardige beloften eener Begering die in haar vervaardheid , alles zou beloofd hebben , ofschoon ze 10l beloven geen regt had. Namens onze vrienden is hierover, in de zitting van den 2. April, gezegd : 1) „Ik zou waarschijnlijk mijne stem uitgebragt hebben tegen het voorstel van onze geachte 10 medeleden , en ik ben nu voornemens te stemmen vóór het voorstel van het Gouvernement. Ik wensch in ieder opzigt lotsverbetering voor de minvermogenden. Ik moet aannemen, dat deze belasting inderdaad bij uitnemendheid drukkend is, vooral ook door de formaliteiten. Ik laat gaarne aan anderen de beantwoording over van twee vragen ; de eerste , is welligt deze belasting drukkender gemaakt, even gelijk raen een halfzieke krank maakt wanneer men hem gedurig vau zijn hoogst zorgelijken toestand spreekt; en de tweede zou het niet kunnen gebeuren , dat vergelijkenderwijze met hetgeen men van de verligting voorgespiegeld heeft, er weldra teleurstelling plaats vond? Ik zal mij vereenigen met het voorstel van de Begering. Maar heb ik dan zoo weinig eerbied voor het regt van initiatief? Ik zou geweest zijn tegen het voorstel onzer medeleden ; en nu zal ik een voorstel aannemen, hetgeen ja zelfstandig kan genoemd worden, doch hetgeen toch merkbaar geinjluenceeri is door hetgeen voorafging. Ik zal dat nu aannemen, enkel omdat het nu van Eegeringswege aangeboden wordt. Hier geldt de spreuk: duo, cum faciunt idem , non est idem. De Begering heeft in tweederlei opzigt de zaak op een beter standpunt gebragt. Vooreerst handhaaft zij het beginsel: geene afschaffing van belasting zonier equivalent. Onze geëerde medeleden hebben te zeer onder den indruk gestaan van den verbeterden finantielen toestand ; zij hebben op de waarschuwing die daarin ligt te weinig gelet. Wie zou in 1848, toen de Minister van Finantiën genoodzaakt was als welkomstgroet in deze Vergadering een voorstel tot aanvulling van het tekort te brengen , mogelijk geacht hebben , dat binnen vier jaren , zonder buitengewone belasting, niet alleen het tekort gedekt, maar de schatkist, door de aanmerkelijke opbrengsten van onze Oost-Indische bezittingen , zou worden gevuld ? Wie zou, zes maanden geleden , vermoed hebben, dat eene verandering in Frankrijk, die wij met schrik te gemoet zagen, voor de geldmiddelen van ons land en van andere Bijken , de oorzaak eener aanzienlijke verbetering zijn zou ?' „Maar worden wij niet juist hierdoor gewezen op I) Door den h«cr Groen het wisselbare van de ondermaansche dingen ? Is eene wisseling in tegenovergesteldcn zin ondenkbaar ? zou het onmogelijk zijn dat door een misgewas in onze Oost-Indische bezittingen een groot nadeel aan de schatkist wierd berokkend ? Zijn wij, wanneer wij letten op Frankrijk en Europa, gewaarborgd tegen oorlog of anarchie." „Ook nog in een ander opzigt heeft de Begering zich op een beter standpunt geplaatst." „Onze geachte medeleden — ik spreek van hen met eene zekere schroomvalligheid, want ze zijn tien — hebben, naar het mij voorkomt, te zeer onder den invloed gestaan van hetgeen men noemt stellige beloften. Van die stellige beloften wordt in de memorie van toelichting der Begering, voor zoover ik bij de voorlezing heb kunnen nagaan, geen gewag gemaakt. Daarentegen heeft de memorie van beantwoording der voorstellers, bijv. in de vier alinea's in het midden van pag. 4 , zes keeren, zegge zes keeren die stellige beloften vermeld. Dit is althans 5 keeren het geval; de zesde maal zal het woord „stellige* waarschijnlijk door cene drukfout weggevallen zijn. Welke zijn die stellige beloften ? De uitdrukking kan niet zien op beloften door de- Begering in deze Kamer gedaan; de voordragt of aankondiging van wetten kan niet in dien zin, belofte en verbindtenis heeten. Er wordt op hetgeen in 1848 geschied is gedoeld. Welke beloften zijn toen gedaan ? In welke omstandigheden , waarom, door wie, aan wie ? Het is wenschelijk dat eene Regering goede beloften doe, dat zij met naauwgezetheid aan hare beloften getrouw zij; dat zij zich niet verbinde tot hetgeen verkeerd is , of buiten hare magt ligt. Maar hoe is het hier ? Hoe is het met eene regeling die niet regeert; die geregeerd wordt; di« door vervaardheid in een critisch oogenblik al datgeen verloren beeft, wat het karakter uitmaakt van een gouvernement? Is op haar niet toepasselijk hetgeen in het Burgerlijk Wetboek gezegd wordt omtrent beloften, welke door vrees, door schrik, door geweld afgeperst zijn. Zij die zich onder den naam van het Volk in moeijelijke oogenblikken op den voorgrond weten te stellen , behooren te leeren dat er geen rekening te maken valt op naleving van beloften, die men op eene onbehoorlijke wijze afgedwongen heeft.' „Wee der Begering, die in dergelijke oogenblikken beloften doet! Wee het volk, dat op dergelijke oogenblikken beloften van het Gouvernement vergt ! In elk geval kon de Begering geen beloften doen dan binnen ie spheer van haar gezag: hare beloften zijn geen band voor de Kamer. De Kamer behoort vrij te zijn in haar overleg. Deze opmerking heeft practisch nut; want, indien wij aan die stellige beloften gebonden zijn, dan moeten wij verder gaan ; die beloften waren niet binnen de gedeeltelijke afschaffing van ééne belasting beperkt. Ook is in dezen tijd, en om de tijden die wij te gemoet gaan, de herinnering niet overtollig dat deze Kamer hel regt en den pligt heeft , om onafhankelijk te blijven in haar spheer. Daarbij is het goed aan sommigen te doen verstaan , dat maniftstalkn en iei.ionstratkn , waarmedemen aan het Gouvernement en aan de Kamer den wil van sommigen in naam van de Natie zou willen opdringen, althans in 1852, als wanbedrijf worden beschouwd." De Arnhemsche Courant verwijt aan hel Goudsch Kronijkske dat ze een omnipolenten Koning verlangt. Dit zou zeer afkeurenswaard zijn. Maar wat denkt de Arnhemsche Courant van het alvermogen der wet ? Wij zouden liefst zien dat geenerlei mcnsjjjjdijk gezag omnipotent was. Het Goudsch Kronykske vermaakt zich met het (ook in de zitting der 2e. Kamer van 23' Maart gebleken) onvermogen om eene definitie te geven van maatregelen van algemeen bestuur; eene definitie, door den heer de Bosch Kernper in zijne belangrijke brochure begeerd. 1) „Maar wat zijn nu algemeene maatregelen van inwendig bestuur van den Staat ?" „De Ministers weten het niet, de Baad van Stale weet het niet, de Staten-Generaal weten het niet, niemand weet het. En toch zou men het zoo gaarne weten." „Men wenscht eene definitie bij de wet; maar hoe zal men iets definiëren, waarvan men onwetend is ? Wist men het men zou het wel zeggen ; onze Publicisten zijn zoo achterhoudend niet met hunne wijsheid." ' „De Grondwet spreekt van de bedoelde maatregelen als van eene bekende zaak , en zij bepaalt nergens , dat bij de wet zal worden uitgemaakt, wat men te verstaan hebbe , onder algemeene maatregelen van inwendig bestuur van den Staat." „ld nu het er op aankomt, nu zit men verlegen en. het blijkt, dat de Grondwet, waarin zooveel voorkomt, wat er niet in behoort, of wat er kon worden gemist, op een ,in het oog der democratische liberalen, zoo hoogs'.gewigtig punt, het zwijgen bewaart en alzoo zelve de gewenschte opheffing van de onzekerheid onmogelijk maakt." i) Waarom gaf lij) ie zelf niet? De Zeeuwsche Courant heeft een curieus artikel. Het draagt ten opschrift de financiële gevolgen van hel vrijzinnig stelsel. Wat dc regeling der politieke aangelegenheden betreft , die schijnt (door volledige uitvoering van het 6. additioucle artikel der Grondwet?) tot stand gekomen te zijn. „Veel goeds werd van de omwenteling 1) van 1848 gewacht; maar is er door het liberaal beginsel veel beloofd, er is ook veel tot stand gebragt." „De regering, wars van despotisme, heeft die ongelukkige ondeugd , die zoovele rampen over de aarde heeft gebragt, uit het regeringsstelsel verbannen, zamenwerkende met de vertegenwoordiging; met deze, hand aan hand gaande , gelukte het aan beiden , als vrienden des volks, veel goeds tot stand te brengen ten behoeve eener natie , die door goede keuzen , en eene bedaarde,'maar tevens standvastige liberale handelwijze , toonde de weldaden van het liberaal systeem waardig te zijn." „En zoo was het mogelijk, na de herziening der grondwet, de regeling der politieke aangelegenheden, onder de leiding van een groot mun , spoedig en op vasten voel te doen plaats hebben. Tevredenheid werd daarioor algemeen opgewekt en het genot ondervonden ier verkregene vrijheid." Het overzigt der financiële regeling begint aldus: „Thans lag ook de financiële regeling aan de beurt. Het despotisme van de eerste helft dezer eeuw had ook ten dien einde eene treurige erfenis nagelaten. Een verbazende schuldenlast en een verspillend bestuur deden de belastingen telkens hooger stijgen , terwijl nieuwe leeningen weder nieuwe betalingen van interessen vereischton. Het jaar 1848 nog gaf uls uitkomst een te kort aan van tien millioen." „Spoedig echter werden er handen aan het werk geslagen ; aanmerkelijke bezuinigingen werden er bewerkstelligd , en niettegenstaande de regering niet vreesde om geldelijke bijdragen to doen voor verschillende buitengewone behoeften , werd het bestuur zoo doelmatig ingerigt, dat thans er geene spraak meelis van tekorten; dat, wat meer is, het tekort van tien millioen reeds k afbetaald." Onder de financiële gevolgen van het vrijzinnig stelsel, wordt gerangschikt de afbetaling van het te kort. Wel zeker. Omdat reeds de tijding alleen der toepassing van een vrijzinniger stelsel in Nederland zoo gunstig voor Java gewerkt heeft. Omdat men aan die sympathetkche werking deu overvloedigen koffij-pluk te danken gehad heeft. 1) Zeeuwsche-Courantsüjl. Uit hetgeen de Indiër, bij de vermelding eener onlangs uitgekomen brochure van den heer van Doreri, schrijft, kan men opmaken hoe groot I. op Java de vijandschap tegen het zeitdeliiiqswerk is. „Er .is één punt in hot jongste geschrift van den heet jm Doren , waarbij wij meer bijzonder de aan