BERICHT. Ter tegemoetkoming aan den algemeenen J^tisch on/.er le/.ers, om de menigte kleine 'etter in ons blad te vervangen door eane grootere lettersoort, is het tegenwoordige forj*Uat gekozen, om daardoor een meer leesvar blad te geven en geregeld het belangde nieuws plaats te kunnen inruimen. verschijnt ons blad voortaan op zwaar"'f papier dan vroeger. Tot goedmaking onzer meerdere kosten, ïa-> de abonnementsprijs eene kleine verhooging ondergaan. In Amsterdam zal onze Courant nl. Moriaan voor/ 1.95 en in iedere andere plaats Voor f 2.25 per kwartaal verkrijgbaar zijn. '°or' 15 a. 17 cents per week ontvangt «•«ndas HET NIEUWS VAN DEN DAG lelijk na de uitgifie frai > uari huis. Zij die zich als nieuwe aOonné's aanmelden, ontvangen ons bind van heden af tot **» het einde dezer maand gratis. , In 't begin van Januari zal in het Feuilleton een aanvang worden gemaakt met de geregelde opname der Indrukken over den °orlog, van onzen talentvollen Novellist, den Heer J. J. Ckemer. De Directie. --- De gewijzigde postwet. Over weinige dagen treedt het Nederlandsche publiek in het genot van een dier llieuwe of gewij/.igde wetten, waarvan de Voordcelen eiken dag weer door het geheele land worden gevoeld. Met 1 Januari 1871 bomt de gewijzigde postwet van 22 Juli 1870 •ö werking. Het droevige uitgaan van net Ministerie, een uitgaan, dat -fijne vrienden en voorstanders met verlegenheid en beschaamdheid des aangezichts geslagen heeft, mag ons geen e«kel oogenblik de goede diensten, die het °fis bewezen heeft, ondankbaar doen vergeten en daaronder telt het tot stand brengen Ws mede. 't Kan zijn goede zijde hebben op de voorlamste bepalingen dier wet nog eens de aandacht te vestigen. Het. onmiskenbaar karakter der thans infci-witvde verandeii-gen is: vergemakkelijking v»!i het onderling verkeer door middel van post. Dat streven lag in den geest des %ia. Bijna alle landen om ons heen hadden •* de laatste tientallen jaren dat verkeer gemakkelijker en goedkooper gemaakt *n bevonden, dat het voor eene uitbreiding tQt in het onbegrijpelijke vatbaar was, ja BWds goedkooper gemaakt, de schatkist, T^r zoover die daarvan voordeel genieten *^cht, steeds beter loonde. In Nederland W dat streven intusschen een hinderpaal Vj'trnoet in een beslissing van de Eerste Kamer, die nu een tiental jaren geleden, invoering van een voor het gansche land geldig, laag briefport van 5 cents afstemde. Die hinderpaal is thans opgeruimd en voor een brief van 15 wichtjes, die — in 't voorbijgaan gezegd — op postpapier van gewone dikte heel wat nieuws en ouds, beuzelpraat en wijsheid, menig blij en droevig bericht bevatten kan I — betaalt de afzender van den eenen hoek des Rijks tot den anderen niet meer dan 5 cents. De opklimming is naar vrijgevigen maatstaf berekend: 't ge wicht van een brief kan tot 50 wichtjes stijgen eer het port meer bedraagt dan 10 cents. Wij behoeven het gewicht van deze wijziging wel niet omslachtig na te meten! ledereen, die eenige correspondentie heeft, weet hoe spoedig zijne betrekkingen en belangen zich buiten het kringetje uitstrekk?n, buiten 't welk de 5 cents port onverbiddelijk tot 10 cents overgaan. De 10 cents brieven komen elk oogenbllk voor en hoewel het nog niet zoovele jaren geleden is, dat men voor een brief zes tot aclit stuivers vracht betaalde en deze herinnering reeds voor een port van «en dubbeltje dankbaar moest doen zijn, zoo is aan den anderen kant met het getal onzer brieven dat dier dubbeltjes zoozeer vermeerderd, dat zij op hunne beurt lastig begonnen te worden. De eischen des tijds dwingen bovendien menigeen tot het doe.i en ontvangen van mededeelingen. die toch met 10 cents te duur betaald zijn. Voor den geringeren man, al schrijft hij tot heden misschien weinig, is, wij behoeven het niet te zeggen, een verschil van 10 op 5 cents zeer belangrijk. Aan het genot vau een laag, algemeen port van 5 cents is intusschen, wij zeggen geen nadeel, maar een zekere dwang verbonden. Vijf en zeventig van de honderd brieven worden ten onzent tot heden niet geflankeerd. Wij zullen thans deIk zou wel wille» dat we goede vrienden waron. Wat mij betreft, ik heb me zoo goed niet gedragen als gij. Ik heb uwe vrouw,..." de stem bleef hem haast in de keel, »ik heb uwe vrouw meer dwaasheden gelegd dan ik verantwoor len kan." »Óch kom, laat ons daar niet meer over spreken, dat is een afgedane zaak." »Neen, toch niet, ik wilde er nog wel over upre- ken. Ohlerich, ik ben nu eenmaal verliefd van aard, en dat is eigenlijk de schuld van do gansche geschiedenis, - maar nu ben ik genezen." «Och mjjuheer Julius, ge zjjt nog jong, ge hebt nog jong bloed. Mtar als ge nu eenmaal genezen zjjt," hjj zag hem nog wat ongeloovig aan, »welnu, dan is alles in orde." »Ja, geloof me, ik ben genezen; maar noem me nu niet weer »mjjnheer" Julius, dat 's een dwaasheid. Zeg maar kortweg: Julius. Zoo waar ik hier zit, ik neem het je niet kwalijk dat ge mjj dit — dit pleiziertochtje hebt doeu maken. Ik vind je een flinke kerel. Ge h«bt een overwinning op u zelf en dat is lichter gezegd dan gedaan. Nu is het mi''10 beurt om dat ook te doen. Welnu, ik vor/.oker 'je op mjjn wooid van eer dat het zal geschieden." » Komaan, daar ben ik bljj om!" zoide Ohlerich al toonde zjjn blik aan dat hij er niet bjj zonder 1 veel vertrouwen in stolde. »ïïa, ge denkt misschien dat een woord van eer niet voldoende is. Ge denkt dat Iset vleesch wel zwak kan z.jn, al is de geest ook gewillig. WeBt ge wat go denkt? Ik ben nu eenmal in do >reddings- — bij lachttc d«arbjj onwillekeurig — gebrtclit, om een zoor kritiek oogenbllk te boven te komen, want het was zeer kritiek. Ik was een dwaas! Maar als ik nu eenmaal van H-unbing aangekomen ben, en ik keer van daar als een goede zoon terug, — dan kan ik weer dwaisheden gaan beginnen, Is 't niet waar, dacht ge dat niet?" i »Jsr kan wel iets van aan zijn," bekende Ohlerich, doch kon niet nalaten den trouwhartigen jongman met welgevallen aan te zien. •Ohlerich!" ging deze voort. »Ik wil n een voorstel doen, waardoor de zaak voor goed ten einde komt. leder mensch beschouwt een of ander als een bijzonder pant van eer, als iets dat hem om zoo te zeggen het heiligst is. Als ik nu bjjv. niet iemand verbroederd ben en ik heb vriendschap gezworen, dan kan ik toch onmogelijk zijn huweljjkigeluk verwoesten..., niet waar, dat is duidelijk; en dan kan ik er ook niet meer aan denken om dwaasheden te beginnen. Welnu, gisteren en vandaag hsü ik met u gedronken, maar dat wil nog niets zeggen. Ik heb thans alle achting voor u gekregen, ja, als ge niet een man waart, zou ik zeugen: ik be» op u verliefd. Als ik nu mijn zin kreeg dan zou Sk op dit oogenblik broederschap m«t u drinken, — en dan zou ni-maud ter wereld ooit meer kunnen zoggen dat ik uw levensgeluk het geringste in den weg zou leggen." liet antwoord bleef' ecu poos uit. Eindeljjk stond Ohb'rich op en zag den spreker vlak in hst gezicht. »Julius!" zeide hjj rondborstig, rik heb me toch niet vergist. Een goed zeeman, weet ga, moot op het eerste gezicht aa>i eon stuk rondhout kunnen zien hoe groot het geheelo schip is. Datzelfde heb ik ook gisteren avond op u toegepast. De proef is gelukt, en laten we nu epoo-lig vrede sluiten! — Stoot aan, jongen, waarom zouden we geen broederschap drinken; laat er geen de miuste achterdocht of wantrouwen ïneer tusschen ons blijven bestaan!" V. Tegen middernacht was Julius, ondanks alle epgewondenheid en vergenoegdheid, toch zóo moede dat hij spoedig naar de kooi kroop. Boven zich hoorde hjj muziek, want Ohlerich zat nog op het dek en speelde op eene harmonica een aant kl wijsjes, meerendeels zeer aandoenlijk. Onder die tonen sliep Julius weldra in. Bij bet aanbreken van den morgen begon h}j te droomen; de eene droom was al gelukkiger dan de andere, bij zag zichzelven met twee groote kalf#lederon boeken onder den arm die hjj in de Warnemüuder rivier wierp en met het meeste genoegen zag zinken. Dat beeld verdween weder, en daarop hoorde hjj kanongebulder, hij zag de Noorddnitsche vloot — de Warnemünder rivier was ongemerkt d» haven van Kiel geworden — in slagerde optrekken. Ook eftg hjj dat hijzelf zich onder de officieren bevond, evenals deze had hij een steek op het heofd, was hij in een donkerblauwen rok gekleed met twea reien knoopen er op, terwijl breede gouden strepen op zijn broek prijkten; op ajjn borst droeg hij een monigte ridderorden. Nog vorvvonderd en verblijd dat hjj een zeeman was geworden, zaj hij boe all» schepen de vlaggen hesehen en de admiraalsvlag aan den top van- de hooge mast verscheen onder het losbranden vaa het geschut. Hjj hoorde de om hem staande officieren ze "gen dat dit geschiedde omd&t Admiraal Julius het bevel overgenomen Jjad., Daarna, werd, dese droom onduideljjk en gins over tot een zeeslag zooals men er nooit een gezien had. De ovei winning was behaald, en Admiraal Julius keerde op de Wilhelm I aan het hoofd «ijner vloot terug, langs de rivier en voorbij het huis van Johann Ohlerich. Liesbeth stond aan den ¦wal en groette hem met een knikje. Aan wal gestapt, reikte hjj haar de hand en wilde haar op de lippen zoeneu, doch zij gaf hem een oorveog •n terwjjl hjj eenige woorden van verontschuldiging wilde stamelen — ontwaakte bjj. Het eerste wat hij zag was Johann Ohlerich die lachend voor hem stond. »Wel, mijn jongen, zjjt ge eindelijk wakker; nu, ge hebt prachtig geslapen. M*ar ik kom aan dat genoegen eens een einde maken. We zjjn nn met eea gunstigen wind in de bocht van Kiel gekomen; Schipper Albr-cht beeft hier zaken te doen, en nu dunkt mjj het beste dat we zijn jacht vaarwel zeggen en vorder per spoor de reis naar Hamburg doea. Ge zult er toch niet »oo bijzonder op ge«teld ziju om nog eens met de holle zee in aanraking te komen zooals gisteren." »0, daar heb ik ander» niot op teiren " zeide Jnlius, die nog een admiraalsachtig gevoel bespeurde. »Maar 't is misschien beter, zooals ge zegt, om spoedig naar Hamburg te kom<»n en van daar naar huis. Mjjue familie zal niet weinig verwonderd zün." •Komaan dan, werk jo dan maar uit do kooi. We hebben neg een half uur vóór ons. En de trein gaat te zeven nur, dus dan kunnen we to Hami urg nog een beefsteak eten." Ohlerich ging weder naar boven; Jnlius trok haastig zijne kleederen aan en volgde hem. Hjj zag nu dat het schip reeds in de haven van Kiel was, allerlei masten en vlaggen zag hjj rondom zich. lets verder lag een kolossaal zwart schip van de Duitsche vloot, met een aantai kanonneerbooten er om heen, dat zich bljjkbaar zeilklaar maakte om een oofeningstoebt te maken. »Zoo, dat is er toch al iets van!" mompelde bij meteen gedwongen glimlachje. »Ik heb het nog nooit zoover gebracht dat ik zoon monster eer.s zag; hé, wat een kerel; bji ligt daar als een oude uil waar de zwaluwen omheen vliegen." Dan werd hjj weer ernstiger gestemd, hij verzonk in een droomerig gepoi- s, waaruit Ohlerich hem mo»st opwekken oui hoen te gaan. Zo vam-n afscheid van den schipper die. op zjjn gemak naast hot roer zat en eon pijpje rookte, wandelden naar het station en reden in den frisschen morgen naar Hambnrg.- Do r- s werd groot'ndee's stilzwijgend volbracht; beiden hadden zich in gedachten verdiept; Ohlerich dacht aan zjjn tehuis en wat bij daar achtergelaten had. Julius daare> t»gen ging in zijn geest de gebeurtenissen der twee laatste dage» na en moest tot de erkentenis komen dat een verstandig woord veel vermag) want wat zouden niet de gevolgen geweest zijn als Onlerioh gehandeld had met minder humoristische bedaardheid en een oordooi, dit den ondervindingijjkon man kenmerkt, of hjj, Ju'ins, had twoe menschen voor altjjd ongelukkig gemaakt öf hij was als offer van zyn eigene onbe lachtzaamheï l gevallen. Onder deze en dergelijke gedachten bereikten z\j het doal hunner reis. Ohle- rich geleidde zijn gast — want als zoodanig beschouwde hij Julius in deze zeestad waar hjj volkomen tehuis was — door allerlei nauwe straten naar de haven. Hun weg leidde hen eerst langu de binnenhaven. Hier lagen honderden Elbe-booten zoo wonderlijk door elkander dat het haast onmogelijk scheen dien knropte ontwarren. Julius zette grooto oogen op en kon zich niet b grijpen dat een schip zich uit dat niastbasoh nog kon verwjj.leren. »Dat is alles nog ni"ts!" zeide, Ohlerich mot zekere zelfverheffing en tegelijk met do geringschatting voor kleinere schepen aan zeelh don van do groote vaart eigen, evenzeer als do bemanning van grooto oorlogschepen weer laag neerzien op de j koopvaarders. Arm in arm wandelden zy voort tot zjj ten laatste i voor een ontzaglijk raastbosch k«amen. i>D*t is nog wat andere dan bjj ons!" zeide Julius met eene soort van scheepsjongensarhtiga eerzucht. >Maar wat heeft dat vrouwtje d.iar een drommels aardig figuurtje." Zjjn* bewondering voor de hooge masttoppen verhinderde hem niet ook oogen te hebben voor het schoone op den vlakken grond. Vóór hen : nit liep een sierlijke, jeugdige gedaante, in eon | stomnig zwart kleed gehuld. Julius verhaastte zijne schreden en trachtto zjjn makk-'r mede totrekken. »Nu. waarom loopen wo zoo hard?" vro g deze oiudoljjk toen bij merkte dat Julius bern op sleeptouw nam. »Zjjt ge soms bang dat die Oost-Indievaarders zoo maar in eens zullen wegvaren?" »Neen, maar we zullen dat aardige meisje eens \ naloopen," en hjj wees op degeen die hjj bedoelde. s Waartoe !*>n dat dienen?" »Waartoe? Wel als men in een vreemde stad i"> moet men ook de menschen bezien. Ohlerich. D> wed d.t ze een aardig . eziehtje heeft." »Dat is best mog- l,jk, maar dan zouden we bier in Hamburg wel werk hobben. En bovendien, daar gant zo don hoek om." , »Welnn, ook wij zullen den hoek om-laan!" ga-1 Julius ton antwoord. »Ik bon toch nieuwsgierig. — ' En hjj trok den aud-r den hoek mode om- Johann Ohlerich lachte. »Ge zijt een echt' mag" neetn aid, zeide hjj, die altjjd naar do windstree* • vrouw" wijst! lk heb do deerne nog niot eens aa" gekeken. Oho! daar gaat zo de herberg b;nuen." »In diezelfde herberg -.uilen we ook gaan, f* gevori juist razen len honger." Met die woordeö stapten zjj do herberg binnen. »Nu, als m,n vrouw'lat wit," mompelde Oi'lerich lachend, »dat ik hier dc eente de beste onbekende schoonheid naloop!'' — Do gelagkunor stond vol tafels en stoelen, dooh niemand hovond er zich in. Alleen do jongo vrouw was juist gaan zitten, ze had een toegeknoopt bundeltje op d>»*4 fel nedergelegd en keek oit hot venster waarbjj ze den biunontrodenden den rug toegowend bad. (Slot volgt). --- Buitenlandsch Nieuws. AMSTERDAM, 23 December '70. Mcci- nog dan uit Engeland, zjjn in den laatsten tijd allerlei berichten en geruchten omtrent vredesonderhandelingen of voorstellen van wapenstilstand opgedoken uit Oostenrijk. De Presse en andere bladen hebben zich verdien» steljjk gemaakt met het verspreiden van zoodanige berichten. Ilot ii zeer natuurljjk — zegt Daily News — dat dergelijke tijdingen van die zijde komen ; ze verraden zoo duidelijk den innigen wensch dat die geruchten eens waar mochttn zijn, — en niot zonder reden. Na de verslagen partij is Oostenrijk zeker wel het land dat het meest de overwinningen der Duit*ckers gevoelt. Oostenrijk verliest bij den veldtocht van 1870 evenveel, ja meer nog, dan bij dien van 1866. Of is het niet — aldus vervolgt hot blad — van meer gewicht voor dezen staat uitgesloten te worden van een Duitschen Bond die geen onderscheid meer kent tussehen Noord en Zuid, dan — geljjk vroeger — van den Noord-Bond waar nog drie staten, eu zella een zeer belangrijke, zich buiten hielden? Nog grievender is het voor Oostenrjjk te zien dat die Bond herschapen wordt in een keizerrijk, en dat de kei» zei'skroon geplaatst wordt op het hoofd van den tegenstander. Daarbij komt nog de vrees, de Onloochenbare vrees dat hetzelfde gevoel hetgeen Sleeswijk en Holsteia van Doensche «-tirannie" wilde bevrijden en ook bevrijd heeft, zich tot taak zal stellen om ook de Oostenrijksche Duitschere van Hongaarschen druk te verlossen. Het ligt dus in don aard der zaak — zoo eindigt Daily Ntwt —. dat de Oostenrijksche staatslieden zoo gaarne een vrede zouden zien tot stand komen voordat da oorlog al zyue gevolgen gehad he^ft. We gelooven echter dat Engeland in dezo *— de vrees voor anuexatio natuurlijk uitgezonderd — niet venl van Oostenrijk verschilt, en bjj het spoedig sluiten van den vrede niet minder belang heeft. De overweging van het een en ander leere on» zeer voerachtig te zijn niet het aannemen van vredfsgeruchten die al zoo dikwijls zjjn verbreid, maar bijna altjjd zonder grond waren en zich althans nooit hebben verwezenlijkt. Tn den nacht van den 20sten op den 21sten ajjn de Parijsche forten weer heftig begonnen te vuren en het is gebleken dat deze kanonnade, evenajs vroeger, het voorspel was van eea uitval. Gisteren trokken drie divisies van *t Parijsche leger tegen de Pruisische liqiè> öp, ca wel tegen het front van het gard»-iorps en het twaalfde armee-korps, waarvan we echtor niet weten waar ze zjjn gestationeerd. De strijd werd voornAineüj'k gevoerd door de artillerie, eu Jaurdo verscheidene uren. De uitslag van het gevecht was dat de Franschen werden terug» geworpen. De Duitschers schrjjven dat ze geringe verliezen hebben geleden. Het gewicht van dezen uitval kunnen we natuurlijk nog niet beoordelen. Iv den laatsten tijd z^n er eenige berichten ingekomen omtrent den toestand der belegerden zoowel als omtrent dien der belegeraars. Om Tar^s — zoo wordt uit Frankfort geschreven — hebbea de Franschen hun front verbreed in alle richtingen Ze hebben de insluitings-linie aanmerkelijk verwjjd., en bijgevolg eenigszins verzwakt. Waar men voor twes> maanden voorposten-linies zag, daar zjjn tegenwoordig verdedigingswerken opgericht, daar «et men batterijen die bediend worden door uitstekende schutters en de wegen bestrijken die voor eenigen tjjd geheel buiten het berrik der kironnen waren. De Dnitsehers heblien van hun kant evenzeei hnnne posities versterkt, en hunne liniè'n vormen op het oogenblik een geretr.mcheerd kamp dat b|na onneembaar is. 't Is echter de vraag of er wel genoeg manschappen aanwezig zullen zjjn om het met vrucht te vrrdedigen. De armee der belegeraars wordt geschat — dit is trouwens al zeer Weinig — op 200 000 man. Het aantal gewapende mannen, te Parijs aanwezig, wordt berekend op 520.000 man, verdeeld in drie legers. Het eersl e wordt gekêmmandeerd door Generaal Clément Thomas, het tweede doorDucrot het derde doer Vinoy. Dat van Thoma-. is het sterkste en telt ongeveer 3«0.000 man, bjj na allen evenwel nagenoeg onbruikbare nationale garde. Men sorteert de man schappen echter nu en daa *t geen veel goed schijnt te doen. De sedentaire garde doet dienst op de wr-llen van de enceinte, en heudt ook eenige pesten bezet binnen de stad. Het leger heeft geen cavalerie en telt slechts vijt batterijen, die evenwel vermeerderd, zullen worden, H«t tweede leger, dat van Ducrot, bestaat uit 150.000 man geregelde troepen en mobiele garden met 80 batterijen veld-artillorie, eenige mitrailleuses en twee regimenten cavalerie. Het is verdeeld in drie korpsen waarvan er twee worden gekommandeerd door de Generaals Blanchard en Bellernare. Eerlang hoopt men dit leger met 50.000 man te versterken. Het bevindt sirh buiten Parijs, en is gekampeerd en gecautonneerd tusschen en op sommige punten vóór de forten. Naar alle waarschijnlijkheid is het dit leger — het Pruisische bericht •preekt van 3 divisies — dat gisteren in gevecht is geweest. Het leger van Vinoy eindeljjk, dat vroeger ondor Ducrot stond, bestaat nit 70.' 00 man, mee«i oude Keizerlijk*» garde, linie-troepen, mariniers, gewezen strgents de rills, gendarmes en eenige mobiele garden uit de provincie, üit manschappen van dit leger «jjn de garnizoenen der forten genomen. De quaestie van het bombardement wordt nog steeds ijverig bes; roken. Weer is er een half officieelo mededeeling geschied. De Provinzial- Correspondent zegt namelijk dat men uit vele teekonen kaa afleiden dat, ingeval niet binnen een bepaalden korten tjjd de overgavo van Parjjs volgt, tot een geregelden aanval op de forten zal worden overgegaan. Daarentegen schrijft een correspondent uit Vereailles ongeveer het volgende: De forton om Parijs hébben tot op dit oogonblik ongeveer 10.000 granaten op ons afgeschoten, die ongeveer 20 soldaten hebben getroffen. Wilden we hun dit met gelijke munt betalen, en van onze tegenwoerdige versterkte posities uit een bombardement beginnen, dan zouden onze projectielen waarschijnlijk allen zonder schade aan te richten nedervallen ep het vlakko veld om i'arjjs en niiusehien ook op de muren der stad. Kor we een der forten met vrucht kunnen beschieten, moeten we eene positie veroveren vóór dat fort, dat ons, matig berekend, vo >r elk fort ongeveer 60!) man zal kosten, van daar zouden we dan geregeld kunnen beginnen te belegeren, bres to schieten en eindelijk storm te loopen, maar het bezit van elk fort, zou dan weer den dood vereischen van 809 a P-OOman. Wanneer we nu zulk een fort hadden, zouden we van daar uit — want onze kmonnen dagen 7000 passen ver — op de muren van Parys kunnen schieten en het buitenste gedeelte der stad kunnen bombardeeren, ongeveer tot het Hotel des Invalides of'misschien tot Faubourg St. Gormain. Vervolgens zouden we, van straat tot straat voortdringende, barricade op barricade, huis voor huis moeten bestormen. Daartoe — do Duitscher. hebben in hot bogin er anders over gedacht — daartoe meent de schrijver dat het zou moeten komen, en bij erkent dat de Parijzenaars bijzonder veel aanleg hebben tot barricaden-verdediging. Hü meent dus dat honger het hoofdmiddel zal moeten wezen, en ook inderdaad zal zijn, om de Parijzenaars tot overgave te dwingen, zonder evenwel te ontkennen dat er niet te eeniger tjjd eenige kanonschoten op de veetiög zullen worden gelost. De betrekkelijke overvloed waarin Parjjs zich nog mag verheugen, verklaart m n aldu«. Sedert 8 September heeft de Rogecring onafgebroken levensmiddelen opgekocht, die toen, tengevolge van tle paniek, vrjj goedkoop waren. De personen die met hunno familiën Parijs verlieten, lieten natuurljjk hun voorraad achter, en die e- binnen kwamen brachten voor minstens twee maanden proviand mede. Personen die dit in andere omstandigheden niet hadden kunnen doen. deden het toen. Immers mea begreep den toestand en belegde zijn gereed geld, dat men toch niet kon gebruiken, voor een goed deel in levensmiddelen. De Paryzenaars zijn veel voorzichtiger en zorgvuldiger geweest dan men eerst meende. Gisteren e ft -lo telegraaf ou* hrt een en ander mcd gcd eld omtrent de bewegingen van Von Mecklenburg'i leger tegen de Loire-armee. Diens rechtervleugel marcheert — volgens dat bericht — op Tours aan, terwijl de linkervleugel optrekt naar Le Mans. Uit Bourges wordt het zeker wel wat sterk gekleurde bericht gebracht dat het Loire-leger zich volkomen gereorganiseerd heeft. Dit zou den 13den reeds het geval geweeat zijn. Natuurlijk wordt hier onder Loire-leger veietaan de armee van de Bencden-Loire. Generaal Voigts-Uotz beeft eergisteren een vijandelijk legerkorps verslagen en bet op Tours teruggeworpen. Ook Von Werder's leger heoft een voori ccl behaald. Generaal Goltz heeft namelijk bjj Langros d-n vijand verrast en hem noordwaarts op de vlucht gedreven. In de telegrammen kan men zien dat er ook op andere plaatsen is gevochten. De Heer Eieger zal Graaf Von Beust antwoorden op diens geschrift naar aanleiding van het Czechische memorandum. Bjj de Belgische Kamer van Afgevaardigden is dezer dagen eene petitie ingekomen, waarin gevraagd wordt regeling van den toestand der kinderen die in de" fabrieken arbeiden. De Minister van Binnenlandfche Zaken hoeft aaar aanleiding biervan verklaard dat dit onderwerp in studie wa s en hjj zich speciaal bezighield met den toestand van de jonge meisjes in de mijnen en van de kinderen in de glasblazerijen. Eerlang zal de Minister van Justitie een ontwerp ter tafel brengen over don ljj'sdwang. De clericale partij te Brussel heeft bjj de laatste Senaats-verkieziug haar candidaat, Graaf De Mérodo, mot eeno meerderheid van 805 stemmen over den cand el-at der liberalen doen zegevieren. Dit is het «erste feit van dien aard in don tjjd van 30 jaren. De Inde'pendanet noemt het een ï ederlaag die voor de liberalen leerzaam zal wezen. Niet minder dan 8000 kiezers hebben zich van stemming onthouden. Daarentegen zjjn de clericalon jjverig in de weer geweest Er loopen geruchten van omkooping door middel van bons voor diners. De Indéjiendance meent gezien to hebben dut na het bekend worden van deu uitslag der stemming, de liberale vereeniging te Brussel eon vlag met krip omhuld heeft «itge-itoken. De H»er De Mórodo is eon bloedverwant van de nieuwe Koningin vau Spanje. ---