Het geven van Geld à Deposito. De in Engelasi algemeen beslaande gewoonte, om lijdelijk beschikbaar geld, tegen vergoeding van rente, a deposito te plaatsen, Ï3 in den laatsten tijd ook in ons land meeren m, en ik met mijn aria's naar welge7alian konden worden iagelascht. De Hsrtogin verlangde, dat ik aanstonds iets zingen zou. Wij hadden dit voorziende de guitaar medegebracht, en ik z.ng, daar men eene Fransche romance verlangde te hooren, de lieve strofes: Que ne suis-je la fougère die door Ribontté op eene malodie van Pergolesc gedicht waren. De Hertog vond daza romance zeergeschikt, de Hertogin ju'chte mij toe en klapte in hare schoone handen; men prees de houding mijner zusters, en ten laatste werden wij ontslagen mat de afspraak, dat den volgenden Zondag, den bruiloftsdag vau H. Hoogheden, het feest zou worden gegeven, als wanneer men gasten verwachtte. Do Dir.sdsg en Woensdag gingen voorbij als da vorige dagen. Eiken avond verschenen de vorstelijke psrsonen bij onze voorstelling. Eiken middag droeg de Prinses de bloem voor de borst, die ik 'sna:hts op het altaar der godin van mijn hirt had nedergeleg-, ca die ik 's avonds verwelkt uit hare loge terughaalde. Maar weldra voldeed dit mijnen toenemendea hartstocht niet meer, ca de opgewekte vreugde, die mij gedurende eeaige dagen had bazield, werd door eea jagend ongeduld vervangen Ik verlangde eenen beslissenden stap te doen. Mat andere woorden, ik wild. der Prinses zeggen, dat ik haar lief had. Maar bij het denkbeeld dat zij dit anders zou kunnen opvatten dan ik hoopte, ontbrak mij den moed om het lot dat mij treffen kon te verhaasten. Ik wilde mij zelven het 3ahoone verheven wazen eerst door zwijgend* hulde nog waardiger makaa ... ik besloot dan het ejn, dan het ander, maar van al mijn gedichten was zij steeds het onderwerp. Hal ik gedurande eeniga uren zachte bescheiden gevoelene gekweekt, dan bemachtigde zich daarna het hartstochtelijkste ongaduld met des te meer kracht van mijne ziel, en toen de Donderdag kwam, vond ik geen rust meer. Tegen den middag, nog vóór de Prinses daar kon zija, ijlde ik naar Monrepos. De chalet was open, en de opziener van den tuin, die de aankomst der dames afwachtte, stond mij toe in de vertrekken rond te zien, terwijl hij op zija post bleef. Naast pen ca inkt, lagen «Het verlost Jeruzalem" en de Italiaansche dictionnaires der Prinses op tafel. Aangegrepen door eene gedachte die niet eens de mijne was, maar die ik aaa een toen ter tijd zeer gevierd Fransch tooaeelstuk ontleende, nam ik een der voorhanden bladen papier ca schreef: Je vous adore Veuiller trCentendre! Mon bonh-ur el ma vis en dépendent! Je suis tout prés de vous! Ik had geen tijd er mijn naam by t 3 voegen, want ik hoorde in de verte het rijtuig der Prinses komen, en verliet de chalet nog voor de opziener mij eea teoken kon geven. Maar achter zijn rug sloop ik snel weder naar binnen en verborg mij a_hter de gordijn, die een kleine kast met porselein aan het oog onttrok. Het was een ze.r ge- mengd gevoel waarmede ik de Prinses en hare gouvernante het vertrek zag binnentreden. De vreugd zo-o in hars nabijheid te zijn, kampte met de beschaming waaraan ik bloot stond als man mij bier ontdekte. Mijn hart klopte toen ik __g hoe de dames haar groote tuinhoedea afzetten, hoe zij de lange handschoenen uittrokken, de mousseline shawls ter zijde legden, en hoe onverschillig de Prinses de tafel naderde, waarop hare boeken lagen. Maar niet zij, Mad. Rochamp vatte het boek op waarin ik het blad papier had verborgen. Zij werd het aanstonds gewaar, een gloeiend rood overtoog haar gelaat, en haar zakdoek over het boek werpende, trachtte zij het aan het oog der Prinses te onttrekken, waarschijnlijk met het doel om er daa l.ter onbémerkt het briefje uit te nemen. Door de argeloosheid der Prinses gelukte de_e kunstgreep volkomen, maar de verwarring der gouvernante kon haar niet ontgaan en haar verwonderd aanziende vroeg zij: — Wat deert u, lieve Rochamp? Het bloed ir u naar het hoofd gestegen, en uw handen beven zoo . . . zyt gij niet wei? (Wordt vervolgd). --- Buitenlandsch Nieuws. AMSTERDAM, 20 November 1872. De Ar. Zeil. doet een laatste beroep op den Koning en zijne Ministers, en herinnert dezen dat zij een steun verwerpen, dien zij weldra zullen b noodig te hebben. Wacht u, roept het blad, voor een breuk met ons, die den troon in moeielijke dagen tot steun zijn geweest. Van eene andere zijde wordt er op gewezen, dat het Heerenhuis geen steun maar eon last voor de regeering is geweest, die alleen do r veel inspanning harerzijds te dragen was. Door de Duitsche regeering zijn onderhandel;agi u aangeknoopt over een directe postgemeensehap met Oost-Indië en Australië. De gewezen Minister-President van Beieren, vorst v. Hohenlohe, heeft een groot goed aangekocht in de Pruisische provincie Posen. Men vooronderstelt, dat hij Pruisisch burger zal worden en daar te lande een politieke rol zal spelen. Hij behoort tot de nationaal-liberalen en is Katholiek. Be Heer Eorckenbeck is door dea Gemeenteraad van Breslau voorgedragen als lid van het Heerenhuis. Op den 2n dezer waren 305,699,390 mark aan gouden mund geslagen. De geneesheer van Prins v. Bismarck heeft zich uitdrukkelijk verklaard tegen don terugkeer van den Prins naar Berlijn. De Prins moet nog een maand rust houden. D