EEN „PERSOONLIJK FEIT'' INZAKE ERFPACHT lemand, die zich „slachtoffer" noemt, Wie zou nog iels durven beweren tegen het 'm onze gemeente vigeerende eifpacht. stelsel? Het moet een vermetele ouderneming lijken! De befaamde Dienst voor Volkshuisvesting en Stadsuitbreiding, die ««h baseert op dit stelsel, schijnt allerstevigst te staan. Welis-waar hoort men nog wel eens een enkel zonderling dingetje over de geslies van dien Dienst; kort geleden vernamen wc bijvoorbeeld van een toezegging van terreinen lege» een bepaalden canon door den belrokken wethouder; een toezegging die op niet bepaald waardige wijze weer werd ingetrokken, doordat — wellicht op grond van het bij die onderhandelingen bepaalde bedrag — door den „Dienst" een voordeeliger aanbod was uitgelokt. Maar zooiels zal door sommigen wel juist geprezen zijn als prachtig „commercieel." schrijft ons: De „Dienst" staat dus stevig; wie het waagt met enkele bedenkelijke feilen te komen, wordt onmiddellijk — ïoo dan al geenszins weersproken — toch n elk geval doodgeslagen met een of ander merk» waardig geval, waarin de erfpacht wèl gunstig heelt gewerkt. Want dc leiders van 't bedrij! zijn knappe advocaten. In Het Vaderland van 12, 19 en 24 December 1925 vinden we een, blijkbaar door dien Dienst geïnspireerde, uitvoerige verdediging van liet stelsel, waarin vooral wordt betoogd, dat het voor de gemeente zoo voordeelig is. De bezwaren van de zijde der pachters worden daarin met virtuoze vlugheid afgehandeld ; tle lezer wordt zoo stilzwijgend uitgenoodigd aan te nemen, dat die bezwaren niet veel beduiden, en dat de zich, bezwaard gevoelenden querulanten zijn. De erfpacht is immers een pracht-instituut; ze beschermt den verbruiker, d.i. den bew-oner, 't zij dan den eigenaar of den huurder (op wien de eigenaar zijn lasten uiteraard zooveel mogelijk afwentelt) tegen de snootle praktijken der grondspeculantcn! En dan zijn er nog andere voordeden, die aan 't eind van den erfpachtstermijn voor de „gemeenschap" ter genieting gereed liggen: beschikking over den grond zonder onteigening, d.w.z.: alleen voor zoover den grond betreft. Enzoovoort. 't Is v.a.ir, die querulanten voornoemd kunnen, niet zonder aanvoering van vele feiten, er op wijzen, dat de grondspeculaties door het erfpachtstelsel tot heden geenszins tot staan zijn gebracht. Vóór de — gewoon, lijk prijselijk bedachtzame — ambtenaren den gemeentelijken aankoop van terreinen hebben voorbereid, en vóór de woordenrijke Raad 10l den aankoop heeft besloten, plegen die terreinen reeds eenige malen object van speculatie te zijn geweest; dc gemeente is de laatst» verkrijgende, betaalt tien hoogste» prijs; maar enfin, het beginsel is gered, oenige tonnen meer op de gemeente-rekening misstaan niet, geven zelfs een girootsch idee van den ondernemingszin tier gemeente en van haar deftig-groote «taken; tle renten draagt de gemeente-ezel (reeds Vader Vondel kende dat geduldige dier) : en de erfpachter, in laatste instantie de huurder, betaalt eenvoudig 'n paar bon» derd gulden huur per jaar meer; wie zou dat „iet voor de „gemeenschap"; en voor liet beginsel; en voor dc vele ambtenaren die uit dat beginsel niet al-, maar toevloeien, overhebhen? Blijft hij querulant, dan kan hij het Vaderland van 12, 19 en 24 December 1925 lezen; hij vindt daar, duidelijk, bijna overtuigend duidelijk, betoogd, dat hij er goed aan toe is hij kan er b.v. lezen, dat hij voor zich, zijn kinderen en kindskinderen een nict-opzegbare hypotheek a 100 pGt. op den grond krijgt; —de advocatie van degenen die deze fraaihcden verkondigden en deden verkond-gen, gaat inderdaad ver! — Ja, maar 't zal hem toch bij die lectuur misschien te binnen schieten, dat iedereen de laatste vijf jaar geweldig b 1 ij was, nis een hypotheek, die hij genomen had, wöl atlosbaar was — de rente is im-"" merrs minstens ,'^ pGt. gedaald —; maar enfin, dat zijn kleinigheden. Het zal hem waarschijnlijk ook te binnen schieten, dat tle gemeente het noodig heeft moeten ach» ten, dc befaamde maatschappij „Stedelijk Belang" op te richten — vulgo: de „Strop» pen-Maatschappij" — die de huizen met oninbaren canon opkoopt, en dan den canon wel eens, noodgedwongen, verlaagt; maar dat is voor dc heeren theoretici, die „ooit vijf minuten spreken zonder het tooverwoord ..gemeenschap" in den mond te nemen — aarbij alles zwijgt — ook een kleinigheid Neen, het is moeilijk met die heeren, die ie „gemeenschap" blijken te vertegen- oordigcn. te debatteeien. Ik waag het dan >ok niet; ik kom tot mijn persoonlijk feit. Waaruit dc deskundigen dan wel de alge-neene conclusies mogen trekken. In 1922 kocht ik van een bouwmaatschappij, die gronden had gepacht van de gemeente, een klein huisje, met een behoorlijk stuk tuin. He! was duur. toorn! door de erf pacht, die f 1.50 per vierkanten meter bedroeg. Men kon" ook aanvankelijk f 1.25 betalen, een bedrag dat met sprongetjes in twintig jaar klom 10l f 1.75. D.w.z.: ik kon beginnen met f 333.60 per jaar te betalen; na twintig jaar Xvas dit f 485 geworden. Dit bedrag had. al was 't de duurste tijd, misschien toch niet zóó hoog bchoe- I yen te zijn ; men kan — als in zeer enkele, onsolide, winkels — bij de gemeente afdingen; de eripachtscanon kan met loven en bieden worden bepaald. Er zijn gemeenten naar dit niet het geval is; waar voor do in * erfpaHt uil te geven terreinen, naar hun situatie, een bepaalde canon is vastgesteld. Dit is lsij onze heeren-van-de-gemeenscnap niet hel geval. Het höet, dat de canon wordt vastgesteld „in verband met" dc exploitatiekosten ; — wie de hiervoor genoemde artikelen in het Vaderland leest, weet al, dat dit „verband" van dien aard moet zijn, dat er een zeer ruime risico bovenop gelegd wordt; hij heeft óók kunnen lezen, dat in bijzondere gevallen, bij bijzonder gunstig gelegen terreinen, er nóg iets bovenop komt. Die bijzonder gunstig gelegen terreinen zijn dan blijkbaar bijzonder talrijk in onze gemeente. Ik wil er dus, en passant, even op wijzen, dat zeer blijkbaar, dat heele beloog over 't verband tu>schcn kostprijs — die, .dank zij al wat aan den aankoop-doorde-gemeente voorafging, al aardig hoog pleegt te zijn — en den canon, feitelijk niets anders is dan een fictie; — „een fictie is ten leugen" heeft eens een staatsman met onplezierige duidelijkheid gezegd. Maar die fictie wordt steeds nog volgehouden. , Door financieelen achteruitgang was ik genoodzaakt in 192-; het huis, dat mij f 11.zoo haH gekost, en waarop een notaris mij, in volle verzekerdheid van de overwaarde, f 7000.— hypotheek voor vijf jaren a 53.4* pet., had verschaft, te verlate». Ik verhuurde liet voor f 1000.— per jaar. Daarmee kwam ik, behalve dan dat f 4500 renteloos bleven, net uit; zelfs meegerekend de incidenleele stropjes: de Schoonheidscommissie — een andere heerlijke uitvinding van Gemeente en gemeenschapszin — had mijn afhcining veroordeeld, en mij een mooi hek laten zetten, enzoovoorts. Maar toen is dc „gemeenschap" mij in mijn — dan ook maar individueele — wielen gaan rijden. Ze ging in de onmiddellijke nabijbeid bouwterrein uitgeven tegen f 0.90 den M 2. Dat was een niet ongemotiveerde verlaging! De canon „berekend naar de kosten van aanleg" kón, waar aanleg- en onderhoudskosten — die men in 1922 wellicht nog als stijgende bad voonzicn, en verdisconteerd — in 192-; aanmerkelijk lager zijn; en dan, wat wel meer als argument mag hebben gegolden: 't ging heelemaal niet met die tegen exorbitanten canon uitgegeven terreinen, die voor 't overgroote deel nog aan die Maatschappij, van wie ik mijn kleine prieeltje had gekocht, toebehoor» den ; dc Maatschappij is dan ook noodlij, dend geworden, en is vö r ten achter met de betaling van haar canon. (Dat zijn dingen, die men uit „Gemeenschap"s mond natuurlijk nooit verneemt; Gemeenschap pakt den boel ook niet gauw aan; ze kan wachten, en houdt niet van 't stelsel beschaduwende executies; ze zit op 't v'nltetouw, en haalt bij gelegenheden, wat ze halen kan. Gaat 't heelemaal mis, dan is er altijd nog de Stroppen-Maatschappij; die echter ook niet een geruchtmakenden om» vang moet aannemen). Het onmiddellijk gevolg was natuurlijk een depreciatie van mijn huisje tot op dc helft. De hypotheek werd opgezegd; de huur werd opgezegd. Ik deed in 1926 nog een naïeve poging: een beroep op het. billijkheidsgevoc! van onze stadsregeerders. Rekvvestreerds aan B. en W.; wees er op, dat zij, waar zij door de indiening van een „betterment-tax" het verband tusschen situatie en belastbaarheid van een terrein had den erkent!, zeker wel zouden willen inzien, dat waar een terrein door hun eigen toedoen was gedeprecieerd, 't billijk was den canon te verlagen. Geen antwoord van B. en W.; wel een van den Dienst; die zich bereid verklaarde, den canon nog vijf jaar op 't minimum te houden; waartegenover een sterker stijging zou optreden: lot f 514. Als men 't berekende, bleek in deze toegeeflijkheid nog een kiem voordeeltje voor de gemeente te zitten. Na beraad, en na een onderhoud met den heer Directeur van den Dienst, waarbij nog eens onder aanvoering yan genoemde fictie, het billijke van al d-e regelingen mij ter bewondering werd aangeboden, besloot ik, samen met eenige andere slachtoffers, het „tegemoetkomend" aanbod te aanvaarden; door» dat we het met eenigen samen deden, kostte het maar ruim f4O per persoon aan Raadsbesluit- en notariskosten. (ledere lezer wist misschien niet, dat een Raadsbesluit ook geld kost). Ziedaar nu een practisch voordeel maar niet voor den erfpachter'. — van die zalige „goedkoope " 100 pct.-hvpotheek op den grond. Ik begreep, dat, waar mijn huis , Mei 1927 door den huurder ontruimd zou worden —¦ i Juni daaraanvolgende moest de f 7000.— hypotheek worden afgelost —ik er zoo gauw mogelijk af moest zien te komen. Hel huis 's goed gebouwd; tle lig. ging is verrukkelijk. Maar 't stond op erfp.ichtsgrond; er rustte een schuld op, nog 70 jaar lang; stijgende lot f 514.—. De gemeente kon, commercieel, de huik naar den wind zetten, en in dc buurt gronden uitgeven zoo laag ze wilde; ze hield den in crisistijd abnormaal hoog vastgesteldcn, op nóg meerdere prijsstijging berekenden, en op dc toentertijd groote vraag nog hooger berekenden, canon vast. Dc gemeente kon althans In dit geval, de in de bovengenoemde artikelen zoo juichend gedemonstreerde zekerheid harer rechten genieten. Gevolg: niemand wilde eraan. Ik verkocht het huis ten slotte, erger te voorkomen, voor f 5100.—. leende f 1900 om op lijd de hypotheek te voldoen. Heb 't vooruitzicht >n!ge jaren onder die schuld gebukt te ;aan. Treurig voor u, zal men zeggen; maar 't' bewijst niett tegen 't stelsel. Was de stijging der z°rondpr^l!en doo««ess»lu,, dan had men in de buurt duurder moeten bon", wen ; uw huis zou in waarde zijn gestegen. En: hadt ge den grond gekocht, kunnen koopen, dan zoudt <;e ook een verlies hebben geleden. Gij zijt hel slachtoffer va» de economische crises; en niet het eenige; gelijk de oorlogscrisis weer anderen voordeel heeft opgeleverd; denk aan den O.W.er. Ja, ik deuk aan den O.W.er; — en >'k denk eraan, hoe de gemeenschap er tóén subiet bij was, om hem een geweldig percentage van zijn winst als belasting af te nemen. Maar als het individu verliest, •haalt de gemeenschap de schouders op. en incasseert haar Oorlogswinst, dc voor 75 jaar lang naar crisism a a t s t af bepaalde schuld, al heett ze zelf de hond in dat verliezen gehad, 't Slachtoffer mag zich troosten, dat hij krom ligt om gemeenschapswille. — Ja, als dat nog zoo was. Maar al die krankzinnige prijsopdrijvingen — waarvan de invloed zje!, ook meedeelt aan de, nog sel,aarschc, vrije terreinen —; ai dat onzinnig veel duurder betalen van woningruimte, terwijl ook dc gemeentere, kening met groote rentebedragen wordt belast — terwijl de speculanten, die men wilde weren, hun winst al binnen hebben - zal dat werkelijk oneen kindskinderen in de door ondoorzichtbare sluiers verborgen toekomst eens ten goede komen? "Nu, voor 't heden, is het althans een groote categorie van individuen alleen tot groot en bitter n?» deel. dat ze. gedwongen, mee moeten doen, in de grondspeculatiën der zich, te hunnen koste, zoo goed mogelijk dekkende (ik neem dat wel aan) gemeenschap. Willen wonen in de gemeente is nu: »'<:!, liauwer of losser verbinden met haar oncommcr» cieele „commerciëele" speculaties; "niet meer alleen als belastingbetaler, en als schoolgeldbetaler, enz. enz., maar ook als „v.oner". En wie oen nattwen band met de gemeenschap heeft als ambtenaar, die heeft nog een vrij groote zekerheid, dat door overheidsmaatregelen niet zijn situatie zal verslechteren; men vermindert geen salarissen: als men het een enkele .ir- al doet, gaat het met gronde voor:.:>ri,tig! K^d; en ruchtige bonden staan klaar om dergelijke actie te beperken. Maar als erfpachter kan men stiekem en geruchtloos op volkomen regelmatige wijze worden afgeslacht. Volkomen regelmatig, volgens dit stelsel. Maar men moge dan althans no? eens bedenken, of dat stelsel wel zoo mooi, zoo heilrijk is, dat het dergelijk wettig onrecht rechtvaardigt. Vooral den liberalen, den verdedigers van het individu tegen de overheersching der massa, zij dit stelsel met gevolgen, als hier in dit. slechts persoonlük. feit werden gedemonstreerd, ter eerbiedige overweging aangeboden. --- LIQUIDATIE S. SPIJER PLAATS 5 "¦<— M TEL. 32333 --- DE INLANDSCHE MILITAIREN HET DÉFILÉ VOOR DE KONINGIN Zooals mdertijd gemeld, zal het detachement Inlandsche militairen, tlat ter deelneming aan de begrafenis van luit..generaal van Heutsz naar Nederland is overgekomen, morgenmiddag, na een kort défilé op het Huis ten Bosch voor de Koninklijke Familie, door de Koningin in laatstbedoeld Paleis ontvangen woorden. Hen en ander zal echter slechts een geheel intiem karakter dragen, zoodat geen publiek tot het voorplein zal worden toegelaten. De politie heeft dan ook den maatregel getroffen, dat morgen de wegen langs liet Paleis in het Bosch tusschen 1 uur en 5 uur 's namiddags voor alle verkeer zullen zijn afgesloten. --- KANSELIER NED. ORDEN Bij koninklijk besluit is met ingang van 1 Juli 1927 aan den gepensionneerden luitenant-generaal, oud-commandant van het Leger in Nederlandsch-Indie W. Koetje op -rijn verzoek eervol ontslag verleent! uit zijne betrekking van kanselier der Nederlandsche Orden, met dankbetuiging voor de vele door hem in die betrekking bewezen diensten en is benoemt! tot kanselier der Nederlandsche Orden de gepensionneerde vice-admiraal I. van den Bosch. --- HET COMMUNISTISCH COMPLOT MEENINGEN UIT NED.- In een onderhoud met Aneta zeide de directeur van onderwijs dc heer Hardeman, naar aanleiding van den inval bij dc Indonesische Verceniging, tlat hij het zeer gelukkig acht, tlat eindelijk dc waarheid omtrent de doeleinden van de vereeniging naar voren is getreden. Over tic gemelde resultaten van het onderzoek loonde hij zich niet erg verbaasd, aangezien reeds gedurende geruimen tijd de officieele gegevens, die men omtrent deze vereeniging had, er duidelijk op wijzen, dat zij een extremistische richting voorstond, daarbij voorgestaan door een bepaalde kliek, die elk contact met het gouvernement reeds verloren had. Het Nieuws van den Dag herinnert naar aanleiding van den inval aan zijn artikel van 29 April, waarin de voorzitter van de Indonesische Vereeniging Hatta gesignaleerd werd als een leugenachtig rebel met een brutaal snuit. Het blad vraagt of de Indische burgerij moet blijven betalen aan tle opvoeding van zulke oproermakers, die ten onrechte aan de vaderlandsche akkers onttrokken zijn. De Javabode hoopt, dat de ontmaskering van de Indonesiërs dc Hollandsche oogen zal openen. Het blad dringt aan op het nemen van maatregelen om Indië tegen dergelijk Indonesisch gif te beveiligen. De regeering schrome niet om kras in te grijpen. , riet blad raadt den te goeder trouw zijndeit Indonesiërs aan. afstand te doen van den naam „Indonesiër", daar deze naam communistisch verraad verbergt. * * * Hedenochtend ten 10 uur heeft in het Huis van Bewaring, ten overstaan van den rechtet-commissaris mr. kalkoen tle belediging plaats gehad,van dc drie deskundigen, die de, in verband niet het communistisch complot in Jong-Indonesische kringen in beslag genomen papieren en documenten moeten onderzoeken. Als deskundigen zijn aangewezen de heeren Koot, oudkapitein bij het Neder!.- Indische, leger, B. Ockers. controleur bij het Binnenlandse!, Bestuur in Nederl.-Indië met studieverlof hier te lande, en Nieuwenhuijs, inspecteur bij de politie-recher'che alhier. • # » Zooals reeds werd gemeld, is de kist met inbeslaggenomen papieren en documenten in verband met de communist!-sche samenzwering in studentenkringen van Leiden naar het Paleis van Justitie alhier overgebracht. Hedenochtend is de geheele verzameling per auto vervoerd naar het hoofdbureau van politie, waar ook het gedeelte berust, dat in twee perceelen in de residentie in beslag is genomen. Een der vertrekken van het hoofdbureau is voor het onderzoek door de deskundigen gereserveerd. .Men verwacht, dat dit onderzoek geruimen tijd in beslag zal nemen. Aneta seint ons uit Batavia --- HET HUIS HONSELAARSDIJK. Volgen, bet verslag tier jaarvergadering van Heemschut heeft mr. Patijn, onze burgemees. ter, de aandacht van het bestuur gevestigd op de plannen, die er bestaan on, bet Oude Huis Honselaarsdijk tot oen automobielgarage te verbouwen, waarna prof. Knappert zeide, dat bij het zeer zou betreuren, als dit huis, waaraan zoovele herinneringen aan het Huis van Oranje verbonden zijn. zou veranderd volden. Ik ben ook sterk voor het behoud en tic ongesebonden bewaring van onze oude monumenten ei, historische gebouwen en zou nog dubbel voelen voor dit huis, omdat daarin lei, jare 1808 mijn vader geboren is. doch in deze l>eer.>el,t misverstand, want van het eertijds luisterrijke kasteel staat geen steentje meer overeind; het werd eind 1814 door bet domein voor afbraak verkocht en in ,8l- geheel afgebroken. Mr. H. W. van Band!ek schrijft ons Wat te Honselaarst!ijk thans nog aanwezig is, is een brokr^tukie van een der bijgebouwen, een poortje met aan weerszijden een burgerwoning, in ,815 aldus verbouwd, alleen voor die bet weten, aangevende, dat da a r a e h t e r het totaal verdwenen kasteel heeft geslaan. Men make ziel, dus niet al te ongerust. --- DE STUWADOORSWET. Op de vragen van bet Kamerlid 1.. 1.. H. de Visser over het tijdstip van indiening van een we 5un'..,..>r,' tot wijziging van de Stuwadoorswet heef de minister van Arbeid geantwoord, dat d.t tijdstip thans nog "iet kSn worden medegedeeld, «el ligt in het voornemen van den minister le zijner tijd eerst het advies van den Hoogen Naad van Arbeid omtrent het ontwerp in te winnen. — Wijlen mevrouw l'entener van Vlissingen heeft f 5000 vermaakt aan het algemeen armbestuur te .V«sht, --- DE TABAKSBELASTING. «een vervanging van liet vamlerolloslelsel. Over enkele dagen zal bet rapport verschijnen van de commissie-van 3chaik in zake de tabakübelasting. De IVlsb. verneemt dat de commissie »-r niet m geslaagd is te voldoen aan dat gedeelte van haar opdracht een wetsontwerp uit te werken, voor een belastingheffing ter vervanging van het banderollestelsel. -— Ingediend is een wetsontwerp houdende, verklaring van bet algemeen nut der onieig»'. nmg ten behoeve van de uitbreiding van het ststionz-mplaeowent te Arnhem^ --- DE BEVESTIGING VAN PRINSES JULIANA In de stampvolle julianakerk hebben prinses juliana en 32 jonge lidmaten giste» ren trouw aan de Xederlandsch Hervorm, de Kerk beleden, nadat zij door het afleggen van hun geloofsbelijdenis daarin waren opgenomen. Het is een geheel kerkelijke plechtigheid gebleven, zooals de sympathieke bedoeling was en daarom bepalen wij er ons toe, enkel de aanwezigheid te melden van den president en secretaris der Algemeene Synode, tic predikanten dr. G. j. XVeyland uit Veere en D. den Breems uit Rijswijk. Al de anderen waren kerkgangers en wilden niet anders zijn. Reeds om o uur was het kerkgebouw grootendeels gevuld. Om tien minuten voor tienen verscheen de Grootmoeder der Prinses, tegen tienen Haar Ouders, die Hun kind bij den ingang der Kerkekamer alzetten en daarna zelf naar den hoofdingang doorreden. De heer J. A. de Zwaan, organist der Groote Kerk, had voor deze gelegenheid het orgel voor zijn rekening genomen. Wie kan dat beter doen dan hij? Om ten uur precies kwamen de jonge lidmaten . binnen met hun dominees en de ouderlingen, die bij hun aanneming tegen, woordig waren geweest. Voorop ds. Welter en de ouderlingen mr. Lisman en Kruvt, met in hun midden dc Prinses; dr. Troelstra (ook in ambtsgewaad) voerde zijn leerlingen aan. De Prinses nam plaats in tle eerste bank op dc uiterste plaats links van den preekstoel, naast haar en achter haar de. andere jonge lidmaten. Ais de Prinses zich in iels heeft onder, scheiden, -zou dat alleen kunnen zijn in vrome aandacht. Zij leefde zichtbaar de dingen in haar hart mee. Toon dc jonge lidmaten binnenkwamen, werden zij staande door de Gemeente ontvangen met den lofpsalm lPs. ,00), waarvan het derde vers bijzonder toepasselijk op de intrede was : Gaat tot Zijn poorten in met lof, Met lofzang in Zijn heilig hof, Looft Hem aldoor met hart en stem, Prijst Zijnen naam; verheerlijkt Hem. De hofprediker, ds. We 11 er, sprak daarop het Votum uit, gevolgd door de Zegenbede: Genade zij D en vrede van Hem, Die was en Die is en Die komen zal, de voorlezing van de Apostolische Ge. loofsbelijdenis, Schriftlezing (Matth. n: —30) en Gebetl, waarin Gods zegen op de plechtigheid werd afgesmeekt. De Gemeente zong vervolgens Gez. 44: 1 en 2. Daarop begon de predikatie naar aanleiding van de woorden uit Openbaring 3: 11, alleen deze woorden -. Houdwatgij hebt. De predikant stond, na opgemerkt te hebben, tlat hij tot tekst een woord van Jezus zelf gekozen had, eerst eenige oogenblikken stil bij het plechtige oogenblik, terwijl hij meende geen poging te moeten doen, om te vertolken wat er in het hart der Koninklijke en andere ouders moest omgaan, aangezien er dingen re teer en te heilig zijn om in woorden te kunnen worden uitgedrukt. Maar reden tot dankbaarheid is er voor allen, dat onder de lidmaten ook is dc wel beminde Prinses, en dat ook zij haar trouw aan de bis» torische kerk, de Ned. Hervormde, in dit uur zal belijden. Als een'tg persoonlijk woord zeide ds. Welter zijn groote dankbaarheid uit, dat het hem, op zijn laten levensavond, vergund is geweest de Prinses, welke hij zijn zuster noemde, hetgeen, zeide hij. thans mocht, te hebben mogen onderwijzen in de diepzinnige, vaak onbegrijpelijke maar heerlijke dingen van het Koninkrijk Gods. Kort zette de prediker daarop uiteen, wat het „Wat gij hebt" beteekent: God den Vader, Christus den Zoon en den Heiligen Geest, den Doop en het Avondmaal. Toen volgde de bevestiging. De jonge lidmaten stonden op en luisterden aandachtig naar de bekende belijdenisvragen. En toen de predikant onder doodsche stilte hun antwoord vroeg, antwoordden zij allen onbevangen en duidelijk met: Ja. Dr. Troel s t r a diende daarop 'aan drie van zijn leerlingen den Doop toe, over allen een tekstwoord uitsprekende. Ds. Wel t e r sprak do- apostolische» zegenbede uil. Dit is een zeer plechtig, diep ontroerend oogenblik geweest en de gemeente, van haar zitplaatsen opgestaan, zong Ps. 87 :4. God zelf zal IJ bevestigen en schragen En op Zijn rol, daar Hij de volken schrijft, U tellen, als in Isre! ingelijfd En doen den naam van Zions kinderen dragen In liet vervolg van zijn prediking den nadruk leggend op het: ho e van het hou» tien van het geestelijk bezit wees hij in de eerste plaats op het dicht blijven bij hen van wie men kreeg hetgeen men heeft: God. Christus en de ouders. Verder legde hij nadruk op het persoonlijk karakter van het geloof dat niet is een voor waar houden maar een beleven. Tusschen waar» beid en werkelijkheid kan een diepe klooi gapen. Het: Al zoo lief heeft God de. wereld gehad, dat hij zijnen «eniggeboren Zoon gezonden heeft, moet worden de innige overtuiging en zekerheid: Al zoo lief heeft God m ij gehad. Het Gebet! is daar» toe onmisbaar. Dat uwe ouders, jonge lidmaten, veel voor u bidden in deze uren zal wel geen „we.!- in twijfel trekken. Bidt ook gij. veel en innig, opdat gij uw bezit houdt en de vele nieuwe geestelijke stroomingen en gevaren, welke »w bezit bedreigen. Ten slotte dvoe?- lui allen op, in «roo»e dankbaarheid voor deze uur, aan God dc». Almachtige. Na de predikatie speelde het , orgel, daarop volgde het Onze Vader als nage« bed, waarop de Gemeente staande Gez. 274:2 zong. En de zegenbede van den prediker beantwoordde de Gemeente met een drievou> dig Amen. Daarmee was de in alle opzichten keu» rig geregelde en indrukwekkende plechtigheid ten einde. De Prins haalde zijn bevestigde dochter in de consistorie af. --- HOOFDINHOUD Een persoonlijk feit in zake erfpacht ..,« 1 A De bevestiging van Prinses Juliana ... i A Het communistisch comn'til. i A De inlandsche militairen worden mor» genmiddag door de Koningin ontvangen i £y Jaarverslagen Petroleum Maatschappij Moeara Enim en ld.evcnsverz. Mij. De Nederlanden <. A Waarschijnlijke discbnto-verlagin- in België f.... 3*A De voetbalwedstrijd Denemarken— Nederland is in een gelijk spel geeindigt!. Reeds in het eerste kwartier valt Denis uit wegens een arm» blessure. Van der Meiden verdedigt het Nederlandsche doel op schitterende wijze , 2 B I-onga promoveert naar dc Zuidelijke eerste klas -g Het Zuiden wint het korfbalkampioenschap van Nederland -,2 De Nederlandsche bokser Van Vliet door Bosïsio in den strijd om het Europeesch kampioenschap geklopt 3 B Over de nieuwe Rttssiche nota aan Polen 1 e Rusland eischl, dat Polen de antibolsjewiki zal vervolgen en uit het land zetten , C Heden wordt de zitting van den Volkenbondsraad geopend. Servië maakt het geschil met Albanië niet bij den Raad aanhangig 1 O Vijhonderd man Fransche troepen zijn in Tientsin aangekomen 1 «3 I.eon Daudet is gearresteerd 1 C De Japansche gezant in Peking en de consuls-generaal in Sjanghai en Moekden zijn naar Tokio geroepen. 1 0 --- Het Avondmaal. De Prinses heeft op haar gevvichtigen kerkdag toch ook nog een zonnetje gehad, want onder zonneschijn zijn we, wederom in een zeer volle Julianakerk. opgegaan voor het Avondmaal. De dingen waren nu veranderd. Dc Prinses-lidmaat ging thans met haar Ouders ter kerke en zij nam naast Moe» der in de Hofbank plaats, terwijl de Prins zich naast de Koningin-Moeder zette. De kleeding was in overeenstemming met de plechtigheid rouwkleeding Om zes uur was de kerk weder zoo goed als vol en de Zwaan liet Lijdensliederen en Doodszangen door tle plaatsruimte rui» schen. Voor het monumentale spreekgestoelte was tle Avondmanldisch aangericht.; Te half zeven betrad Ds. W c 1 t c r —» hoe kranig heeft deze grijze prediker een blijde maar ook zéér zware taak verricht — wederom den kansel en bij opende den dienst met het laten zingen van Ps. 103 l 2 en 6. Daarna las hij voor 2 Cor. 5:17-21 en koos hij tot tekst Lnkas 22.-10. alleen deze woorden : Voor U. Nadat tle gemeente Ps. 27:7 gezongen had, gaf ds. Welt er aan de hand der tekstwoordeneen pakkende inleiding tot tte Avondmaalsplechtigheid. Weer heb ik, evenals dezen morgen, begon de prediker, een woord van den Heiland zelf gekozen. Voor ld! ,5 de Tafel aangericht, waar de Heiland zelf en een Heüantlsgave L' wacht. Het is verkeerd, aan te kondigen, tlie en die houdt daar en daar het Avond» maal, want Christus zelf is daar en Hij roept U. De predikant is niets, op zn hoogst werktuig. Christus gebruikt enkel zijn handen om ld! brood en wijn toe ta reiken. Gij ziet en hoort den Heer niet, maar Hij ziet en hoort L' wel. Daarom kunnen allen komen. Hij gebiedt niemand en Hij verbiedt niemand. Het aan Talel komen is enkel een zaak lns>chen U en Hem. Wat Hij U biedt? Het ontzaggelijke, het ontroerende, het heilige geschenk: Vergeving van zonden en wapenen legen de zonden. Komt daarom toch allemaal, ooit gij. die wellicht sinds uw belijdenis heel veel, misschien wc! alles verloren hebt, want altijd weer biedt de barmhartige Heiland,, tle Goede Herder, vergeving van zonden. Na deze aangrijpende toespraak verliet do predikant den kansel — nadat hij 't tweede deel van het Avondmaalsformulier voorgelezen en Gez 127:415 had opgegeven — ont het Avondmaal toe te bereiden. Toen hij hel brood gebroken en diakenen de bekers gevult! hadden, zong tle gemeente Gez-. 83:3' Heer! waar cblN heen? Tot U alleen Gij zult ons niet verstooten. Uw eigen Zoon Heeft tot Uw Troon Den weg ons weer .ontsloten. Daarop zeide de predikant: Komt dan tot de Tafel «es Heeren. want .die dingen zün gereed. Aan dj eerste Tafel nam be, Koninklijk ge-in deel. Naast elkaar zaten ze: de Koningin-IVloeder, tle Koningin, d» Pré)®* m dj* Prtas, en bot gevolg t»,t. o» een enkele na, mede aan. Verder zoovelen :ot de Tafel geheel was gevuld. Onder bet uitspreken van de Broodformule en «e Bekerformule reikte de predikant eerst aan le Koningin-Moeder brood en wijn. Weer trof ons de innige devotie, waarmee de Prinses met heide handen den Beker greep en dronk. Ds. Welter las aan deze Tafel Ps. 121, waarin de dichter zingt van Israël's Wachter, die nooit sluimert en de ingangen en de uitgangen der Zijnen bewaart. Met het gelaat naar de Koninklijke Familie smeekte hij, dat Israéis Wachter ook haar beware: ne uitgangen en de ingangen en dat, als de laatste uilgang daar is, deze tevens moge zijn ingang tot de Heerlijkheid Gods. Toen, terwijl de gemeente het eerste complet van Gez. 198 — het Lied van den Goeden Herder — zong, verliet de Koninklijke Familie het Avondmaal, maar nog niet de kerk. Dat geschiedde pas na de derde Tafel, door ds. Troelstra bediend. Hebben wij goed begrepen, dat zij bleet, omdat prinses Juliana ook de Avondmaalsuitreiking wilde bijwonen aan hen, die 's morgens tegelijk met baar bevestig» waren? Zoo ja, dan vinden wij die gedachte even gelukkig als sympathiek.' De regeling van de plechtigheid was wederom even voortreffelijk als 's morgens en het College van vrijwillige plaatsaanwijzers, bijzonder navolgenswaardig instituut van de Juliana-lcerk, heeft alle eer van haar werk. De wenscb der Prinses, haar bevestiging zuiver kerkelijk te houden, is, dunkt ons, aan die plechtigheid enkel ten goede gekomen, 't Is een onvergetelijke dag voor de N. H. Kerk, en, naar we hopen en... vertrouwen, ook voor Prinses Juliana geweest. ---